« Wending | Main | Nieuwe Emmasingel »

Eindhovense

Eindhoven is de meest on-Brabantse stad van onze provincie, moet een katholieke herder eens hebben verzucht in de jaren twintig of dertig van de vorige eeuw.

Hij doelde op de sociale omwenteling die met de komst van Philips een van de Brabantse provinciesteden veranderde in een metropool waar de katholieke kerk zijn primaat had verloren. Oorzaak: de massale instroom van protestantse of niet-gelovige werknemers uit andere delen van het land.

Anno 2010 straalt Eindhoven nog steeds die a-typische Brabantse sfeer uit. Hoewel wellicht minder verschillend van de Brabantse steden dan pakweg honderd jaar geleden.

Als je Eindhovenaren spreekt, blijken de meesten wortels te hebben uit alle delen van het land en daarbuiten.


En toch voelen ze zich Eindhovenaar, hebben ze hier een nieuw tehuis gevonden. Overigens zonder die herkomst ooit te vergeten.

Eindhoven was al van alle markten thuis,  voordat ook maar iemand een flauw idee had dat het woord multi-cultureel bestond.

Masi Mohamadi. Foto René Manders Masi Mohammadi  is een van de nieuwe Eindhovenaren. Acht jaar geleden verruilde ze Iran voor Eindhoven. Niet zomaar. In Iran was er voor haar, als vrouw met een eigen wil, een rebel tegen wil en dank,  in het rijk van de ayatollahs en hun dienaren geen plaats.


Maar ook in Nederland moest ze zich koest houden. In een asielcentrum, wachtend op een verblijfsvergunning en later de inburgeringscursus, was ze veroordeeld tot niets doen.


Terwijl ze in haar geboorteland al een functie had gehad aan de universiteit.

“Maar aan het verplicht nietsdoen heb ik me niet gehouden”, vertelt ze in haar werkkamer op de TU/e. “Ik heb wél gestudeerd en intussen ook de inburgeringscursus gedaan.”


Op 31 maart promoveerde ze aan de TU/e. En haar bijdrage aan ouderenzorg was voor haar nieuwe vaderland een eye opener.


Domotica – de technologische voorzieningen die voor iedereen, maar in het bijzonder ook voor ouderen het wonen een stuk gerieflijker kunnen maken – bleek op een totaal verkeerde manier aan de man en vrouw gebracht te worden.


Dat had nog nooit iemand zo helder en doeltreffend, met feiten ondersteund naar voren gebracht.

“Het heeft me moeite gekost om hier mijn eigen plaats te vinden”, zegt ze. “Het was zwaar in het begin en ik had veel heimwee.”


Maar onlangs kon ze haar ouders in Iran via de telefoon vertellen dat ze in het verre Eindhoven gepromoveerd was.

“Na afloop  van de plechtigheid heb ik anderhalf uur handjes gegeven. Ik heb nog nooit zoveel cadeautjes gehad”, zegt ze, verrukt als  een meisje van zes.


En haar vader? “Ik ga de hele straat tracteren”, had die geroepen.

Wat  was ze er graag bij geweest in die verre straat in Iran, met haar vader en moeder, haar broers en zussen  en wat geniet ze van haar leven hier, de Eindhovense.

Posted by Rieks Holtkamp on April 16, 2010 at 10:35 PM | Permalink

TrackBack

TrackBack URL for this entry:
https://www.typepad.com/services/trackback/6a00d834242a3b53ef0133ecbccb5a970b

Listed below are links to weblogs that reference Eindhovense:

Comments

The comments to this entry are closed.