« mei 2011 | Hoofdmenu | juli 2011 »

Over Rieske zijn lieske, Marlènekes rammelende schoeven en pennekes en andere pijntjes

De spanning begint op te lopen…..nog 3 dagen te gaan en dan gaat het gebeuren, maar…… zijn we er eigenlijk wel klaar voor?

Ries planking.blog3.KM Als je ons zo fris en monter ziet zitten op de foto in de header na 63 km trainen aan de rosé dan lijkt het er op van wel.

Toch zijn al die trainingsuren niet zonder pijn en ander leed verlopen.

We hebben tijdens al die trainingskilometers van alles meegemaakt op dat gebied variërend van valpartijen, flauw vallen, pijnlijke lies, afstervende teennagel, kramp in de kuitspier, slappe knieën, over de nek gaan, hevige regenval, rammelende schroeven en pennen tot bijna loslatende aanhechting van de spieren en uitdrogingsverschijnselen.

De twijfel of we er wel echt klaar voor zijn neemt toe:

Is al dat wandelen wel gezond? Je kunt het je afvragen. Waarschijnlijk wel als je het met enige regelmaat doet. Het hele jaar of al jarenlang. Maar wat als je zoals wij ineens in een paar maanden explosief gaat trainen voor de Kennedymars? Dan valt het dus te betwijfelen.

De eerste kilometers waan je je een jonge god(in). Geen centje pijn en stevig de pas erin. Goed voorbereid met echte wandelsokken en goed schoeisel. In het rugzakje zitten flesje water, boterhammen (als je die tenminste niet vergeten bent…Ries), Liga of Sultana en Dextro. Licht gewicht regenjackje voor als het nodig is en eventueel nog extra paar sokken. Appeltje-eitje!

Fluitend loop je de eerste 20 kilometers en negeert een eerste pijntje ergens onder je voet of in je knie of lies. En oh ja, schroeven die al jaren in je been zitten na een motorongeluk. Nee! Jij bent de bikkel! Gaat helemaal goedkomen. Gewoon een kwestie van even een kwartiertje pauze en op naar de 30 km.

Maar, pfff….. na 30 km beginnen de ‘pijntjes’ toch echt een beetje op te spelen. Is dat een blaar? Of twee? Toch die knie van een veertiger? Die lies van een bijna-vijftiger? En waarom die schroeven er nooit laten uithalen?!

Voeten Marlene Iedere stap begin je nu te voelen. Maar het is natuurlijk nog draaglijk. Bikkel die je bent. Bij 40 km gaan we gewoon nog een keertje rusten. Je volgt het advies op wat je hebt gekregen van een collega met jarenlange loopervaring. Efkes zitten. Wat eten en drinken en even aansterken. Schoentjes uit of er maar helemaal bij gaan liggen. Na 20 minuutjes hervat je de tocht. Op naar de 50 km. Appeltje-eitje!

Oh oh, wat ben je stoer. Neuh, niks aan de hand joh! Gaat goed hoor, de volgende 10, 20 km. Je kletst vrolijk verder maar het tempo neemt wat af. Inmiddels brandt de zon op de bolletjes en het flesje water gaat in een rap tempo leeg. De twee blaren zijn er inmiddels wel drie geworden of vier. Ach dan toch maar een paracetamolletje tegen de pijn van de schroefkes en lies. Een Dextrootje voor de broodnodige energie. Oh was ik nog vergeten te noemen dat ook de linkerheup nu begint op te spelen? Maar verder gaat het wel hoor. Appeltje-eitje!

Want uiteindelijk bereik je ondanks alle kwaaltjes en pijntjes lachend de eindstreep. Je hebt het toch maar mooi gered! Samen met je geweldige loopmaatje! En oh, wat smaakt dat roseetje lekker! Samen proost je op een prachtige overwinning! Voor het gemak vergeet je maar dat die blaren morgen niet meteen verdwenen zijn en je de eerste uren strompelend door het huis zult lopen, zo stijf als een plank. Want op dit moment is er alleen maar even het GROTE genieten….

... nadat je 80 kilometer Kennedymars hebt gelopen!!!

Er is geen twijfel mogelijk…….Wij gaan het gewoon halen.

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 29, 2011 at 05:47 nm | Permalink | Reacties (0)

Sex in de Achelse Kluis

Blog_kennedymars Wat is dat toch met kloosters? In vroegere tijden waren het gesloten instituten waar niet-kloosterlingen nauwelijks toegang tot hadden. Hoge muren omsloten een gemeenschap van alleen maar mannen of vrouwen. Juist de geheimzinnigheid sprak tot de verbeelding en vele verhalen en vermoedens deden de ronde. En nog steeds hebben veel kloosters hun aantrekkingskracht nog niet verloren.

Op een van onze trainingstochten zou de Achelse Kluis een stopplek zijn. We hadden een mooie tocht gepland van rond de 50 km (achteraf bleken we ons vooraf 10 km ‘vergist’ te hebben en waren het ruim 60 km, maar dat terzijde).
Het zou heel warm worden die dag dus leek het ons beter om zo vroeg mogelijk te vertrekken.

Dus, idioten als we zijn (wie staat er anders in vredesnaam op een vrije zondag vrijwillig om 03.00 uur op?!) wandelden wij al om half 4 ’s ochtends richting Mierlo. Het was nog donker maar de temperatuur lekker en de eerste vogeltjes floten al. Na Mierlo gingen we de Strabrechtse Heide op.

Zonsopgang Strabrechtse Hei blog2 KM Het stuk over de Strabrechtse Heide was een heel bijzondere gewaarwording in een aantal opzichten. In de eerste plaats zagen we een prachtige zonsopgang. In de tweede plaats liepen we een stuk door het door bosbrand getroffen deel. Dat gaf zo in de vroege ochtend een macabere indruk van wat een bosbrand voor ravage aanricht. Tot slot was het heel bijzonder om rond 06.00 uur slechts met zijn tweeën over die grote stille heide te lopen.

Gezeten op een Brabants benkske zijn we ook bewust gestopt om te genieten van de rust, de zon die op het water van een vennetje scheen en de grote diversiteit aan vogels. Een unieke ervaring!

De tocht ging verder naar Heeze waar we eindelijk, bij een benzinepomp, om om 08.30 uur ons eerste bakje automatenkoffie te scoren. En verder over de Leenderheide, richting Leenderstrijp. Daar hadden ook een interessant intermezzo. De heerlijke kop koffie die we bestelden (met appeltaart-met-slagroom want dat is vaste prik) , werd vergezeld van de mooie verhalen van een in onvervalst Brabants kletsende café-eigenaresse.

Daarna vervolgden we onze weg  over de Malpie, alweer zo’n prachtig stukje Brabant! Dat  is onder andere een van de wandeling-verslavende aspecten; je ziet zoveel dingen waaraan je normaal gesproken snel voorbij gaat. Bovendien gaan de wandelpaden  vaak door de prachtigste gebieden.
Helaas kleefde aan onze tocht over de Malpie één groot nadeel; de hordes fietsers waarvoor we steeds aan de kant moesten. Colonnnes vijftigplussers op electrische fietsen trotseerden de warmte om erop uit te gaan. Helaas tegelijk met ons. Hier dus weinig rust meer!

En daar, vlak voor het middaguur, doemden in de verte de torens op van de Achelse Kluis. Blijdschap Route blog2 KM maakte zich van ons meester; we waren in elk geval over de helft! De blijdschap werd enigszins getemperd door het feit dat we ons moesten gaan beperken tot koffie en/of fris. We hadden hierna nog dik 20 km te gaan en dus zat een glas heerlijk goudgeel vocht met schuimkraag er niet in!

Desondanks liepen we blij gezind, want een rust in het vooruitzicht, aan het begin van de prachtige met statige bomen omzoomde laan, die leidt tot de vroeger altijd gesloten poort van de Achelse Kluis. De poort die nu juist uitnodigend openstond. En daar, daar naderen we de fraaie entree. Ons horloge wees bijna 12.00 uur aan. Wat een prachtig begin om de middag te beginnen! Hoewel? Wat hadden we gemist? Op het dagordebord stond dat zojuist om 11.45 uur, na het gebed,  het ‘sex’ was begonnen……..
 
 

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 28, 2011 at 02:25 nm | Permalink | Reacties (3)

Volg ons op twitter over de Kennedymars

Marlène Kuyk en Richard Vermeltfoort uit Nuenen lopen de Kennedymars. Even voorstellen:

Richard en Marlene 
Marlène


Over ruim een week ga ik voor de eerste keer de Kennedymars in Someren lopen. Hoe begint zoiets? Vaak door bravoure, een grote mond en in de kroeg…inderdaad de ingrediënten waarmee mijn eerste schreden op het “Kennedypad” zijn gezet.

Ik woon in Nuenen, ben leerkracht op het Antoon Schellens, een VO-lwoo school, getrouwd, moeder van twee kinderen, sport veel bij Health City Nuenen en speel toneel bij De Lindespelers Nuenen, maar wandelen….?

Richard was al aan het trainen voor de Kennedymars. Ik benoemde dat wandelen als ‘een beetje kuieren’ wat uiteraard in allerlei toonaarden werd ontkend! Dus ging ik de uitdaging aan een keer mee te ‘kuieren’….en the rest is history:  10km werden 15km, werden 20km, werden 30km met als eerste echte hoogtepunt ruim 40km naar Den Bosch. Dat ging wonderwel goed en mijn aanmelding voor de Kennedymars was een feit.

De ultieme test of we “Kennedymarsproof” waren was een schitterende tocht van 63km en ook die overleefden we met een hoop gezellige onzin onderweg en zonder echte 'dipjes'. In Waalre keken we onder het genot van een roseetje (onze vaste afsluiting na elke tocht) terug op een geslaagde wandeling.
En nu, we zijn klaar voor 2 juli en ik heb ik er zin in!!!

Richard

Over  een halve week is het zover. Samen met mijn loopmaatje Marlène en vriend Marcel ga ik de Kennedymars lopen. 80 kilometer wandelen. Er zijn lieden die zich afvragen…wat bezielt die man om zich zo uit te sloven?

Die man ben ik, Richard Vermeltfoort uit Nuenen bijna 50, bijna 25 jaar getrouwd, twee kinderen en werkzaam als Productmanager bij Intrakoop, een inkoopcoöperatie voor de zorg.

Een van de redenen om mee te doen is dat ik mijzelf wel eens een keer wil tegenkomen. Mensen zeggen wel eens: “ Pas maar op! Jij komt jezelf nog wel eens tegen”. Ach, bang voor mezelf ben ik niet. Ik weet ook niet of het wel gezellig gaat worden als ik mezelf tegen ga komen, wellicht ga ik er iets van leren.

Eigenlijk hoop ik stiekem dat ik mijzelf ga tegenkomen als doorzetter, iemand die van volhouden weet in weer en wind, in goede en slechte tijden. Iemand die alle pijntjes kan doorstaan zonder paracetamol en iemand die weet dat er geen weg terug is maar alleen maar vooruit.

En…….wie wil er nou niet zo iemand tegenkomen!

Jullie gaan mij en mijn loopmaatje Marlène de komende dagen ook tegenkomen in dit blog en live op Twitter tijdens de Kennedymars.

@kuykske
@Riesuitnuenen

 

 

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 27, 2011 at 11:55 vm | Permalink | Reacties (1)

Slot en de Zweedse Avond

Transplant Het zit er op de World Transplant Games, met resultaten die er niet om liegen. 6o fanatieke sporters en ruim 100 nog fanatiekere supporters; bij alle wedstrijden zag je oranje. Door de stad Göteborg kon je niet lopen of met de tram gaan of je zag altijd een groepje oranje mensen.

Wij zijn als Nederlandse sporters als 6de land geëindigd van de 54 landen die meededen, de grote landen zoals Engeland, USA, Australië, Hongarije en Iran moesten we voor laten gaan. We behaalden met z’n allen maar liefst 58 medailles verdeeld over 22 goud,17 zilver en 19 keer brons.

Terugkijkend op de, voor mij eerste, spelen dat kan ik alleen concluderen dat het een geweldig evenement is geweest. Er was vanuit de Game Village elke avond een uitzending op TV met sporters uit Zweden, de kranten hadden elke dag een of meer items en rond de sportcomplexen zag je overal vlaggen van de  WTG .

Persoonlijk heb ik de spelen als heel bijzonder ervaren, vooral de verbondenheid met elkaar en het aanmoedigen van sporters waar je normaal niet naar toe zou gaan.  Ook merk ik dat zulke spelen veel energie van je vragen wat je wordt min om meer geleefd; op tijd ontbijten, naar de sporters kijken  te voet  of met de tram, tussen 12-14 uur lunchen met z’n allen. Dan zelf trainen of weer kijken naar andere sporters en tussen  17.00 uur en 20.00 uur het avondeten. Daarna naar het Holland House.

De Zweedse avond bestond uit meerdere gedeelten , men begon met Zweedse folklore het volksdansen waaraan de sporters ook aan mee konden doen. Het tweede gedeelte was een barbecue voor meer dan  2000 mensen. Als je dat ziet; keurig wachten op je beurt en dan gaan eten. Uiteraard was er voldoende bediendend personeel. De alcoholvrije dranken waren gratis het andere moest je betalen. Om 20.00 uur begon een groot orkest, bekende en minder bekende melodieën te spelen, waarop volop gedanst werd. Hierna verschenen een zangeres en een zanger die bekende dans nummers zongen, rond de klok van 22.00 uur startte de disco en bleef het nog lang onrustig in Göteborg.

De Zweedse avond bestond verder nog uit speciale hapjes en andere lekkernijen. Midzomer is de start voor nieuw aardappels en aardbeien. Dus er waren voldoende aardbeien met een soort slagroom, en gekookte aardappelen met schil op een prikker met een stukje zure haring. Het is best te eten. 

Na afscheid genomen te hebben iedereen , vertrokken bijna alle sporters en supporters weer naar huis en wij gaan nog een weekje vakantie houden.

Groet Evert Vugs

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 24, 2011 at 07:02 nm | Permalink | Reacties (0)

Na de gouden medaille

Vugs In het Holland House werd stil gestaan bij het behaalde resultaat, ook werden de diverse andere sporters en organisatie bedankt voor bewezen diensten,Toen werd het tijd om feest te vieren. Er kwamen  Engelsen, Australiërs, een Duitser en nog wat anderen sporters.
Er werd veel gezongen door de oudste deelnemer en ook de op een na jongste deelnemer deed daar volop aan mee. Er werden oud-Hollandse liedjes gezongen en ook meezingers en de polonaise kon ook niet ontbreken, gelukkig waren de meeste mensen Brabanders, dus volop gezelligheid.
Donderdag werden nog enkele onderdelen van atletiek en tafeltennis afgewerkt en toen op naar de afsluiting, waar iedere sporter aanwezig was. In een grote kring rond het atletiekstadion stonden alle sporters hand in hand en gingen tegelijk naar het midden van het veld om daar iedereen geluk te wensen daar we weer een fantastische WORLD TRANSPLATE GAMES hebben gehad.
De volgende keer worden de spelen gehouden in Zuid-Afrika en dus werd het Zuid-Afrikaanse volkslied gezongen.
We kregen daarna een afsluitend diner met een Zweedse Avond. Het was een midsomer night.

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 24, 2011 at 08:12 vm | Permalink | Reacties (0)

Goud


Allereerst wil ik uiteraard mijn onbekende donor bedanken. Dankzij hem/haar heb ik dit kunnen doen, dus mensen kom op en registreer je als donor.
Na een onrustige nacht en met de partij van gisteren nog in de benen, gingen we goede moed naar de tennishal. De organisatie heeft er geen rekening mee gehouden dat tennispartijen weleens uitlopen.
Eerst half 11 starten, toen half 12 starten. Uiteindelijk starten we 11.05 uur met het inspelen. De toss verloren, dus onze tegenstanders konden beginnen.
Gastblogger Het was een spannende finale, omdat we eerst achter kwamen en ik mijn opslag verloor. Daarna ging het stukken beter en kwamen we op een stand van 4-4. Na nog een keer achter gestaan te hebben konden we doorgaan naar 7-6 en moest mijn maat Jan serveren. Gelukkig kon ik met een smash en een passeerbal van Jan op voorsprong komen. Na nog een fantastische serve van Jan kon ik het afmaken en werd het 8-6 voor ons.

De emoties kregen bij mij de overhand, want dankzij een nieuwe nier, kreeg ik deze tweede kans. Om te laten zien dat donor zijn heel belangrijk is.

Overigens duurde partij maar liefst een 1 uur en 40 minuten. Uiteraard was mijn persoonlijke supporter er ook en kwam die mij als een van de eersten feliciteren.  
Nu ben ik totaal gesloopt en ga ik lekker eten en daarna naar het HOLLAND HOUSE.
Wat de andere sporters hebben gedaan, weet ik nu nog niet. Maar ik zal daar zeker een verslag van geven. Ook de medaille-oogst zal ik dan vermelden.
 

 

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 22, 2011 at 08:11 nm | Permalink | Reacties (5)

Tennissen en dan een feestje bouwen

Vandaag stond het tennis enkelspel op het programma. We werden in poules van drie ingedeeld door middel van loting. Zelf moest ik tegen twee Engelsmannen die zeer goed zijn, mede omdat ze in Engeland ook een interne competitie voor getransplanteerden hebben. Elk jaar worden er kampioenschappen gehouden.

Ik trad aan tegen de kampioen van Engeland. Er wordt gespeeld om een set van acht games. Ik verloor de wedstrijd met 8-6, maar heb in totaal 70 minuten op de baan gestaan. Op het laatst vielen de ballen net verkeerd voor mij, ook door de vermoeidheid. Overigens was deze Engelsman een op en top sportieve sportman.
De tweede Engelsman bracht alle ballen terug en ik kon hem niet goed passeren. Ook deze wedstrijd ging verloren in 8-5. Al met al was het een hele ervaring. Deze wedstrijd duurde nog eens 45 minuten. Ik was totaal leeg gespeeld.

Na lekker douchen en wat rusten, zijn we naar de volgende wedstrijden gaan kijken .Er werden weer veel medailles gewonnen op diversen onderdelen. Bij zwemmen, wielrennen, tennissen en zelfs bij golf.

Gastblog Vanavond weer naar het HOLLAND HOUSE er zouden enkele sporters van ander landen komen.
Ook heb ik nogal contacten met sporters uit andere landen vooral Australië en Zuid-Afrika.
Morgen gaan we nog de tennis dubbel spelen, daarna kunnen we met het hele team een feestje gaan bouwen.

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 21, 2011 at 09:33 nm | Permalink | Reacties (4)

Rustdag

Blog3 
Prince Daniel pushes the start of Livsloppet, an open race to be held for the first time in Gothenburg in the World Transplant Games 2011th Prince Daniel is the chief patron of the World Transplant Games, an international sports competition for organs transplanted with more than a thousand athletes from 54 countries. Games underway June 17 to 24 in Gothenburg.

Bovenstaande foto, staat op de website van http://www.wtg2011.com/

Zondag een rustdag gehad. Dat was wel nodig na de dag van gisteren. Ik ben de hele dag schor geweest van het aanmoedigen van het volleybalteam. Ook de vele indrukken van de opening hebben veel energie gekost en ook weer opgeleverd. Wat houd zo’n rustdag in?

's Morgens  met z’n allen ontbijten en vertellen hoe we de vorige dag hebben ervaren. Voor mij is alles nieuw maar mijn kamergenoot is een oude rot die me wel wegwijs maakt.

Na het ontbijt gaan de games weer van start en zijn wij met ons tennisteam gaan trainen in het Uliveti stadium. Het is een betonnen ondergrond zodat de tennisballen hoog op stuiteren. Dat is wel wennen. Ook proberen we ons schoeisel  uit, wat het beste profiel is voor deze ondergrond. Daarna douchen en rusten.

De sporters die vandaag niet in aktie hoeven te komen gaan bij diversen andere sporten kijken. Vandaag stonden op het programma: wielrennen, golfen en bowlen. Ik ben met een groep naar het golfen gaan kijken. De Nederlandse afvaardiging gooide niet zulke hoge ogen. Maar ik heb wel genoten van de prachtige omgeving. Ook hebben we de lunch gebruikt in het clubhuis van de golfclub en er stond een bus klaar die ons weer naar het hotel bracht.

Blog3_2 Bij de wielrenners heeft Nederland wel weer een gouden medaille gewonnen. Vanavond gaan we dit in het heuse HOLLAND HOUSE uitgebreid vieren. We staan ook weer klaar om met z’n allen te gaan eten in het Olympisch Dorp, wat ze hier nu noemen THE GAME VILLAGE.
Het weer is wisselend maar over het algemeen niet verkeerd. Zo nu en dan een buitje, maar de meeste tijd is het droog en zeker niet koud.
 

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 19, 2011 at 06:46 nm | Permalink | Reacties (1)

De opening

Zaterdag was de officiële opening van de World Transplante Games. Om dit een keer mee te maken is wel uniek. Er waren 50 leden met ongeveer 2000 sporters. De jongste deelneemster is een meisje (zwemster)van 9 jaar en de oudste deelnemer is een man van 72 jaar (Golfer).

Er doen 15 sporters uit Brabant mee. Alle sporters hebben minstens één nieuw orgaan gekregen. Dit kan zijn van een familielid of van iemand die is overleden. De mars door Gotteborg van ongeveer 5 kilometer is voor een groot gedeelte aan de Nederlandse sporters voorbij gegaan. 

Blog2 
Het Nederlandse Volleybal team heeft de finale gespeeld van het volleybal toernooi en dat liep enigszins uit. Na de poule fase die het team gemakkelijk doorkwamen moest het aantreden tegen Argentinië. Deze partij werd in drie spannende sets gespeeld. De finale was tegen Hongarije. Deze finale werd gewonnen in twee sets. Tijdens de halve en hele finale was de tribune bijna geheel oranje gekleurd en konden de volleyballers eigenlijk niet verliezen. Wat zijn we toch een raar volkje zodra oranje in het spel is.
 
Daarna zijn we snel naar de route gelopen waar de sporters als team binnen zouden komen en zijn toen in de rij ingestroomd. Zodra je de grote zaal binnenkomt krijg je kippenvel van al die mensen die applaudiseren. De officiële opening werd verricht door Prins Daniel, die zelf al een nieuw orgaan heeft ontvangen.

Het optreden werd verzorgd door een groep jongens die een soort hoogstaande breakdance act uitvoerden. Daarna was het de beurt aan een bekende Zweedse band met een soliste en een zeer bekende gitarist, waarvan ik de naam niet meer weet, die verscheidene nummers ten gehore brachten.

De lunch wordt verzorgd in een groot beurs gebouw daar komen alle sporters weer bij elkaar. Uiteraard val de oranje kleur weer duidelijk op.
 

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 19, 2011 at 06:37 nm | Permalink | Reacties (0)

Evert Vugs, deelnemer aan World Transplant Games: Wat vooraf ging

Wat  ging er vooraf? Na 6 jaar nierdialyse heb ik in 2008 een nieuw nier gekregen. En heb mij aangesloten bij de stichting Sport en Transplantatie. Elke twee jaar wordt er een WTG (World Transplante Games) gehouden. Deze keer in Goteborg, Zweden .

Blog1 


Op de foto staat een groot gedeelte van de deelnemers die erheen gaan. In totaal 60 Nederlandse sporters  en een 100 tal supporters. We worden begeleid door een teamarts, teamfysiotherapeut en uiteraard een teammanager. Er zijn 10 sporten waaraan de Nederlandse afgevaardigden meedoen. Alle deelnemers zijn orgaan-getransplanteerden. Dat kan zowel een nier zijn, maar ook hart, lever,longen en stamcel. Bovendien dient iedere sporter gekeurd te worden en moet hij toestemming hebben van de behandelend arts. De  voorbereiding en de spelen hebben tot doel om meer donoren te werven.

Vugs Zo, en ik ben Evert Vugs, 62 jaar, gehuwd en heb 2 kinderen en een kleinzoon. Tijdens mijn ziekte-proces en de dialyse ben ik zo goed als het kon blijven tennissen. Gelukkig heb ik tennismaatjes die me daarin steunden: zodra ik vermoeid raakte stopten we even om uit te rusten en als het helemaal niet meer ging dan stopten we helemaal.

Om geselecteerd te worden moet je  aan een aantal criteria voldoen. Onder andere, de trainingen volgen en je inzetten voor de stichting. Dit alles om te laten zien dat je na een transplantatie min of meer 'gewoon' kunt sporten.



De groepsfoto werd gemaakt op 15 mei toen de sportkleding werd uitgereikt. Uiteraard worden we gesponsord door diverse ziekenhuizen, patiëntenorganisaties, leveranciers van geneesmiddelen en de Nederlandse Transplantatie Stichting.

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 19, 2011 at 06:27 nm | Permalink | Reacties (1)

Applaus

Ik heb de Alpe toch maar niet voor tweede keer beklommen. Ik wil het euforische gevoel van de eerste keer vasthouden. Het ging relatief gemakkelijk, in een goed tempo, zonder lichamelijke ongemakken en ben bang om me alsnog kapot te fietsen. Ik ben meer dan tevreden met mijn eerste prestaties in de bergen van Frankrijk. Ben pas twee maanden in het trotse bezit van een renfiets. Heb altijd gedacht dat ik niet zo'n fietser was.
We verwelkomen onze collega-teamleden aan de finish, gaan douchen en zoeken het terras op om onder het genot van de zon en een biertje de laatste klimmers voorbij te zien komen. De sfeer is nog het beste te vergelijken met die op het Stratumseind tijdens de marathon van Eindhoven.

Vanwege niet helemaal onprettige verplichtingen in het weekend (Pinkster Polo Picknick in Waalre, Eindhoven Culinair én een interview met PSV-directeur Tiny Sanders voor de aankomende FRITS) keren we vrijdag terug naar huis. Dat betekent dat we het afsluitende feest in het Palais des Sports bovenop de Alpe moeten missen. We vertrekken nadat teamcaptain Jef Pluijmen van het MMC de resultaten van de twee ploegen (MMC/Sportmáx en MMC/Human-Support, onder leiding van Marlies
Kivits) bekend heeft gemaakt. Het totale aantal beklimmingen van de Alpe d'Huez door beide teams bedraagt 46. Het opgehaalde bedrag is circa 50.000 euro.
De fietsers waren Rikie Senders; Dirk Senders; Ine van Wijlen; Theo Liebregts; Anke de Kruijf; Menno Keij; Marit van Albada; Silvy Bindrahan; Kristel van der Heijden; Monique Timmermans; Inge Borsje; Vincent Evering; Lars Dolman; Goof Schep; Jef Pluijmen en Marlies Kivits. Zij werden ondersteund door Joep van Kesteren; Laurens van Oosterwijk; Bea Liebregts; José Jansen; Jolande Kraneveld; Ans Pastoor en mijzelf. De laatsten deden buiten mededinging mee, hetgeen de prestatie alleen nog maar groter maakt.
Een applaus voor alle teamleden is op zijn plaats. Te meer omdat er nogal wat debutanten bij zaten. Jef en MMC-sportarts Goof Schep fietsten voor de vijfde keer. Marlies deed al vier keer mee. De eerste actie was in 2006, toen zo'n zestig renners tussen het lokale verkeer door naar boven fietsten.

Uiteindelijk halen ruim 4600 deelnemers, onder wie 68 hardlopers, in totaal (voorlopig) 20.106.345,75 miljoen euro op. Een nieuw record. De oudste fietser is 79, de jongste acht jaar. Iedereen vraagt zich af waar de grens ligt. Hoeveel rek zit er in de Stichting Alpe d'HuZes? 
Hoeveel fietsers kan de organisatie aan? Nee, hoeveel fietsers en supporters (volgens de Franse politie 20.000 donderdag) kan de Alpe d'Huez aan? De eerste geluiden over een splitsing (in twee dagen) zijn er al.
Overigens zijn de Zuidoost-Brabantse varkensboeren de absolute recordhouder tot nu. In drie jaar haalden zij een miljoen euro op. In 2009 fietste Herman Houweling met zijn BIG Challenge ruim een ton bij elkaar. Hij overleed in januari 2010 aan de gevolgen van darmkanker. Zijn collega's haalden vorig jaar 300.000 euro op. En dit jaar zamelden tachtig (!) teamleden een dikke zes ton in.
Het resultaat maakt van het wetenschappelijke onderzoek naar kankerbestrijding steeds meer een particuliere aangelegenheid. Daar mogen de overheid (kanker is volksziekte nummer één) en de zorgsector (cq de verzekeraars) zich eigenlijk best voor schamen.

En nu? Doorfietsen. Zondag staat de Ronde van het Eindhovens Dagblad op het programma. Ook leuk. Mits het goed weer is. Van de zomer nemen we de fiets mee op vakantie. Mont Ventoux heet de nieuwe uitdaging. 
Dit alles leidt ongetwijfeld tot een nieuwe kennismaking met de Alpe in 2012. Hoeveel keer dan, luidt nu al steevast de vraag. Ik weet het niet. (Ex-)kankerpatiënten met hun verhaal mee naar boven brengen, biedt voorlopig meer dan ruime voldoening. Dat weet ik wel.

 

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 13, 2011 at 09:25 vm | Permalink | Reacties (0)

De Alpe als één grote Nederlandse familie

Eerst was er de onvermijdelijke afdaling. Vanochtend om half tien fietsten we gezamenlijk naar beneden. Een begeleidde afdaling dus. Het was al druk op de berg. En koud. Heel koud. Maar goed, dat was de eerste overwinning.

Om half elf volgde onze start van de beklimming, en nu zitten we alweer op een zonovergoten terras op de top, dat was de tweede overwinning, en kijken we voldaan terug op de eerste twee prestaties van de dag. Ineens ben je boven, na een rustige en beheerste tocht omhoog, waardoor we geen moment in de problemen zijn geweest. De route staat vol mensen die de klimmers luid en enthousiast aanmoedigen. In enkele bochten staan complete disco's die de fietsers omhoog stuwen.
Ondertussen breekt zon door en verandert de Alpe d'Huez in één groot feest. In een lange blauw-witte sliert komen fietsers binnen, zonder uitzondering dolgelukkig met hun prestatie. Er wordt gelachen en gehuild. Mensen vallen elkaar in armen, zoenen worden uitgewisseld en ervaringen gedeeld. De Alpe voor een dag als één grote Nederlandse familie.

Ondertussen pikt de NCRV ons teamlid Ine van Wijlen op. Om half drie opnamen, uitzending vanavond tussen zeven en acht! Ine fietste eveneens voor de eerste keer de berg op, samen met teamleider Jef Pluijmen van het MMC. Ze is herstellende van borstkanker. Vanavond allemaal kijken! Ondertussen twijfel ik over een tweede beklimming...


 

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 13, 2011 at 09:23 vm | Permalink | Reacties (0)

En dan ineens... ben je boven

Eerst was er de onvermijdelijke afdaling. Vanochtend om half tien fietsten we gezamenlijk naar beneden. Een begeleidde afdaling dus. Het was al druk op de berg. En koud. Heel koud. Maar goed, dat was de eerste overwinning.

Om half elf volgde onze start van de beklimming, en nu zitten we alweer op een zonovergoten terras op de top, dat was de tweede overwinning, en kijken we voldaan terug op de eerste twee prestaties van de dag. Ineens ben je boven, na een rustige en beheerste tocht omhoog, waardoor we geen moment in de problemen zijn geweest.

De route staat vol mensen die de klimmers luid en enthousiast aanmoedigen. In enkele bochten staan complete disco's die de fietsers omhoog stuwen. Ondertussen breekt zon door en verandert de Alpe d'Huez in één groot feest. In een lange blauw-witte sliert komen fietsers binnen, zonder uitzondering dolgelukkig met hun prestatie. Er wordt gelachen en gehuild. Mensen vallen elkaar in armen, zoenen worden uitgewisseld en ervaringen gedeeld. De Alpe voor een dag als één grote Nederlandse familie.

Ondertussen pikt de NCRV ons teamlid Ine van Wijlen op. Direct live in de uitzending! Ine fietste eveneens voor de eerste keer de berg op, samen met teamleider Jef Pluijmen van het MMC. Ze is herstellende van borstkanker. Ondertussen twijfel ik over een tweede beklimming...

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 9, 2011 at 02:46 nm | Permalink | Reacties (2)

Geen bloed, wel zweet en tranen

Er mogen op de Alpe d'Huez twee 'lichaamssappen' vloeien: zweet en tranen. Geen bloed. Dat moet door de aderen stromen. Aldus Coen van Veenendaal in het Palais des Sports. Hij is een van de mannen achter de Stichting Alpe d'HuZes. Coen stak een bomvolle zaal nog even een hart onder de riem, legde de nadruk op de veiligheid, herinnerde ons aan het doel en wenste iedereen vervolgens een onrustige nacht toe.

De eerste fietsers starten om half vijf vannacht. De eerste finishers worden al om half zes verwacht. Na Coen van Veenendaal betraden Maarten Peeters en Margriet Eshuijs het podium voor het Alpe d'HuZes-lied, dat uit volle borst werd meegezongen. Ook hier vloeiden de tranen. Maar wij zijn er klaar voor. De fietsen gepoetst, de ketting in de olie.

De nieuwe kleding, jaargang 2011, ligt klaar. De ruim 4000 fietsers treden morgen aan in dezelfde outfit: een donkerblauw-witte koersbroek en dito shirt. Met daarop de namen van grote en kleine sponsors. We fietsen echter zonder Harry Smits (53). De Eindhovenaar is geveld door acute leukemie, die onlangs terugkeerde na een eerdere, ogenschijnlijk succesvolle behandeling. Hij is net ontslagen uit het MMC, maar moet binnenkort naar Maastricht voor een beenmergtransplantatie. Zijn schoonzoon heeft de opengevallen plaats ingenomen.

Ondertussen haalde Harry wel 5000 euro op, onder andere dankzij een actie van basisschool De Krommenhoek in Breugel. Harry is een hele goede fietser. Wij missen hem, groeten Harry vanaf de Alpe en wensen hem sterkte en succes. We zullen aan je denken op de berg. 

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 9, 2011 at 07:35 vm | Permalink | Reacties (0)

De spanning stijgt voelbaar

We staan aan de finish van de Alpe d'HuZus, het zusje van de Alpe d'HuZes. In 2007 in het leven geroepen om de vrouwelijke supporters van de renners een kans te geven om de berg ook te beklimmen.

De stemming zit er goed in. Het skidorp bovenop de Alpe is in de afgelopen dagen volgestroomd met deelnemers, familie, vrienden en bekenden. Ook Bourg-d'Oisans aan de voet en directe omgeving is ingenomen door Nederlanders.

Campings zitten vol. De wegen worden beheerst door renners. Op camping La Piscine draait het Rijwielpaleis overuren. De fietsenmakers uit Bilthoven verrichten tegen een schappelijke prijs de laatste reparaties. Slechte banden worden vervangen, remmen gecheckt, versnellingen nagekeken. Meest gekochte artikel is het achterblad met dertig tanden, de laatste strohalm om de berg op te komen.

Al maanden discussiëren deelnemers op de diverse sites over het beste soort fiets en velg, of welke cassette het meest ideaal is om de Alpe d'Huez op te fietsen. Zoveel deelnemers, zoveel meningen. De verkopers van merchandise draaien overuren. Koersshirts en -broeken, been- en armstukken, jacks, bidons, t-shirts, sweatshirts, verzin het maar, het vliegt met duizenden tegelijk de deur uit. Iedereen wil herkenbaar zijn, als deelnemer én als supporter.

Ondertussen worden de fietsende dames aan de finish binnengeschreeuwd. Er schijnt een waterig zonnetje. Na een dag regen zijn de wegen weer droog, wat vooral voor morgen zeer belangrijk is, wanneer we massaal op de fiets stappen.

Eerst is er vanmiddag nog de groepsfoto (4000 man/vrouw!), daarna de gezamenlijke maaltijd in het Palais des Sports, het centrum van alle activiteiten, om vervolgens te worden toegesproken door de organisatie. De spanning stijgt voelbaar.

 

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 8, 2011 at 02:52 nm | Permalink | Reacties (0)

Alpe d'HuZes: voor wie of wat doe je het?

Het regent vandaag, al de hele dag. Vanwege het slechte weer (glad!) en de nadering van donderdag (overmorgen!) bleef het fietsen beperkt tot een overwegend vlak tochtje van Bourg-d'Oisans, onderaan de Alpe, naar het dorpje Venosc.

Een kleine twintig kilometer met wat licht klimwerk. Hier hebben we geluncht in Au Bon Acceuill, een fameus wielerhotelletje. Shirtjes aan het plafond, krantenknipsels aan de muur, houten Alpentoppen in de tuin. Nadat de lunch was uitgeserveerd vroeg de uitbater zich hardop af waarom wij in hemelsnaam fietsten in de regen en ook nog eens de lelijkste berg van de hele omgeving gingen beklimmmen.

Daarop volgden enkele bruikbare tips voor het bedwingen van het sportieve monster dat eigenlijk alleen heel geschikt is om bovenop te skieën. Bochten aan de buitenkant nemen, enkele tandjes bijschakelen, wat drinken, terugschakelen en weer omhoog. En zo 21 scherpe bochten lang. Rustig aan doen, we hebben immers tijd zat. En genieten, vooral genieten. Van de natuurpracht, en van alle supporters op de berg. Het gaat niet om de prestatie, maar om de opbrengst. Voor het goede doel, en voor jezelf. Eenmaal de berg opfietsen kan een veel grotere prestatie zijn dan zesmaal. Iedereen kan de berg op, zo luidt zijn verhaal.

Maar voor wie of wat doe je het? Zijn vraag grijpt terug naar de oorspronkelijke gedachte achter de Alpe d'HuZes. Door de berg zes keer te beklimmen ervaar je wat een kankerpatiënt zowel fysiek als psychisch doormaakt op weg naar lichamelijk herstel. Maar die zesmaal zijn geen doel op zich. Voor veel (ex-)kankerpatiënten kan eenmaal de berg opfietsen een enorme overwinning zijn. De prestatie is onderdeel van hun herstel en het streven naar een volwaardige terugkeer in de samenleving. De meest gehoorde vraag hier -'En, hoe vaak heb jij 'm gefietst?'- roept daarom niet zelden irritatie op. De prestatie is persoonlijk. Belangrijker nog is de hoeveelheid geld die wordt opgehaald.

Desondanks groeit de Alpe d'HuZes langzaam uit tot een wielerevenement, dat steeds meer renners op hun conduitestaat willen bijschrijven. Bedrijven  ontdekken in toenemende mate de commerciële kracht en uitstraling van de actie. De media storten zich op de Alpe en claimen nu zelfs het evenement groot te hebben gemaakt. Niets is minder waar. De (ex-)kankerpatiënten hebben de Alpe d'HuZes groot gemaakt. Door hun doorzettingsvermogen, karakter, fanatisme, enthousiasme,  sportiviteit en de gedachte aan alle dierbaren die de strijd tegen de ziekte verloren of die binnenkort dreigen te bezwijken. En door hun overtuiging dat zij door hun wil bergen kunnen verzetten en mensen kunnen activeren, professoren, hoogleraren, artsen, om wereldwijd een einde te maken aan de gevreesde ziekte met de verzamelnaam kanker. We hopen voor morgen op beter weer. Donderdag wordt in elk geval een mooie dag.

 

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 8, 2011 at 12:22 vm | Permalink | Reacties (1)

En wij moeten nog

We zijn nu al bij bocht 21, maar ik heb nog niemand zien lachen." We rijden de Alpe af in een bestelbusje. In het busje zitten de fietsers die niet durven af te dalen. Nog niet. Te weinig ervaring. Zelf fiets ik sinds twee maanden en ben voor het eerst met de fiets in de Alpen. Het is de maandag voor de bewuste donderdag, maar het is al druk op de Alpe d'Huez. Heel druk. Met klimmers en dalers. De klimmers rechts langs de kant de weg, de dalers laveren tussen het verkeer door. Bocht 21 is de laatste bocht van bovenaf gezien. De beklimming start bij bocht 21 en houdt op enkele kilometers na bocht 1. Het busje let op de gezichten van de klimmers. Het zijn zonder uitzondering verwrongen gezichten. De inspanning valt duidelijk af te lezen van de rood aangelopen hoofden boven opgetrokken schouders en kromme ruggen. De zon schijnt, het is warm, het doet pijn.

 

Niemand lacht, constateert het busje ietwat verbijsterd. En wij moeten nog... Ter voorbereiding beklimmen wij de Col d'Ornon, een berg tegenover de Alpe. Het is geen killer, maar hier vloeien wel de eerste tranen. Maanden tussen hoop en vrees na de diagnose kanker, de chemo's en het keihard werken aan het herstel breken los in huilbuien. De weg naar boven is lang en stijl, met gemene bochten. Als het leven zelf. Maar we fietsen hier toch maar met z'n allen, op een doordeweekse maandagmiddag. De zon schijnt en het uitzicht is adembenemend. Besneeuwde toppen rijzen uit boven sappig groene hellingen. 'Willen is kunnen' wijst een spandoek ons de weg naar de top. 'Opgeven is geen optie' is nog zo'n fraaie slogan die we bij herhaling tegenkomen. Maar onderweg is er het bemoedigende woord, het stimulerende gebaar, het duwtje in de rug. Na de beklimming is er de omhelzing, de schouder, de begrijpende blik. En uiteindelijk volgt de bevrijdende lach. Het was een strijd, het wordt een strijd. We lijden, maar we zijn er. Hier. Nog steeds. En straks gaan we naar beneden. Wij nu ook. Op de fiets. En hard. Want het leven is mooi.

 

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 6, 2011 at 09:46 nm | Permalink | Reacties (1)

Gewonnen

Vrijdag is bekend gemaakt dat de regio Eindhoven/Helmond inderdaad de slimste is. Zie het artikel:

http://www.ed.nl/economie/8823060/Regio-Eindhoven-de-slimste-ter-wereld.ece

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 6, 2011 at 01:50 nm | Permalink | Reacties (0)

Ik lijk wel gek!

ED-journalist en FRITS-hoofdredacteur Hans Matheeuwsen fietst donderdag de Alpe d'HuZes. Samen met twee teams van het Máxima Medisch Centrum: MMC/Sportmáx en MMC/Human-Support, en nog een dikke 4000 anderen. Onder wie velen uit de regio.

Het is droog en de zon schijnt (en dat mag een klein wonder heten). Op en rond de Alpe d'Huez, in het zuiden van Frankrijk, bij Lyon linksaf, is het weer het gesprek van de dag onder de deelnemers. De voorspellingen waren niet goed. Regen, regen en nog eens regen, met een gemiddelde temperatuur van twaalf, dertien graden op de berg. Het heeft de afgelopen dagen inderdaad hard geregend. Maar de zon scheen gisteren ook, zodat de eerste fietsers het parcours konden verkennen.

Regen is killing, in elk geval levensgevaarlijk, voor de klimmers, maar zeker voor de dalers. Officieel beklimmen 4250 fietsers de Alpe donderdag, oftewel 600 teams. Dan zullen er nog enkele honderden fietsers officieus meedoen, ter ondersteuning van anderen, of gewoon voor eigen eer en glorie. En de besten doen dat zes maal.

Donderdag is de Alpe d'Huez weer even van Nederland, ten behoeve van de kankerbestrijding. Twaalf miljoen euro bracht de sponsoractie van de Stichting Alpe d'HuZes vorig jaar op. Dit jaar is de opbrengst veel hoger weten we nu al. Van het geld wordt vooral wetenschappelijk onderzoek betaald, met als doel om kanker binnen tien jaar van een levensbedreigende tot een chronische ziekte te maken.

De twee teams van het MMC zijn er in elk geval klaar voor. Na de heuvels van Zuid-Limburg en de omgeving van Nijmegen wacht nu het echte werk. Vanuit het lieflijke dorpje Bourg-d'Oisans rijst het doel op: de imposante helling van de Alpe. Hier starten donderdag in alle vroegte de renners om vervolgens de berg te bedwingen: over een lengte van ruim veertien kilometer met 21 (haarspeld)bochten een kilometer hoogte overbruggen. Voor veel mensen is het met de auto al een hele prestatie, laat staan met de fiets. Waar zijn we aan begonnen? Waar ben ik aan begonnen? Ik lijk wel gek!

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 6, 2011 at 12:22 nm | Permalink | Reacties (0)

Over een paar uur weten we het: gaan we winnen?

Newyork1 Bijna ...
Een dag voor de prijsuitreiking. Een flitsende video over Brainport maakt indruk de hele zaal en wordt met een flink aplaus ontvangen. Dit is het startschot voor Yvonne van Mierlo en Rob van Gijzel om op het podium te komen. Robert Bell, jurylid ICF, stelt een aantal vragen in een onderhoudend driegesprek. Tijdens dit gesprek vraagt hij waar Brainport 'vandaan komt' en waarom wij zo'n succesvolle regio zijn. Via de website www.brainport.nl kun je daar natuurlijk al een en ander over te weten komen, maar het persoonlijke verhaal over de achtergronden maakt het inzichtelijker en gemakkelijker te begrijpen. Rob en Yvonne brengen het heel levendig.
 
Jo de Boeck, directeur van het Holst Center zat later die dag nog in een paneldiscussie over 'verandering' en deelde zijn ervaringen over open innovatie'. Daarna was er in New York bij Price Waterhouse en Coopers (PWC) nog een gesprek met Mr. David Levy, één van de adviseurs van Obama over het nieuwe Amerikaanse zorgstelsel.. Die middag is er een partnerschap met Continua Health Alliance aangegaan. 
 
Newyork2 De dag werd afgesloten met een receptie bij Central Park in de buurt. Daar ontvingen we uit handen van de winnaar van vorig jaar, de regio Suwon (Korea), de TOP7 award. Een prestatie op zich natuurlijk, omdat je uit meer dan 300 wereldwijde aanmeldingen bij de laatste 7 finalisten hoort.
 
Een druk programma dus. 's Avonds om kwart voor een werd nog druk nagepraat en ook nog eens voorzichtig gepolst: ''Gaan we winnen?" Over een paar uur weten we het en jullie ook. Spannend ....

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 3, 2011 at 04:52 nm | Permalink | Reacties (0)

Van Californië naar New York

Sisco1 Zoals gisteren beloofd vandaag meer over de belevenissen van onze delegatie in San Francisco. Mijn collega Peter Portheine vertelt.

Dinsdag en woensdag was een deel van de Brainport delegatie te gast bij Cisco in San José. Thema hoe kan internettechnologie een bijdrage leveren om de uitdagingen in de zorg het hoofd te bieden.

Veel nadruk op efficientere processen en alles georganiseerd vanuit het perspectief van de klant.

Tele Health Presence om de zorg in de 1e lijn naar patienten thuis te brengen. Geen wachttijden, efficienter gebruik van capaciteit en vooral klantvriendelijk. Niet alleen een concept want in San José bedienen ze met hun Health Center 18.000 medewerkers en hun familie. Nadruk naast 1e lijns zorg op gezond leven en bewegen.

Cisco investeert als werkgever in preventie. Zij heben hun zorg processen opnieuw ontworpen omdat de Sisco2 meeste zorgverlening niet is opgezet vanuit het perspectief van de patient. Veel aandacht voor de steeds voornamere rol van sociale media. "Listening" zijn tools om in de diverse netwerken als Linkedin, Youtube, Facebook en Twitter te monitoren hoe en wat er wordt bericht over een bedrijf.

 Internet en sociale media transformeren van tekst naar video. Verwachting is dat in 2013, 90% van het internetverkeer bestaat uit video. In Amerika zijn sociale media al belangrijker dan zoekmachines als Google en Bing.

Cisco heeft toegezegd als partner te gaan fungeren voor de opzet en realisatie van een grootschalige proeftuin Slimme Zorg in de Brainport Regio. Sillicon Valley blijft een bron van inspiratie met dank aan Cisco.

In New York verliep alles volgens schema. Joep vertelde met veel flair over de schtergronden en successen van Brainport en presenteerde de Van Gogh layer. Vandaag verder een belangrijke dag. Het interview met Rob van Gijzel en Yvonne van Mierlo door Robert Bell, co-founder van ICF. Aan de voorbereidingen ligt het niet...

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 2, 2011 at 01:57 nm | Permalink | Reacties (0)

De slimste regio in New York

Vrijheidsbeeld Terwijl onze collega's op 31 mei in San Francisco een druk programma hadden en onder andere Cisco bezochten (later meer hierover) ben ik samen met collega's van Brainport, Mextal, Zuidzorg en Vitalis na een voorspoedige vlucht (wind mee, zou dat een voorteken zijn?) veilig geland in New York.

Dat veilig vinden we allemaal niet meer zo vanzelfsprekend na 9-11 en dat merk je dan ook meteen na aankomst. Voordat we door de douane zijn en met een volleerd Spaans sprekende chauffeur naar ons hotel worden gebracht zijn we bijna vijf uur verder.

De vlucht duurde zeven uur ... Maar dat mag de pret niet drukken. Zo meteen neemt Joep Brouwers (adjunct-directeur Brainport Development) deel aan een paneldiscussie waarin hij de kans krijgt om Brainport op de kaart te zetten voor een wereldpubliek. Het gaat dan niet alleen om het thema ICT& Health waarin we uitblinken, het ICF thema van dit jaar, maar ook over de manier waarop onze regio de standaard zet voor bijvoorbeeld open innovatie.

Later vanmiddag promoot Joep de regio via augmented reality door de VanGogh layer te laten zien. Het virtueel beleven van de wereld van Vincent van Gogh in Nuenen via je mobiele telefoon
(voor meer info zie http://www.vangoghinbrabant.nl/nl).

Morgen het interview met Rob van Gijzel en Yvonne van Mierlo door Robert Bell, het jurylid dat ook begin april bij ons op bezoek is geweest. Voorafgaand aan dat interview wordt de volgende video vertoond:
http://bit.ly/ivGZuS

Posted by Eindhovens Dagblad on juni 1, 2011 at 04:47 nm | Permalink | Reacties (0)