Applaus

Ik heb de Alpe toch maar niet voor tweede keer beklommen. Ik wil het euforische gevoel van de eerste keer vasthouden. Het ging relatief gemakkelijk, in een goed tempo, zonder lichamelijke ongemakken en ben bang om me alsnog kapot te fietsen. Ik ben meer dan tevreden met mijn eerste prestaties in de bergen van Frankrijk. Ben pas twee maanden in het trotse bezit van een renfiets. Heb altijd gedacht dat ik niet zo'n fietser was.
We verwelkomen onze collega-teamleden aan de finish, gaan douchen en zoeken het terras op om onder het genot van de zon en een biertje de laatste klimmers voorbij te zien komen. De sfeer is nog het beste te vergelijken met die op het Stratumseind tijdens de marathon van Eindhoven.

Vanwege niet helemaal onprettige verplichtingen in het weekend (Pinkster Polo Picknick in Waalre, Eindhoven Culinair én een interview met PSV-directeur Tiny Sanders voor de aankomende FRITS) keren we vrijdag terug naar huis. Dat betekent dat we het afsluitende feest in het Palais des Sports bovenop de Alpe moeten missen. We vertrekken nadat teamcaptain Jef Pluijmen van het MMC de resultaten van de twee ploegen (MMC/Sportmáx en MMC/Human-Support, onder leiding van Marlies
Kivits) bekend heeft gemaakt. Het totale aantal beklimmingen van de Alpe d'Huez door beide teams bedraagt 46. Het opgehaalde bedrag is circa 50.000 euro.
De fietsers waren Rikie Senders; Dirk Senders; Ine van Wijlen; Theo Liebregts; Anke de Kruijf; Menno Keij; Marit van Albada; Silvy Bindrahan; Kristel van der Heijden; Monique Timmermans; Inge Borsje; Vincent Evering; Lars Dolman; Goof Schep; Jef Pluijmen en Marlies Kivits. Zij werden ondersteund door Joep van Kesteren; Laurens van Oosterwijk; Bea Liebregts; José Jansen; Jolande Kraneveld; Ans Pastoor en mijzelf. De laatsten deden buiten mededinging mee, hetgeen de prestatie alleen nog maar groter maakt.
Een applaus voor alle teamleden is op zijn plaats. Te meer omdat er nogal wat debutanten bij zaten. Jef en MMC-sportarts Goof Schep fietsten voor de vijfde keer. Marlies deed al vier keer mee. De eerste actie was in 2006, toen zo'n zestig renners tussen het lokale verkeer door naar boven fietsten.

Uiteindelijk halen ruim 4600 deelnemers, onder wie 68 hardlopers, in totaal (voorlopig) 20.106.345,75 miljoen euro op. Een nieuw record. De oudste fietser is 79, de jongste acht jaar. Iedereen vraagt zich af waar de grens ligt. Hoeveel rek zit er in de Stichting Alpe d'HuZes? 
Hoeveel fietsers kan de organisatie aan? Nee, hoeveel fietsers en supporters (volgens de Franse politie 20.000 donderdag) kan de Alpe d'Huez aan? De eerste geluiden over een splitsing (in twee dagen) zijn er al.
Overigens zijn de Zuidoost-Brabantse varkensboeren de absolute recordhouder tot nu. In drie jaar haalden zij een miljoen euro op. In 2009 fietste Herman Houweling met zijn BIG Challenge ruim een ton bij elkaar. Hij overleed in januari 2010 aan de gevolgen van darmkanker. Zijn collega's haalden vorig jaar 300.000 euro op. En dit jaar zamelden tachtig (!) teamleden een dikke zes ton in.
Het resultaat maakt van het wetenschappelijke onderzoek naar kankerbestrijding steeds meer een particuliere aangelegenheid. Daar mogen de overheid (kanker is volksziekte nummer één) en de zorgsector (cq de verzekeraars) zich eigenlijk best voor schamen.

En nu? Doorfietsen. Zondag staat de Ronde van het Eindhovens Dagblad op het programma. Ook leuk. Mits het goed weer is. Van de zomer nemen we de fiets mee op vakantie. Mont Ventoux heet de nieuwe uitdaging. 
Dit alles leidt ongetwijfeld tot een nieuwe kennismaking met de Alpe in 2012. Hoeveel keer dan, luidt nu al steevast de vraag. Ik weet het niet. (Ex-)kankerpatiënten met hun verhaal mee naar boven brengen, biedt voorlopig meer dan ruime voldoening. Dat weet ik wel.

 

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 13, 2011 at 09:25 vm | Permalink | Reacties (0)

De Alpe als één grote Nederlandse familie

Eerst was er de onvermijdelijke afdaling. Vanochtend om half tien fietsten we gezamenlijk naar beneden. Een begeleidde afdaling dus. Het was al druk op de berg. En koud. Heel koud. Maar goed, dat was de eerste overwinning.

Om half elf volgde onze start van de beklimming, en nu zitten we alweer op een zonovergoten terras op de top, dat was de tweede overwinning, en kijken we voldaan terug op de eerste twee prestaties van de dag. Ineens ben je boven, na een rustige en beheerste tocht omhoog, waardoor we geen moment in de problemen zijn geweest. De route staat vol mensen die de klimmers luid en enthousiast aanmoedigen. In enkele bochten staan complete disco's die de fietsers omhoog stuwen.
Ondertussen breekt zon door en verandert de Alpe d'Huez in één groot feest. In een lange blauw-witte sliert komen fietsers binnen, zonder uitzondering dolgelukkig met hun prestatie. Er wordt gelachen en gehuild. Mensen vallen elkaar in armen, zoenen worden uitgewisseld en ervaringen gedeeld. De Alpe voor een dag als één grote Nederlandse familie.

Ondertussen pikt de NCRV ons teamlid Ine van Wijlen op. Om half drie opnamen, uitzending vanavond tussen zeven en acht! Ine fietste eveneens voor de eerste keer de berg op, samen met teamleider Jef Pluijmen van het MMC. Ze is herstellende van borstkanker. Vanavond allemaal kijken! Ondertussen twijfel ik over een tweede beklimming...


 

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 13, 2011 at 09:23 vm | Permalink | Reacties (0)

En dan ineens... ben je boven

Eerst was er de onvermijdelijke afdaling. Vanochtend om half tien fietsten we gezamenlijk naar beneden. Een begeleidde afdaling dus. Het was al druk op de berg. En koud. Heel koud. Maar goed, dat was de eerste overwinning.

Om half elf volgde onze start van de beklimming, en nu zitten we alweer op een zonovergoten terras op de top, dat was de tweede overwinning, en kijken we voldaan terug op de eerste twee prestaties van de dag. Ineens ben je boven, na een rustige en beheerste tocht omhoog, waardoor we geen moment in de problemen zijn geweest.

De route staat vol mensen die de klimmers luid en enthousiast aanmoedigen. In enkele bochten staan complete disco's die de fietsers omhoog stuwen. Ondertussen breekt zon door en verandert de Alpe d'Huez in één groot feest. In een lange blauw-witte sliert komen fietsers binnen, zonder uitzondering dolgelukkig met hun prestatie. Er wordt gelachen en gehuild. Mensen vallen elkaar in armen, zoenen worden uitgewisseld en ervaringen gedeeld. De Alpe voor een dag als één grote Nederlandse familie.

Ondertussen pikt de NCRV ons teamlid Ine van Wijlen op. Direct live in de uitzending! Ine fietste eveneens voor de eerste keer de berg op, samen met teamleider Jef Pluijmen van het MMC. Ze is herstellende van borstkanker. Ondertussen twijfel ik over een tweede beklimming...

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 9, 2011 at 02:46 nm | Permalink | Reacties (2)

Geen bloed, wel zweet en tranen

Er mogen op de Alpe d'Huez twee 'lichaamssappen' vloeien: zweet en tranen. Geen bloed. Dat moet door de aderen stromen. Aldus Coen van Veenendaal in het Palais des Sports. Hij is een van de mannen achter de Stichting Alpe d'HuZes. Coen stak een bomvolle zaal nog even een hart onder de riem, legde de nadruk op de veiligheid, herinnerde ons aan het doel en wenste iedereen vervolgens een onrustige nacht toe.

De eerste fietsers starten om half vijf vannacht. De eerste finishers worden al om half zes verwacht. Na Coen van Veenendaal betraden Maarten Peeters en Margriet Eshuijs het podium voor het Alpe d'HuZes-lied, dat uit volle borst werd meegezongen. Ook hier vloeiden de tranen. Maar wij zijn er klaar voor. De fietsen gepoetst, de ketting in de olie.

De nieuwe kleding, jaargang 2011, ligt klaar. De ruim 4000 fietsers treden morgen aan in dezelfde outfit: een donkerblauw-witte koersbroek en dito shirt. Met daarop de namen van grote en kleine sponsors. We fietsen echter zonder Harry Smits (53). De Eindhovenaar is geveld door acute leukemie, die onlangs terugkeerde na een eerdere, ogenschijnlijk succesvolle behandeling. Hij is net ontslagen uit het MMC, maar moet binnenkort naar Maastricht voor een beenmergtransplantatie. Zijn schoonzoon heeft de opengevallen plaats ingenomen.

Ondertussen haalde Harry wel 5000 euro op, onder andere dankzij een actie van basisschool De Krommenhoek in Breugel. Harry is een hele goede fietser. Wij missen hem, groeten Harry vanaf de Alpe en wensen hem sterkte en succes. We zullen aan je denken op de berg. 

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 9, 2011 at 07:35 vm | Permalink | Reacties (0)

De spanning stijgt voelbaar

We staan aan de finish van de Alpe d'HuZus, het zusje van de Alpe d'HuZes. In 2007 in het leven geroepen om de vrouwelijke supporters van de renners een kans te geven om de berg ook te beklimmen.

De stemming zit er goed in. Het skidorp bovenop de Alpe is in de afgelopen dagen volgestroomd met deelnemers, familie, vrienden en bekenden. Ook Bourg-d'Oisans aan de voet en directe omgeving is ingenomen door Nederlanders.

Campings zitten vol. De wegen worden beheerst door renners. Op camping La Piscine draait het Rijwielpaleis overuren. De fietsenmakers uit Bilthoven verrichten tegen een schappelijke prijs de laatste reparaties. Slechte banden worden vervangen, remmen gecheckt, versnellingen nagekeken. Meest gekochte artikel is het achterblad met dertig tanden, de laatste strohalm om de berg op te komen.

Al maanden discussiëren deelnemers op de diverse sites over het beste soort fiets en velg, of welke cassette het meest ideaal is om de Alpe d'Huez op te fietsen. Zoveel deelnemers, zoveel meningen. De verkopers van merchandise draaien overuren. Koersshirts en -broeken, been- en armstukken, jacks, bidons, t-shirts, sweatshirts, verzin het maar, het vliegt met duizenden tegelijk de deur uit. Iedereen wil herkenbaar zijn, als deelnemer én als supporter.

Ondertussen worden de fietsende dames aan de finish binnengeschreeuwd. Er schijnt een waterig zonnetje. Na een dag regen zijn de wegen weer droog, wat vooral voor morgen zeer belangrijk is, wanneer we massaal op de fiets stappen.

Eerst is er vanmiddag nog de groepsfoto (4000 man/vrouw!), daarna de gezamenlijke maaltijd in het Palais des Sports, het centrum van alle activiteiten, om vervolgens te worden toegesproken door de organisatie. De spanning stijgt voelbaar.

 

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 8, 2011 at 02:52 nm | Permalink | Reacties (0)

Alpe d'HuZes: voor wie of wat doe je het?

Het regent vandaag, al de hele dag. Vanwege het slechte weer (glad!) en de nadering van donderdag (overmorgen!) bleef het fietsen beperkt tot een overwegend vlak tochtje van Bourg-d'Oisans, onderaan de Alpe, naar het dorpje Venosc.

Een kleine twintig kilometer met wat licht klimwerk. Hier hebben we geluncht in Au Bon Acceuill, een fameus wielerhotelletje. Shirtjes aan het plafond, krantenknipsels aan de muur, houten Alpentoppen in de tuin. Nadat de lunch was uitgeserveerd vroeg de uitbater zich hardop af waarom wij in hemelsnaam fietsten in de regen en ook nog eens de lelijkste berg van de hele omgeving gingen beklimmmen.

Daarop volgden enkele bruikbare tips voor het bedwingen van het sportieve monster dat eigenlijk alleen heel geschikt is om bovenop te skieën. Bochten aan de buitenkant nemen, enkele tandjes bijschakelen, wat drinken, terugschakelen en weer omhoog. En zo 21 scherpe bochten lang. Rustig aan doen, we hebben immers tijd zat. En genieten, vooral genieten. Van de natuurpracht, en van alle supporters op de berg. Het gaat niet om de prestatie, maar om de opbrengst. Voor het goede doel, en voor jezelf. Eenmaal de berg opfietsen kan een veel grotere prestatie zijn dan zesmaal. Iedereen kan de berg op, zo luidt zijn verhaal.

Maar voor wie of wat doe je het? Zijn vraag grijpt terug naar de oorspronkelijke gedachte achter de Alpe d'HuZes. Door de berg zes keer te beklimmen ervaar je wat een kankerpatiënt zowel fysiek als psychisch doormaakt op weg naar lichamelijk herstel. Maar die zesmaal zijn geen doel op zich. Voor veel (ex-)kankerpatiënten kan eenmaal de berg opfietsen een enorme overwinning zijn. De prestatie is onderdeel van hun herstel en het streven naar een volwaardige terugkeer in de samenleving. De meest gehoorde vraag hier -'En, hoe vaak heb jij 'm gefietst?'- roept daarom niet zelden irritatie op. De prestatie is persoonlijk. Belangrijker nog is de hoeveelheid geld die wordt opgehaald.

Desondanks groeit de Alpe d'HuZes langzaam uit tot een wielerevenement, dat steeds meer renners op hun conduitestaat willen bijschrijven. Bedrijven  ontdekken in toenemende mate de commerciële kracht en uitstraling van de actie. De media storten zich op de Alpe en claimen nu zelfs het evenement groot te hebben gemaakt. Niets is minder waar. De (ex-)kankerpatiënten hebben de Alpe d'HuZes groot gemaakt. Door hun doorzettingsvermogen, karakter, fanatisme, enthousiasme,  sportiviteit en de gedachte aan alle dierbaren die de strijd tegen de ziekte verloren of die binnenkort dreigen te bezwijken. En door hun overtuiging dat zij door hun wil bergen kunnen verzetten en mensen kunnen activeren, professoren, hoogleraren, artsen, om wereldwijd een einde te maken aan de gevreesde ziekte met de verzamelnaam kanker. We hopen voor morgen op beter weer. Donderdag wordt in elk geval een mooie dag.

 

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 8, 2011 at 12:22 vm | Permalink | Reacties (1)

En wij moeten nog

We zijn nu al bij bocht 21, maar ik heb nog niemand zien lachen." We rijden de Alpe af in een bestelbusje. In het busje zitten de fietsers die niet durven af te dalen. Nog niet. Te weinig ervaring. Zelf fiets ik sinds twee maanden en ben voor het eerst met de fiets in de Alpen. Het is de maandag voor de bewuste donderdag, maar het is al druk op de Alpe d'Huez. Heel druk. Met klimmers en dalers. De klimmers rechts langs de kant de weg, de dalers laveren tussen het verkeer door. Bocht 21 is de laatste bocht van bovenaf gezien. De beklimming start bij bocht 21 en houdt op enkele kilometers na bocht 1. Het busje let op de gezichten van de klimmers. Het zijn zonder uitzondering verwrongen gezichten. De inspanning valt duidelijk af te lezen van de rood aangelopen hoofden boven opgetrokken schouders en kromme ruggen. De zon schijnt, het is warm, het doet pijn.

 

Niemand lacht, constateert het busje ietwat verbijsterd. En wij moeten nog... Ter voorbereiding beklimmen wij de Col d'Ornon, een berg tegenover de Alpe. Het is geen killer, maar hier vloeien wel de eerste tranen. Maanden tussen hoop en vrees na de diagnose kanker, de chemo's en het keihard werken aan het herstel breken los in huilbuien. De weg naar boven is lang en stijl, met gemene bochten. Als het leven zelf. Maar we fietsen hier toch maar met z'n allen, op een doordeweekse maandagmiddag. De zon schijnt en het uitzicht is adembenemend. Besneeuwde toppen rijzen uit boven sappig groene hellingen. 'Willen is kunnen' wijst een spandoek ons de weg naar de top. 'Opgeven is geen optie' is nog zo'n fraaie slogan die we bij herhaling tegenkomen. Maar onderweg is er het bemoedigende woord, het stimulerende gebaar, het duwtje in de rug. Na de beklimming is er de omhelzing, de schouder, de begrijpende blik. En uiteindelijk volgt de bevrijdende lach. Het was een strijd, het wordt een strijd. We lijden, maar we zijn er. Hier. Nog steeds. En straks gaan we naar beneden. Wij nu ook. Op de fiets. En hard. Want het leven is mooi.

 

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 6, 2011 at 09:46 nm | Permalink | Reacties (1)

Ik lijk wel gek!

ED-journalist en FRITS-hoofdredacteur Hans Matheeuwsen fietst donderdag de Alpe d'HuZes. Samen met twee teams van het Máxima Medisch Centrum: MMC/Sportmáx en MMC/Human-Support, en nog een dikke 4000 anderen. Onder wie velen uit de regio.

Het is droog en de zon schijnt (en dat mag een klein wonder heten). Op en rond de Alpe d'Huez, in het zuiden van Frankrijk, bij Lyon linksaf, is het weer het gesprek van de dag onder de deelnemers. De voorspellingen waren niet goed. Regen, regen en nog eens regen, met een gemiddelde temperatuur van twaalf, dertien graden op de berg. Het heeft de afgelopen dagen inderdaad hard geregend. Maar de zon scheen gisteren ook, zodat de eerste fietsers het parcours konden verkennen.

Regen is killing, in elk geval levensgevaarlijk, voor de klimmers, maar zeker voor de dalers. Officieel beklimmen 4250 fietsers de Alpe donderdag, oftewel 600 teams. Dan zullen er nog enkele honderden fietsers officieus meedoen, ter ondersteuning van anderen, of gewoon voor eigen eer en glorie. En de besten doen dat zes maal.

Donderdag is de Alpe d'Huez weer even van Nederland, ten behoeve van de kankerbestrijding. Twaalf miljoen euro bracht de sponsoractie van de Stichting Alpe d'HuZes vorig jaar op. Dit jaar is de opbrengst veel hoger weten we nu al. Van het geld wordt vooral wetenschappelijk onderzoek betaald, met als doel om kanker binnen tien jaar van een levensbedreigende tot een chronische ziekte te maken.

De twee teams van het MMC zijn er in elk geval klaar voor. Na de heuvels van Zuid-Limburg en de omgeving van Nijmegen wacht nu het echte werk. Vanuit het lieflijke dorpje Bourg-d'Oisans rijst het doel op: de imposante helling van de Alpe. Hier starten donderdag in alle vroegte de renners om vervolgens de berg te bedwingen: over een lengte van ruim veertien kilometer met 21 (haarspeld)bochten een kilometer hoogte overbruggen. Voor veel mensen is het met de auto al een hele prestatie, laat staan met de fiets. Waar zijn we aan begonnen? Waar ben ik aan begonnen? Ik lijk wel gek!

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 6, 2011 at 12:22 nm | Permalink | Reacties (0)