« Gewonnen | Hoofdmenu | Alpe d'HuZes: voor wie of wat doe je het? »

En wij moeten nog

We zijn nu al bij bocht 21, maar ik heb nog niemand zien lachen." We rijden de Alpe af in een bestelbusje. In het busje zitten de fietsers die niet durven af te dalen. Nog niet. Te weinig ervaring. Zelf fiets ik sinds twee maanden en ben voor het eerst met de fiets in de Alpen. Het is de maandag voor de bewuste donderdag, maar het is al druk op de Alpe d'Huez. Heel druk. Met klimmers en dalers. De klimmers rechts langs de kant de weg, de dalers laveren tussen het verkeer door. Bocht 21 is de laatste bocht van bovenaf gezien. De beklimming start bij bocht 21 en houdt op enkele kilometers na bocht 1. Het busje let op de gezichten van de klimmers. Het zijn zonder uitzondering verwrongen gezichten. De inspanning valt duidelijk af te lezen van de rood aangelopen hoofden boven opgetrokken schouders en kromme ruggen. De zon schijnt, het is warm, het doet pijn.

 

Niemand lacht, constateert het busje ietwat verbijsterd. En wij moeten nog... Ter voorbereiding beklimmen wij de Col d'Ornon, een berg tegenover de Alpe. Het is geen killer, maar hier vloeien wel de eerste tranen. Maanden tussen hoop en vrees na de diagnose kanker, de chemo's en het keihard werken aan het herstel breken los in huilbuien. De weg naar boven is lang en stijl, met gemene bochten. Als het leven zelf. Maar we fietsen hier toch maar met z'n allen, op een doordeweekse maandagmiddag. De zon schijnt en het uitzicht is adembenemend. Besneeuwde toppen rijzen uit boven sappig groene hellingen. 'Willen is kunnen' wijst een spandoek ons de weg naar de top. 'Opgeven is geen optie' is nog zo'n fraaie slogan die we bij herhaling tegenkomen. Maar onderweg is er het bemoedigende woord, het stimulerende gebaar, het duwtje in de rug. Na de beklimming is er de omhelzing, de schouder, de begrijpende blik. En uiteindelijk volgt de bevrijdende lach. Het was een strijd, het wordt een strijd. We lijden, maar we zijn er. Hier. Nog steeds. En straks gaan we naar beneden. Wij nu ook. Op de fiets. En hard. Want het leven is mooi.

 

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 6, 2011 at 09:46 nm | Permalink

Reacties

Col d'Ornon ..
Die heb ik vorig jaar als voorbereiding in de stromende regen beklommen en afgedaald. M'n winterhandschoenen hielden m'n handen toen lekker warm gedurende de afdaling.
Dus 1 tip voor wanneer morgen de hemelsluizen onverhoopt toch wijd open staan: winterhandschoenen, liefst waterdicht.
Neem ze mee en draag ze ook, iig tijdens de afdaling.
Vorig jaar is 1 deelnemer 's ochtends, wegens kramp in zijn handen (door de chillfactor), tijdens de afdaling onvrijwillig afgestapt en die rotsen geven niet echt mee. Weet je gelijk ook waarom dit jaar als veiligheidsmaatregel bij het afdalen de max. snelheid op 45 km/u gezet is.

Geplaatst door: con w. cathalina | 8 jun 2011 11:58:39

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.