Migranten

Toen ik 3,5 jaar geleden als immigrant aankwam op het Dulles International Airport nabij Washington DC, had ik geen idee hoe het voelde om onderdeel te zijn van de immense groep nieuwkomers die elk jaar op legale dan wel illegale wijze de grens oversteken, op zoek naar een nieuwe zakelijke en/of persoonlijke toekomst. Verhuizen naar een land buiten de Europese Unie heeft nogal wat voeten in de aarde; na een visumprocedure in Nederland, twee dossiers met foto's, getuigschriften van familie, reisgegevens, bewijs van samenwonen en overleggen van financiele gegevens, twee biometrische afspraken (iris-scan, vingerafdrukken en foto) en uren in de immigratie-afdeling van het vliegveld, heb ik gisteren eindelijk mijn definitieve verblijfsvergunning mogen ontvangen, geldig tot 2021! De wereldberoemde Green Card!

Dit land is - volgens de overlevering - gebouwd op migranten, op lieden die in Europa niet gewenst waren Green%20Card%20SampleFINAL en naar Amerika trokken om een beter bestaan voor zichzelf op te bouwen. Veel van de onafhankelijkheid in de cultuur en in de Amerikaanse wetgeving komt voort uit dit gevoel van "ik doe het allemaal zelf wel". De maatschappij ben ik langzaam gaan zien als een 'geraamte' dat openstaat voor nieuwe ideeen en nieuwe mensen, waar je als nieuwkomer instapt, met jouw unieke idee. De taxichauffeur uit Iran die me naar het vliegveld brengt, de Russische supermarktbediende, de twee Salvadoraanse verhuizers van Two Guys and a Truck, maar ook de Indiase IT'er, mijn oogarts uit Hong Kong en mijn huisarts uit Indonesie, allemaal hier met dezelfde reden als ik.

Naast al dit 'land of milk and honey' gedoe is politiek gezien immigratie natuurlijk een veel minder mooi verhaal. Gisteren hield president Obama hierover een speech in Texas, samen met Arizona en New Mexico de staat die het meest gebukt gaat onder problemen met illegale Mexicaanse immigranten. De grens met Mexico is zo lang dat het onbegonnen werk is om deze afdoende te bewaken, met als gevolg dat er in het door drugsoorlogen getergde Noorden van Mexico een verfijnde mensensmokkelindustrie is ontstaan.
Behalve de grens zijn er ook nog tal van issues met illegalen die zich al op Amerikaans grondgebied bevinden. Hoe krijgt men deze vlekkeloos en eerlijk in het systeem? Geschat wordt dat er zo'n 11 miljoen mensen zonder documenten werken in de (voornamelijk service-) economie. Vragen die Democraten en Republikeinen bezighouden zijn bijvoorbeeld: Moeten migranten die 5 jaar in de VS wonen en werken automatisch een verblijfsvergunning krijgen? Moeten kinderen van illegalen automatisch een status krijgen, mogen zij naar een door de staat gefinancierde high school ? Het moge duidelijk zijn dat immigratie als een politiek zwaard van Damocles boven elke verkiezingskandidaat hangt in 2012. En in Arizona denken ze er heel anders over dan in New York!

Ook al is het overgrote deel van de migranten afkomstig uit heel andere werelddelen, en hebben zij vaak veel grotere offers moeten brengen om naar de VS te komen, toch voel ik een verwantschap. Het respect dat elke Amerikaan heeft voor de nieuwkomer die probeert zijn droom te verwezenlijken, of ie er nu is slaagt of niet, is nog steeds aanwezig.

Posted by Eindhovens Dagblad on mei 13, 2011 at 06:58 nm | Permalink | Reacties (0)

Nieuwe media

Woensdag twitterde de oud-voorzitter van het Huis van Afgevaardigden Newt Gingrich dat hij zichzelf verkiesbaar stelt voor de Republikeinen in de presidentiele verkiezingen van volgend jaar. Heel eigentijds, dat getwitter en gefacebook, komiek David Letterman voegde diezelfde avond eraan toe dat Gingrich zijn verliesspeech dan maar op Youtube moest uitzenden!

Ginigrich Het gebruik van nieuwe media is in 2008 door Obama  geintroduceerd in de Amerikaanse politiek, zelfs nu nog krijg ik bijna wekelijks een e-mailtje van Barack (en soms van Michelle) met Witte Huis updates. Of Twitter en Facebook van Gingrich net zo’n dynamisch ogende kandidaat zullen maken, betwijfel ik ten zeerste.
Bij de naam Newt denkt men hier toch vooral “1995”. Gingrich (hier links op een archieffoto van Stefan Zaklin/EPA) was “speaker of the House” tussen '95 en '99 en een luidruchtig aanvoerder van de Republikeinse Partij die met man en macht probeerden president Bill Clinton uit zijn ambt te zetten. De Monica Lewinsky-affaire domineerde het nieuws in die dagen en Gingrich was voorzitter van een commissie die moest bepalen of Clinton meineed had gepleegd. Later bleek echter, dat in die periode Gingrich er zelf ook een buitenechtelijke relatie op nahield, met een 23 jaar jongere medewerkster van de Republikeinse partij nog wel!

Zelfs als we persoonlijke aspecten achterwege laten, zijn er nog talloze voorbeelden te noemen van zijn gebrek aan geloofwaardigheid. Zo staat hij zij aan zij met verschillende top-Democraten op het gebied van educatie, milieuvriendelijke energieoplossingen en gezondheidszorg, iets wat hem in een mogelijke verkiezingscampagne niet veel zal helpen. Daarnaast is hij ook meer dan eens van standpunt veranderd in de media en kreeg hij ooit een reprimande en boete van $300.000 wegens belastingfraude.

Ondertussen is het opvallend stil in het Republikeinse kamp als het gaat om potentiele tegenstanders voor Obama. Zoals in 2008, zal de winnaar van de verkiezingen degene zijn die de “zwevende kiezer in het midden van het spectrum” naar zich toe kan trekken, niet degene die zich helemaal rechts positioneert, zoals bijvoorbeeld een Donald Trump of Sarah Palin.
Time Magazine columnist Mark Halperin voorspelde de kansen van Newt Gingrich op 40-1, Sarah Palin op 60-1 en Tea Party kandidaat Michele Bachmann op 1000-1.

Ik las in de biografie van Gingrich dat hij naast de politiek een grote interesse heeft voor.. De dinosaurus!  Misschien zegt dat al genoeg over 's mans imago. Om als waardig tegenstander van president Obama te worden gezien, zal Rechts toch echt met een frissere kandidaat moeten komen.

 


 

Posted by Eindhovens Dagblad on mei 12, 2011 at 10:28 nm | Permalink | Reacties (0)

Zwervers nu elders in Washington DC

De eerste keer dat ik Washington DC bezocht stond ik voor de ingang van de roemruchte club Nation, in het zuidoosten van de stad.

In de verte was het Washington Monument en het Capitool te zien, dat overbekende beeld dat ik kende als backdrop van het journaal, met Washington correspondenten als Charles Groenhuijsen en Max Westerman. Een groot verschil echter, was dat ik me niet bevond in dat prachtige centrum vol met marmeren trappen, groteske monumenten en statige regeringsgebouwen, nee,

Blog Nation had als buurmannen een paar daklozen die ‘s winters hun handen probeerden te warmen aan de motorkap van een zojuist geparkeerde auto van een clubganger. Een dealer op de ene hoek van de straat en een politieauto op de andere, terwijl op een kilometertje of twee afstand beslissingen werden genomen die op de hele wereld kunnen beinvloeden. 

Dit contrast is overal in deze stad aanwezig. Washington is een mooie, nette, klassiek aandoende hoofdstad, maar tegelijkertijd ook een stad met veel problemen, criminaliteit en armoede. Het heeft ook een unieke positie in dit in vijftig staten verdeelde land, het ligt namelijk in een autonoom district (the District of Columbia – DC) en heeft daarom geen vertegenwoordigers in de Amerikaanse Senaat of Huis van Afgevaardigden.

De autonummerplaten in “the District” hebben daarom ook het onderschrift “Taxation without Representation” ofwel “Belasting zonder Vertegenwoordiging”. Waar elke staat afgevaardigden heeft die hun best doen om miljoenenprojecten in hun thuisstaten te realiseren, komt DC er vaak bekaaid vanaf, met een burgemeester die dan mag hopen dat er nog wat geld over is aan het eind van het debat.

Daarnaast is de stad voor Amerikaanse begrippen ook nog eens vrij klein, “slechts” 600.000 inwoners, net als Rotterdam. (met de suburbs in Virginia en Maryland erbijgeteld 5,5 miljoen)

Het gebied rond Nation is de laatste jaren trouwens enorm ‘opgewaardeerd’. De club heeft plaats moeten maken voor een nieuw honkbalstadion en luxueuze appartementen voor jonge bankiers, regeringsmedewerkers, consultants en lobbyisten.

De zwervers, dealers en politieauto’s zijn inmiddels doorgeschoven naar een andere hoek van de stad. In al haar politieke glorie blijft Washington DC als stad waar mensen wonen en werken toch een beetje een ondergeschoven kindje. 

Posted by Eindhovens Dagblad on mei 12, 2011 at 09:16 vm | Permalink | Reacties (0)

Hollow country

In haar boek “No Logo” uit 2000 beschrijft de Canadese auteur Naomi Klein hoe een groot bedrijf als Nike in feite niets meer produceert maar alles “outsourced” naar goedkopere producenten in landen als China. Ze noemt Nike een “hollow company”, een uitgehold bedrijf dat in feite alleen nog de marketingstrategie bedenkt voor bijvoorbeeld een nieuwe basketbalschoen, maar de produktie en distributie ervan geheel uitbesteedt aan externe bedrijven.  Sinds 9/11 is de Amerikaanse regering steeds meer dit Nike-model gaan volgen. Taken die in Nederland ongetwijfeld onder Binnen- of Buitenlandse Zaken zouden vallen, worden hier uitgevoerd door bedrijven die zich specialiseren in consultancy, IT, wapen- en vliegtuigindustrie en cybersecurity.

Dat in deze industrie een flinke duit te verdienen valt, merk ik wel als ik door de “metro area” van Washington DC rijd, het gebied dat de stad zelf en gedeeltes van de staten Virginia en Maryland omvat. In de vijf minuten rijden van mijn woonplaats naar het vliegveld zie je de kantoren van alle grote jongens:  Lockheed-Martin, Airbus en Northrop-Grumman (vliegtuig- en wapenbouw), Booz Allen Hamilton (consultants voor o.a. defensieprojecten en cybersecurity), Sun en Verizon (telecommunicatie). De gemeentes Fairfax en Loudoun, ten westen van Washington DC, zijn nummer een en twee op de lijst van hoogste gemiddelde inkomens per gezin in de VS, beide boven de 100.000$ per jaar (!),beide boven het gemiddelde in Silicon Valley in California. Schijnbaar stond na 11 september niemand stil bij de vraag of het omgaan met gevoelige informatie niet beter een taak van de regering moest blijven!

Al deze bedrijven werken met vertrouwelijke informatie, wat gebeurt daarmee wanneer het contract afloopt en de regering besluit met een concurrent in zee te gaan? En wat gebeurt er met die informatie wanneer een hooggeplaatste werknemer ontslagen wordt en een tijdje werkeloos ronddoolt?  De Washington Post houdt sinds Juli vorig jaar een dossier bij over deze industrie onder de naam “Top Secret America”. Hierin is te zien hoe enorm groot deze verborgen industrie is in deze streek, hoeveel mensen toegang hebben tot gevoelige informatie (854.000!) en hoeveel dollars er per jaar van de belastingcenten richting deze bloeiende bedrijfstak gaan. Misschien kan men in het volgende debat over te hoge kosten voor de gezondheidszorg eens naar deze budgetten kijken. 

De moeite waard om een keer door te spitten: http://projects.washingtonpost.com/top-secret-america/

 

Posted by Eindhovens Dagblad on mei 11, 2011 at 07:15 vm | Permalink | Reacties (0)

De spin

Zaterdag zat ik na een kort bezoek aan New York te wachten op de vlucht terug naar DC toen ik het 'breaking news' zag op een tv in de gate: het Witte Huis had vijf video-opnames vrijgegeven die gevonden waren in de compound van Osama bin Laden. Op vier van de video’s zien we de voormalig Al Qaeda leider zoals we hem kennen; recht in de camera kijkend, goed gekleed en op een ijzige manier waarschuwend voor mogelijke aanslagen.

Veel interessanter echter, is de vijfde video. Hierop is een heel andere bin Laden te zien. Hij zit voorovergebogen, oud en vermoeid en met grijze baard, gekleed in een zwaar ogende mantel, een afstandsbediening in de hand. Hij kijkt naar een Al Jazeera reportage over hemzelf. (Een opname van bin Laden, kijkend naar bin Laden, gefilmd door bin Laden!) Hier in de VS zijn ze niet vies van een vrije interpretatie van dit soort beelden. Na uitzending werd de terroristenleider omschreven als een 'leider geobsedeerd met zijn eigen beeltenis', een man die zijn baard verfde voor officiele videoboodschappen om vitaler en sterker over te komen, maar die in werkelijkheid oud, zwak en vermoeid was. Waar eerder twijfel bestond over de dagelijkse leiding van de terreurorganisatie, zegt CNN nu dat Bin Laden 'Very much in control of day-to-day operations' was. De pers geeft de feiten een 'spin', zoals dat hier genoemd wordt, een 'draai'. De bemachtigde propagandavideo’s uit Abottabad worden nu dus gebruikt voor, juist, propaganda.

Een TV-dag in de Verenigde Staten ziet er ongeveer als volgt uit:  De ochtendprogramma‘s beginnen met quasi luchtig nieuws afgewisseld met een beetje politiek, wat lokaal nieuws, weer/verkeer, een paar celebrities en een grappig item over dieren. ‘s Middags is het vrij recht-toe-recht-aan nieuws (veel minder kijkers omdat men aan het werk is) en ‘s avonds, dan zijn de grote kijkcijferkanonnen aan de beurt, de politiek commentatoren, die hun mening over het nieuws geven, van links en rechts de feiten 'spinnen'. Meestal zap ik heen en weer tussen Elliot Spitzer (CNN), Lawrence o’Donnell (MSNBC, links, liberaal) en Bill o’Reilly (Fox News, rechts!!!) die deze vijfde video en alle andere gebeurtenissen rondom Osama bin Laden en de Amerikaanse strijd tegen moslim fundamentalistische terreur elk op een andere manier uitleggen, hun eigen 'experts' aan het woord laten en de nadruk leggen op wat zij zelf denken te zien. Het merendeel van de Amerikanen volgt dus eigenlijk geen echt nieuws, maar opinie.  Na de feitelijke moord op Bin Laden vorige week zondag, vindt zijn persoonlijkheid nu elke avond opnieuw de dood in de 'spin'.

Een voorbeeld van afgelopen week van The 'Reilly Factor op Fox News, waar Bill o'Reilly in gesprek gaat met een priester over hoe de dood van Bin Laden te"vieren": 

 

en een voorbeeld van The Last Word met Lawrence o'Donnell op MSNBC die oud-burgemeester van New York tijdens 9/11 Rudy Giuliani door de mangel haalt:

 

en dan Elliot Spitzer op CNN "In The Arena" met een psychologe over Photoshop, aliens en Osama's dood:

 

 

Posted by Eindhovens Dagblad on mei 10, 2011 at 08:04 vm | Permalink | Reacties (0)

Met mijn neus in de boter

Obama In de aanloop naar de Amerikaanse verkiezingen van 2008 werd de toenmalig Democratische kandidaat Barack Obama in een interview gevraagd wat hij vond van de spijkerharde Republikeinse anti-Obama tendensen op TV. Met een glimlach reageerde hij laconiek: “Wanneer ik ‘s avonds van kanaal naar kanaal zap om te zien wat ze nu weer over me te zeggen hebben, beeld ik me altijd in dat ik naar het WWE showworstelen zit te kijken, twee partijen die op het scherpst van de snede strijden omwille van publieke opinie en gunstige kijkcijfers!” En zo wordt politiek in de Verenigde Staten beleefd, gedeeltelijk als de serieuze aangelegenheid die het natuurlijk is, maar ook is een niet onbelangrijk gedeelte puur entertainment en (dus) goed voor kijkcijfers.

Ongeveer drie en een half jaar geleden ben ik van Nederland naar de Verenigde Staten verhuisd. Ik woon hier samen met mijn Amerikaanse vrouw net buiten Washington DC, op de stoep van het Witte Huis zogezegd. Naast mijn levenswerk als muzikant is politiek veruit m’n favoriete gespreksonderwerp, en in de eerste maanden van mijn verblijf hier viel ik met m’n neus in de boter, de verkiezingsstrijd van 2008! Ik werd meteen gegrepen door het eindeloze enthousiasme waarmee Amerikanen hun favoriete kandidaat proberen te promoten. In Europa bestaat er een gezonde skepsis omtrent dat gekke tweepartijenstelsel, al die extreme kandidaten, Oostenrijkse bodybuilders die gouverneur van California worden en al die andere “vreemde” aspecten van de Amerikaanse politiek, maar het blijft een feit dat wat hier gebeurt in al zijn gekte van grote invloed is op de situatie in de wereld, en dat alleen al maakt het super interessant om zo dicht bij het vuur te zitten.

Met de “neutralisatie” van Al Qaeda leider Osama Bin Laden bijvoorbeeld hebben de tientallen nieuwszenders al flink wat uren kunnen vullen. Prachtig gedetailleerde computeranimaties van Navy Seal militairen die de Bin Laden compound binnenvallen, allerhande buitenlandexperts die tekst en uitleg geven, en vooral heel veel uitzinnig blije Amerikanen die “USA! USA!” zingen. Toch roept dit alles bij de man in de straat ook vragen op:  moeten we dit wel vieren als een overwinning? Is Pakistan nog steeds een bondgenoot? Wat doen we nog in Afghanistan? Is Amerika nu veiliger of juist onveiliger? Strijkt Obama de eer op als president of loopt George W. er nog mee weg als de man die naar Afghanistan trok om een einde aan Al Qaeda te maken? De tijd zal het uitwijzen, maar de beslissing van Obama om de foto’s van de dode Bin Laden niet vrij te geven zet in ieder geval de toon ten opzichte van het buitenland: “dit was een belangrijke stap, maar laten we dit niet op een overdreven manier vieren en andere landen voor het hoofd stoten. We zullen de strijd tegen Al Qaeda gefocust moeten voortzetten.” Of alle commentatoren het hier mee eens zijn, valt nog te bezien. Morgen meer!

Posted by Eindhovens Dagblad on mei 9, 2011 at 10:59 vm | Permalink | Reacties (2)

Gastblogger deze week: Martijn Deijkers

Martijn Deijkers (artiestennaam MARTYN) is een Eindhovense dj/producer van techno, house en dubstep. Hij reist de hele wereld over om op te treden en woont sinds 3,5 jaar in Washington DC. Daar volgt hij de Amerikaanse politiek met veel interesse.

Posted by Eindhovens Dagblad on mei 9, 2011 at 10:45 vm | Permalink | Reacties (0)