Poffertjes

Chiel en ik verveelden ons vorig week dinsdag - mijn wekelijkse mamadag - en zo kon het gebeuren dat we naar Nuenen trokken, en voor de verandering eens niet voor mijn werk. Ik vind kermissen (lees: mensen kijken) wel leuk en ik vind poffertjes heel lekker, dus één en één was al snel twee.

Ik was nog nooit op Nuenen kermis geweest. Of ik ga naar de echt grote kermissen (Tilburg bijvoorbeeld) of naar een kermis in de Kempen en in dat laatste geval zitten we vooral in het café in plaats van in de attracties.

Eerst een rondje wandelen, dan het terras. Ik zag veel opa's en oma's met hun kleinkinderen rondscharrelen. Ik zag kleine kinderen héél hoog springen op de trampolines, wat een pret. En ik zag een serieuze booster voor de kerk, de Formule 1. Dat ding ging hoog...

Tot mijn vreugde stond er op Nuenen kermis een echte poffertjessalon. Op het terras overviel me een golfje van goed gevoel. Ik had natuurlijk een versie portie met veel boter en suiker. Maar ik had ook alle tijd, dat heb ik doorgaans niet (of ik denk dat ik dat niet heb). En ik had mijn zoontje bij me, dat zich prima op zijn gemak voelde tussen alle lichtjes en geluiden. Domweg gelukkig... op Nuenen kermis.