Lullige rechtgezet

De meeste nieuwe collega's of stagiair(e)s op de streekredactie hebben de eerste week al een rechtgezetje aan hun broek hangen. Een rechtgezet is een kort berichtje in de krant waarin een fout wordt, en let op hier wordt het verrassend (not), rechtgezet.

Het is helemaal niet erg om al snel een rechtgezetje te moeten tikken, integendeel. Het maakt de schrijver in een klap veel scherper. Want een redacteur wil rechtgezetloos door het leven, dat is een waarheid als een koe.

Een paar weken geleden stond een schuldbewuste stagiaire aan mijn bureau die in een berichtje twee tijdstippen van de Kleurenkaravaan in Nuenen door elkaar had gehaald. Kan gebeuren, iedereen moet het leren, we hebben het rechtgezet en dat was het.

Deze week trok een nieuwe collega hetzelfde gezicht. Hij had in de aankondiging van een festival een foutje gemaakt met het genre van een band. Te snel copy paste, lachte hij als een boer met kiespijn. De organisatie van het festival had hem erop gewezen: de band speelt elektro en toch echt geen reggae. Kan gebeuren, riep ik, iedereen moet het leren, maak een rechtgezetje en je denkt voortaan bij elk woord dat je tikt twee keer na.

Ik ben wat dat betreft nogal rechtlijnig, zwart-wit, van de oude stempel, zo u wilt. Fout is fout, dus dat zetten we recht, klaar. Maar een andere collega vond het be-la-che-lijk dat we zo'n klein foutje rechtzetten. Als je daar aan begint... zei hij. Ik ging bij mezelf te rade, maar kwam al snel tot de conclusie dat ik bij mijn standpunt bleef. De lezer moet het ED 100% serieus kunnen nemen, op alle gebieden. Als een detail in een bericht niet klopt, hoe kun je dan volhouden dat de rode lijn, het grote geheel wél klopt? En als iemand laat weten dat iets fout is, maar je zet het niet recht, hoe kan hij ons dan nog serieus nemen? Om over respect nog maar te zwijgen.

En ja, dat levert dan maar wat mij betreft af en toe een zeer lullige rechtgezet op. Het zij zo.