Arme Orlando

 Zelden zo'n keurig interview gekregen als gisteren. Orlando Engelaar loopt een beetje met zijn ziel onder zijn arm. Gewaardeerd binnen de spelersgroep en door de technische staf, maar afgelopen seizoen uitgefloten door het eigen publiek. Niets pijnlijker voor een speler als dat.

Gisteren kwamen we elkaar tegen vlak voor de gang naar de parkeerplaats op de Herdgang. In eerste instantie had hij weinig trek om iets te zeggen. Nadat een collega hem op de rol van de journalisten wees, lag het hart ineens op de tong. In een goed gesprek gaf hij kritiek op uitspraken van de directie.
Engelaar begrijpt heel goed waar de schoen wringt, vindt zelf ook dat hij onvoldoende heeft gebracht in het afgelopen seizoen. Dat hij ermee zit dat directeuren dat dan niet rechtstreeks tegen hem zeggen, is volkomen logisch.

Engelaar staat open voor een vertrek, liet hij verrassend genoeg ineens optekenen. De reden moge duidelijk zijn. Engelaar mag weg van de club, omdat zijn salaris aan de hoge kant is. De grootverdiener binnen de huidige selectie zou de verpersoonlijking zijn van het gebrek aan passie op het veld. Hij scoort te weinig en straalt geen wil uit om te winnen, vinden veel supporters. Binnen de groep is Engelaar ondanks het mindere seizoen nog altijd een vedette, spelers kijken letterlijk en figuurlijk tegen hem op.

Net als voor Rutten geldt ook voor Engelaar: nieuwe ronde, nieuwe kansen. Wordt-ie verkocht, dan is de club verlost van een financieel probleem. Blijft-ie, dan is het goed hem te blijven gebruiken. Misschien gaat de 31-jarige nog voor een verrassing zorgen. Revanchegevoelens halen altijd het beste in de mens naar boven.