Van de Herdgang

Bouma

Wilfred Bouma ontbrak zowel maandagmiddag als dinsdagochtend op de training. Trainer Fred Rutten wil hem 'rustig brengen', zoals dat heet en Fredje kampte met wat liesklachten. In de speelminuten die hij zaterdag maakte tegen Bergeijk gaf Bouma de indruk, dat hij nog steeds een heel erg goede verdediger voor PSV kan zijn. Al zegt zo'n wedstrijd minder dan niks.

Ik ben benieuwd wat PSV met Bouma gaat doen. Hij zal een aardig salaris vragen en dat is logisch. De berichten over zijn status druppelen echter snel door en dus zullen meer clubs hem als een serieuze versterking zien.

Nu Carlos Salcido heeft aangegeven dat Rutten voor hem 'niet meer bestaat' - de coach van PSV was te kritisch over hem - lijkt het mij wenselijk dat PSV niet te lang aarzelt. Salcido wil weg, Bouma wil komen. Zoveel als Salcido wil Bouma niet verdienen, dus gaat PSV er altijd op vooruit als Bouma komt. Als hij de komende weken fit blijft, denk ik: snel vastleggen.

Toeschouwers

De middagtraining, in het bos, was maandag iets vervroegd. Tegen 15.30 uur waren alle PSV'ers weer binnen, zodat ze een half uurtje later voor de tv zouden kunnen kruipen om te kijken naar de WK-wedstrijd Nederland - Slowakije.

Degenen die hoopten hun ploeggenoot Ibrahim Afellay vanaf het begin aan het werk te zien, kwamen bedrogen uit. Een basisplaats voor 'Ibi' was vanwege de blessure van Rafael van der Vaart een optie, maar bondscoach Bert van Marwijk koos ervoor om in het achtstefinaleduel te starten met de net herstelde Arjen Robben. Niet ten onrechte, zo bleek.

Afellay mocht uiteindelijk bijna twee minuten meedoen. De enig overgebleven PSV'er op het WK loste nog een schot van afstand en dat was maar goed ook. Anders was hij, net als zijn teamgenoten in Nederland en Mexico (of nog Zuid-Afrika?), louter toeschouwer geweest.

Terug naar Bergeijk

In de jaren zeventig was het een goede traditie. De trainingsvelden aan de Welschapsedijk waren nog niet bespeelbaar en dus week PSV uit naar hotel De Kempenaar in Bergeijk, waar dan ook vaak de eerste oefenwedstrijd van het seizoen werd gespeeld. De anecdotes van toen doen het nog steeds goed bij de oude glorie. Guus Hiddink onderging er zijn eerste exercities als jonge speler van PSV, Harre Lubse herinnert zich de Spartaanse trainingen van de Duitse oefenheer Kurt Linder en hoe de spelers aan het einde van de middag uitgeput over de reling van het veld hingen. Niet iedereen kon zijn lunch dan binnenhouden.

Willy van der Kuijlen was de vedette van het team en hij had een broertje dood aan Bergeijk. Willy was voetballer geworden om te voetballen, niet om zich af te laten beulen. Dus was hij wel eens geblesseerd als Linder de manschappen weer opriep voor een sessie op de velden van Bergeijk.

Als er 's avonds dan een wedstrijdje werd gespeeld, was De Kuijl meestal weer opgeknapt. Op 19 juli 1970 knalde hij er zes in, toen PSV met 20-0 won. Een jaar later zag hij toe hoe Hiddink, zijn concurrent op het middenveld, met twee doelpunten bijdroeg aan een 4-0 zege.

Een jaar later werd het 11-0, daarna nog eens 8-2 en 13-1.

Nu, dik dertig jaar later, keert PSV terug in Bergeijk. Inspanningsfysiologen en trainer Fred Rutten waken voor overbelasting, de lunch wordt tegenwoordig veel beter verteerd. Vanmiddag zal Van der Kuijlen ongetwijfeld op de tribune plaatsnemen om als scout zijn kennersoog te gebruiken bij de waarneming van de huidige ploeg. Ik weet zeker dat hij terugdenkt aan Kurt Linder, de strenge Feldwebel van toen.

Geel = blauw

Hij zat er vorig seizoen echt op te azen, het gele trainingsshirtje. Dat zou laten zien dat hij een volwaardig lid was van de PSV-selectie. Aan het eind van 2009 was het zover voor Jonathan Reis: hij kreeg het felbegeerde stukje textiel. De toekomst leek de jonge Braziliaanse spits, die zo'n grillig verleden met zich meedraagt, toe te lachen. Maar nog geen twee maanden later volgde ontslag, nadat duidelijk was geworden dat Reis toch weer in de fout was gegaan. Hij had drugs gebruikt.

Nieuw seizoen nu, en Reis is terug. Donderdagochtend tijdens de eerste training had de aanvaller meteen weer het gele shirtje aan. Maar... helaas, de betekenis ervan is veranderd. Er waren maar vier 'gelen' onder de PSV'ers: de jeugdspelers Youness Mokhtar, Marcel Ritzmaier en Romario Sabajo en dus Jonathan Reis. De rest was gestoken in blauwe tenues, níeuwe blauwe tenues; lichtblauw met donkerblauwe accenten (die van de staf zijn donkerblauw met lichtblauwe accenten). Het zal Reis niet ontgaan zijn: geel is voortaan blauw.

 

 

 

 

Jonathan Reis houdt de bal hoog tijdens de eerste training van het seizoen. Om hem heen vooral veel 'blauw'.

 

 

 

 

Stout

Niet alleen binnen was het woensdagochtend een drukte van belang. Terwijl een groot deel van de selectie van PSV medisch gekeurd werd bij sportgezondheidscentrum TopSupport, was het aan de Antoon Coolenlaan een komen en gaan van politiewagens.

De wetshandhavers leken een speciale opdracht voor de dag te hebben: foutparkeerders opsporen. Voor de deur bij TopSupport was het meteen raak: drie automobilisten gingen op de bon. Onder hen PSV's teammanager Mart van den Heuvel. Voor hem was de bekeuring (60 euro) wel erg wrang, want Van den Heuvel bracht steeds spelers naar TopSupport en haalde ze ook weer op. Dan ga je natuurlijk niet steeds een paar honderd meter verderop parkeren. Valt iets voor te zeggen.

Maar de dienstdoende agenten waren niet gevoelig voor het argument. Van den Heuvel had maar een ontheffing moeten regelen, was de boodschap. En daar valt ook iets voor te zeggen. Hij kreeg net als een van de anderen een geel papiertje overhandigd en bij de derde stouterik ging het blaadje onder de ruitenwisser.

Nog geen half uur later doken twee andere agenten op. De auto van stouterik nr. 3 stond er nog en dus kwam het bonnenboekje alweer tevoorschijn. Te laat; niet meer nodig.

 

 

 

 

 

De auto van stouterik nr. 3. Met bon.