Padre Phillip

In de lobby van golf- en staatshotel El Saler hangen ze aan zijn lippen. Zakaria Labyad, Younes Mokhtar en vooral Ibrahim Afellay inhaleren de woorden van de man in het grijze trainingspak met een grote gretigheid.

De man in de saaie outfit zou waarschijnlijk niet zijn opgevallen, als niet de drukte rond hem merkbaar was. Hier spreekt één van de meest gelouterde middenvelders die het wereldvoetbal de laatste vijftien jaar kende. De toon is luchtig, plezier voert de boventoon. Maar omdat het Phillip Cocu is die spreekt, komen zijn woorden op indringende wijze binnen bij de jonge Nederlandse profs van Marokkaanse komaf.

Zonder zijn stem te horen, zie je: deze man zegt geen woord teveel. Cocu is in zijn vocabulaire als Willem van Hanegem en Willy van der Kuijlen. Het zijn simpele waarheden en wijsheden. Precies zoals grote voetballers het spel benaderen. Cocu heeft het zichtbaar naar zijn zin. Toch blijft het opmerkelijk: een assistent-bondscoach die exclusief voor PSV jonge spelers begeleidt naar de top. Als een voetbalvader.

Frans van den Nieuwenhof