Weblog Nuenen

Gezocht: nieuwe correspondent Nuenen

De streekredactie van het Eindhovens Dagblad is op zoek naar een nieuwe

CORRESPONDENT voor Nuenen, Gerwen en Nederwetten

Hij/zij wordt de opvolger van Harrie van der Wielen.

De nieuwe correspondent moet Nuenen goed kennen. Onze man/vrouw moet weten wat er in de gemeente speelt en bereid zijn tijd te investeren om er veel mensen te leren kennen. De correspondent heeft een brede algemene interesse, een neus voor nieuw(tje)s en moet in staat zijn kort en bondig te schrijven. Hij/zij woont in de gemeente Nuenen.
Het gaat om een freelance functie. Er wordt dus per artikel betaald.

Belangstellenden kunnen een brief sturen naar Inge Lepelaars, coördinator streekredactie, Eindhovens Dagblad, Postbus 534, 5600 AM Eindhoven. Mailen kan ook naar streekredactie@ed.nl, t.a.v. Inge Lepelaars.

Nieuw (nou ja...) gezicht voor Nuenen

Mijn allerlaatste weblog Nuenen is een gevalletje copy paste. Ik zou u op deze plek nog informeren over mijn opvolger. Dat wordt Evi van den Oever, zo is vandaag bekendgemaakt.

Geen nieuw gezicht voor Nuenen, want ze was ook al mijn vervangster tijdens mijn zwangerschapsverlof.

Evi is nu nog hard aan het werk op een andere redactie binnen het Eindhovens Dagblad. Ze neemt Nuenen per eind september over. Vanaf dan is ze bereikbaar via e.vdoever@ed.nl of 06-30141435.

Tot die tijd kunt u uw Nuenense tips kwijt via 040-2336229 of streekredactie@ed.nl. Nogmaals bedankt voor de leuke tijd in Nuenen, en wie weet tot ziens. En Evi: zet hem op!

Adieu

Ik vergeet het nooit meer, op 1 november 2007 begon ik als verslaggever Nuenen. Juist op de dag dat de begroting werd behandeld. Meer in het diepe kun je niet gegooid worden; de begroting wordt gezien als een zware, niet zo'n leuke klus (en dan zeg ik het nog netjes).

Met een papiertje met de namen en foto's van gemeenteraadsleden onder mijn schrijfblok zat ik in de raadzaal in een storm van moties en amendementen. Komt dit ooit goed, dacht ik. En ja hoor, dat kwam ooit goed, gelukkig.

Later bleek dat de begroting zelf helemaal niet zo'n 'boeman' was, althans niet de behandeling. Interessanter is wat erin staat en wat dat voor gevolgen heeft voor de inwoners. Dat de oppositie de begroting kraakt is eigenlijk helemaal geen nieuws, niet alleen in Nuenen maar in de hele regio.

Maar ik dwaal af. Ik begon dus in Nuenen op 1 november 2007. Ik schreef veel over Van Gogh, spookraadslid Van de Ven, Intratuin, Coppelmans, Ruimtebalans, fusie (o sorry, samenwerking!), verkeer, A270, Gulbergen, Dierenrijk en nog een berg onderwerpen. Ik reed talloze keren over de Opwettenseweg naar het centrum, ik belde vele malen met mijn zeer gewaardeerde correspondent Harrie van der Wielen.

U voelt 'm misschien al aankomen, ik gebruik de verleden tijd. Want per 1 augustus - en dat is dus al snel - heb ik een nieuwe baan. Wel binnen het Eindhovens Dagblad, uiteráárd binnen het Eindhovens Dagblad kan ik wel zeggen. Want werken bij de krant is voor mij nog steeds een droombaan. Ik houd Nuenen nog een paar weken mee in de lucht, maar deze weblog heeft geen prioriteit meer. Ik zal u zodra mijn opvolger bekend is daar op deze plek over informeren.

Ik kijk met veel plezier terug op mijn tijd als verslaggever Nuenen. Bedankt voor alles. Adieu!

 

 

Asocialer

En, wat vond u van onze voorpagina gisteren? 'Help Afrika' was het thema. De foto kan u niet ontgaan zijn. Een man draagt een ziek of overleden kindje. In de tekst doen wij, het ED, een oproep om uw hart te laten spreken (lees: uw beurs te trekken).

Op onze voorpagina staat meestal het belangrijkste nieuws, het gesprek van de dag. Heel soms gaan we een stapje verder, en proberen we zélf het gesprek van de dag te maken, het nieuws een duwtje te geven. Zo ook gisteren. Over het algemeen waren de meningen positief.

Dat kun je van de reacties op onze site niet zeggen. Tijdens het lezen heb ik me kapot zitten schamen (klik hier). Ja, ik weet dat een burgeroorlog deels oorzaak van de ramp is. En ja, een deel van het geld zal best aan wat strijkstokken her en der blijven hangen.

Maar nee, ik snap niet dat mensen één lijn trekken met de situatie hier. En opmerkingen maken als 'Ik heb liever dat kinderen in Eindhoven kunnen schoolzwemmen'. Wij leven in een maatschappij waarin je een jurkje voor je hond kunt kopen, je achterste kunt laten bleken en een tripje naar de maan kunt boeken. En we worden met de dag asocialer.

Als wij hier in de penarie zouden zitten, zou ik ook willen dat anderen ons te hulp schieten. Behandel een ander zoals je zelf behandeld wilt worden. Geef dus, want u heeft genoeg.

RampenTourist

Wat de Tour de France betreft ben ik een rampentoerist, dat geef ik toe. Ik weet er niets of in ieder geval weinig van, maar als het moment daar is en er hartverscheurende verhalen voorbij komen, zit ik op de eerste rij. Ja, ik ben dus zo'n vrouw die vorig jaar ineens pro Kenny van Hummel was. Dit jaar vind ik Wout Poels schatting, en Johnny Hoogerland... Ik ben zelf ook een - bescheiden - fietser. Mijn mountainbike heb ik ingeruild voor een racefiets en ik heb best al wat kilometers weggetrapt. Ik ben wel een mooiweerfietser... Ik kijk uit welke kant de wind komt en fiets eerst tegen de wind in... Hoewel ik een paar bedenkingen heb bij de wielersport (zoals het dopinggebruik en het feit dat anonieme knechten zich het snot voor de ogen trappen en de kopman vervolgens met de eer gaat strijken), wegen die (nog) niet op tegen het pure van de sport. Hard en lang trappen, in weer en wind, berg op berg af; als je dat goed kunt ben je een topsporter vind ik. Tourliefhebbers wijs ik graag, met terugwerkende kracht, op een verhaal in het Eindhovens Dagblad van afgelopen zaterdag, in de zaterdagse bijlage Spectrum. Collega John Graat maakte een verhaal over de tour, een danse macabre. John Graat deed jarenlang verslag van de Tour de France voor een landelijk dagblad.

Poffertjes

Chiel en ik verveelden ons vorig week dinsdag - mijn wekelijkse mamadag - en zo kon het gebeuren dat we naar Nuenen trokken, en voor de verandering eens niet voor mijn werk. Ik vind kermissen (lees: mensen kijken) wel leuk en ik vind poffertjes heel lekker, dus één en één was al snel twee.

Ik was nog nooit op Nuenen kermis geweest. Of ik ga naar de echt grote kermissen (Tilburg bijvoorbeeld) of naar een kermis in de Kempen en in dat laatste geval zitten we vooral in het café in plaats van in de attracties.

Eerst een rondje wandelen, dan het terras. Ik zag veel opa's en oma's met hun kleinkinderen rondscharrelen. Ik zag kleine kinderen héél hoog springen op de trampolines, wat een pret. En ik zag een serieuze booster voor de kerk, de Formule 1. Dat ding ging hoog...

Tot mijn vreugde stond er op Nuenen kermis een echte poffertjessalon. Op het terras overviel me een golfje van goed gevoel. Ik had natuurlijk een versie portie met veel boter en suiker. Maar ik had ook alle tijd, dat heb ik doorgaans niet (of ik denk dat ik dat niet heb). En ik had mijn zoontje bij me, dat zich prima op zijn gemak voelde tussen alle lichtjes en geluiden. Domweg gelukkig... op Nuenen kermis.

Goed bezig Jasper

Een mailtje van een trotse opa en oma in Nuenen: of het nieuws is dat hun kleinkind Jasper (9) uit Amerika afgelopen weekend de sterren van de hemel heeft gezwommen in het Pieter van den Hoogenbandzwemstadion in Eindhoven.

Jasper, die deelnam aan 6 onderdelen, behaalde 5 medailles, waarvan 2 gouden. Een heus talent dus!

Ik zou het bericht graag meenemen, maar hoe lullig het ook klinkt: het heeft te weinig nieuwswaarde. We krijgen waarschijnlijk een hele trits vergelijkbare berichten binnen. Dat heb je met zulke onderwerpen, breedtesport en/of jeugd.

Maar het is natuurlijk fantastisch dat opa en oma Legierse de moeite nemen om hun kleinzoon in het middelpunt van de belangstelling te krijgen. Hij verdient dus echt een plaatsje op mijn blog. Bij deze.

En misschien zit er volgend jaar toch wel een leuk verhaaltje voor het Eindhovens Dagblad in. Jasper woont in Texas en zwemt daar bij the Woodland Riptides. Hij wil volgend jaar weer aan het evenement meedoen, wellicht met een grotere delegatie van zijn zwemclub. En dat kan een leuk verhaaltje opleveren. Opa en oma, trek op tijd aan de bel volgend jaar!

Op de foto staat Jasper met zijn medailles voor de Texaanse vlag.

Lullige rechtgezet

De meeste nieuwe collega's of stagiair(e)s op de streekredactie hebben de eerste week al een rechtgezetje aan hun broek hangen. Een rechtgezet is een kort berichtje in de krant waarin een fout wordt, en let op hier wordt het verrassend (not), rechtgezet.

Het is helemaal niet erg om al snel een rechtgezetje te moeten tikken, integendeel. Het maakt de schrijver in een klap veel scherper. Want een redacteur wil rechtgezetloos door het leven, dat is een waarheid als een koe.

Een paar weken geleden stond een schuldbewuste stagiaire aan mijn bureau die in een berichtje twee tijdstippen van de Kleurenkaravaan in Nuenen door elkaar had gehaald. Kan gebeuren, iedereen moet het leren, we hebben het rechtgezet en dat was het.

Deze week trok een nieuwe collega hetzelfde gezicht. Hij had in de aankondiging van een festival een foutje gemaakt met het genre van een band. Te snel copy paste, lachte hij als een boer met kiespijn. De organisatie van het festival had hem erop gewezen: de band speelt elektro en toch echt geen reggae. Kan gebeuren, riep ik, iedereen moet het leren, maak een rechtgezetje en je denkt voortaan bij elk woord dat je tikt twee keer na.

Ik ben wat dat betreft nogal rechtlijnig, zwart-wit, van de oude stempel, zo u wilt. Fout is fout, dus dat zetten we recht, klaar. Maar een andere collega vond het be-la-che-lijk dat we zo'n klein foutje rechtzetten. Als je daar aan begint... zei hij. Ik ging bij mezelf te rade, maar kwam al snel tot de conclusie dat ik bij mijn standpunt bleef. De lezer moet het ED 100% serieus kunnen nemen, op alle gebieden. Als een detail in een bericht niet klopt, hoe kun je dan volhouden dat de rode lijn, het grote geheel wél klopt? En als iemand laat weten dat iets fout is, maar je zet het niet recht, hoe kan hij ons dan nog serieus nemen? Om over respect nog maar te zwijgen.

En ja, dat levert dan maar wat mij betreft af en toe een zeer lullige rechtgezet op. Het zij zo.

 

Tongelreep

De jeugd van tegenwoordig wordt verwend. Dat vond ik al voordat ik zelf moeder werd, en ik heb mijn mening nog niet bijgesteld. Sterker nog: mijn man en ik hebben het er regelmatig over hoe we kunnen voorkomen dat onze zoon straks denkt dat híj de baas is in huis en dat altijd alles maar mogelijk is. Dat is - in onze ogen althans - niet het geval.

Als wij vroeger op vakantie gingen, drie weken met de caravan naar Frankrijk, kregen wij één keer een 'grote ijs'. Dat was een coupe ijs op een terrasje - wat een feest! Op andere dagen kregen we, als we geluk hadden, een (water)ijsje uit de hand. En het uitstapje met de buurtvereniging naar de Tongelreep, daar keek ik echt naar uit. Tegenwoordig lijkt het wel of kinderen elke week naar een dierentuin, speeltuin of subtropisch zwembad gaan.

Ik moest aan de Tongelreep denken door het bericht in de krant vandaag over het voorstel om inwoners van buiten Eindhoven een hogere entreeprijs te laten betalen. Zijn ze nou helemaal betoeterd (mooi woord trouwens, als je daar wat langer over nadenkt)??? Dat een kaartje iets duurder moet worden om de boel draaiende te houden, allez, maar deze discriminatie slaat werkelijk nergens op. Ik moest aan mijn nichtje van anderhalf denken. Zij woont in Son maar komt wel eens ooit met haar ouders bij de Weverkeshof in Nuenen. Moeten zij dan ook meer gaan betalen? En wat te denken van die busladingen Eindhovense kids die naar speelboerderij De Hooiberg in Bladel gaan? Ik zie de eigenaar al in zijn handen wrijven...

Gelukkig hebben we een burgemeester in Bergeijk, Driek van de Vondervoort, die meestal wel zegt waar het op staat (klik hier). Lees ook eens de reacties op het artikel, altijd interessant.

Pepijn, ruim je speelgoed nou eens op

Sinds wij laptops en telefoons van het werk hebben, zijn wij eigenlijk altijd aan het werk. Ik zie mijn mail bij wijze van spreken 24 uur per dag. Als het aardig genoeg is, onderneem ik meteen actie. Toen ik afgelopen weekeinde de motie van W70 in mijn mailbox vond (klik hier) over de afsluiting van het Park belde ik de eindredactie met de vraag of er in de krant van vandaag nog een plaatsje was. Ik moest de extra raadsvergadering van vandaag toch nog aankondigen, dus 1 en 1 zou 3 maken.

Euhmmm, zei Bregje... de planning is al goedgevuld en er komt ook nog een necrologie bij, ik zal kijken wat ik voor je kan doen. Bedankt zei ik, en ik zette het bericht alvast op internet. Vanochtend zag ik dat de eindredactie ervoor had gekozen om het verhaaltje van mijn correspondent over de laatste actie van de speel-o-theek had teruggesnoeid tot een onderschrift, om zo ruimte te winnen voor het bericht over het Park en de onverwachte necro.

Tsja, schrijven is schrappen gooien wij elkaar hier te pas en te onpas voor de voeten. Maar leuk is het nooit als je iets inlevert en je verhaal gedecimeerd terugvindt. Dus bij deze de volledige bijdrage van Harrie over de sluiting van Pepijn. De foto is gemaakt door onze fotograaf René Manders. Hij had twee foto's doorgestuurd. De andere staat vandaag in de krant.

-----

Nuenense speel-o-theek Pepijn uitgespeeld

door onze correspondent Harrie van der Wielen

Nuenen – „Het leek hier vanmorgen nog het meest op een reünie”, vertelt Patricia Sondagh van Pepijn.
Vrijwilligers, oud-medewerkers en leden van de Nuenense speel-o-theek kregen deze zaterdagmorgen de
kans voorafgaand aan de publieke uitverkoop hun slag te slaan. Peuterspeelzalen, buitenschoolse opvang en ‘gewone’ particulieren konden zaterdagmiddag in de brede school Vrouwkensakker op de opheffingsuitverkoop van Pepijn komen winkelen. Met deze veiling is na twintig jaar de Nuenense speel-o-theek definitief geschiedenis. Sondagh: „Na verrekening van onkosten zoeken we voor het bedrag dat over is een goed doel binnen de gemeente. Het vanavond niet verkochte speelgoed gaat naar Speelkracht, broertje van de Nuenense Voedselbank.”

Het proces van opheffing bleek niet meer te stoppen. Steeds minder ouders kwamen naar de speelgoeduitleenservice, die volgens Pepijn op een veel te afgelegen plek zat, veel te ver weggestopt in
een bijgebouw achter de school. „In de winter als het ’s avonds vroeg donker is, durfden moeders hier
nauwelijks meer te komen”, is de ervaring van Petra Rustige. Verhuizing naar een meer centraal punt in Nuenen - verkennende gesprekken werden gevoerd met de bibliotheek - vond de gemeente te duur. Het gemeentebestuur was niet bereid de twintiduizend euro voor overplaatsing en herinrichting te betalen.

De vraag zal altijd onbeantwoord blijven of verhuizing van Pepijn naar het dorpscentrum de al jaren spelende terugloop van leden ook voldoende zou hebben gekeerd. Toenemende welvaart, tijdsdruk van dubbel werkende ouders en het groeiend gebruik van BSO en kinderopvang hebben de vraag naar uitleenspeelgoed doen krimpen. „Van de gemeente hebben we niks meer gehoord”, stelt Patricia Sondagh vast. In een financieel moeilijke tijd lijkt hier een bezuiniging de gemeente zo in de schoot te vallen.