Afscheid is altijd zwaar

Laatste dag Blog Espom Of het nu het vaarwel zeggen is tegen Hollandse kaas of tegen gezellige avondjes uit met je vrienden. Afscheid nemen is altijd zwaar. Vandaag is het dan weer de laatste keer dat ik mijn bijdrage lever aan het Blog van het Eindhovens Dagblad. Jammer, want deze manier van contact houden is goed bevallen.

Voor vandaag stond de dag al volgepland met het zoeken naar een leuke locatie voor de laatste foto. Daarna was het de bedoeling dat tijd besteedt zou worden aan voorbedachte verbeteringen aan de eend. Helaas is het nu bijna 5 uur en de reparaties gaan later nogmaals de planning op. Het was namelijk heerlijk weer en de eend heeft na de lange toer van vorige week, lang genoeg rust gehad. Deze rust had hij verdient omdat het niet gemakkelijk is om een laadruimte vol persoonlijke spullen en een motor te trekken. Helaas is het voor hem ook afscheid nemen van deze rustmomenten en moet hij weer aan de bak.

Het zwaarste voor de eend is dat hij vanaf nu alleen lauwe benzine zonder schuim te drinken krijgt. Het zwaarste voor mij is toch het afscheid nemen van de Hollandse kaas want dat proces de Engelse hebben toch nog niet goed begrepen.

Bedankt allemaal voor het lezen van de Blog. Als u meer informatie wilt over het goede doel van Stichting in je eendje, bezoek dan de site www.in-je-eendje.com. Financiële bijdragen zijn natuurlijk altijd welkom.  

 

Posted by Eindhovens Dagblad on april 16, 2011 at 06:29 nm | Permalink | Reacties (0)

Sneak Preview

Web Wat is leuker dan dingen weten die een ander nog niet weet…? De ene geniet van het feit dat hij een geheim heeft waar de ander een moord voor zou plegen. De ander lijkt totaal zonder emotie en ziet eruit alsof hij nergens iets van af weet. Zelf ben ik een persoon die het meteen wil vertellen. Geheimen houden kan ik als de beste. Maar als ik er zelf de kriebels van krijg en het niet levensbedreigend is, dan loopt elke opmerking over van hints en insinuaties…

Zelf heb ik, in het verleden, een sociaal experiment uitgevoerd met mijn zus waarbij mijn ouders de doelgroep waren. Destijds woonde ik in Australië en het contact met mijn ouders was beperkt tot de twee-wekelijkse skype en telefoon gesprekken. Mijn experiment hield in dat ik wilde beoordelen hoelang het zou duren voordat mijn ouders zouden bellen wanneer ik tegen zus ‘praatgraag’ een geheim zou verklappen, dat ze niet verder mocht vertellen… De resultaten van dit onderzoek staan op het internet maar de beknopte versie van de resultaten zal je niet verbazen. Een totaal van 3 minuten en 29 seconden! En dat is inclusief het opstarten van de computer…

Nu is het zo dat ik weer zo’n geheim heb en ik wil het aan iedereen vertellen. Samen met de grafische ontwikkelaars van Stoere Binken Design (www.stoerebinken.nl) en kunst site Canvas in a box (www.canvasinabox.com) zijn we bezig met de ontwikkeling van een nieuwe website en het resultaat is fantastisch.  Leuk, simpel, interactief en visueel stimulerend. Helaas moet iedereen nog even wachten op de uiteindelijke versie, maar ik kon het niet laten om jullie een sneak preview te geven…

Posted by Eindhovens Dagblad on april 15, 2011 at 08:39 nm | Permalink | Reacties (0)

Twee Linkerhanden-Techniek

Reparatie  Zoals iedereen weet is er een jaarlijks terugkerend fenomeen waar door verschillende instanties veel geld uitgeslagen wordt. Dit keer heb ik het niet over verjaardagen maar over de APK-keuring. Zelfs de oude eend wordt geacht om te laten zien dat hij zijn zwemdiploma heeft en dus veilig met de andere eendjes op de weg mag spelen. Helaas had mijn eendje last van slappe tenen en een wiebel in zijn gangspoor. Voor de minder technische mensen onder ons gaat het hier om een versleten fusee-pen.

De fusee-pen zorgt ervoor dat de auto kan blijven sturen terwijl hij aangedreven wordt. Maar als deze pen versleten is gaat hij steeds meer wiebelen totdat zijn tenen eraf vallen. Dus voordat de toer begon werd tijd vrijgemaakt om dit ongemak te verhelpen. Zelf had ik deze reparaties nog niet eerder ondernomen, maar iedereen vertelde mij dat dit goed te doen zou zijn. How wrong can you be…?

In garages heb je speciaal gereedschap om de pen erin en eruit te persen, maar onderweg moet dit voor elkaar krijgen met minimalistische hulpmiddelen en practische benaderingen. Zelf heb ik het uiteindelijk voor elkaar gekregen door 3 vuisthamers aan elkaar te verbinden en 8 uur lang op een zielige pen te lopen hengsten. Het eruit halen ging, na hulp van gewillige buren, redelijk gemakkelijk. En met hulp bedoel ik geen lichamelijke hulp, maar scherp sarcastische bij-stuur opmerkingen; 3 man in totaal, 8 uur lang! Het erin slaan was het moeilijkste. Een nieuw record van 1,2mm/uur…

Posted by Eindhovens Dagblad on april 14, 2011 at 09:01 nm | Permalink | Reacties (0)

Het Engelse systeem

Gast Om het hele plan van A naar B te kunnen laten slagen heeft de stichting meer financiële draagkracht nodig. Alle sponsorgelden die op de rekening van stichting in je eendje binnenkomen worden in het geheel voor het goede doel gebruikt.

Natuurlijk kan ik het niet verantwoorden dat mensen een reis voor mij gaan bekostigen, dus komen de extra kosten voor eigen rekening. Hiervoor is plan A in het leven geroepen. Plan A houdt in: “Naar Engeland om in een korter tijdsbestek meer te kunnen sparen”

Maar nu het dilemma, 5 jaar geleden had ik me voorgenomen om mijn persoonlijke ontwikkeling meer belang te geven. Vertrek naar Engeland, een lieve vriendin achter laten en mezelf weer in een zustersflat van het ziekenhuis gaan huisvesten, is niet mijn idee van ‘vooruitgang’.

Misschien is het wel de leeftijd, maar het is minder gemakkelijk dan ik me had voorgesteld. Om je een idee te geven hoe het er hier aan toegaat til ik hier een stukje van de luier op. Nee het is geen spellingsfout. Ik til een stukje van de “luier” op… De ziekenhuizen zijn eigenlijk vergelijkbaar met een oude eend; het hangt met duct tape aan elkaar, het ruikt naar verleden tijd en er zijn maar weinig mensen die het onderhouden van deze vergane glorie nog waardevol vinden.

Voor mensen die project willen steunen en mij helpen op vlug weer terug naar Nederland te laten komen, kan dit op ING rekening nummer 6022160 van stichting in je eendje. Tot die tijd luister ik naar de wijze raad van mijn vader; “neus in de wind en fluiten…”

Posted by Eindhovens Dagblad on april 13, 2011 at 09:06 nm | Permalink | Reacties (0)

Een eend met plakplaatjes

Het is toch wennen om aan de verkeerde kant van de weg te rijden. Daarbij komt het feit dat vrachtwagens je rechts inhalen, je niet sneller gaat dan een manke slak en dat in het zwartst van de nacht, natuurlijk 1 koplamp niet werkt. Zo kan toch niemand zien wat voor machtige tattoeages Jan de Natris van NatrisDesigns op de auto heeft gezet.

Eend Via een advertentie ben ik deze graffiti artiest tegen gekomen. Na het verhaal van stichting ‘in je eendje’ te hebben gehoord, bood hij meteen aan om te sponsoren. Dagen lang heeft hij sjablonen van verschillende landen uitgesneden om deze vervolgens met grote precisie op de eend te spuiten. Hij is zo gedreven dat hij zichzelf aan polsklachten heeft laten opereren zodat hij toch de auto nog af kon maken.

Behalve de strijdkleuren heeft de eend meer technische snufjes ingebouwd gekregen. Een dubbele GPS is een must om niet te verdwalen in die verre landen zonder duidelijke kaarten en leesbare route beschrijvingen. En de electronische ontsteking maakt het starten probleemloos. Hopelijk gaat hij dan ook wat minder van die kostbare benzine gebruiken want uiteindelijk moet hij toch helemaal de Middellandse Zee rond.

Dit alles om mijn fysiotherapeutische kennis over te dragen waar het nodig is en op deze manier mijn steentje bij te dragen.

Dus volg het eendje met zijn mooie gekleurde huidje en steun de stichting op www.in-je-eendje.com

 

Posted by Eindhovens Dagblad on april 12, 2011 at 09:50 nm | Permalink | Reacties (0)

Op het nippertje aan boord

Graffiti Image Behalve rammelen en zuipen heb ik vandaag ook gemerkt dat de 2CV er ruim de tijd voor neemt om van A naar B te komen. Zeker als je er honderden kilo’s met persoonlijke spullen in stopt.

Het plan was om 5 uur uit te trekken voor de 225 km naar de haven. Genoeg tijd om niet te hoeven haasten en daar dan eerst nog iets te eten voor het aan boord gaan. Helaas had Vader Tijd daar hele andere gedachten over.

In mijn beleving had ik meer dan tijd genoeg dus voor vertrek rustig afscheid nemen van mijn vriendin met een klein kopje koffie uit een klein cupje. Lekker nog even rusten voordat de reis begint. 45 Minuten voor afvaart moest ik ingecheckt zijn, maar met nog 30 minuten te gaan, vloog ik door de laatste bocht.

Gelukkig was er nog 1 poortje open voor de gestrande reiziger en kon ik naar binnen glippen zodat ik de pijnlijke billen eindelijk van de oude stoel kon slepen. 

Misschien waren het wel de honderden kilo’s extra gewicht. Misschien leverde de route beschilderingen op de zijkanten van de auto teveel luchtweerstand. Misschien was het wel dat de wind de extra skibox niet voorbij kon komen, maar met een lege tank en een buik vol stress zit ik nu toch in de boot. Dadelijk eerst in Engeland weer de hongerige tank vullen wat zeker nog vaak gaat gebeuren in de maanden die volgen...

 

 

Posted by Eindhovens Dagblad on april 11, 2011 at 08:38 nm | Permalink | Reacties (1)

Op naar Engeland

Opening shot 2 Op een donkere ochtend, vroeg in Eindhoven staat de oude eend klaar om een krachtpatser te worden. En wat beter om je voor te bereiden op een rit van 20.000 km rit rondom de Middellandse Zee, dan een warming-up ritje naar Engeland met 250 kg motor op de aanhanger?

Dit alles en meer, zijn onderdelen van het ‘Master plan’. Het opzetten van een toereikende slaapplaats voor een kerel van 2 meter. Het inbouwen van een electrische omvormer zodat zelfs George Clooney jaloers wordt op mijn lekkere koffie. Zelfs een cruise controle is aan de 2CV’s originele configuratie toegevoegd. Einddoel; 20.000 euro aan sponsorgelden vergaren om kinderen met een hersenverlamming te helpen.

Vandaag vertrek ik naar Engeland, mijn huis, baan en burgelijk leven opgezegd. De spanningen zijn al weken aanwezig maar nu de motor op de aanhanger staat en de boot geboekt is, draait mijn maag toch een keer extra om.

Eindelijk is het zover; over een paar maanden sta ik aan de grens van Syrië. “Pardon meneer, mag ik erin? Ik wil graag kinderen met een hersenverlamming helpen?” Eén blik op de auto en de terugreis zou kunnen beginnen. Gelukkig zit de inspiratie er goed in waardoor ik me zeker over de grens kan praten. De komende week zal ik meer duidelijkheid geven over wat hieraan vooraf ging, maar voor nu moet ik eerst de tank van de rammelende, zuipende eend vullen om Nederland te kunnen verlaten…

Posted by Eindhovens Dagblad on april 11, 2011 at 03:35 nm | Permalink | Reacties (1)