Nooit vergeet ik... (Deel 1)

Over PSV bestaan ongetwijfeld talloze anekdotes. Iedereen die de vereniging volgt, heeft vast wel eens iets raars of opvallends meegemaakt bij of rond de club.

Bij deze de oproep om uw PSV-anekdote aan ons te sturen via e-mail. De leukste en apartste verhaaltjes publiceren we op deze weblog. Het mag over van alles gaan; iets wat er op het veld gebeurde, of iets wat buiten de lijnen plaatsvond. Als het maar met PSV te maken heeft.

Maak uw bijdrage niet langer dan 300 woorden en vergeet niet uw naam te vermelden. Succes!

Onze eigen adjunct-hoofdredacteur Mario Bouwmans verricht de aftrap. Deel 1, hieronder, is van hem.

- - - -

Steward

                                                                          
Nooit vergeet ik…die keer dat ik in de Feyenoord-trein naar Eindhoven zat. Het was beginjaren negentig en ik wilde voor het ED een verhaal maken over hoe de neofascistische Centrumpartij ’86 leden wierf onder voetbalfans.

In de coupés dolden vaders met zonen, zaten vrienden te kaarten en anderen boden verwachtingsvol tegen elkaar op over de hoogte van de zege. Vredig was het, tot aan Best, waar men rood-wit bloed begon te ruiken en de vlam in de ketel sloeg. Mannen werden beesten. Zo stormden ze ook de trein uit, tussen - toen nog - containers door naar het uitvak van het Philips Stadion. Vaders gaven het slechte voorbeeld door zich tegen de politie te paard te keren. Pure razernij en eindeloze scheldpartijen, alle enge ziektes kwamen voorbij. Ook foldertjes van de Centrumpartij ’86 kwamen voorbij. Wie die weigerde, was verdacht.

Op de grasmat zat het voor de Rotterdammers ook al niet mee. De nederlaag was onafwendbaar. In het uitvak zakte de stemming tot onder nul, ook bij mij, maar om een andere reden. Want hoe kwam ik hier weg? Mijn reddingsboei droeg een geel reflecterend jack met op de rug de letters Steward en stond buiten het hek. Ik kon moeilijk gaan staan zwaaien met mijn perskaart, zo van ‘hé hallo, ik ben van het ED, laat mij er even uit als je wilt.’ Dan had het Uitvak nog een leuke derde helft beleefd. Dus probeerde ik oogcontact te krijgen met de steward en toen ik dat had, liet ik verdekt mijn perskaart zien.

Een lang moment taxeerde hij de situatie, overwoog wellicht wat het protocol bij dit soort verzoeken voorschreef en hakte toen de knoop door. Een tel later stond ik, heel dankbaar, naast de begripvolle PSV-steward, buiten het vak. Zonder foldertje.