5e en laatste dag:

Alle voorgaande dagen was een opbouw voor deze dag. We hebben negatieve en positieve aspecten gehad en we hebben een idealistische manier bedacht om de problemen op te lossen.  Iedereen kon hierbij ideeën voor projecten neerleggen, daarna werden de besten eruit geplukt. 

Elk project werd bij een tafel neergelegd waarbij iedereen aan kon schuiven en bedenken hoe dit project te realiseren. Er waren bijvoorbeeld ideeën voor enkele Youth Exchanges en Training Courses in verband met Talent Development. Dit project idee werd met een (niet vaststaande) datum gepresenteerd. Na elke presentatie werden er vragen over gesteld en werd gekeken welke landen aan dat project mee wilden doen. Ik had hierin de eer om een Youth Exchange te presenteren met als onderwerp het combineren van freestyle sporten. Dit zou behalve het idee van de youth exchange gedachte ook een mogelijkheid zijn voor emergentie van freestyle sporten.

Een Jongerenwerker uit Eindhoven had het idee voor een Training Course. Dit event zal ook als eerste georganiseerd worden en hier krijgen we later dit jaar nog meer over. Dit was ook de bedoeling van deze seminar. Om jongerenwerkers door heel Europa te verbinden en nieuwe internationale projecten te vormen. Alleen al aan de hand van deze 2 voorbeelden denk ik dat dit project geslaagd is.

Voor mijzelf denk ik ook dat dit project geslaagd is.  Mijn visie en denkwijze is zeker wijder geworden en dit gaat mij zeker helpen in de beoordeling die ik heb in mijn visie over onder andere Eindhoven.  En met deze laatste gedacht rond ik m’n weblog af.

Terveiset Suomen

(groeten uit Finland)

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 30 maart 2012 om 22:44 | Permanente link | Reacties (1)

De 4e dag:

In de afgelopen dagen hebben we gehad over de positieve en negatieve aspecten van elk land. Nu gingen we het hebben over de stap naar verbetering en kunnen we bijvoorbeeld van de positieve aspecten gebruik maken in andere landen.

Hierbij hoorde een leuke opdracht. We moesten een superheld verzinnen die de problemen van het van te voren verkregen onderwerp moest bevechten.  Dit was om een geïdealiseerd plan te kregen over hoe een probleem aangepakt moest worden. De 5e dag gaan we het plan realistischer maken.

Hiervoor hadden we een presentatie over de verschillende vormen van educatie( formeel, non-formeel, informeel). Dit ging over hoe Youth in Action op non-formele wijze te werk ging met de jongeren.  Hierin kwam sterk naar voren dat non-formele educatie heel goed werkt als iemand zich niet kan vinden in de formele educatie.

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 29 maart 2012 om 23:17 | Permanente link | Reacties (0)

De 3e dag:

In tegenstelling tot de 2e dag, ging de 3e dag over de positieve aspecten van elk land. Bijvoorbeeld, wat verschillende landen doen tegen jeugdwerkloosheid. De positieve dag was de tegenhanger van de negatieve dag. Hierbij veranderde de hele gedachtegang en we hadden het alleen nog over initiatieven en de projecten die worden georganiseerd.  We zagen dat het in Nederland relatief heel goed gaat ( we hadden heel veel positieven punten). Ik zelf had die dag ook een presentatie. Deze presentatie ging natuurlijk over mijn jeugdvisionairschap, maar ook over de projecten van Dynamo Eindhoven.

Deze dagen inspireerde de meeste leden om de energizers ook in eigen land te gebruiken. Het doet me goed om te zien dat iedereen echt los komt van formele discussies na zulke energizers. Natuurlijk hadden we een kleine rondtrip in de lokale omgeving. Daarna hadden we een diner in de stad Turku.

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 26 maart 2012 om 08:49 | Permanente link | Reacties (0)

De 2e dag:

Het hele leuke van dit congres, omdat er heel veel jongerenwerkers zijn, is dat er veel energizers worden gedaan. Zo zie je hoe er met jongeren wordt gewerkt in verschillende landen. Tussen de discussies en presentaties door wordt er elke keer een leuke energizer gedaan. Dit is meer een informeel congres, maar dat maakt het ook wel heel gezellig.


We begonnen de dag met energizers, hierna werd er door een aantaal jongeren werkers gepresenteerd. Deze presentaties gaan over de projecten die ze hebben in hun eigen land en wat voor organisaties er zijn. Het programma van de dag ging vooral over de negatieve aspecten van het land. Wat er fout gaat en waarom er veel jeugdwerkloosheid is. Zo’n onderwerp begint vaak met een presentatie van een professional en daarna splitsen we de groep op in groepjes van 5 of 6 mensen. Met deze groepjes proberen de besproken onderwerpen voor elk land aan te kaarten. Bijvoorbeeld, de werkgelegenheid voor hoger opgeleide jongeren. We zagen dat in de landen Hongarije, Bulgarije en Litouwen dat er te veel studenten slagen, omdat de overheid de universiteiten geld gaf voor elke geslaagde student. Dit vormt het probleem dat er veel “hoog opgeleiden” zijn, maar dat er relatief weinig werkgelegenheid is.

In de avond was er een ‘multi-culti’ avond waarbij iedereen hun eigen streekproducten bij zich had. Dit was gewoon om elkaar beter te leren kennen en het is leuk om de streekproducten uit te wisselen. ( Heel Europa houdt van stroopwafels!)

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 26 maart 2012 om 08:48 | Permanente link | Reacties (0)

Ilmarinen,

Een lange reis naar het koude Finland. Deze reis begon heel rustig maar uiteindelijk het ging nog maar net goed ondanks de storingen van de NS. Uiteindelijk hebben de vlucht nog op tijd gehaald en de rest van de reis liep veilig en ongestoord.

Maar waarom zit ik nu in Finland en houd ik deze weblog bij?

Er is een ‘congres’ georganiseerd door Youthinaction met als hoofd onderwerp: Vervroegd schoolverlating en jeugdwerkloosheid. Hier wordt overlegd en gediscussieerd over verschillende onderwerpen rondom de jeugd. Ik hoop hieruit veel kennis op te doen over de verschillende jeugd over heel Europa. Ook hoop ik hiermee mijn blik te verwijden om nog beter te kunnen bepalen wat ik denk wat er met o.a. Eindhoven moet gaan gebeuren.

Ik zal dagelijks de weblog bijwerken en een kort verslag uitbrengen wat er die dag is gedaan.
Vandaag (donderdag) was de dag van aankomst en kennismaken. Vanaf morgen (vrijdag)  wordt overlegd en gediscussieerd.

Meer over Jeugdvisionair:
http://stadsvisie2040.nl/
http://www.dynamo-eindhoven.nl/blog/420/sven-bij-de-burgemeester
http://www.dynamo-eindhoven.nl/blog/413/sven-jeugdvisionair

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 23 maart 2012 om 08:06 | Permanente link | Reacties (0)

Sven Korving

Sven Korving zit als jeugdvisionair van Eindhoven in Finland. Hij discussieert met collega's uit Europa over onderwerpen die de jeugd aangaan. Hij houdt ons deze week op de hoogte.

Eerder verscheen in het ED een verhaal over Sven. Klik hier om het te lezen.

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 22 maart 2012 om 19:00 | Permanente link | Reacties (0)

Terug naar huis

Vandaag was alweer de laatste dag van het debatteren. We zijn tot een paar goede resoluties gekomen die de wereld zullen verbeteren! Als ze ooit uitgevoerd worden...

We aten cake in de coffeebreak en weer een driegangen lunch in het restaurant, we hebben heel veel foto's gemaakt met de nieuwe mensen die we hebben ontmoet. Er zijn verkiezingen gedaan van most fashionable tot funniest en best delegates. Floor is de most fasionable delegate geworden van haar committee!

Deze avond zijn we met bijna alle Nederlanders (21) gaan lasergamen in de grote mall, dat is een groot overdekt winkelcentrum met vanalles erin zoals een schaatsbaan, MacDonalds, een soort Speelland, een bioscoop, en alles wat je maar kan bedenken. Ook dat was hartstikke leuk ondanks dat ik verloor met -650 punten! Haha!

Morgen is de laatste dag. Hoewel, het valt nog te betwijfelen of we zaterdag al naar huis toe kunnen. Het schijnt dat er morgen en zaterdag een sneeuwstorm komt. Er is nu al één vliegveld gesloten, het heeft vandaag heel de dag gesneeuwd en het is nog steeds niet gestopt. Het is hier continue -20 en we hoorden dat de Zwarte Zee bevroren is! Zelfs een golf daarin is bevroren!

Morgen de laatste paar speeches, een afsluitende ceremonie en nog wat free time om souvenirs te kopen. We hebben het hier hartstikke naar onze zin en willen volgend jaar zeker weer gaan. Maar je begint langzamerhand ook wel naar je familie vrienden en huis te verlangen! Zaterdag landen we als het goed is om half 4 op Eindhoven Airport. Voor diegene die ons wil komen ophalen: jullie zijn van harte welkom! Dit was onze laatste blog en hierbij de groeten uit Boekarest van iedereen!

Suzanne van den Bosch

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 2 februari 2012 om 23:12 | Permanente link | Reacties (0)

Het eerste officiële debat en natuurlijk weer een feestje!

Woensdag was de eerste dag van het ‘echte’ debatteren in mijn comité (ECOSOC, een van de 5). We hebben het zo’n 5 uur over een resolutie gehad. Al was het niet een groot debat te noemen, toch zijn we er met z’n allen uitgekomen.

Voor de lunch gingen we naar hetzelfde restaurant als waar we dinsdag waren. Het was weer chique en uitgebreid. We zijn iedere dag rond 1 uur klaar met het ochtendprogramma en dan gaan we lopend naar het restaurant. Als er wordt gezegd dat we vertrekken, gaat iedereen zich ineens omkleden en trekt andere schoenen aan omdat we een aardig stukje moeten lopen.

We hadden vandaag opnieuw een feestje, maar nu niet in de school maar in een winkelcentrum. Daar was een verdieping met allemaal activiteiten zoals bowlen, poolen, etc. Het was een gezellig feest!

Isa Stoffels

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 2 februari 2012 om 08:39 | Permanente link | Reacties (3)

Onderwerpen kiezen en een feestje bouwen

Vanochtend moesten vroeg opstaan omdat we al om acht uur op school moesten zijn.

Ieder ging naar zijn of haar eigen committee en dus eigen debatzaal. Het begon met een checklist om te kijken of iedereen present was. We hadden vaste plaatsen en konden tijdens de discussie niet veel praten. Wel zat er een jongen naast mij die op zijn laptop steeds spelletjes(mario) speelde, dus zo formeel is het niet altijd...we hebben veel nieuwe en aardige mensen ontmoet.

Eerst stemden we welk punt we eerst gingen behandelen, want elke committee heeft twee onderwerpen te bespreken (voor info over dit zie: munob.org). Nadat we hadden gekozen mochten we rondlopen door de zaal en met andere landen op ideeen komen die kunnen we dan weer gaan bespreken.

Toen we dat hadden gedaan gingen we naar een kamer met computers om resolutions te schrijven. Er kwamen er twee uit en die waren beide sunmitted by veel andere landen en die discusseerden dus welke solution het zal worden, want we zijn nog niet klaar en morgen gaan we verder met ons onderwerp.

Tussendoor hadden we een coffeebreak waarbij we een croissant met vloeibare chocolade kregen en met de lunch liepen we naar onze zeer chique drie gangen lunch, alle tafels mooi gedekt en de ober kon doei zeggen! Dat is waar we elke dag gaan lunchen, dus de ober zei alvast tot morgen. Ook het meisje uit ons gastgezin hebben we al Nederlands geleerd.

Die avond hadden we een soiree. We kregen niet te weten wat we gingen doen maar het viel zeker niet tegen! Wat begon als een rustige, ietwat saaie avond met optredens van klassieke muziek en een koor,  eindigde in een gezellige polonaise met bijna heel de zaal op ik neem je mee van Gers Pardoel! Wij Hollanders kunnen wel een feestje bouwen en er werd nog lang gedanst! Morgen hebben we een official party waarbij we waarschijnlijk gaan bowlen en poolen, ik heb er nu al zin in!

Suzanne van den Bosch

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 1 februari 2012 om 07:49 | Permanente link | Reacties (2)

Het warm water was op bij mijn gastgezin

Maandag 30 januari MUNOB openingsceremonie,

Vanochtend was de openingsceremonie. Zoals jullie waarschijnlijk al weten moet iedereen een land vertegenwoordigen. Ieder land had een ambassadeur , alle ambassadeurs moesten een korte openingsspeech geven.

Dit nam allemaal plaats in ‘ The Palace Of Parliament’ het op een na grootste gebouw van de wereld.. Na de speeches kregen we een rondleiding door het paleis. Het was echt prachtig, het is echt een aanrader. Na de rondleiding gingen sommige MUNOB-leden met hun gastfamilies mee ergens heen en de rest ging met de leraren naar een Pizzahut.

Daarna konden we met onze gastfamilies doen wat we wilden, de meeste van ons gingen naar het grote shoppingcenter‘. Ook vandaag in mijn gastgezin was het warme water op. Ik kon me dus niet douchen en mijn gastfamilie douchte zich door water warm te maken door koken, en dan over zich heen te gooien. Dus morgenochtend eindelijk weer opfrissen!

Ook hebben we allemaal erg veel zin in morgen. Morgen is de eerste debat-dag. Dus voor ons hopelijk ook de eerste dag om nieuwe vrienden te maken. Ook hebben we morgen een Soiree. We weten nog niet precies wat we allemaal gaan doen, het is een verrassing. Wil je meer weten? Er komt nog een vervolg van onze reis in Boekarest.

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 30 januari 2012 om 22:53 | Permanente link | Reacties (1)

Boekarest, het weekend

Vliegend van de zon af werd de lucht donkerder en donkerder. Daar gaan we, op naar de kou. Iedereen zit vol adrealine want het is eindelijk zo ver: we gaan naar Boekarest.

Allemaal zijn we erg nieuwsgierig; waar komen we terecht, hoe ziet Boekarest eruit, wat is het weer? We weten het wanneer we landen op het vliegveld in Boekarest. Naja, vliegveld is een groot woord. Het is een klein gebouw met één lopende band, die na lang wachten uiteindelijk begint te draaien. Dan duurt het nog een eeuwigheid voordat de koffers eraankomen, maar uiteindelijk heeft iedereen zijn spullen en kunnen we naar het busje gaan.

De sneeuw ligt in grote hopen langs de weg, het busje rijdt langzaam in verband met de sneeuw… Mattei, een van de organisatoren, brengt ons naar de school. En daar staan ze, onze gastgezinnen. Ik zie mijn ‘buddy’, Andreea, meteen, ik herken haar van facebook, zij herkent mij en al gauw zit ik samen met haar in de auto met haar vader. Bij thuiskomst wacht moeder met smacht op me. Het broertje ligt al in bed, waar hij erg van baalde. Ik krijg wat te eten, speel even Monopoly met Andreea  en dan ga ik naar bed. Ik lig op Andreea’s kamer. Alleen. Ik lig nog even na te denken over de dag en dan val ik slaap.

De volgende morgen ontbeten en naar een kerk gegaan, klein maar mooi kerkje. Het sneeuwlandschap is prachtig. Andreea en ik gaan naar een natuurmuseum en dan is het tijd voor de lunch. Ik ontmoet de nicht van Andreea, Alexandra, en we eten warm. Het ritme is anders dan in Nederland, maar ik kan me goed aanpassen. Rond vier uur gaan we naar een groot winkelcentrum. Daar ontmoet ik mijn vriendinnen die logeren bij vriendinnen van Andreea. Samen gaan we bowlen en ontmoeten we nog andere mensen van mijn school. Dan lopen we winkel in en uit, gewoon omdat het kan. We nemen de metro terug, bespreken de plannen voor morgen, eten koud, en dan is het alweer bedtijd. Nu met pijn in mijn voeten en een volle maag na een lange Roemeense dag kruip ik mijn nest in, en ben ik benieuwd wat morgen ons brengt.

Isa

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 30 januari 2012 om 10:35 | Permanente link | Reacties (6)

Conferentie in Boekarest

Blog_boekarestZaterdag zijn wij, Isa Stoffels (14), Suzanne van den Bosch (14), Floor van Riesen (14) en Isa van der Sanden (14), vertrokken naar Boekarest. Samen met nog 17 anderen van het Carolus Borromeus College te Helmond gaan we daar de Verenigde Naties naspelen.

Er wordt gediscussieerd over serieuze onderwerpen die nu in de wereld spelen, zoals de wereldeconomie en de internationale veiligheid. De conferentie heet Model United Nations of Bucarest.

Wij zullen jullie in dit blog de komende dagen op de hoogte houden van wat er gebeurt in Boekarest. Jullie krijgen alles te horen over de gastgezinnen, het eten, de debatten en de feestjes.

Foto: Helemaal links is Floor van Riesen, daarnaast Isa van der Sanden, rechts van Isa staat Suzanne van den Bosch en helemaal rechts op de foto is Isa Stoffels

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 30 januari 2012 om 10:00 | Permanente link | Reacties (8)

Is dit nou leuk?

ValkblogDe vraag die me de laatste dagen bezighoudt ‘Waarom vind ik dit zo leuk?’ Is het omdat het anders is? Omdat het tijdelijk is? Omdat het niet te serieus is? Omdat ik het echte leven wil ontlopen?Stuk voor stuk beangstigende antwoorden. Moet ik me de rest van mijn leven laten leiden door mijn grillige drang naar het ongewone? Dat zodra iets normaal gaat voelen, ik weer onrustig word?

En dan lees ik het antwoord in de woorden van de Franse avonturier Nicolas Vanier. Met zijn vrouw en tweejarige dochter trekt hij een jaar lang door de besneeuwde wildernis van Canada met paarden en sledehonden. In zijn boek ‘Sneeuwkind’ beschrijft hij waarom. “Ik heb een keer een enquête gehouden, in een café in Parijs*. Er waren drie mogelijkheden om aan te kruisen: bent u gelukkig, ongelukkig of geen van beide? De uitkomst was bedroevend: 5% gelukkig, 70% ongelukkig, 25% ertussenin. We hebben ons vergist in de vooruitgang. De mensheid zou zich niet met de snelheid van auto’s, het vermogen van machines, of het verlengen van de levensduur bezig moeten houden, maar met iets veel eenvoudigers: gelukkig zijn.”

Sneeuw2En dat is het antwoord op mijn vraag: Ik ben hier gelukkig. Mijn hart stroomt over als ik met mijn emmertjes water door de sneeuw banjer. De kou voel. De bergen ervaar. De lucht roze zie kleuren omdat het avond is. De donkerte van een maanloze nacht beleef of juist het felle licht van de volle maan. Ik voel me verbonden met mijn omgeving. Ik probeer er niet bovenuit te steken door alles te negeren wat de natuur is. Ik voel mijn plaats in het geheel. Niet meer, niet minder. En dat geeft een ongelooflijke rust. Ik leef.

*Het zou me eerlijk gezegd verbazen als deze enquête, gehouden in een Eindhovens café, dezelfde uitslag geeft. Wij Brabanders staan immers bekend om ons bovengemiddeld gelukkig-zijn, toch?  

PS.1 Komende week is opnieuw sneeuw voorspeld en temperaturen van rond de -18. Het zou kunnen dat mijn ‘Ik leef’ dan toch even ‘Ik overleef’ wordt.

 PS .2 Ik heb met veel plezier deze blog voor u bijgehouden, hopelijk heeft u er ook een beetje van genoten. Mocht u willen weten hoe het ons verder vergaat, op  Facebook plaatsen we regelmatig updates. (Of kom gezellig bij ons langs…!).

 

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 28 januari 2012 om 08:26 | Permanente link | Reacties (2)

24 uur yurt

Mocht u het willen weten, hierbij een beschrijving van een dag uit ons yurten-leven:

Om 06.15 uur gaat de wekker. Mijn adem maakt witte wolkjes boven het dekbed uit. Niet dat ik dat nu kan zien, want ons dakraampje laat even geen romantisch maanschijnsel binnen, is even iets tussen gekomen.

Om 06.25 gaat opnieuw de wekker. Nu rol ik wel over Valentijn heen uit bed.

Koud!

Snel richting kachel. Ik heb wat moeten oefenen, maar inmiddels weet ik hoe ik met een half aanmaakblokje en de juiste toren hout, het vuur in een keer aan kan krijgen.

Ik voel nog steeds een kinderlijk gevoel van trots als ik de houtjes roodgloeiend zie worden. En een weldadige warmte.


De gasten van chalet AlpeLun2 chalete hopen rond acht uur te kunnen ontbijten. En dus trek ik om 06.45 de yurtdeur achter me dicht en loop in een kwartiertje naar mijn werk. Het licht van mijn hoofdlampje laat de sneeuw schitteren als kleine kristallen, bijna net zo fel als de sterren aan de nachtelijke hemel. De koude lucht prikt in mijn neus. Ik geniet van deze stille wereld.


Het contrast is groot als ik aan het eind van de ochtend weer terugloop. In wat aanvoelt als een lentezonnetje, zie ik de ervaren en minder ervaren skiërs naar beneden komen. De sneeuw danst achter ze aan.

Achter mij danst een slee met 25 liter drinkwater die ik de verschillende pistes oversleep. 


Weer thuis blijkt afwas- en toiletdoorspoelwater nodig. Vijf  3 afval op de sleeminuten boven de camping stroomt een kleine   waterval die, als we het een beetje bijhouden, ijsvrij blijft.  Even later loop ik met twee emmers richting water, zo nu en dan ‘bonjour’ roepend naar een passerende skiër. Valentijn neemt de eigengemaakte slee mee (en soms neemt de slee hem mee), zodat we ook ons afval kunnen wegbrengen.


Dan is er tijd voor vrije tijd: skiën, lezen, Frans leren, boodschappen doen, raquette lopen, hout hakken, sneeuw ruimen, boek schrijven, snowboarden of gewoon wat naar de bergen staren. 


Om 17.00 uur vertrekt Valentijn naar zijn werk. Hij mag koken voor de chalet-gasten. Voor de gezelligheid loop ik een stukje met hem mee. Ook dit is zo’n magisch moment van de dag. De rust keert terug, de eerste sterren worden zichtbaar en de lucht kleurt roze.


Om 18.00, 19.00, 20.00, 21.00 en 22.00 uur leg ik nieuw hout 1 vuur in de yurtop de kachel. En als ik om 22.30 uur de pistenbully langs hoor komen die de piste prepareert, weet ik dat het weer bedtijd is.

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 27 januari 2012 om 10:23 | Permanente link | Reacties (2)

Sporen in de sneeuw

Untitled1Werd er nou op de deur geklopt? Het is 3.00 uur ‘s nachts en ik zit rechtop in bed. Zouden dronken wintersportjongeren de yurt gevonden hebben? Met mijn oren gespitst probeer ik ieder geluid op te vangen.
Het blijft stil.
Ah..daar is het weer. Het klinkt als een soort geschuifel, maar nu rechts van de tent.
‘Vast een dier’ mompelt Valentijn slaapdronken naast me.
Ik adem uit. Ja, natuurlijk, een dier. We zitten midden in de natuur, wat wil je!
Hoewel, het is nog steeds een tent waar we in slapen. Een gedreven beest kan zich best onder het vilt doorwerken en ons met huid, haar en thermokleding verslinden…
‘Ok, slapen! Nu!’


De volgende ochtend ga ik direct op sporenjacht. Daar kan ik zo blij van worden, van sporen in de sneeuw. Het indirecte bewijs van leven om ons heen. Dat die verstilde wereld veel minder stil is dan ze lijkt.
De kleine subtiele streepjes van een vogel, de y-grek van de haas, de…uh… veel verder reikt mijn lokale dierenkennis niet.
Ik besluit naar het Maison du Parc te gaan. De plek waar ze informatie verstrekken over het nabijgelegen Nationaal Park des Ecrins, en waar ze me vast meer kunnen vertellen over de dieren die hier voorkomen.


“Le tetras-lyre (korhoen), lièvre variable (sneeuwhaas), bouquetin (Alpen steenbok), mouflon (wild schaap), chamois (gems)”, de dame wordt erg enthousiast van mijn vraag. “Et n’oubliez pas le renard,  la marmotte et les chevreuils”
Of ik de vos, marmot en de reeën niet wil vergeten. Ze geeft me een brochure mee zodat ik het allemaal nog eens rustig kan bekijken.


Untitled2Even later installeer ik me voor de kachel en lees over de sneeuwhaas, die eind oktober zijn bruine vacht inruilt voor gecamoufleerd wit.
Zijn y-grek is overal rond de yurt te vinden, maar dat hij met zijn spoor eventuele predators voor de gek houdt, wist ik niet. De print wijst namelijk in tegenovergestelde richting dan dat de haas loopt!


En dan de marmot, die we in de zomer zelfs dansend tegenkwamen. Hij is een semi-winterslaper. Eens in de drie weken verlaat hij zijn hol om te urineren en aan het begin van de lente is hij 40% van zijn lichaamsgewicht verloren…


Wat is de winter toch een bijzondere tijd.
Ik ga nog maar eens naar buiten om te zien of er al weer nieuwe sporen verschenen zijn.
Hoewel…stiekem hoop ik toch eigenlijk ook wel een beetje op een ‘tête-a-tête’ met een van die sporenmakers.  


 

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 26 januari 2012 om 07:55 | Permanente link | Reacties (2)

Zes zorgen rondom sneeuw

1 Sneeuw bij de yurt_campingfrankrijkWe zijn in opperste paraatheid vandaag. Er is sneeuw voorspeld! Nu is dat niet iets waar je zenuwachtig over behoort te worden als je in een wintersportgebied woont… Maar de eerlijkheid gebiedt me toch te zeggen dat het voor wat kriebels zorgt.

Er zijn wat punten van aandacht namelijk:
1.     In Mongolië heerst weliswaar een extreem klimaat met temperaturen die variëren tussen de -50 en +38 graden, maar veel neerslag valt er niet. Onze Mongoolse nomadentent is dus niet berekend op een dikke lage sneeuw.

2.     Afhankelijk van de sneeuwsoort (poeder of nat) weegt sneeuw tussen de 50 en 500 kilo per kubieke meter. Een halve meter van die laatste zorgt gegarandeerd voor een ingestort dak.

3.     Sneeuw die van het dak afglijdt, blokkeert de deur.  Nu kunnen we de fijne sfeer in de yurt zeker waarderen, maar om er tot het voorjaar in opgesloten te zitten, dat gaat wat ver.

4.     Het zorgvuldig platgestampte pad dat ons naar de bewoonde wereld brengt, wordt met sneeuw weer een nauwelijks begaanbaar, energieslurpend moeras dat de reistijd verzestienvoudigt.

5.     Tel daarbij onze afkomst op, we komen immers uit een land waar 1cm sneeuw alles en iedereen compleet ontregelt, en u begrijpt onze zorgen van deze ochtend.

 

2 Glacier Blanc zomer11_campingfrankrijkMaar ze blijken voor niets. Als ik uit ons schattige yurt-raampje naar buiten kijk, kan ik geen wolkje voor de zon ontdekken (ook in Puy Saint Vincent blijken de meteorologen er wel eens naast te zitten).

Het is een stralende dag, de zoveelste op een rij.

Dat zou een andere zorg met zich mee kunnen brengen. Is het niet veel te warm voor de tijd van het jaar? Begin december wist uw krant immers nog te melden dat de gletsjers in de Franse Alpen aan het smelten zijn. Dat hebben we afgelopen zomer trouwens ook zelf kunnen zien bij ‘onze’ gletsjer de Glacier Blanc, ieder jaar begint hij een stukje hoger.

Maar ik zei bewust ‘zou’. Vandaag ga ik daar niet over nadenken. We gaan toerskiën!

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 24 januari 2012 om 22:39 | Permanente link | Reacties (4)

Primitief of luxe? Wonen in een yurt

201201_yurtblog_ed1(2)Baf! Languit lig ik in de sneeuw.
Mijn ski’s maken met mijn benen een ingewikkeld wiskundig patroon. Het smalle steile paadje door de losse sneeuw bleek wat te hoog gegrepen voor een beginnend skiester als ik.
Ondanks dat heb ik een enorme glimlach op mijn gezicht.
Een half uur geleden veegde ik de laatste broodkruimels van tafel in het chalet waar ik werk, nam vervolgens een skilift omhoog en gleed via een piste en een stuk bos tot de voordeur van ons huis.
Correctie: tot onze yurt!

Onze yurt die in the middle of nowhere op 1500 meter hoogte staat, zonder stromend water, alleen bereikbaar per voet of ski en met temperaturen die kunnen dalen tot -20.
Terwijl ik mezelf uit de knoop probeer te krijgen, bedenk ik me hoe mijn Eindhovense leven zo’n wending heeft kunnen nemen.

Het begon elf jaar geleden tijdens mijn bijbaantje in Hotel Eindhoven, waar ik Valentijn leerde kennen. Hij overtuigde me van een fietstochtje… dat uitmondde in een Tocht van 
20.000 kilometer waarin we onder andere door de hoogvlaktes van Tajikistan reden. Hier kwamen we voor het eerst in aanraking met de yurt en ontdekten de speciale sfeer van deze ronde tent. Toen we  op de terugweg een camping in Frankrijk vonden waar we het beheer van mochten doen, wisten we meteen: daar moet in ieder geval één yurt op komen.
Vervolgens hadden we voor de winter nog woonruimte nodig en was 1 en 1 natuurlijk 2.

In Eindhoven zijn we alleen nog even terug geweest om BLB Dining (het tijdelijk restaurant in het veelbesproken gebouw aan de piazza) te managen. Drie drukke, intense en luxueuze maanden waar we erg van genoten, maar die in schril contrast staan met het leven hier.

De komende tijd probeer ik voor mezelf te achterhalen hoe ik deze uitersten met elkaar kan rijmen.
Ik houd u op de  hoogte!

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 23 januari 2012 om 17:40 | Permanente link | Reacties (2)

Yvonne en Valentijn

We wonen op het moment in een yurt op, wat in de zomer een camping is, maar nu skipiste.
Stromend water ontbreekt en je kunt er alleen te voet (of per ski) komen.
 
's Ochtends lopen we met emmertjes water naar de dichtstbijzijnde waterval voor water om de toilet door te kunnen spoelen en per slee voeren we drink-kook-en waswater aan.

Een beetje primitief, maar vooral heel erg leuk. We houden u van 23 tot en met 27 januari op de hoogte over ons leven in en rond de yurt in de winter.

We zijn ook te volgen op Facebook.

Yvonne en Valentijn van der Valk

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 16 januari 2012 om 12:28 | Permanente link | Reacties (1)

Via de lichtgevende kerstman naar de cheque

Serious_request_blogDoor Youp Frerichs

Nog één dag te gaan, nog maar 35 kilometer, de laatste loodjes. Het was zwaar en het was gezellig. Wanneer je meer dan zeven uur aan de wandel bent, zijn er heel wat interessante gespreksonderwerpen die dan de revue passeren.

Op sommige momenten tijdens de tocht is het angstvallig stil. Dat zijn de punten dat iedereen het er even moeilijk mee heeft. Alle concentratie gaat op aan het verplaatsen van de ene voet na de andere. Maar het kwam vaker voor dat de gesprekken ons naar interessante onderwerpen leidden.

Niet alleen benen en voeten waren de bron van klagen. Loes van Vugt had op een gegeven moment erg last van haar rug. “Ik heb het gevoel alsof ik zo ga bevallen”, luidde haar noodkreet. Zo ontstond het idee van een modern kerstverhaal. Een bevalling in het glazen huis op kerstavond, dat zou pas interessant zijn.

Mode op begraafplaatsen

Buiten Boskoop bracht de weg ons langs een begraafplaats. Wat ons opviel was dat de mode in grafstenen erg was veranderd door de jaren heen. Waren stenen vroeger nog simpel en elegant, tegenwoordig zijn ze gepolijst met schoongepoetste witte letters, compleet met foto’s, handgeknutselde kunstwerken en soms zelfs met fontein. Wie bepaalt eigenlijk wat de laatste trend is in grafstenen? Kiezen de mensen er zelf voor of is het een laatste wraakactie van nabestaanden? Een interessant onderwerp om eens uit te zoeken. De vraag die ons vooral bezig hield was wanneer de grafstenen eindelijk weer fatsoenlijk worden. Hopelijk voor onze tijd.

De cheque

Toen we eindelijk aankwamen bij het Glazen Huis, moet ik eerlijk bekennen dat het bedrag niet het eerste was waar we aan dachten. Ons welkomscomité stond klaar met glazen bier, die ze meteen aan de lopers schonken. Toen die behoeftes vervuld waren, konden we eindelijk kijken naar het bedrag dat onze inspanning had opgeleverd: 5.268 euro! De blaren en opkomende spierpijn waren het opeens allemaal weer waard. Tegen de tijd dat we tussen de mensenmassa stonden om de cheque in te leveren, was het bedrag alweer gestegen tot 5.791 euro. Meer dan het dubbele van de 2.500 euro die we vorig jaar bij elkaar liepen. Namens ons wandelaars én de moeders in oorlogsgebieden hartstikke bedankt en een fijne Kerst!

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 24 december 2011 om 21:51 | Permanente link | Reacties (0)

De bezemwagen die het zelf niet meer trok

door Lukas van der Storm

Mijn linkerenkel begint het na drie lange dagen zat te worden, zo'n hoge wandelschoen die urenlang tegen hem aan loopt te duwen. Ook de bovenkanten van mijn kuitspieren schreeuwen inmiddels om rust. De eerste passen die ik op deze ochtend uit mijn logeerbed in Gouda zet, zien er nogal houterig en machinaal uit. Mijn ledematen hebben het na drie dagen lopen wel een beetje gehad. Gelijk hebben ze: wie gaat er dan ook 150 kilometer zonder specifieke training naar Leiden lopen? Ik prijs me gelukkig dat mijn voeten niet in de malaise delen. Mijn voetzolen ogen alsof ik net naar de pedicure ben geweest. Geen blaartje te vinden, godzijdank. De etappe van donderdag was met afstand de vreemdste tot nu toe. Tot 200 meter voor het eindpunt ging alles eigenlijk van een leien dakje. Het tempo lag hoog, de route langs het riviertje de Vlist tussen Schoonhoven en Gouda was prachtig. Waar er woensdag veel mensen in de problemen kwamen, hoefde de bezemwagen nu slechts een enkeling op te pikken. Maar bij de allerlaatste loodjes kreeg juist onze volgauto het te kwaad. Net toen wij wandelaars op het punt stonden elkaar bij het eindpunt in de armen te vallen, ging de telefoon. Hij deed 't niet meer. Op onze laatste krachten liepen we anderhalve kilometer door naar de auto. ANWB erbij. Sleepwagen erbij. En dan toch maar weer naar het station. Het waren lange laatste meters. Gelukkig zitten er vandaag weer verse krachten in een splinternieuwe bezemwagen en kunnen we ons karwei afronden. De berichten vanaf de hogeschool zullen ons ongetwijfeld weer een boost geven. Net als gistermiddag, toen ons ingezamelde bedrag voor Serious Request weer explosief was gestegen tot 4.500 euro. Tijdens onze laatste dertig kilometer hopen we het totaal nog wat op te schroeven. Wat zal-ie mooi zijn, de cheque die we straks mogen aanbieden...

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 23 december 2011 om 12:37 | Permanente link | Reacties (0)

Veerpontvaarder gezocht

door Nikos Kyrmos

De zwarte Seat, onze bezemwagen, rijdt weg van de veerpont naar Gorinchem. Op de achterbank van onze redding in nood zit het laatste slachtoffer van vandaag. De route van Vught naar Gorinchem bleek een ware slijtagetocht. We vertrokken met z'n achten. Aan het einde van de rit waren er maar vier van ons over. Waar waren we geweest zonder Vera Spaans en haar kleine auto?

Veerponten te over in het noorden van Brabant. Alleen jammer dat ze niet allemaal varen. In Nederhemert-Zuid wilden we een zijarm van de Maas oversteken. Nederhemert-Noord konden we bijna aanraken, zo klein was de oversteek, maar gevaren werd er niet. Een kunsstof paal met een knop en het woord 'bel' erboven leek even de uitkomst. Geen gehoor. Op een groen bord met de vaartijden stond een telefoonnummer. Een man met een dik Brabants accent vertelde ons dat de pont niet vaart omdat het water te hoog staat. "Da kende toch zo zien, vrouwke. Of nie dan?" Wij zijn geen veerpontvaarders, geen ervaring met hoog of laag water. Enkele telefoontjes verder kwam Vera de weg naar de pont afgescheurd. Twee keer heeft ze heen en weer gereden door modderige paden en we konden onze weg Nederhemert-Noord vervolgen.

Nu, Uren later, laten we onze voeten rusten aan de kade. We zitten in Woudrichem op houten bankjes bij de laatste veerpont van de dag. Handjesvol cashewnoten worden naar binnen gewerkt voor de resterende anderhalve kilometer van de reis. Over een half uur zijn we niet alleen in Gorinchem, maar vooral... Op de helft!

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 21 december 2011 om 20:43 | Permanente link | Reacties (0)

Hashtag in je hoofd

Serious Request is beleving 2.0 wat wij op de FHJ deze dagen doormaken. Terwijl studenten en docenten, inclusief een goed verzorgde bezemwagen, kilometers maken voor mama’s, is het knusse schoolgebouw gehuld in een ongekende sfeer van euforie, gezonde spanning en enthousiasme.

We staan ermee op en we gaan ermee naar bed. Het is gebruikelijk om te balen als de wekker gaat, omdat het weer eens veel te vroeg is, maar ‘Serious Requestweek’ is totaal anders. College of niet, de FHJ is ‘the place to be’. Zodra we daar aankomen voelen we de actie. We klappen onze laptop open en het eerste waar we naar kijken zijn de twitter- en facebookberichten. We retweeten alles wat met de wandeltocht te maken heeft, moedigen de lopers aan en over elke gedoneerde euro wordt geschreven. Alles houden we bij.

De sociale media maken overuren op de ‘hashtag’ #fhjsr11. En dan maakt het nog niet eens uit wát er achter staat, maar alleen al het continue verschijnen van nieuwe berichten maakt een dag op de FHJ voor ons haast onbeschrijflijk. Het is totaal anders als thuis achter de laptop zitten om alle reacties over deze heldhaftige vierdaagse te lezen. Het is een combinatie van het grote beamerscherm waar het Glazen Huis is te zien en de docenten en studenten die hand in hand tussen de lessen door meer dan fanatiek bezig zijn met inzamelen. De kantine en kamer 028 zijn het epicentrum van #fhjsr11 geworden.

Het vergt behoorlijk veel moeite om uit te leggen hoe het gevoel is dat wij hebben deze week. Als een beginnende verliefdheid misschien, of als de laatste dagen voor een WK-finale voetbal, of als een film waar een perfecte spanningsboog inzit. De eerste dag leidden we in met het aankondigen van de actie. De euro’s stroomden langzamerhand binnen. Op dag twee merkten we dat het goed ging en werden we fanatiek. Wij niet alleen, docenten twitterden erop los, om zoveel mogelijk geld binnen te halen.

Het is woensdagavond, de spanning slaat toe. Die fulltime-dagen op de FHJ ruilen we morgen in om zelf daadwerkelijk te gaan lopen. Twee groepen gingen ons voor, en de bewondering en steun die zij van iedereen hebben gekregen is onbetaalbaar. Kippenvel, het liefst willen we 24 uur per dag actie ondernemen, het van de daken schreeuwen hoe intens trots wij zijn op al die mensen die zo ongelofelijk veel moeite willen doen voor #fhjsr11.

Het spannendste moment van de dag is de telling. We hebben onszelf het ‘Ministerie van Financiën’ genoemd van #fhjsr11. Onder leiding van Joyce beginnen we op te tellen. Vandaar was weer zo’n dag. Van het de tussenstand van vandaag werden we heel gelukkig, we konden het niet geloven dat de FHJ dit neer had gezet.

Deze week is onvergetelijk. Met weemoed zullen we over maanden nog terugdenken aan deze prachtige week voor het Glazen Huis. Het gevoel van heimwee zal opborrelen als we  het weereens over #fhjsr11 hebben. Het was en is fantastisch!

Morgen, maar vooral vrijdag moet de bekroning worden op een week waarin we bijna in een andere wereld hebben geleefd. Alles wat we tegenkomen, alles wat we lezen, we worden door alles herinnerd aan die hashtag. #fhjsr11





Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 21 december 2011 om 20:23 | Permanente link | Reacties (0)

In 40 kilometer kan een blaar opspelen

Natuurlijk. Na een kleine 40 kilometer wil er nog wel eens een blaar opspelen. En ja, ondanks alle voorbereiding liepen we een paar keer verkeerd. Toch kijken we bovenal terug op een geslaagde en bijna vlekkeloze eerste dag. We waren nét niet voor het donker in Vught, maar veel scheelde het niet. In nog geen acht uur netto wandeltijd stonden we daar op een regenachtige parkeerplaats naast het station.
 
Serious1De schade viel dus mee: slechts een van de twaalf lopers kwam werkelijk gehavend op het eindpunt aan. Voor Tim Cox werden de laatste kilometers een lijdensweg door een steeds paarser wordende kleine teen.

Maar ook hij, mank of niet, maakte de eerste etappe vol. En ook hij weet waarvoor hij het doet: zo veel mogelijk geld voor het goede doel. Terwijl wij door het Brabantse land liepen, zamelden de achterblijvers op de Hogeschool voor Journalistiek nog volop in.

Met succes: al voor de middag werd de kaap van 1.000 euro geslecht, om half drie 's middags stond de geldmeter al op 1.371 euro.
 
Serious2Voor een deel van de groep zit het wandelavontuur er inmiddels op. In gewijzigde samenstelling starten we woensdagmorgen voor de tweede etappe van Vught naar Gorinchem. Voor tweedejaarsstudent Nikos Kyrmos wacht juist na de wandeling nog een avontuur. Hij schrijft onderweg een verhaal over hoe hij op de bonnefooi aan een slaapplaats probeert te komen. En of dat lukt? Dat zullen we morgen ongetwijfeld van hem horen...

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 21 december 2011 om 09:04 | Permanente link | Reacties (0)

Zo veel mogelijk geld inzamelen

StudentenEen groep studenten en docenten van de Fontys Hogeschool voor Journalistiek in Tilburg loopt in vier dagen van Eindhoven naar Leiden. Doel: zo veel mogelijk geld inzamelen voor het Rode Kruis in het kader van Serious Request.

-----------------------

Voor het goede doel gaan mensen rare dingen doen. U kent het wel: haar eraf, baard laten staan, shirt aan van de rivaliserende voetbalclub... Alle beetjes helpen, ook om potentiële gulle gevers over de streep te trekken. Wij, een groep van zo'n 25 studenten en docenten van de Fontys Hogeschool voor Journalistiek, zijn vooral van de lange adem. We vertrekken dinsdagmorgen om 8.00 's ochtends vanaf de Markt in Eindhoven naar de plaats waar het Glazen Huis van 3FM dit jaar is opgetuigd: Leiden. Niet per auto, trein, bus of fiets. Nee, we lopen ons door weer en wind de blaren op de voeten.

De eerste etappe start dinsdagochtend dus op de plek waar het Glazen Huis vorig jaar stond. Over de Oirschotsedijk verlaten we Eindhoven en lopen we door het buitengebied van Best en Oirschot naar het noorden. Via de Oisterwijkse vennen en langs de Dommel tussen Haaren en Esch komen we 's avonds uit in Vught. De tweede etappe leidt ons via veel pontjes naar Gorinchem, de derde dag finishen we in Gouda. Vrijdagmiddag hopen we moe maar voldaan Leiden te bereiken. De groep wisselt intussen van samenstelling: sommigen volbrengen de hele tocht, anderen haken één dag aan.

Alleen een wandeling is voor een beetje (aankomend) journalist niet genoeg. Onderweg brengen studenten de wandeling multimediaal in beeld. Via www.GeR.nl, de nieuwssite die tweedejaarsstudenten bijhouden. Maar ook via dit gastblog, waarop verschillende wandelaars - student en docent - de tocht in woord en beeld brengen.

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 20 december 2011 om 10:07 | Permanente link | Reacties (0)

VIP

Dit was me het dagje wel. Misschien wel een van de drukste dagen uit mijn carriere.

373777_10150412429485796_693640795_8640243_2015352680_nOm 6.30 uur het eerste radio interview. Meteen daarna naar de televisie studio. Daar wederom helemaal geinstueerd wat te zeggen, hoe te staan en wie de presentatoren zijn.

Alles ging perfect en de hosts waren erg blij. De kinderen zongen Rudolph the rednosed reindeer perfect mee, dus dat maakte het wel enigszins speciaal. Daarna snel de microfoon weer afgooien en op naar de brug. Terwijl we in de auto zaten nog twee radio interviews.

Even snel een koffie naar binnen zuigen met een rietje en onder de brug even gauw een interview met een kinder tijdschrift. Allemaal hartstikke leuk. Terwijl we al die interviews hebben blijft de Kerstman natuurlijk ook erg aardig voor de kinderen en maakt foto's en deelt hij snoep uit.
 
376006_305192502848694_100000738418221_940320_260871689_nToen waren we eindelijk bij het grote moment we gingen de 130 meter hoge brug op. Alles wat maar los zat moest gezekerd worden en bij de Kerstman is dat, wat een verrassing, Enorm veel. Niets mag er naar beneden vallen, omdat daaronder allemaal auto's rijden. We gingen lopen.

Dezelfde brug die Oprah Winfrey bezocht tijdens haar bezoek aan Sydney en dat werd dan ook uitvoerig verteld. Maar voor ons was er ook een surprise. We moesten haasten, met we bedoel ik de Kerstman en zijn team, en zes journalisten.
Het was een grote klim en in zo'n dik pak was het dan ook redelijk zwaar, gelukkig waaide het hard.
 
Boven op de brug kwam er een helikopter aanvliegen. Deze was van Channel 9 en filmde de kerstman bij het beklimmen van de brug. Een kwartier lang cirkelde hij om ons heen en wij maar zwaaien en poses eruit persen. Erg spectaculair.
 
Weer beneden aangekomen kregen we alle leuke herinneringen en gingen we weer snel verder naar de volgende zes radio interviews. Met een soort Coen en Sander, Ruud de Wild en de laatste met een hippe jongedame en heer. Waarbij ik haar hart moest ontdooien omdat ze een hekel heeft aan kerst.

382755_10150412406950796_693640795_8640219_483283632_nHet de Kerstman gelukt! Als laatste voor de break in de winkelketen de top 10 wat te kopen in elkaar zetten met een tv zender. Een reclame dus. Waarbij de knappe interviewster na de laatste vraag flauw viel. Zo erg onder  de indruk was ze waarschijnlijk. (Ik zeg meer eten meissie.)
 
Even drie uur pauze en weer op naar de laatste bobo bijeenkomst. Een personeelsfeest van de grootste krant van Australie. De SundayTelegraph.

Iedereen enorm sjiek en hier werd me verzocht een duet te zingen met een dame die in de finale stond van Australian Idol: Paulini. Ze kende geen van de nummers die ik voorbereid had. Dus werd het Felice Navidad. Heel de zaal zong mee, dus niemand merkte dat het niet veel was.

Toen was het alweer 21.30u. en mocht ik wat voor mezelf gaan doen. In bad en slapen.
De komende dagen worden wat rustiger voor de kerstman en mag ik wat meer rond gaan kijken.

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 14 december 2011 om 22:40 | Permanente link | Reacties (0)

Reizen door de tijd!

Wie zei dat reizen door de tijd niet mogelijk is? Dit is mijn eerste ervarin met reizen naar een andere tijd.
En ander seizoen. Hier wachtende op het vliegveld in Bangkok, Het is er drie uur 's middags en 30 graden heet.
Een machtig verschil met ons koude en gure Holland. Maar eerst de reis hier naartoe.
 
Om te beginnen ben ik blij dat ik fysiek feitelijk in een vliegtuig zit. Als zulke dingen gebeuren denk je als nuchtere Hollander
nog al gauw dat er wat niet klopt. Maar ik vloog zojuist toch echt first class en in de goede richting. Heerlijk op tijd aangekomen
op Schiphol, weggebracht door mijn lieve ouders. Toch weer bijjna te laat in het vliegtuig, omdat een baliemedewerkster haar vak niet echt verstond. Maar zoals een ster betaamd lekker fashionably late en iedereen zat dan ook enorm vrolijk te kijken toen ik met een big smile (lees rood en bezweet hoofd) binnen kwam rennen. Toch hebben we het gered en vanaf daar was het hemels! Lekker knappe prive stewardess die om de 10 minuten champagne kwam brengen, enorm luxe diner en heerlijk relaxen.
 
Na wat filmpjes gekeken te hebben geweldig geslapen. En nu met mijn ogen open aangekomen inThailand.
Niets geleden van de tijjd en het zitten, tot noch toe gaat het fantastisch mensen en ik heb zo'n vermoeden dat het alleen maar gekker gaat worden. Ik moet nu stoppen, want daar gaatie weer!! De foto's volgen morgen wanneer ik toegang heb tot mijn laptop, hopelijk vonden jullie dit ook een goed begin. Het is namelijk ook mijn eerste blog ever....
 
 See Ya'll


Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 12 december 2011 om 13:50 | Permanente link | Reacties (1)

Beste Kerstman van de Wereld

KerstmanHallo.

Ik ben Stefan Veroude, 24 jaar en ik kom uit Netersel. Ik heb vorige maand de Santa Winter Games in het Zweedse Gällivare gewonnen en nu ben ik voor een jaar De Beste Kerstman van de wereld. Zondag vertrek ik voor acht dagen naar Australië om daar als kerstman aan de slag te gaan.
Woensdag stond er een artikel in het ED .

Vanaf maandag houd ik hierover een blog bij.

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 8 december 2011 om 11:58 | Permanente link | Reacties (0)

GASTBLOG Senol Tapirdamaz op bedevaart; laatste aflevering

Ik ben in de afgelopen dagen op flink wat plaatsen geweest. Zo heb ik de moskee van Bilal gezien. Hij is de eerste persoon die het oproep tot gebed heeft uitgesproken. En jaren later is deze azaan nog steeds hetzelfde.

Erg indrukwekkend was het Uhud gebergte. Deze berg is de dekking van Medina. Hier hebben duizenden islamitische soldaten gevochten tegen bedreigingen uit Mekka. Dit is de plaats waar de oom van de profeet zijn leven heeft gegeven. De man die hem om het leven bracht is later zelf moslim geworden.

Ik heb de begraafplaats in Medina bezocht. Iedereen die in Medina overlijd wordt hier begraven. Ook mensen uit het buitenland. Geen enkel graf heeft een naam of een steen. Nabestaanden hebben bijna geen kans om 'afscheid' te nemen. Toch wil bijna iedereen hier sterven, om begraven te worden naast de andere Kalifen en naasten van de profeet.

Na kennis gemaakt te hebben met de Turkse vertaler van de rechtbank in Medina hoor ik een verhaal over een Turkse man die 30 jaar in Medina heeft gewoond. Al die tijd is hij hier gebleven om juist hier zijn laatste rustplaats te vinden, maar helaas. Na ruim 30 jaar gaat hij op familiebezoek in Turkije en overlijdt bij aankomst ter plaatse. Het is niet iedereen gegund hier te overlijden.

De begraafplaats is tevens erg indrukwekkend omdat ik word geconfronteerd met een toekomst die mij ook staat te wachten.

En op deze manier komt er dan uiteindelijk ook een eind aan mijn vier hele bijzondere weken in Mekka en Medina.

Ik heb nieuwe vrienden gemaakt. Mensen met wie ik een zeer emotionele ervaring heb mogen delen. Mensen met wie ik hoop nog lang contact te hebben. Mensen waarmee ik misschien nooit mee om zou gaan, als deze reis niet had plaats gevonden.

Ben ik nu een totaal ander mens geworden? Ik hoop het van harte.

Ik dank iedereen die mijn blog en ervaringen heeft gelezen. Wellicht ontmoet ik jullie ook eens of kom ik oude bekenden weer tegen.

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 20 november 2011 om 10:56 | Permanente link | Reacties (0)

Bijzondere plekken in Medina

Medina ligt vol met bijzondere historische locaties. Vele plaatsen met bijzondere gebeurtenissen zijn nu bebouwd met moskeeën. Mescid-i Nebevi is er één van. Eerst een huis met vlakbij een moskee en langzaam aan gegroeid tot een mega gebouw. Bij iedere stap die ik zet heb ik de gedachte: van welke kalif is dit stukje grond geweest of waar zou de profeet vaak hebben gezeten. Één ding is zeker: hier hebben zij geleefd, gehandeld, gezinnen gesticht en oorlogen gevoerd.

Medina1

In de loop van de jaren heeft het toenmalig Ottomaans Rijk een lange tijd Arabië geregeerd. Na al die jaren is dat nog steeds terug te zien in sommige moskeeën. Indrukwekkend is het besef dat in 1800 een spoor heeft gelegen tussen Istanbul en Medina. Hiervan is tegenwoordig alleen het station nog over. Het spoor is helaas volledig verdwenen. Het station is zo gebouwd dat bij uitstappen het eerste gebouw in beeld Mescid-i Nebevi was, maar ook dat de groene koepel, waar de profeet begraven ligt, het duidelijkst in beeld was. Nu is dat zicht vol gebouwd met hotels voor de vele pelgrims die Medina willen bezoeken.

 

Het Ottomaans Rijk had zoveel respect voor de profeet dat ze bij de bouw van het spoor de laatste kilometers van het spoor hebben gewikkeld in katoen. Dit om het geluid van het spoor te dempen, zodat de profeet niet gestoord wordt in zijn laatste rustplaats.

 

Medina2

Medina3

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 18 november 2011 om 08:54 | Permanente link | Reacties (0)

Medina is prachtig ...

Ik ben nu een aantal dagen in Medina. Een compleet andere wereld dan Mekka. Daar waar Mekka overvol was, is het hier rustiger. Daar waar het verkeer in Mekka vastliep, gaat hier alles soepel.

EenDaar waar in.Mekka het gebruik van de claxon eerder regel was, is het hier een uitzondering.

Ook de mentaliteit van de mensen is anders. Ze zijn vele malen vriendelijker.

Wat heeft Medina met Mekka te maken? Medina is de plaats waar de profeet zich heeft gevestigd na zijn vertrek uit Mekka. Dit is de locatie vanwaar de islam is gegroeid.

Ook is het zijn laatste rustplaats. Uit respect voor hem is het hier wonderschoon en muisstil. Schoonmakers werken werkelijk 24 per dag in geheel Medina om alles in het gareel te houden.

De grootste moskee in Medina heet Mesci-i Nebevi. Deze moskee was vroeger vlak langs het huis van de profeet. Met huis bedoel ik een cel van niet groter dan 3 x3 meter. Een cel waar je alleen gebukt rechtop kon staan.

De moskee was een gebouw met 4 muren en een klein, door dadelbomen bedekt, overdekte plaats. De moskee is over de jaren heen vergroot tot zijn huidige grootte. Er kunnen ruim 500.000 mensen tegelijk in. En dan is er nog de buitenplaats. Immens is het geheel wanneer je het met eigen ogen ziet.

Omdat de zon hier behoorlijk schijnt hebben ze parasols gemaakt die overdag open gaan en in de avond weer sluiten. Prachtig om te zien om 6.30 uur in de ochtend.

DrieNa het overlijden van de profeet is zijn huis toegevoegd aan de moskee. Hij is gestorven in de kamer die ik hierboven heb genoemd. Zijn graf wordt vergezeld door de laatste rustplaatsen van de eerste Kalif Ebu Bekir en de tweede Kalif Ömer. 

Na de herbouw zijn alle steunpalen op exact dezelfde oorspronkelijke locaties terug gezet. Met kleuren kun je herkennen in welke periode van de moskee je zit.

In de moskee zijn er nog twee hele bijzondere. De eerste is de oorspronkelijke met bomen overdekt binnenplaats. Deze is aangegeven met en groen kleed. Er zijn overleveringen die aangeven dat dat de enige locatie is waar je hemel op aarde tegenkomt. De tweede plaats bevindt zich in dit gebied en is de plaats waar de profeet het gebed heeft geleid. Zijn minber.

TweeHet is dan ook overweldigend druk met mensen die een keer op deze plaats willen bidden. Ook ik die mijn pogingen om daar aan deel te nemen.

Medina is prachtig ...

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 16 november 2011 om 22:18 | Permanente link | Reacties (0)

Bidden in de Grote Moskee

Senol1Het is donderdagnacht en met een klein groepje willen we onze laatste dag met Kabaa zo goed mogelijk doorbrengen. het besluit valt om de nacht in de Grote Moskee door te brengen en het vrijdagmiddag gebed daar te bidden. Het vrijdagmiddag gebed is verplicht bidden in een moskee.

Zo gezegd zo gedaan. Met ongeveer 8 man hebben we onze plaats op de tweede verdieping van de moskee ingenomen. Eten en drinken is er volop in de tassen. Rond 3 uur in de nacht is het gelukkig rustig op de tweede verdieping, maar de begane grond is overvol zoals altijd de afgelopen dagen.

We lezen wat, we praten wat, maar bovenal hebben we het nu al over het gemis wanneer we straks in Nederland zijn. Na het ochtend gebed neemt ieder zijn plaats in en gaat slapen. Het feit dat ik/wij kunnen zeggen dat we dat gedaan hebben maakt ons blij. Het geeft een goed gevoel.

Het is 10 en heel warm wanneer we wakker worden. En bovenal: het is druk, ook op onze verdieping. Twee uur lang zijn mensen bezig om in rijen klaar te staan voor het gebed straks. Wat ik nog steeds niet begrijp is: er is werkelijk voor iedereen plaats zodra het gebed begint.

Senol2De klanken van de Azaan, de oproep tot het gebed, galmen door de hele moskee. Wanneer we de stem van de imam horen kan ons geluk al bijna niet meer op: het is één van de bekendste Kabaa imams Abdurrahman Sudais (je moet het maar weten).

Diezelfde avond neemt iedereen zijn afscheids tavaaf. Ik ben samen met mijn ouders en zusje. We hebben de koste tavaaf gelopen, tussen de meest vriendelijke, zachtaardige mensen en hebben onze tijd genomen om naar Kabaa te kijken en in ons op te nemen.

Tot ziens.

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 13 november 2011 om 21:59 | Permanente link | Reacties (2)

Boven op de berg is vrede

Vlak voordat ik naar Medina ga heb ik een paar excursies. De eerste gaan naar de tentenkampen van Mina. Hier komen alle hadjis die geen vaste verblijfplaats hebben in Mekka. Het is een gigantisch complex geworden. Tot aan de horizon staat het vol met tenten. Omdat ik een hotel vlakbij heb, hoef ik hier (gelukkig) niet te blijven.

Foto1Dan krijgen we één van de belangrijkste bergen: de berg Hira (Nur). Dit is de locatie waar de profeet zijn eerste openbaring heeft ontvangen van de engel Gabriel. Deze openbaring is: IKRA! Dit betekent LEES.

Het is een klim van bijna 45 minuten. Een stijle helling met een soort van trap. De treden zijn oneffen en dat maakt de klim alleen maar moeilijker.

Boven aangekomen kruip ik door een kleine, krappe gang van rotsblokken. Daarna zie ik de locatie waar de eerste openbaring zo een 1400 jaar geleden heeft plaatsgevonden. Het uitzicht is geweldig. Je kijkt recht over Mekka heen en kunt Mescid-i Haram voor een klein gedeelte zien.

Onvoorstelbaar hoe de klim geweest moet zijn 1400 jaar geleden.

De tweede berg is de berg Sevir, de opkomst van de islam. De profeet en (daarna de eerste Kalif) Ebu Bekir hebben zich in deze grot boven aan de berg verstopt voor de bewoners van Mekka. Zij zagen de profeet als bedreiging en wilden hem uit de weg ruimen.

Foto3

Deze klim is zwaarder en moeilijker dan de Hira-berg. Ook hier oneffen treden, zodat er een trap ontstaat. De klim naar boven duurt ongeveer twee uur. Langzaam vorder ik.

Wanneer iemand me geld zou bieden voor deze klim op een willekeurige andere berg, zou ik het zeker afslaan. Nu loopt iedereen met vastberadenheid naar boven. Oud, jong, met en zonder loopgebreken. Een mensenmassa die allemaal dezelfde locatie willen zien.

Foto2Ook hier is het uitzicht fenomenaal. Terug zou makkelijker moeten zijn, maar door losse stenen en zand is het behoorlijk opletten geblazen.

Deze locaties zijn geen heiligdommen. De redenen voor bezoek zijn heel simpel: het zijn de enige locaties die nog in bijna originele staat zijn gebleven na 1400 jaar. En als je hier dan toch bent, dan kun je het niet laten om hier niet te komen.

Beide klimmen vergen veel van ons, maar eenmaal boven vergeet je de spierpijn én is er vrede.

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 10 november 2011 om 14:18 | Permanente link | Reacties (0)

Menselijkheid zien en beleven

foto1Het is maandagnacht/ochtend 1.00 uur wanneer we de laatste verplichte handelingen gaan verrichten voor de hadj. Dit is het bezoekers 'tavaf' en 'say'. Anders dan de vorige keren, mogen we nu in civiele kleding de tavaf en say lopen. Bij een umre ben je verplicht om weer de ihram aan te trekken.

Het is bijna 4 dagen geleden dat ik Kabaa voor het laatst heb gezien. Er is spanning, een gevoel dat bijna gelijk staat aan het weerzien van een hele goede bekende, je ontbrekende wederhelft.



Wanneer we de muren van Mescid-I Haram bereiken klopt mijn hart bijna in mijn keel. Dit gevoel van weerzien wordt alleen maar meer wanneer ik onder de bogen van de moskee door het eerste aanzicht van de mensenmassa en de muren van Beytullah (=Kabaa) zie.

foto3Het is verschrikkelijk druk. Een getal kan dit niet uitdrukken. In Nederland kreeg ik geregeld te horen: pas op dat je niet overlopen wordt. Wanneer we (mijn groep) aan onze tavaf beginnen is de schrik van overlopen worden meteen verdwenen. Het is onvoorstelbaar dat zo een drukte, zo een waterval aan mensen, zo vloeiend, zo zonder gevaar loopt. Niemand, maar dan ook niemand duwt. Niemand, maar dan ook niemand probeert op een manier voor te dringen.

Ik zie een bejaarde man van ongeveer 1.60 meter met een wandelstok lopen. Aan zijn andere arm heeft hij zijn net zo bejaarde vrouw bij. Ook zij heeft een stok. Zij loopt echter volledig krom, volledig voorover gebogen, haar rug kan ze niet rechten. Niemand, maar dan ook niemand zorgt ervoor dat zij in de verdrukking geraken. Het zijn duizenden mensen om deze twee heen en zij lopen in de mooiste gemoedstoestand die ik ooit heb gezien.

foto2Na de tavaf is het de beurt aan de say. Het lopen tussen de heuvels Safaa en Merve. Ook hier is het stervensdruk. Het zijn 3 verdiepingen waar je de say kunt lopen, allemaal vol. Mannen, vrouwen én ook kinderen. Complete gezinnen zijn naar Mekka gekomen om als één geheel de Hacc te verrichten. Hoe ze hier zijn gekomen is een compleet mirakel. Een ander woord is er bijna niet voor.

Op straat liggen twee mannen met tussen hen in twee kinderen. Ook zij zijn op een of andere manier gekomen. Vraag me niet hoe, want ik weet het niet. Ze verblijven op straat. Douche en wc is gebruik maken van openbare gelegenheden. Eten is hopen dat er iemand een goede daad wil verrichten en aan zoveel mogelijk armen eten aanbied in een restaurant. Er zijn borden waar op staat: 'We serve free for poor people'. Ik vraag de twee mannen of ze iets nodig hebben, of ik ze kan helpen. Ze nemen niets aan. Ik vraag of ik de kinderen iets mag geven. Geld zodat ze de volgende dag beter, lekkerder kunnen eten. Maar ook dit weigeren ze. Onvoorstelbaar hoeveel eergevoel deze twee toonden.

foto4Na onze laatste 'sayloop' kan ik deze post bijna afsluiten met: ik mag me nu Hadji noemen.

Maar liever sluit ik af met:

Insanlığı gördüm Beytullah'ta ben.
(Ik zag menselijkheid bij Beytullah)

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 7 november 2011 om 18:05 | Permanente link | Reacties (2)

Arafat

Vrijdagnacht zijn we dan vertrokken voor de belangrijkste dagen van deze reis. De grote samenkomst op de berg Arafat.

Deze berg is de locatie waar de profeet voor zijn overlijden zijn laatste toespraak voor de toen nog kleine aantal moslims heeft gehouden. Nu zijn we hier met ruim 7 miljoen mensen.

Senol1 Senol2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hacc vindt plaats op Arafat. Hier moeten we een bepaalde tijd verblijven. We verblijven in tentenkampen. De tijd wordt verbruikt aan gebeden. De gedacht dat geen enkele gebed op deze locatie op deze dag wordt afgewezen is intens.

Senol3 Senol4

 

 

 

 

 

 

Vanuit de speakers klinkt het gezamenlijk gebed, geschreven voor de Turkse hadjis. Als er 1 iemand is die zijn tranen heeft kunnen bedwingen, dan heb ik hem/haar niet gezien.

Diezelfde avond (zaterdag) vertrekken we naar Muzdelife. Van hieruit begint de voettocht naar het stenigen van de duivel.

Senol5Het stenigen (links) is symbolisch en is bedoeld om jezelf een stok achter de deur te geven. Je neemt afstand van je eigen ego. Je beloofd aan jezelf om jezelf te beteren. Om de verkeerde dingen die je in Arafat hebt afgezworen hier nog eens te bevestigen.

En toen was het zondag: Het offerfeest!

 

 

Vanuit een zinderend Mekka wens ik iedereen: Kurban Bayraminiz mubarek olsun / Eid Mubarek / Happy Kurban!

Wij maken ons hier klaar om vanavond onze laatste stapen te verrichten zodat we onszelf eindelijk echt hadji kunnen noemen.

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 6 november 2011 om 15:50 | Permanente link | Reacties (0)

Muurvast in Mekka

C360_2011-10-3122-31-40Mijn post heeft wat op zich laten wachten, ik heb nog steeds een longontsteking. Sinds maandag rijden de openbare bussen niet meer. Het aantal mensen wat nu in Mekka is, is op zijn hoogtepunt. Het openbaar vervoer kan deze aantallen niet aan. Ook de Grote Moskee (Mescid-i Haram) kampt met capaciteitsproblemen. Daarom wordt door het opheffen van het ov geprobeerd de mensen massa een beetje te temperen.

Ik kan de aankomende dagen dus niet naar Kabaa. Dat doet 'pijn'. Zo dichtbij, maar ondertussen toch onbereikbaar. Ik wil namelijk ook mijn tavaf lopen. De 7 ronden om Kabaa. De 7 ronden die gelijk staan aan mijn ego en die ik wil overwinnen. Linksom draaiend zodat mijn hart zo dicht mogelijk bij Kabaa is. En samen met de grote massa een geheel worden, net zoals het universum een geheel is.

Helaas moet ik daar mee wachten. Het verkeer is gewoonweg te druk, gevaarlijk en vervuilend om te lopen. Om naar de Grote Moskee te gaan moet ik door een tunnel, waar de voetgangers amper gescheiden zijn van het motorverkeer. Het roet aan de muren slaat per direct op je longen. Ik heb het geprobeerd met 3 maskers, maar nu ook met mijn longontsteking waag ik me er even liever niet aan.

Morgen (vrijdag) dan begint de echte Hadj. We gaan eerst naar het Arafat gebergte, daarna naar Muzdelife om vervolgens naar Mina te lopen. Op deze locaties moet ik rekening houden met mijn miljoenen medemensen. 

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 3 november 2011 om 21:54 | Permanente link | Reacties (1)

Iedere dag wordt het drukker

Senol3Umre betekent bezoek. Eigenlijk is een umre een kleine hadj. Een umre bestaat uit het lopen rondom Kabaa, lopen tussen de heuvels Safa en Merve en het knippen van je haar.

Het lopen rondom Kabaa heet tavaf. Het lopen tussen de twee heuvels heet say. Deze twee zaken kunnen alleen compleet worden in de ihram.

Ik herhaal deze stappen omdat de profeet ze ook zo deed. Het is een herinnering aan de gebeurtenissen die zijn geweest. Bovenal is het steeds weer herinnerd worden dat ik slechts een druppel ben in een grote stroom water.

Wij hebben gisterennacht onze derde umre gebracht. Weer gekleed in de ihram gaan we met bussen naar de dichtstbijzijnde grens om terug Mekka te betreden. Deze grens is de moskee van vrouwe Ayse (Aicha). Hier wordt gebeden en met bussen gaan we terug naar de Haram moskee om aan de tavaf en de say te lopen.

Senol4De allereerste ontmoeting met Kabaa was overweldigend. Ik ken het Oude Gebouw van foto en film. Ook wist ik wel dat het 'druk' zou zijn. Bij de eerste stappen binnen in de Haram moskee zien we onder de poorten alleen de mensen de tavaf lopen. Kabaa is nog niet te zien.

Het aanblik bezorgt me nu nog kippenvel. Dan na 50 stappen rijst er rustig een gebouw in beeld, gekleed in het zwart. De witte rand is de ihram van Kabaa. Voor je het weet rollen de tranen over onze wangen en worden we een geheel met de waterval van mensen.

Iedere dag wordt het drukker. De kans dat we een vierde umre kunnen doen is klein. Steeds meer nieuwe hadjis komen om de grote hadj te doen. En vanaf morgen rijden er geen bussen meer in verband met het aankomend offerfeest.

Dat betekent dat ik alleen nog tavaf kan lopen rondom Kabaa.

Senol1    Senol2

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 31 oktober 2011 om 14:04 | Permanente link | Reacties (1)

Zaterdag 29 oktober

 Vandaag alweer de laatste dag Qubique en Ventura Berlin. Ook vandaag kunnen zowel professionals als het publiek ons weer bezoeken en het is druk, héél druk!
  
Qubique is een professionele, commerciële beurs en dat zie je terug in de merken die zich hier presenteren, zoals Vitra, Established & Sons, Marset, etcetera, maar ook in de projecten die zijn aangegaan met bekende merken zoals bijvoorbeeld Nike.
   
Binnen Ventura Berlin presenteren wij een selectie zelfproducerende ontwerpers en collectieven, galeries en zelfs kunstenaars. Naast de 4 galeries die ik gisteren al benoemde bestaat de selectie van exposanten voor deze eerste editie van Ventura Berlin uit: Amnesty International (met The Empty Chair door Maarten Baas), Anika Engelbrecht, Arré, Buisjes En Beugels +++, byAMT Inc., detailF, Fabian von Ferrari, Franz Dietrich, Fraser Reid & Nick Ross, Hermann August Weizenegger, hettler.tüllmann, Ingo Krapf, Jaim Telias, limpalux lighting, llot llov, Maarten Baas, Mark Bendow Interior Environments, Martin Björnson, Massoud Hassani, MYK, Nightshop, Paul Heijnen, POSTextiles, Rakso Naibaf, Roomservice (Atelier Haussmann, Zascho Petkow, Heike Buchfelder, Elisa Strozyk, YBDD), Rupert Kopp, Artassen of sergio calatroni artroom, Simo Serpola, Studio Anke Weiss, Studio Daniel Heer, Studio Jo Meesters, Studio Salvatore Franzese, Studio Schneemann en Thomas Bentzen.

MYK (links), Nightshop (rechts)
Blog4_myk Blog4_nightshop 

 

 

 

 

 


Mark Bendow Interior Environments (links) en Studio Schneemann (rechts)

Blog4_bendowBlog4_schneemann

 

 

 

 

 

 


De reacties op onze expositie als geheel zijn super en ook de individuele exposanten hebben veel succes. Grote spelers zoals Established & Sons en Skitsch hebben binnen Ventura Berlin al stukken gescout voor hun collecties!  

Nog een klein uur en dan sluiten we deze eerste editie hier in Berlijn af. De laatste woorden in deze blog wil ik graag gebruiken om Matthias Schmid, Ulrich Weingärtner en Ruben Hutschemaekers van Offshow, het bedrijf achter Qubique heel hartelijk te bedanken voor het feit dat zij ons uitgenodigd hebben om Ventura Berlin te realiseren. En om het hele team van Qubique te complimenteren met hun geweldige werk en het fantastische event dat ze hebben neergezet.   Op naar de volgende editie van 10 t/m 13 oktober 2012!

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 31 oktober 2011 om 11:43 | Permanente link | Reacties (0)

Praten met handen en voeten

Blog_4Ik spreek vloeiend Nederlands, Engels en Turks. In het Duits kan ik me aardig verstaanbaar maken. En de weg naar de Eifeltoren lukt me ook nog te vragen in het Frans. Maar ik sprak geen woord Arabisch.


Hoe communiceer je dan met zo'n verscheidenheid aan mensen? Het is een kwestie van willen. Als je echt wil praten, converseren, communiceren met iemand dan is er altijd een manier om iets uit te wisselen met de ander.



Na een week heb ik de volgende, voor mij zeer belangrijke worden, geleerd:

Nahm = ja
Lah = nee
Tarik = uit de weg, weg, ga weg
Yallah = move it ... :)
Heydi = rustig, rustig
Enne = ik
Ente = jij
Evvel = hiervoor
Agir = hierna
Saf = rij
Tif = stop

PS: fonetisch schrift, dus uitspraak kan anders zijn

Blog_3Blog_2


Wat wil je nog meer? Met behulp van handen en voeten heb ik gesprekken gehad met mensen uit Maleisië en uit Kashmier.

Blog_1Mijn oranje vrienden kwam ik tegen tijdens een excursie. Jullie krijgen de groeten van ze.

Maar eerlijk is eerlijk: praten in het Nederlands met Sahin uit Zuid-Afrika was toch wel erg gemakkelijk. Getrouwd en vader van een kind van twee jaar (die helaas niet bij hem was). Ik begrijp precies hoe hij zich voelt. Overigens verzekerde hij mij dat 'A dry white season' in boekvorm vele malen beter is dan de film.

 

 

 

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 30 oktober 2011 om 15:55 | Permanente link | Reacties (1)

Vrijdag 28 oktober

Blog3_bezoekersVanaf vandaag zijn Qubique en Ventura Berlin voor iedereen toegankelijk. De eerste twee dagen waren alleen voor professionals (pers, designers, architecten, project inrichters, inkopers, labels, beurs organisatoren en dergelijke), maar sinds vanochtend kunnen ook andere geïnteresseerden (foto links) ons bezoeken.

De entreeprijs is behoorlijk, maar daardoor wordt het publiek ook gefilterd en merk je dat alle bezoekers gericht naar de beurs komen en oprecht geïnteresseerd zijn.

 

Gisteren vertelde ik over de Design Talk die de dag afsloot. Deelnemers waren onder andere Hella Jongerius, Sebastian Wrong en Konstantin Grcic, het werd een pittig, maar goed gesprek. Wat zo interessant was, dat uiteindelijk nog een paar grote namen spontaan aanschoven, zoals Richard Hutten en Jerzey Seymour.

Blog3_polsbandjesVoor de events die 's avonds plaatsvinden was het nodig je van te voren te registreren. In de praktijk komt het erop neer dat je iedere avond weer een polsbandje in een andere kleur krijgt, waardoor we er ondertussen uit zien als fervente festival bezoekers.
 

 

 

 

Terug naar Ventura Berlin. In de expositie hebben we dit keer ook 4 galeries geselecteerd die zich allemaal voor de eerste keer in Berlijn presenteren: mitterrand + cramer / design uit Zwitserland, Victor Hunt uit België, Particles uit Nederland en Industry Gallery uit de Verenigde Staten! Zowel voor de galeries als voor Ventura was het niet alleen de eerste keer in Berlijn, maar ook de eerste keer binnen een commerciële beurs. Een sprong in het diepe, die naar nu blijkt heel positief uitpakt. De galeriehouders hebben goede nieuwe contacten op kunnen doen binnen een andere doelgroep dan waar ze zich normaal op richten en zijn dan ook allemaal erg te spreken over Ventura Berlin.

Mitterrand + Cramer / design uit Zwitserland (links) en Victor Hunt uit België (rechts)           
                                                                             
Blog3_mitterand Blog3_victorhunt

 

 

 

 

 

 

Particles uit Nederland (links) en Industry Gallery uit de Verenigde Staten (rechts)

Blog3_particals

Blog3_industrygallery

 

 

 

 

 

 

 

Morgen de laatste dag van Ventura Berlin, dan zal ik ook een compleet overzicht geven van alle deelnemende exposanten.

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 28 oktober 2011 om 11:40 | Permanente link | Reacties (0)

Gastvrijheid

Senol1Het is 1 uur in de nacht Nederlandse tijd. Ik zit op de bovenste verdieping van de Haram moskee. Het is alleen nog naar een aanloop van mensen.
Vandaag en de dagen hierna komen ook de mensen dit eerst in Medine zijn geweest naar Mekka.

Dus als we het al niet druk genoeg vonden... Er kan nog meer bij.

Wat me heel erg is opgevallen is de ontzettende gastvrijheid die alle hadjis krijgen.

Bij onze aankomst in Djedda stonden ze al meteen klaar met water. Tijdens de 4 uur durende rit naar Mekka hebben we meer dan voldoende water gekregen en eten.

En bij aankomst in Mekka is het busverkeer volledig afgestemd op de hadjis. Alle busritten zijn gratis.

Senol4Om en rond de moskee zijn letterlijk troepen schoonmakers 24/7 bezig met schoonmaken.

Gastheer Saudie Arabie doet ontzettend zijn best om de steeds groter wordende toestroom van mensen aan te kunnen.

Je kunt hier over de koppen lopen.

Nog even een vlog. Ik moest mijn opname onderbreken vanwege de bewaking. Opnamen zijn namelijk verboden. In de video zie je in de verte 2 rode punten. Deze geven aan dat de begane grond, Kabaa, vol is. Er is wellicht alleen nog plaats op verdieping in of twee.

 

Filmpje

Klik hier voor het filmpje.

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 28 oktober 2011 om 10:50 | Permanente link | Reacties (0)

Ontmoetingen

Een van de beste 'dingen' die je je kan overkomen is wanneer iemand anders jou in zijn gebed opneemt.

In dSenol3e afgelopen dagen zat ik tegenover Kabaa. Daar heb ik een Maleisische man ontmoet. Zijn naam was me onduidelijk. Met handen en voeten hebben we het een en ander besproken. Dat het druk was, dat hij met zijn vrouw was enz.

Gisteren heb ik in de bus Mensur ontmoet. IT specialist uit Iran. Hij heeft een tijdje in Duitsland gewerkt. Ook heeft hij Amsterdam bezocht. Met hem heb ik email uitgewisseld.

In de Starbucks (ja, die hebben ze hier) heb ik een groep Indone siërs of ergens uit die buurt ontmoet. Het groepshoofd heet Nurdin.

Allemaal staan we op 5 november bij de samenkomst op of rondom het Araratgebergte.Aan allen heb ik gevraagd of ze mij niet willen vergeten in hun gebed.

Allen zullen zeker niet in mijn gebed vergeten worden. 

Senol2Senol1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 27 oktober 2011 om 17:04 | Permanente link | Reacties (1)

Donderdag 27 oktober

Dag 2 van Ventura Berlin en Qubique is alweer bijna achter de rug. Donderdagochtend zijn we begonnen met een goed bezochte persconferentie in een klassieke spiegeltent (!).

Qua locatie is het hier sowieso fantastisch; het event vindt plaats op Tempelhof, het oude vliegveld midden in Berlijn, waar tot 2006 nog op gevlogen werd.

Blog_ventura2 Blog_ventura

 

 

 

 

 

 

 
Ventura Berlin staat onderaan de oude gates van het vliegtuig (foto's boven), op de plek waar voorheen de vliegtuigen klaar stonden voor passagiers om in te stappen. In totaal beslaat De Ventura expositie zo'n 1000 vierkante meter buitenruimte, die van de buitenlucht afgesloten wordt door een enorme tijdelijke muur/structuur.
Qubique beslaat 3 enorme hangars die direct aan Ventura Berlin gelegen zijn.
 
Blog_victor_Hunt

Foto links: Victor Hunt

Ook het internationale publiek weet ons hier te vinden en we worden door allerlei partijen gevraagd om ook daar Ventura events te organiseren. Alleen vandaag al hadden we afspraken met delegaties van de Designer Days Paris, de Kortijk Interieur Biennale en de Dubai Design Days.

 

 

Vandaag is ook het laatste stuk uit de expositie aangekomen. De "Mine Kafon" van de Eindhovens-Afghaanse ontwerper Massoud Hassani (foto onder) was niet op tijd hier vanuit London, maar ook die staat nu en de expo is dus compleet!
 
Blog_massoud_hassani


Vanavond beloofd ook weer een spannende avond te worden, met een zogenoemde 'design talk' onder leiding van Paola Antonelli van het MoMA, waaraan onder andere ook Hella Jongerius deelneemt.

Tot slot nog even over de veiling van gisteren. De 4 ongelimiteerde stukken die geveild werden door de Wrong Shop hebben bij elkaar bijna zo'n €10.000 in het laatje gebracht voor The Kids Charity, die het geld zullen gebruiken om creatieve educatie projecten voor kansarme jongeren op te zetten.

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 27 oktober 2011 om 11:38 | Permanente link | Reacties (0)

Woensdag 26 oktober

Zondagmiddag aangekomen in Berlijn voor de allereerste editie van Ventura Berlin.   Ventura Berlin is een geselecteerde, onafhankelijke expositie binnen Qubique (de eerste professionele meubelbeurs in Berlijn, die dit jaar voor de eerste keer plaatsvindt). 

In lijn met Ventura Lambrate, toont Ventura Berlin een mix van internationale exposanten en nieuwe, spannende design projecten. Het concept van Ventura Lambrate heeft zijn succes bewezen in Milaan, Italië en wordt nu, op uitnodiging van Qubique, ook naar Berlijn gebracht.  

Blog_lichten_ventura
Het 'stellen' van de lichten boven Ventura Berlin.


Van zondagmiddag tot dinsdagavond / -nacht is er in de Berlijnse koude opgebouwd en vanochtend om 10:00 uur werden Qubique en Ventura Berlin geopend!  

De aanwezige exposanten waren bijzonder blij, de eerste reacties van de bezoekers waren lovend, en de algemene 'vibe' is superpositief. We hebben interviews gegeven aan allerlei media, zoals Blueprint magazine uit de UK, Deutsche Welle TV en Kultur Radio, dus het ziet er veelbelovend uit.   Vandaag sluiten we af met een veiling van bijzondere design stukken van Jerzy Seimour, Konstantin Grcic, Sebastian Wrong & Richard Woods.
    
Blog_maarten_baas     Blog_meesters

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Empty Chair van Maarten Baas (links) en de stukken van de Eindhovense ontwerper Jo Meesters

Blog_telias       Blog_overzicht

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Werk van de Italiaanse ontwerper Jaim Telias op Ventura Berlin. (links)

Overzichtsfoto van het "composed exhibition"  gedeelte van Ventura Berlin (rechts)    

 

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 26 oktober 2011 om 11:34 | Permanente link | Reacties (0)

Rituelen rond een ter aarde bestelling

Iedere dag na bijna elk gebed wordt iemand hier ter aarde besteld. Wat heeft dit met hadj te maken werd me gevraagd.

Om de hadj echt te volbrengen heb je dezelfde stappen als bij een umre. Als extra komen er nog een paar stappen bij, daarover later meer.

Belangrijk is hierbij de ihram. Wanneer je je kleed in ihram, neem je jezelf aan als overleden. In de islam wordt iedereen ook begraven in slechts een kleed, de ihram.

De overledene wordt dan nog een laatste vaarwel gegeven door alle moslims die aanwezig zijn in de moskee. Dit is ons respect aan hem.

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 26 oktober 2011 om 10:26 | Permanente link | Reacties (3)

In vrede samen, zonder oordeel

2011-10-24 15.58.51 2011-10-24 21.00.19

 

 

 

 

 

 

 

Na aankomst in het hotel hebben we een klein uurtje pauze gehad. Direct zijn de groepen verzameld om hun bezoek (umre) aan Kabaa te volbrengen. Pas na deze umre mogen we uit de ihram stappen.

Praktisch gezien bestaat de umre uit deze stappen: je loopt 7 ronden om Kabaa heen, je loopt 7 keer tussen de heuvels Safa en Merve en vervolgens knip je je haar.

Bij het zien van de muren van de Haram moskee (waarbinnen de Kabaa zich bevindt) kan ik mijn emoties nog moeilijk in controle houden. Er zijn overleveringen dat je allereerste wens/gebed die je maakt niet wordt geweigerd.

Ik heb dus een gouden kans om datgene te wensen wat ik wil. Deze wens houd ik voor mezelf.

De moskee Haram is een ontzettend mooie locatie. Niet alleen vanwege zijn architectuur, maar vanwege de samenkomst van zoveel verschillende mensen.

Onvoorstelbaar dat wij hier wel in vrede met elkaar kunnen leven, zonder oordeel. 2011-10-25 04.48.13 2011-10-25 04.48.06

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 25 oktober 2011 om 18:19 | Permanente link | Reacties (0)

In de bus op weg naar Mekka

Senol

Even iets uitleggen.

Iedere Mekkaganger mag de heilige plaats alleen betreden na een bezoek aan Kabaa. Hiertoe kleden mannen zich in een ihram, een wit gewaad. De vrouwen hebben geen apart kledingstuk.

Het laatste vliegveld voor Mekka is Djeddah. Bedevaartgangers kleden zich vaak in Istanbul om. Dat doen wij ook.

Senol2
De ihram bestaat uit twee grote doeken die het lichaam bedekken. In dit kledingstuk neemt de drager afstand van onder meer zijn maatschappelijke positie, ras en leeftijd.
Het laat zien dat de drager slechts een nietig detail is van een veel groter geheel.
Senol3

In onze bus naar Mekka stapte een gekleurde man in. Ik had direct vooroordelen. Toch ben ik naast hem gaan zitten. Ik vroeg hem in het Turks, Duits en een woord Arabisch waar hij vandaan komt. Hij reageerde met: ‘I don't understand you. I'm sorry’.

Zo maakte ik kennis met Abdul Aziz uit washington DC. Oorspronkelijk afkomstig uit Uganda, getrouwd en twee dochters.

Ik heb er alle vertrouwen in dat ik tijdens de bedevaart veel meer mensen ontmoet.

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 25 oktober 2011 om 10:33 | Permanente link | Reacties (1)

Ik heb zo de pest in...

Senol2011-10-22 16.51.29Senol2011-10-22 16.51.34 

In mei heb ik me voor de Hadj ingeschreven. Die inschrijving verliep al niet geheel vlekkeloos. Formulieren waren niet duidelijk, zelfs de extra informatie die ik ontving was niet toereikend. Er werd gebeld dat de foto’s voor het aanvragen van de visum de verkeerde afmeting hadden, dus die konden weer opnieuw genomen worden. En daarna heb ik een “eeuwigheid” moeten wachten op een seminar die speciaal werd gegeven voor de hadjis. Het is dat ik er zelf achteraan belde, anders hadden we onze spullen (later meer) pas nog later ontvangen.

Allemaal dingen, zaken, gebeurtenissen waar ik een pesthekel aan heb. Sinds mei heb ik echter ook bijna dagelijks van de mensen om me heen “Hadji Sabr” gehoord. Hadj Sabr betekent letterlijk Hadji geduld. Regelmatig is er gezegd dat alles wat er voor de reis gebeurd een toetsing van je geduld is. Wanneer ik nu al niet tegen dit soort kleine ongemakkelijkheden kan, hoe zal ik dan reageren met 8 miljoen anderen om me heen.

Vandaag (22 oktober) vertrek ik vanuit Amsterdam naar Istanbul. In Istanbul weten we nu al dat we ruim 10 uur mogen wachten op het volgend vliegtuig naar Djedda. Wat daarna gaat gebeuren is buiten onze kennis. De aanvang van onze reis is in mei al begonnen met het testen van mijn geduld. Hoe langer de reis duurt, hoe langer mijn geduld ook getest zal worden. Maar deze hadji heeft sabr.

Maar ook jullie vraag ik bij deze om geduld. Omdat ik geen idee heb hoe het in Mekka of Medina is, weet ik ook niet of ik daar wifi of een internetcafe kan vinden. Dus mijn posts kunnen onregelmatig zijn. Ik weet het over een paar dagen!

Senol2011-10-22 16.51.37 Senol2011-10-22 16.51.41

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 22 oktober 2011 om 20:05 | Permanente link | Reacties (0)

Even voorstellen

Mijn naam is Senol Tapirdamaz, getrouwd en twee kinderen. Geboren van een Turkse vader en moeder, maar 100% Eindhovenaar! In het dagelijks leven werk ik als assistent-accountant bij De Wert accountants&belastingadviseurs.

Naast al deze feitjes ben ik ook praktiserend moslim. Dat betekent: mezelf aan alle vijf de zuilen in de islam houden.

Dit jaar heb ik het voorrecht om één van de zuilen tot uitvoering te brengen: ik ga namelijk op bedevaartstocht naar Mekka, de Hadj. Mijn ervaringen zal ik zo goed als mogelijk met jullie delen via deze blog.

Volg Senol ook op Twitter

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 21 oktober 2011 om 09:55 | Permanente link | Reacties (9)

Vrije dag

Vandaag heb ik niet veel gedaan want ik vond het wel mooi geweest, dus het wordt een korte blog. Heel lang geslapen, erg moe van de week, heel veel dingen gedaan, geluisterd dus ik mocht van mijzelf lekker uit slapen.

Vandaag ben ik naar de Verboden stad geweest, erg bijzonder en mooie plek, het was ontzettend druk, dus ik heb een snelle vogelvlucht gemaakt over het terrein, overal stonden lange rijen, daar had ik niet zoveel zin in. Daarna over het bekende plein gelopen, de Hemelse Vrede, echt een ontzettend groot plein, niet echt bijzonder, maar je weet wel wat er allemaal op dat plein heeft afgespeeld. In de buurt van het plein heb je geweldige shops, dus ik ben lekker gaan shoppen, altijd leuk!

Blog1 's avonds was er een spontane afscheidsborrel georganiseerd, op een geweldige plek vlakbij het hotel. De borrel was boven op het dak, dus dat was weer een inspirerende plek voor Strijp-S. Even lekker na gekletst over afgelopen week, even nog wat kaartjes uitgewisseld!

Dit is mijn laatste blog vanuit China, ik heb een geweldige tijd Blog2 achter de rug. Heel veel inspirerende bijzondere mensen ontmoet en daarnaast ook veel inspirerende plekken gezien. Het was mooi geweest, veel mensen zijn op de hoogte dat er mooie ontwikkelingen zijn in Eindhoven. Wij hebben Eindhoven met z'n allen in een goed daglicht gezet! Morgen weer frisse lucht want je merkt wel aan je stem en keel dat je in een miljoenenstad zit. Heerlijk weer lekker naar de natuur, ik kan niet meer wachten!

Bedankt voor het volgen!

Ni Houdoe!

 

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 30 september 2011 om 20:23 | Permanente link | Reacties (3)

Eco-city

Vandaag stond er een bijzonder uitstapje op het programma, namelijk naar Tianjin Eco City.

Een Vanuit Beijing zijn we met de hogesnelheidstrein naar Tianjin gereden. Ongelofelijk mooi en heel erg groot station, ik had het gevoel dat ik op een airport liep, want dit soort treinstations kennen wij niet Europa.

Ontzettende mooie high tech trein, het kan een snelheid behalen van 330 km. Ik had nog nooit met een hogesnelheidstrein gereden, maar je voelt er niks van. Onderweg zijn we al hele absurde verbouwingen gepasseerd, want zij bouwen niet per flat, maar het liefst 30 flatgebouwen naast elkaar. Ik heb echt nog nooit zoiets massaals meegemaakt. In de stad Tianjin wonen namelijk 15 miljoen mensen, net zoveel als in heel Nederland.

Drie Eenmaal aangekomen zijn we naar een plek gereden waar je de plannen kunt zien wat er nog allemaal gaat gebeuren. Ik heb echt nog nooit zulke grote maquettes gezien dat kan alleen maar in China. Er was een maquette van 10 bij 20 meter met lichtjes, nog een andere maquette van 10 bij 15 meter...echt bizar. Je kon daar vier hele grote maquettes zien, echt absurd. En het is nu al een stad met 15 miljoen inwoners, en het wordt alleen maar groter.

Daarna kregen we een presentatie van de ontwikkelaar, het is zo grappig hoe zij zich presenteren, ook weer een presentatie in het Chinees geschreven, dus ik kon het niet helemaal volgen. Na de presentaties zijn we naar Eco City gereden, daar moeten komende 1,5 jaar 5 miljoen mensen wonen, echt te bizar.

Drie Zij hebben een hele eigenzinnige manier van bouwen, eerst wordt de infrastructuur aangelegd, met complete groenvoorzieningen. De flats worden als paddestoelen uit de grond geramd, echt heel apart. Ik krijg het wel benauwd van al die plannen, op zo'n kleine dichtheid, en zulke grote hoeveelheden, dit kennen ze niet in eens in Amerika.

Even wat cijfers:
- residenties, 930 hectare (14.400.000 meter)
- commercieel 108 hectare (2.828.000 meter)
- industrieel 200 hectare (3.261.000 meter)

Strijp-S is 27 hectare!

Vier Dan schrik je wel even, hoeveel er komende 1,5 jaar nog wordt gebouwd. Ik ben heel erg onder de indruk maar ik maak mij ook wel een beetje zorgen over de ontwikkelingen in China. Dit is wel heel erg extreem. Het heet eco city maar het is weinig eco, er staan tussen de flats windmolens, bizar hè! Er komen wel drinkwatervoorzieningen in de flatgebouwen want dat is in China natuurlijk niet gebruikelijk.

Ik moet het allemaal bezinken, het is gewoon te bizar, wat een plannen. China is extreem aan het bouwen, ik moet zeggen dat ik een geweldige tijd heb gehad in Beijing maar ik vind het ook weer erg fijn om naar eindhoven te gaan. Lekker de natuur in, door de bossen lopen. Want er is hier bijna geen natuur, alles is aangelegd, dan kun je weer de natuur heel erg waarderen. Conclusie van de dag: de natuur is belangrijk voor je ontwikkeling, helemaal gek worden om op zo'n hoge dichtheid te wonen.

Morgen laatste dag China! Hop naar Eindhoven, ik mis mijn stadje!

Geplaatst door Eindhovens Dagblad op 29 september 2011 om 17:50 | Permanente link | Reacties (0)