« oktober 2011 | Hoofdmenu | december 2011 »

GASTBLOG Senol Tapirdamaz op bedevaart; laatste aflevering

Ik ben in de afgelopen dagen op flink wat plaatsen geweest. Zo heb ik de moskee van Bilal gezien. Hij is de eerste persoon die het oproep tot gebed heeft uitgesproken. En jaren later is deze azaan nog steeds hetzelfde.

Erg indrukwekkend was het Uhud gebergte. Deze berg is de dekking van Medina. Hier hebben duizenden islamitische soldaten gevochten tegen bedreigingen uit Mekka. Dit is de plaats waar de oom van de profeet zijn leven heeft gegeven. De man die hem om het leven bracht is later zelf moslim geworden.

Ik heb de begraafplaats in Medina bezocht. Iedereen die in Medina overlijd wordt hier begraven. Ook mensen uit het buitenland. Geen enkel graf heeft een naam of een steen. Nabestaanden hebben bijna geen kans om 'afscheid' te nemen. Toch wil bijna iedereen hier sterven, om begraven te worden naast de andere Kalifen en naasten van de profeet.

Na kennis gemaakt te hebben met de Turkse vertaler van de rechtbank in Medina hoor ik een verhaal over een Turkse man die 30 jaar in Medina heeft gewoond. Al die tijd is hij hier gebleven om juist hier zijn laatste rustplaats te vinden, maar helaas. Na ruim 30 jaar gaat hij op familiebezoek in Turkije en overlijdt bij aankomst ter plaatse. Het is niet iedereen gegund hier te overlijden.

De begraafplaats is tevens erg indrukwekkend omdat ik word geconfronteerd met een toekomst die mij ook staat te wachten.

En op deze manier komt er dan uiteindelijk ook een eind aan mijn vier hele bijzondere weken in Mekka en Medina.

Ik heb nieuwe vrienden gemaakt. Mensen met wie ik een zeer emotionele ervaring heb mogen delen. Mensen met wie ik hoop nog lang contact te hebben. Mensen waarmee ik misschien nooit mee om zou gaan, als deze reis niet had plaats gevonden.

Ben ik nu een totaal ander mens geworden? Ik hoop het van harte.

Ik dank iedereen die mijn blog en ervaringen heeft gelezen. Wellicht ontmoet ik jullie ook eens of kom ik oude bekenden weer tegen.

Posted by Eindhovens Dagblad on november 20, 2011 at 10:56 vm | Permalink | Reacties (0)

Bijzondere plekken in Medina

Medina ligt vol met bijzondere historische locaties. Vele plaatsen met bijzondere gebeurtenissen zijn nu bebouwd met moskeeën. Mescid-i Nebevi is er één van. Eerst een huis met vlakbij een moskee en langzaam aan gegroeid tot een mega gebouw. Bij iedere stap die ik zet heb ik de gedachte: van welke kalif is dit stukje grond geweest of waar zou de profeet vaak hebben gezeten. Één ding is zeker: hier hebben zij geleefd, gehandeld, gezinnen gesticht en oorlogen gevoerd.

Medina1

In de loop van de jaren heeft het toenmalig Ottomaans Rijk een lange tijd Arabië geregeerd. Na al die jaren is dat nog steeds terug te zien in sommige moskeeën. Indrukwekkend is het besef dat in 1800 een spoor heeft gelegen tussen Istanbul en Medina. Hiervan is tegenwoordig alleen het station nog over. Het spoor is helaas volledig verdwenen. Het station is zo gebouwd dat bij uitstappen het eerste gebouw in beeld Mescid-i Nebevi was, maar ook dat de groene koepel, waar de profeet begraven ligt, het duidelijkst in beeld was. Nu is dat zicht vol gebouwd met hotels voor de vele pelgrims die Medina willen bezoeken.

 

Het Ottomaans Rijk had zoveel respect voor de profeet dat ze bij de bouw van het spoor de laatste kilometers van het spoor hebben gewikkeld in katoen. Dit om het geluid van het spoor te dempen, zodat de profeet niet gestoord wordt in zijn laatste rustplaats.

 

Medina2

Medina3

Posted by Eindhovens Dagblad on november 18, 2011 at 08:54 vm | Permalink | Reacties (0)

Medina is prachtig ...

Ik ben nu een aantal dagen in Medina. Een compleet andere wereld dan Mekka. Daar waar Mekka overvol was, is het hier rustiger. Daar waar het verkeer in Mekka vastliep, gaat hier alles soepel.

EenDaar waar in.Mekka het gebruik van de claxon eerder regel was, is het hier een uitzondering.

Ook de mentaliteit van de mensen is anders. Ze zijn vele malen vriendelijker.

Wat heeft Medina met Mekka te maken? Medina is de plaats waar de profeet zich heeft gevestigd na zijn vertrek uit Mekka. Dit is de locatie vanwaar de islam is gegroeid.

Ook is het zijn laatste rustplaats. Uit respect voor hem is het hier wonderschoon en muisstil. Schoonmakers werken werkelijk 24 per dag in geheel Medina om alles in het gareel te houden.

De grootste moskee in Medina heet Mesci-i Nebevi. Deze moskee was vroeger vlak langs het huis van de profeet. Met huis bedoel ik een cel van niet groter dan 3 x3 meter. Een cel waar je alleen gebukt rechtop kon staan.

De moskee was een gebouw met 4 muren en een klein, door dadelbomen bedekt, overdekte plaats. De moskee is over de jaren heen vergroot tot zijn huidige grootte. Er kunnen ruim 500.000 mensen tegelijk in. En dan is er nog de buitenplaats. Immens is het geheel wanneer je het met eigen ogen ziet.

Omdat de zon hier behoorlijk schijnt hebben ze parasols gemaakt die overdag open gaan en in de avond weer sluiten. Prachtig om te zien om 6.30 uur in de ochtend.

DrieNa het overlijden van de profeet is zijn huis toegevoegd aan de moskee. Hij is gestorven in de kamer die ik hierboven heb genoemd. Zijn graf wordt vergezeld door de laatste rustplaatsen van de eerste Kalif Ebu Bekir en de tweede Kalif Ömer. 

Na de herbouw zijn alle steunpalen op exact dezelfde oorspronkelijke locaties terug gezet. Met kleuren kun je herkennen in welke periode van de moskee je zit.

In de moskee zijn er nog twee hele bijzondere. De eerste is de oorspronkelijke met bomen overdekt binnenplaats. Deze is aangegeven met en groen kleed. Er zijn overleveringen die aangeven dat dat de enige locatie is waar je hemel op aarde tegenkomt. De tweede plaats bevindt zich in dit gebied en is de plaats waar de profeet het gebed heeft geleid. Zijn minber.

TweeHet is dan ook overweldigend druk met mensen die een keer op deze plaats willen bidden. Ook ik die mijn pogingen om daar aan deel te nemen.

Medina is prachtig ...

Posted by Eindhovens Dagblad on november 16, 2011 at 10:18 nm | Permalink | Reacties (0)

Bidden in de Grote Moskee

Senol1Het is donderdagnacht en met een klein groepje willen we onze laatste dag met Kabaa zo goed mogelijk doorbrengen. het besluit valt om de nacht in de Grote Moskee door te brengen en het vrijdagmiddag gebed daar te bidden. Het vrijdagmiddag gebed is verplicht bidden in een moskee.

Zo gezegd zo gedaan. Met ongeveer 8 man hebben we onze plaats op de tweede verdieping van de moskee ingenomen. Eten en drinken is er volop in de tassen. Rond 3 uur in de nacht is het gelukkig rustig op de tweede verdieping, maar de begane grond is overvol zoals altijd de afgelopen dagen.

We lezen wat, we praten wat, maar bovenal hebben we het nu al over het gemis wanneer we straks in Nederland zijn. Na het ochtend gebed neemt ieder zijn plaats in en gaat slapen. Het feit dat ik/wij kunnen zeggen dat we dat gedaan hebben maakt ons blij. Het geeft een goed gevoel.

Het is 10 en heel warm wanneer we wakker worden. En bovenal: het is druk, ook op onze verdieping. Twee uur lang zijn mensen bezig om in rijen klaar te staan voor het gebed straks. Wat ik nog steeds niet begrijp is: er is werkelijk voor iedereen plaats zodra het gebed begint.

Senol2De klanken van de Azaan, de oproep tot het gebed, galmen door de hele moskee. Wanneer we de stem van de imam horen kan ons geluk al bijna niet meer op: het is één van de bekendste Kabaa imams Abdurrahman Sudais (je moet het maar weten).

Diezelfde avond neemt iedereen zijn afscheids tavaaf. Ik ben samen met mijn ouders en zusje. We hebben de koste tavaaf gelopen, tussen de meest vriendelijke, zachtaardige mensen en hebben onze tijd genomen om naar Kabaa te kijken en in ons op te nemen.

Tot ziens.

Posted by Eindhovens Dagblad on november 13, 2011 at 09:59 nm | Permalink | Reacties (2)

Boven op de berg is vrede

Vlak voordat ik naar Medina ga heb ik een paar excursies. De eerste gaan naar de tentenkampen van Mina. Hier komen alle hadjis die geen vaste verblijfplaats hebben in Mekka. Het is een gigantisch complex geworden. Tot aan de horizon staat het vol met tenten. Omdat ik een hotel vlakbij heb, hoef ik hier (gelukkig) niet te blijven.

Foto1Dan krijgen we één van de belangrijkste bergen: de berg Hira (Nur). Dit is de locatie waar de profeet zijn eerste openbaring heeft ontvangen van de engel Gabriel. Deze openbaring is: IKRA! Dit betekent LEES.

Het is een klim van bijna 45 minuten. Een stijle helling met een soort van trap. De treden zijn oneffen en dat maakt de klim alleen maar moeilijker.

Boven aangekomen kruip ik door een kleine, krappe gang van rotsblokken. Daarna zie ik de locatie waar de eerste openbaring zo een 1400 jaar geleden heeft plaatsgevonden. Het uitzicht is geweldig. Je kijkt recht over Mekka heen en kunt Mescid-i Haram voor een klein gedeelte zien.

Onvoorstelbaar hoe de klim geweest moet zijn 1400 jaar geleden.

De tweede berg is de berg Sevir, de opkomst van de islam. De profeet en (daarna de eerste Kalif) Ebu Bekir hebben zich in deze grot boven aan de berg verstopt voor de bewoners van Mekka. Zij zagen de profeet als bedreiging en wilden hem uit de weg ruimen.

Foto3

Deze klim is zwaarder en moeilijker dan de Hira-berg. Ook hier oneffen treden, zodat er een trap ontstaat. De klim naar boven duurt ongeveer twee uur. Langzaam vorder ik.

Wanneer iemand me geld zou bieden voor deze klim op een willekeurige andere berg, zou ik het zeker afslaan. Nu loopt iedereen met vastberadenheid naar boven. Oud, jong, met en zonder loopgebreken. Een mensenmassa die allemaal dezelfde locatie willen zien.

Foto2Ook hier is het uitzicht fenomenaal. Terug zou makkelijker moeten zijn, maar door losse stenen en zand is het behoorlijk opletten geblazen.

Deze locaties zijn geen heiligdommen. De redenen voor bezoek zijn heel simpel: het zijn de enige locaties die nog in bijna originele staat zijn gebleven na 1400 jaar. En als je hier dan toch bent, dan kun je het niet laten om hier niet te komen.

Beide klimmen vergen veel van ons, maar eenmaal boven vergeet je de spierpijn én is er vrede.

Posted by Eindhovens Dagblad on november 10, 2011 at 02:18 nm | Permalink | Reacties (0)

Menselijkheid zien en beleven

foto1Het is maandagnacht/ochtend 1.00 uur wanneer we de laatste verplichte handelingen gaan verrichten voor de hadj. Dit is het bezoekers 'tavaf' en 'say'. Anders dan de vorige keren, mogen we nu in civiele kleding de tavaf en say lopen. Bij een umre ben je verplicht om weer de ihram aan te trekken.

Het is bijna 4 dagen geleden dat ik Kabaa voor het laatst heb gezien. Er is spanning, een gevoel dat bijna gelijk staat aan het weerzien van een hele goede bekende, je ontbrekende wederhelft.



Wanneer we de muren van Mescid-I Haram bereiken klopt mijn hart bijna in mijn keel. Dit gevoel van weerzien wordt alleen maar meer wanneer ik onder de bogen van de moskee door het eerste aanzicht van de mensenmassa en de muren van Beytullah (=Kabaa) zie.

foto3Het is verschrikkelijk druk. Een getal kan dit niet uitdrukken. In Nederland kreeg ik geregeld te horen: pas op dat je niet overlopen wordt. Wanneer we (mijn groep) aan onze tavaf beginnen is de schrik van overlopen worden meteen verdwenen. Het is onvoorstelbaar dat zo een drukte, zo een waterval aan mensen, zo vloeiend, zo zonder gevaar loopt. Niemand, maar dan ook niemand duwt. Niemand, maar dan ook niemand probeert op een manier voor te dringen.

Ik zie een bejaarde man van ongeveer 1.60 meter met een wandelstok lopen. Aan zijn andere arm heeft hij zijn net zo bejaarde vrouw bij. Ook zij heeft een stok. Zij loopt echter volledig krom, volledig voorover gebogen, haar rug kan ze niet rechten. Niemand, maar dan ook niemand zorgt ervoor dat zij in de verdrukking geraken. Het zijn duizenden mensen om deze twee heen en zij lopen in de mooiste gemoedstoestand die ik ooit heb gezien.

foto2Na de tavaf is het de beurt aan de say. Het lopen tussen de heuvels Safaa en Merve. Ook hier is het stervensdruk. Het zijn 3 verdiepingen waar je de say kunt lopen, allemaal vol. Mannen, vrouwen én ook kinderen. Complete gezinnen zijn naar Mekka gekomen om als één geheel de Hacc te verrichten. Hoe ze hier zijn gekomen is een compleet mirakel. Een ander woord is er bijna niet voor.

Op straat liggen twee mannen met tussen hen in twee kinderen. Ook zij zijn op een of andere manier gekomen. Vraag me niet hoe, want ik weet het niet. Ze verblijven op straat. Douche en wc is gebruik maken van openbare gelegenheden. Eten is hopen dat er iemand een goede daad wil verrichten en aan zoveel mogelijk armen eten aanbied in een restaurant. Er zijn borden waar op staat: 'We serve free for poor people'. Ik vraag de twee mannen of ze iets nodig hebben, of ik ze kan helpen. Ze nemen niets aan. Ik vraag of ik de kinderen iets mag geven. Geld zodat ze de volgende dag beter, lekkerder kunnen eten. Maar ook dit weigeren ze. Onvoorstelbaar hoeveel eergevoel deze twee toonden.

foto4Na onze laatste 'sayloop' kan ik deze post bijna afsluiten met: ik mag me nu Hadji noemen.

Maar liever sluit ik af met:

Insanlığı gördüm Beytullah'ta ben.
(Ik zag menselijkheid bij Beytullah)

Posted by Eindhovens Dagblad on november 7, 2011 at 06:05 nm | Permalink | Reacties (2)

Arafat

Vrijdagnacht zijn we dan vertrokken voor de belangrijkste dagen van deze reis. De grote samenkomst op de berg Arafat.

Deze berg is de locatie waar de profeet voor zijn overlijden zijn laatste toespraak voor de toen nog kleine aantal moslims heeft gehouden. Nu zijn we hier met ruim 7 miljoen mensen.

Senol1 Senol2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hacc vindt plaats op Arafat. Hier moeten we een bepaalde tijd verblijven. We verblijven in tentenkampen. De tijd wordt verbruikt aan gebeden. De gedacht dat geen enkele gebed op deze locatie op deze dag wordt afgewezen is intens.

Senol3 Senol4

 

 

 

 

 

 

Vanuit de speakers klinkt het gezamenlijk gebed, geschreven voor de Turkse hadjis. Als er 1 iemand is die zijn tranen heeft kunnen bedwingen, dan heb ik hem/haar niet gezien.

Diezelfde avond (zaterdag) vertrekken we naar Muzdelife. Van hieruit begint de voettocht naar het stenigen van de duivel.

Senol5Het stenigen (links) is symbolisch en is bedoeld om jezelf een stok achter de deur te geven. Je neemt afstand van je eigen ego. Je beloofd aan jezelf om jezelf te beteren. Om de verkeerde dingen die je in Arafat hebt afgezworen hier nog eens te bevestigen.

En toen was het zondag: Het offerfeest!

 

 

Vanuit een zinderend Mekka wens ik iedereen: Kurban Bayraminiz mubarek olsun / Eid Mubarek / Happy Kurban!

Wij maken ons hier klaar om vanavond onze laatste stapen te verrichten zodat we onszelf eindelijk echt hadji kunnen noemen.

Posted by Eindhovens Dagblad on november 6, 2011 at 03:50 nm | Permalink | Reacties (0)

Muurvast in Mekka

C360_2011-10-3122-31-40Mijn post heeft wat op zich laten wachten, ik heb nog steeds een longontsteking. Sinds maandag rijden de openbare bussen niet meer. Het aantal mensen wat nu in Mekka is, is op zijn hoogtepunt. Het openbaar vervoer kan deze aantallen niet aan. Ook de Grote Moskee (Mescid-i Haram) kampt met capaciteitsproblemen. Daarom wordt door het opheffen van het ov geprobeerd de mensen massa een beetje te temperen.

Ik kan de aankomende dagen dus niet naar Kabaa. Dat doet 'pijn'. Zo dichtbij, maar ondertussen toch onbereikbaar. Ik wil namelijk ook mijn tavaf lopen. De 7 ronden om Kabaa. De 7 ronden die gelijk staan aan mijn ego en die ik wil overwinnen. Linksom draaiend zodat mijn hart zo dicht mogelijk bij Kabaa is. En samen met de grote massa een geheel worden, net zoals het universum een geheel is.

Helaas moet ik daar mee wachten. Het verkeer is gewoonweg te druk, gevaarlijk en vervuilend om te lopen. Om naar de Grote Moskee te gaan moet ik door een tunnel, waar de voetgangers amper gescheiden zijn van het motorverkeer. Het roet aan de muren slaat per direct op je longen. Ik heb het geprobeerd met 3 maskers, maar nu ook met mijn longontsteking waag ik me er even liever niet aan.

Morgen (vrijdag) dan begint de echte Hadj. We gaan eerst naar het Arafat gebergte, daarna naar Muzdelife om vervolgens naar Mina te lopen. Op deze locaties moet ik rekening houden met mijn miljoenen medemensen. 

Posted by Eindhovens Dagblad on november 3, 2011 at 09:54 nm | Permalink | Reacties (1)