« Sex in de Achelse Kluis | Hoofdmenu | Kennedymars: De laatste uurtjes ervoor...... »

Over Rieske zijn lieske, Marlènekes rammelende schoeven en pennekes en andere pijntjes

De spanning begint op te lopen…..nog 3 dagen te gaan en dan gaat het gebeuren, maar…… zijn we er eigenlijk wel klaar voor?

Ries planking.blog3.KM Als je ons zo fris en monter ziet zitten op de foto in de header na 63 km trainen aan de rosé dan lijkt het er op van wel.

Toch zijn al die trainingsuren niet zonder pijn en ander leed verlopen.

We hebben tijdens al die trainingskilometers van alles meegemaakt op dat gebied variërend van valpartijen, flauw vallen, pijnlijke lies, afstervende teennagel, kramp in de kuitspier, slappe knieën, over de nek gaan, hevige regenval, rammelende schroeven en pennen tot bijna loslatende aanhechting van de spieren en uitdrogingsverschijnselen.

De twijfel of we er wel echt klaar voor zijn neemt toe:

Is al dat wandelen wel gezond? Je kunt het je afvragen. Waarschijnlijk wel als je het met enige regelmaat doet. Het hele jaar of al jarenlang. Maar wat als je zoals wij ineens in een paar maanden explosief gaat trainen voor de Kennedymars? Dan valt het dus te betwijfelen.

De eerste kilometers waan je je een jonge god(in). Geen centje pijn en stevig de pas erin. Goed voorbereid met echte wandelsokken en goed schoeisel. In het rugzakje zitten flesje water, boterhammen (als je die tenminste niet vergeten bent…Ries), Liga of Sultana en Dextro. Licht gewicht regenjackje voor als het nodig is en eventueel nog extra paar sokken. Appeltje-eitje!

Fluitend loop je de eerste 20 kilometers en negeert een eerste pijntje ergens onder je voet of in je knie of lies. En oh ja, schroeven die al jaren in je been zitten na een motorongeluk. Nee! Jij bent de bikkel! Gaat helemaal goedkomen. Gewoon een kwestie van even een kwartiertje pauze en op naar de 30 km.

Maar, pfff….. na 30 km beginnen de ‘pijntjes’ toch echt een beetje op te spelen. Is dat een blaar? Of twee? Toch die knie van een veertiger? Die lies van een bijna-vijftiger? En waarom die schroeven er nooit laten uithalen?!

Voeten Marlene Iedere stap begin je nu te voelen. Maar het is natuurlijk nog draaglijk. Bikkel die je bent. Bij 40 km gaan we gewoon nog een keertje rusten. Je volgt het advies op wat je hebt gekregen van een collega met jarenlange loopervaring. Efkes zitten. Wat eten en drinken en even aansterken. Schoentjes uit of er maar helemaal bij gaan liggen. Na 20 minuutjes hervat je de tocht. Op naar de 50 km. Appeltje-eitje!

Oh oh, wat ben je stoer. Neuh, niks aan de hand joh! Gaat goed hoor, de volgende 10, 20 km. Je kletst vrolijk verder maar het tempo neemt wat af. Inmiddels brandt de zon op de bolletjes en het flesje water gaat in een rap tempo leeg. De twee blaren zijn er inmiddels wel drie geworden of vier. Ach dan toch maar een paracetamolletje tegen de pijn van de schroefkes en lies. Een Dextrootje voor de broodnodige energie. Oh was ik nog vergeten te noemen dat ook de linkerheup nu begint op te spelen? Maar verder gaat het wel hoor. Appeltje-eitje!

Want uiteindelijk bereik je ondanks alle kwaaltjes en pijntjes lachend de eindstreep. Je hebt het toch maar mooi gered! Samen met je geweldige loopmaatje! En oh, wat smaakt dat roseetje lekker! Samen proost je op een prachtige overwinning! Voor het gemak vergeet je maar dat die blaren morgen niet meteen verdwenen zijn en je de eerste uren strompelend door het huis zult lopen, zo stijf als een plank. Want op dit moment is er alleen maar even het GROTE genieten….

... nadat je 80 kilometer Kennedymars hebt gelopen!!!

Er is geen twijfel mogelijk…….Wij gaan het gewoon halen.

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 29, 2011 at 05:47 nm | Permalink

Reacties

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.