Kennedymars: De laatste uurtjes ervoor......

Blog4.faimiliebijeenkomst Ons laatste blogje ervoor, wie weet nog één erna. In de voetbalwereld heet dat voor- en nabeschouwingen. De spanning stijgt tot ongekende hoogte. Gelukkig hadden we gisteren allebei een heel rustig dagje thuis en avondje voor de buis...NOT!

Blog4.strandwandeling Ries zat in Zeeland met zijn voltallige, achttien koppige familie aan de wijn en de pasta (dat dan weer wel) en aansluitend een heerlijke edoch slecht getimede en veel te lange strandwandeling door het mulle zand.

Marlène bracht met haar klas een halve dag door bij Adventure&Thrill, ofwel een dag vol outdooractiviteiten om vandaaruit snel om te kleden en door te gaan naar een bruiloft.

Kortom, echt maar niet heus een dag goed voorbereid tot rust komen.






Blog4.outdoor Maar een goede nachtrust doet wonderen en vandaag zijn we fris&fruitig en helemaal relaxed….dus ECHT niet!!

Zenuwen gieren door de kelen, trillende handjes, over ieder pijntje maken wij ons druk, het weer buiten werkt ook niet mee want nu regent het en we maken ons druk over wat we nog allemaal vergeten zijn: boodschapjes moeten nog worden gedaan, regenjackje is gescoord, waar moeten we parkeren, hoe laat moeten we worden ingetaped, heb ik dat t-shirt al gewassen en hoe krijg ik dat nog droog, wat moet er in de extra rugzak enz enz….kortom we zijn een beetje hyper.

Het is voor ons allebei de eerste keer dat we de Kennedymars gaan lopen. Van alle kanten is ons verzekerd dat het één groot feest zal zijn. En wij zijn er de mensen naar om daar volop van te genieten. We gaan ons in alle festiviteiten rondom het “Kennedymarscircus” storten.

Hoe we het halen maakt niet uit, ALS we het maar halen! En daar gaan we voor!

Want alle grote en kleine zorgen ten spijt overheerst het gevoel: WE HEBBEN ER ZIN IN!!




Blog4.sticker Cu@Kennedymars vanavond, vannacht, morgenochtend, morgenmiddag…maar vooral bij de FINISH!!

Posted by Eindhovens Dagblad on juli 2, 2011 at 02:21 nm | Permalink | Reacties (0)

Over Rieske zijn lieske, Marlènekes rammelende schoeven en pennekes en andere pijntjes

De spanning begint op te lopen…..nog 3 dagen te gaan en dan gaat het gebeuren, maar…… zijn we er eigenlijk wel klaar voor?

Ries planking.blog3.KM Als je ons zo fris en monter ziet zitten op de foto in de header na 63 km trainen aan de rosé dan lijkt het er op van wel.

Toch zijn al die trainingsuren niet zonder pijn en ander leed verlopen.

We hebben tijdens al die trainingskilometers van alles meegemaakt op dat gebied variërend van valpartijen, flauw vallen, pijnlijke lies, afstervende teennagel, kramp in de kuitspier, slappe knieën, over de nek gaan, hevige regenval, rammelende schroeven en pennen tot bijna loslatende aanhechting van de spieren en uitdrogingsverschijnselen.

De twijfel of we er wel echt klaar voor zijn neemt toe:

Is al dat wandelen wel gezond? Je kunt het je afvragen. Waarschijnlijk wel als je het met enige regelmaat doet. Het hele jaar of al jarenlang. Maar wat als je zoals wij ineens in een paar maanden explosief gaat trainen voor de Kennedymars? Dan valt het dus te betwijfelen.

De eerste kilometers waan je je een jonge god(in). Geen centje pijn en stevig de pas erin. Goed voorbereid met echte wandelsokken en goed schoeisel. In het rugzakje zitten flesje water, boterhammen (als je die tenminste niet vergeten bent…Ries), Liga of Sultana en Dextro. Licht gewicht regenjackje voor als het nodig is en eventueel nog extra paar sokken. Appeltje-eitje!

Fluitend loop je de eerste 20 kilometers en negeert een eerste pijntje ergens onder je voet of in je knie of lies. En oh ja, schroeven die al jaren in je been zitten na een motorongeluk. Nee! Jij bent de bikkel! Gaat helemaal goedkomen. Gewoon een kwestie van even een kwartiertje pauze en op naar de 30 km.

Maar, pfff….. na 30 km beginnen de ‘pijntjes’ toch echt een beetje op te spelen. Is dat een blaar? Of twee? Toch die knie van een veertiger? Die lies van een bijna-vijftiger? En waarom die schroeven er nooit laten uithalen?!

Voeten Marlene Iedere stap begin je nu te voelen. Maar het is natuurlijk nog draaglijk. Bikkel die je bent. Bij 40 km gaan we gewoon nog een keertje rusten. Je volgt het advies op wat je hebt gekregen van een collega met jarenlange loopervaring. Efkes zitten. Wat eten en drinken en even aansterken. Schoentjes uit of er maar helemaal bij gaan liggen. Na 20 minuutjes hervat je de tocht. Op naar de 50 km. Appeltje-eitje!

Oh oh, wat ben je stoer. Neuh, niks aan de hand joh! Gaat goed hoor, de volgende 10, 20 km. Je kletst vrolijk verder maar het tempo neemt wat af. Inmiddels brandt de zon op de bolletjes en het flesje water gaat in een rap tempo leeg. De twee blaren zijn er inmiddels wel drie geworden of vier. Ach dan toch maar een paracetamolletje tegen de pijn van de schroefkes en lies. Een Dextrootje voor de broodnodige energie. Oh was ik nog vergeten te noemen dat ook de linkerheup nu begint op te spelen? Maar verder gaat het wel hoor. Appeltje-eitje!

Want uiteindelijk bereik je ondanks alle kwaaltjes en pijntjes lachend de eindstreep. Je hebt het toch maar mooi gered! Samen met je geweldige loopmaatje! En oh, wat smaakt dat roseetje lekker! Samen proost je op een prachtige overwinning! Voor het gemak vergeet je maar dat die blaren morgen niet meteen verdwenen zijn en je de eerste uren strompelend door het huis zult lopen, zo stijf als een plank. Want op dit moment is er alleen maar even het GROTE genieten….

... nadat je 80 kilometer Kennedymars hebt gelopen!!!

Er is geen twijfel mogelijk…….Wij gaan het gewoon halen.

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 29, 2011 at 05:47 nm | Permalink | Reacties (0)

Sex in de Achelse Kluis

Blog_kennedymars Wat is dat toch met kloosters? In vroegere tijden waren het gesloten instituten waar niet-kloosterlingen nauwelijks toegang tot hadden. Hoge muren omsloten een gemeenschap van alleen maar mannen of vrouwen. Juist de geheimzinnigheid sprak tot de verbeelding en vele verhalen en vermoedens deden de ronde. En nog steeds hebben veel kloosters hun aantrekkingskracht nog niet verloren.

Op een van onze trainingstochten zou de Achelse Kluis een stopplek zijn. We hadden een mooie tocht gepland van rond de 50 km (achteraf bleken we ons vooraf 10 km ‘vergist’ te hebben en waren het ruim 60 km, maar dat terzijde).
Het zou heel warm worden die dag dus leek het ons beter om zo vroeg mogelijk te vertrekken.

Dus, idioten als we zijn (wie staat er anders in vredesnaam op een vrije zondag vrijwillig om 03.00 uur op?!) wandelden wij al om half 4 ’s ochtends richting Mierlo. Het was nog donker maar de temperatuur lekker en de eerste vogeltjes floten al. Na Mierlo gingen we de Strabrechtse Heide op.

Zonsopgang Strabrechtse Hei blog2 KM Het stuk over de Strabrechtse Heide was een heel bijzondere gewaarwording in een aantal opzichten. In de eerste plaats zagen we een prachtige zonsopgang. In de tweede plaats liepen we een stuk door het door bosbrand getroffen deel. Dat gaf zo in de vroege ochtend een macabere indruk van wat een bosbrand voor ravage aanricht. Tot slot was het heel bijzonder om rond 06.00 uur slechts met zijn tweeën over die grote stille heide te lopen.

Gezeten op een Brabants benkske zijn we ook bewust gestopt om te genieten van de rust, de zon die op het water van een vennetje scheen en de grote diversiteit aan vogels. Een unieke ervaring!

De tocht ging verder naar Heeze waar we eindelijk, bij een benzinepomp, om om 08.30 uur ons eerste bakje automatenkoffie te scoren. En verder over de Leenderheide, richting Leenderstrijp. Daar hadden ook een interessant intermezzo. De heerlijke kop koffie die we bestelden (met appeltaart-met-slagroom want dat is vaste prik) , werd vergezeld van de mooie verhalen van een in onvervalst Brabants kletsende café-eigenaresse.

Daarna vervolgden we onze weg  over de Malpie, alweer zo’n prachtig stukje Brabant! Dat  is onder andere een van de wandeling-verslavende aspecten; je ziet zoveel dingen waaraan je normaal gesproken snel voorbij gaat. Bovendien gaan de wandelpaden  vaak door de prachtigste gebieden.
Helaas kleefde aan onze tocht over de Malpie één groot nadeel; de hordes fietsers waarvoor we steeds aan de kant moesten. Colonnnes vijftigplussers op electrische fietsen trotseerden de warmte om erop uit te gaan. Helaas tegelijk met ons. Hier dus weinig rust meer!

En daar, vlak voor het middaguur, doemden in de verte de torens op van de Achelse Kluis. Blijdschap Route blog2 KM maakte zich van ons meester; we waren in elk geval over de helft! De blijdschap werd enigszins getemperd door het feit dat we ons moesten gaan beperken tot koffie en/of fris. We hadden hierna nog dik 20 km te gaan en dus zat een glas heerlijk goudgeel vocht met schuimkraag er niet in!

Desondanks liepen we blij gezind, want een rust in het vooruitzicht, aan het begin van de prachtige met statige bomen omzoomde laan, die leidt tot de vroeger altijd gesloten poort van de Achelse Kluis. De poort die nu juist uitnodigend openstond. En daar, daar naderen we de fraaie entree. Ons horloge wees bijna 12.00 uur aan. Wat een prachtig begin om de middag te beginnen! Hoewel? Wat hadden we gemist? Op het dagordebord stond dat zojuist om 11.45 uur, na het gebed,  het ‘sex’ was begonnen……..
 
 

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 28, 2011 at 02:25 nm | Permalink | Reacties (3)

Volg ons op twitter over de Kennedymars

Marlène Kuyk en Richard Vermeltfoort uit Nuenen lopen de Kennedymars. Even voorstellen:

Richard en Marlene 
Marlène


Over ruim een week ga ik voor de eerste keer de Kennedymars in Someren lopen. Hoe begint zoiets? Vaak door bravoure, een grote mond en in de kroeg…inderdaad de ingrediënten waarmee mijn eerste schreden op het “Kennedypad” zijn gezet.

Ik woon in Nuenen, ben leerkracht op het Antoon Schellens, een VO-lwoo school, getrouwd, moeder van twee kinderen, sport veel bij Health City Nuenen en speel toneel bij De Lindespelers Nuenen, maar wandelen….?

Richard was al aan het trainen voor de Kennedymars. Ik benoemde dat wandelen als ‘een beetje kuieren’ wat uiteraard in allerlei toonaarden werd ontkend! Dus ging ik de uitdaging aan een keer mee te ‘kuieren’….en the rest is history:  10km werden 15km, werden 20km, werden 30km met als eerste echte hoogtepunt ruim 40km naar Den Bosch. Dat ging wonderwel goed en mijn aanmelding voor de Kennedymars was een feit.

De ultieme test of we “Kennedymarsproof” waren was een schitterende tocht van 63km en ook die overleefden we met een hoop gezellige onzin onderweg en zonder echte 'dipjes'. In Waalre keken we onder het genot van een roseetje (onze vaste afsluiting na elke tocht) terug op een geslaagde wandeling.
En nu, we zijn klaar voor 2 juli en ik heb ik er zin in!!!

Richard

Over  een halve week is het zover. Samen met mijn loopmaatje Marlène en vriend Marcel ga ik de Kennedymars lopen. 80 kilometer wandelen. Er zijn lieden die zich afvragen…wat bezielt die man om zich zo uit te sloven?

Die man ben ik, Richard Vermeltfoort uit Nuenen bijna 50, bijna 25 jaar getrouwd, twee kinderen en werkzaam als Productmanager bij Intrakoop, een inkoopcoöperatie voor de zorg.

Een van de redenen om mee te doen is dat ik mijzelf wel eens een keer wil tegenkomen. Mensen zeggen wel eens: “ Pas maar op! Jij komt jezelf nog wel eens tegen”. Ach, bang voor mezelf ben ik niet. Ik weet ook niet of het wel gezellig gaat worden als ik mezelf tegen ga komen, wellicht ga ik er iets van leren.

Eigenlijk hoop ik stiekem dat ik mijzelf ga tegenkomen als doorzetter, iemand die van volhouden weet in weer en wind, in goede en slechte tijden. Iemand die alle pijntjes kan doorstaan zonder paracetamol en iemand die weet dat er geen weg terug is maar alleen maar vooruit.

En…….wie wil er nou niet zo iemand tegenkomen!

Jullie gaan mij en mijn loopmaatje Marlène de komende dagen ook tegenkomen in dit blog en live op Twitter tijdens de Kennedymars.

@kuykske
@Riesuitnuenen

 

 

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 27, 2011 at 11:55 vm | Permalink | Reacties (1)