Is dit nou leuk?

ValkblogDe vraag die me de laatste dagen bezighoudt ‘Waarom vind ik dit zo leuk?’ Is het omdat het anders is? Omdat het tijdelijk is? Omdat het niet te serieus is? Omdat ik het echte leven wil ontlopen?Stuk voor stuk beangstigende antwoorden. Moet ik me de rest van mijn leven laten leiden door mijn grillige drang naar het ongewone? Dat zodra iets normaal gaat voelen, ik weer onrustig word?

En dan lees ik het antwoord in de woorden van de Franse avonturier Nicolas Vanier. Met zijn vrouw en tweejarige dochter trekt hij een jaar lang door de besneeuwde wildernis van Canada met paarden en sledehonden. In zijn boek ‘Sneeuwkind’ beschrijft hij waarom. “Ik heb een keer een enquête gehouden, in een café in Parijs*. Er waren drie mogelijkheden om aan te kruisen: bent u gelukkig, ongelukkig of geen van beide? De uitkomst was bedroevend: 5% gelukkig, 70% ongelukkig, 25% ertussenin. We hebben ons vergist in de vooruitgang. De mensheid zou zich niet met de snelheid van auto’s, het vermogen van machines, of het verlengen van de levensduur bezig moeten houden, maar met iets veel eenvoudigers: gelukkig zijn.”

Sneeuw2En dat is het antwoord op mijn vraag: Ik ben hier gelukkig. Mijn hart stroomt over als ik met mijn emmertjes water door de sneeuw banjer. De kou voel. De bergen ervaar. De lucht roze zie kleuren omdat het avond is. De donkerte van een maanloze nacht beleef of juist het felle licht van de volle maan. Ik voel me verbonden met mijn omgeving. Ik probeer er niet bovenuit te steken door alles te negeren wat de natuur is. Ik voel mijn plaats in het geheel. Niet meer, niet minder. En dat geeft een ongelooflijke rust. Ik leef.

*Het zou me eerlijk gezegd verbazen als deze enquête, gehouden in een Eindhovens café, dezelfde uitslag geeft. Wij Brabanders staan immers bekend om ons bovengemiddeld gelukkig-zijn, toch?  

PS.1 Komende week is opnieuw sneeuw voorspeld en temperaturen van rond de -18. Het zou kunnen dat mijn ‘Ik leef’ dan toch even ‘Ik overleef’ wordt.

 PS .2 Ik heb met veel plezier deze blog voor u bijgehouden, hopelijk heeft u er ook een beetje van genoten. Mocht u willen weten hoe het ons verder vergaat, op  Facebook plaatsen we regelmatig updates. (Of kom gezellig bij ons langs…!).

 

Posted by Eindhovens Dagblad on januari 28, 2012 at 08:26 vm | Permalink | Reacties (2)

24 uur yurt

Mocht u het willen weten, hierbij een beschrijving van een dag uit ons yurten-leven:

Om 06.15 uur gaat de wekker. Mijn adem maakt witte wolkjes boven het dekbed uit. Niet dat ik dat nu kan zien, want ons dakraampje laat even geen romantisch maanschijnsel binnen, is even iets tussen gekomen.

Om 06.25 gaat opnieuw de wekker. Nu rol ik wel over Valentijn heen uit bed.

Koud!

Snel richting kachel. Ik heb wat moeten oefenen, maar inmiddels weet ik hoe ik met een half aanmaakblokje en de juiste toren hout, het vuur in een keer aan kan krijgen.

Ik voel nog steeds een kinderlijk gevoel van trots als ik de houtjes roodgloeiend zie worden. En een weldadige warmte.


De gasten van chalet AlpeLun2 chalete hopen rond acht uur te kunnen ontbijten. En dus trek ik om 06.45 de yurtdeur achter me dicht en loop in een kwartiertje naar mijn werk. Het licht van mijn hoofdlampje laat de sneeuw schitteren als kleine kristallen, bijna net zo fel als de sterren aan de nachtelijke hemel. De koude lucht prikt in mijn neus. Ik geniet van deze stille wereld.


Het contrast is groot als ik aan het eind van de ochtend weer terugloop. In wat aanvoelt als een lentezonnetje, zie ik de ervaren en minder ervaren skiërs naar beneden komen. De sneeuw danst achter ze aan.

Achter mij danst een slee met 25 liter drinkwater die ik de verschillende pistes oversleep. 


Weer thuis blijkt afwas- en toiletdoorspoelwater nodig. Vijf  3 afval op de sleeminuten boven de camping stroomt een kleine   waterval die, als we het een beetje bijhouden, ijsvrij blijft.  Even later loop ik met twee emmers richting water, zo nu en dan ‘bonjour’ roepend naar een passerende skiër. Valentijn neemt de eigengemaakte slee mee (en soms neemt de slee hem mee), zodat we ook ons afval kunnen wegbrengen.


Dan is er tijd voor vrije tijd: skiën, lezen, Frans leren, boodschappen doen, raquette lopen, hout hakken, sneeuw ruimen, boek schrijven, snowboarden of gewoon wat naar de bergen staren. 


Om 17.00 uur vertrekt Valentijn naar zijn werk. Hij mag koken voor de chalet-gasten. Voor de gezelligheid loop ik een stukje met hem mee. Ook dit is zo’n magisch moment van de dag. De rust keert terug, de eerste sterren worden zichtbaar en de lucht kleurt roze.


Om 18.00, 19.00, 20.00, 21.00 en 22.00 uur leg ik nieuw hout 1 vuur in de yurtop de kachel. En als ik om 22.30 uur de pistenbully langs hoor komen die de piste prepareert, weet ik dat het weer bedtijd is.

Posted by Eindhovens Dagblad on januari 27, 2012 at 10:23 vm | Permalink | Reacties (2)

Sporen in de sneeuw

Untitled1Werd er nou op de deur geklopt? Het is 3.00 uur ‘s nachts en ik zit rechtop in bed. Zouden dronken wintersportjongeren de yurt gevonden hebben? Met mijn oren gespitst probeer ik ieder geluid op te vangen.
Het blijft stil.
Ah..daar is het weer. Het klinkt als een soort geschuifel, maar nu rechts van de tent.
‘Vast een dier’ mompelt Valentijn slaapdronken naast me.
Ik adem uit. Ja, natuurlijk, een dier. We zitten midden in de natuur, wat wil je!
Hoewel, het is nog steeds een tent waar we in slapen. Een gedreven beest kan zich best onder het vilt doorwerken en ons met huid, haar en thermokleding verslinden…
‘Ok, slapen! Nu!’


De volgende ochtend ga ik direct op sporenjacht. Daar kan ik zo blij van worden, van sporen in de sneeuw. Het indirecte bewijs van leven om ons heen. Dat die verstilde wereld veel minder stil is dan ze lijkt.
De kleine subtiele streepjes van een vogel, de y-grek van de haas, de…uh… veel verder reikt mijn lokale dierenkennis niet.
Ik besluit naar het Maison du Parc te gaan. De plek waar ze informatie verstrekken over het nabijgelegen Nationaal Park des Ecrins, en waar ze me vast meer kunnen vertellen over de dieren die hier voorkomen.


“Le tetras-lyre (korhoen), lièvre variable (sneeuwhaas), bouquetin (Alpen steenbok), mouflon (wild schaap), chamois (gems)”, de dame wordt erg enthousiast van mijn vraag. “Et n’oubliez pas le renard,  la marmotte et les chevreuils”
Of ik de vos, marmot en de reeën niet wil vergeten. Ze geeft me een brochure mee zodat ik het allemaal nog eens rustig kan bekijken.


Untitled2Even later installeer ik me voor de kachel en lees over de sneeuwhaas, die eind oktober zijn bruine vacht inruilt voor gecamoufleerd wit.
Zijn y-grek is overal rond de yurt te vinden, maar dat hij met zijn spoor eventuele predators voor de gek houdt, wist ik niet. De print wijst namelijk in tegenovergestelde richting dan dat de haas loopt!


En dan de marmot, die we in de zomer zelfs dansend tegenkwamen. Hij is een semi-winterslaper. Eens in de drie weken verlaat hij zijn hol om te urineren en aan het begin van de lente is hij 40% van zijn lichaamsgewicht verloren…


Wat is de winter toch een bijzondere tijd.
Ik ga nog maar eens naar buiten om te zien of er al weer nieuwe sporen verschenen zijn.
Hoewel…stiekem hoop ik toch eigenlijk ook wel een beetje op een ‘tête-a-tête’ met een van die sporenmakers.  


 

Posted by Eindhovens Dagblad on januari 26, 2012 at 07:55 vm | Permalink | Reacties (2)

Zes zorgen rondom sneeuw

1 Sneeuw bij de yurt_campingfrankrijkWe zijn in opperste paraatheid vandaag. Er is sneeuw voorspeld! Nu is dat niet iets waar je zenuwachtig over behoort te worden als je in een wintersportgebied woont… Maar de eerlijkheid gebiedt me toch te zeggen dat het voor wat kriebels zorgt.

Er zijn wat punten van aandacht namelijk:
1.     In Mongolië heerst weliswaar een extreem klimaat met temperaturen die variëren tussen de -50 en +38 graden, maar veel neerslag valt er niet. Onze Mongoolse nomadentent is dus niet berekend op een dikke lage sneeuw.

2.     Afhankelijk van de sneeuwsoort (poeder of nat) weegt sneeuw tussen de 50 en 500 kilo per kubieke meter. Een halve meter van die laatste zorgt gegarandeerd voor een ingestort dak.

3.     Sneeuw die van het dak afglijdt, blokkeert de deur.  Nu kunnen we de fijne sfeer in de yurt zeker waarderen, maar om er tot het voorjaar in opgesloten te zitten, dat gaat wat ver.

4.     Het zorgvuldig platgestampte pad dat ons naar de bewoonde wereld brengt, wordt met sneeuw weer een nauwelijks begaanbaar, energieslurpend moeras dat de reistijd verzestienvoudigt.

5.     Tel daarbij onze afkomst op, we komen immers uit een land waar 1cm sneeuw alles en iedereen compleet ontregelt, en u begrijpt onze zorgen van deze ochtend.

 

2 Glacier Blanc zomer11_campingfrankrijkMaar ze blijken voor niets. Als ik uit ons schattige yurt-raampje naar buiten kijk, kan ik geen wolkje voor de zon ontdekken (ook in Puy Saint Vincent blijken de meteorologen er wel eens naast te zitten).

Het is een stralende dag, de zoveelste op een rij.

Dat zou een andere zorg met zich mee kunnen brengen. Is het niet veel te warm voor de tijd van het jaar? Begin december wist uw krant immers nog te melden dat de gletsjers in de Franse Alpen aan het smelten zijn. Dat hebben we afgelopen zomer trouwens ook zelf kunnen zien bij ‘onze’ gletsjer de Glacier Blanc, ieder jaar begint hij een stukje hoger.

Maar ik zei bewust ‘zou’. Vandaag ga ik daar niet over nadenken. We gaan toerskiën!

Posted by Eindhovens Dagblad on januari 24, 2012 at 10:39 nm | Permalink | Reacties (4)

Primitief of luxe? Wonen in een yurt

201201_yurtblog_ed1(2)Baf! Languit lig ik in de sneeuw.
Mijn ski’s maken met mijn benen een ingewikkeld wiskundig patroon. Het smalle steile paadje door de losse sneeuw bleek wat te hoog gegrepen voor een beginnend skiester als ik.
Ondanks dat heb ik een enorme glimlach op mijn gezicht.
Een half uur geleden veegde ik de laatste broodkruimels van tafel in het chalet waar ik werk, nam vervolgens een skilift omhoog en gleed via een piste en een stuk bos tot de voordeur van ons huis.
Correctie: tot onze yurt!

Onze yurt die in the middle of nowhere op 1500 meter hoogte staat, zonder stromend water, alleen bereikbaar per voet of ski en met temperaturen die kunnen dalen tot -20.
Terwijl ik mezelf uit de knoop probeer te krijgen, bedenk ik me hoe mijn Eindhovense leven zo’n wending heeft kunnen nemen.

Het begon elf jaar geleden tijdens mijn bijbaantje in Hotel Eindhoven, waar ik Valentijn leerde kennen. Hij overtuigde me van een fietstochtje… dat uitmondde in een Tocht van 
20.000 kilometer waarin we onder andere door de hoogvlaktes van Tajikistan reden. Hier kwamen we voor het eerst in aanraking met de yurt en ontdekten de speciale sfeer van deze ronde tent. Toen we  op de terugweg een camping in Frankrijk vonden waar we het beheer van mochten doen, wisten we meteen: daar moet in ieder geval één yurt op komen.
Vervolgens hadden we voor de winter nog woonruimte nodig en was 1 en 1 natuurlijk 2.

In Eindhoven zijn we alleen nog even terug geweest om BLB Dining (het tijdelijk restaurant in het veelbesproken gebouw aan de piazza) te managen. Drie drukke, intense en luxueuze maanden waar we erg van genoten, maar die in schril contrast staan met het leven hier.

De komende tijd probeer ik voor mezelf te achterhalen hoe ik deze uitersten met elkaar kan rijmen.
Ik houd u op de  hoogte!

Posted by Eindhovens Dagblad on januari 23, 2012 at 05:40 nm | Permalink | Reacties (2)

Yvonne en Valentijn

We wonen op het moment in een yurt op, wat in de zomer een camping is, maar nu skipiste.
Stromend water ontbreekt en je kunt er alleen te voet (of per ski) komen.
 
's Ochtends lopen we met emmertjes water naar de dichtstbijzijnde waterval voor water om de toilet door te kunnen spoelen en per slee voeren we drink-kook-en waswater aan.

Een beetje primitief, maar vooral heel erg leuk. We houden u van 23 tot en met 27 januari op de hoogte over ons leven in en rond de yurt in de winter.

We zijn ook te volgen op Facebook.

Yvonne en Valentijn van der Valk

Posted by Eindhovens Dagblad on januari 16, 2012 at 12:28 nm | Permalink | Reacties (1)