Van de Herdgang

Een grijze vogel

Was hij niet allang vergeten?

Johann Vogel maakte gisteren bekend dat zijn loopbaan erop zit. Hij is 32 jaar nu en kan geen nieuwe club meer vinden.

Op zijn staat van dienst pronkt een aantal van maar liefst 94 interlands. Opvallen deed hij nooit. Vogel was een voetballer voor trainers, niet voor de fans. Hij vormde het spreekwoordelijke cement tussen de stenen, was de onzichtbare verbindingsspeler tussen verdediging en middenveld.

Bij PSV maakte Vogel deel uit van het team dat in 2005 bijna de finale van de Champions League haalde. In de halve finale tegen AC Milan greep Vogel even niet in bij een voorzet, waarna Massimo Ambrosini in Eindhoven de 2-1 binnenkopte.

De eigenzinnige en ontwikkelde Zwitser was vaak moeilijk te volgen. Toen PSV, in de tijd van Eric Gerets nog, een nieuw uitshirt moest uitzoeken, mochten de spelers daarover ook hun zegje doen. Vogel maakte zich sterk voor een in zijn ogen schitterend zilveren shirt, dat zou blinken in de zon.

Helaas scheen die niet zo vaak. Het dofgrijze tenue was voor velen een kwelling van het oog. Het oogde net zo onopvallend als Vogel zelf.

Diego Tardelli, topscorer

‘Diego Tardelli is topscorer in de hoogste klasse van Brazilië.’

Het bericht dat deze week doorkwam in Nederland verbaast, verwondert en brengt bovenal een mooie herinnering boven. De gedachten gaan niet zozeer terug naar de prestaties van de aanvaller in het seizoen 2006-2007, die waren immers niet zo geweldig, memorabel was vooral de dag dat hij werd vastgelegd door PSV.

Dat gebeurde op 31 augustus 2006, inderdaad, de laatste dag voor het sluiten van de transfermarkt. Het werd een gekkenhuis op De Herdgang. De komst van Patrick Kluivert was al aangekondigd en had in de dagen ervoor flink wat stof doen opwaaien. De voormalige Oranje-spits meldde zich om zes uur ’s avonds op het trainingscomplex in Eindhoven, waar hij meteen werd omstuwd door supporters en journalisten. Een mooi pandemonium, voor PSV-begrippen. Een uurtje later draaide een andere auto het terrein op: een met Jan Kromkamp erin. De back was ’s middags gekeurd en kwam een vijfjarige verbintenis overeen.

Inmiddels werd het al langzaam donker, maar de handel tussen clubs wereldwijd werd alleen maar heviger. Als journalisten nestelden we ons in de perskamer boven de kantine en werkten ons een slag in de rondte. Beheerder Paul van Kemenade bracht eten en drinken en toenmalig technisch manager Stan Valckx klom regelmatig de trap op om de laatste stand van zaken door te geven.

De Amerikaanse aanvaller DaMarcus Beasley was een paar uur eerder al in allerijl naar Manchester gevlogen om een verhuur aan City af te ronden. Rond het uitlenen van Mika Väyrynen aan Celta de Vigo deden zich meer problemen voor. Pas kort voor de deadline van middernacht werd er een streep door die deal gehaald. Hetzelfde gold voor Michael Ball. De Engelse linksback stond op het punt om bij Blackburn Rovers te tekenen, maar een definitief akkoord bleef uit in die laatste uren.

Alsof het allemaal nog niet genoeg was, meldde PSV op het scheiden van de markt vrolijk de derde versterking van de dag. Diego Tardelli werd gehuurd van het Braziliaanse Sao Paulo. Diego wie? Snel werd geïnformeerd met wie we van doen hadden en scout Piet de Visser wist raad, telefonerend vanuit een of ander ver, exotisch land. Tardelli was een talent, maar ook een moeilijke jongen, die zijn belofte nog nergens had kunnen inlossen. Dat lukte ook bij PSV niet. Guus Hiddink stelde hem nauwelijks op. Als ie mocht spelen liet Tardelli (overigens vernoemd naar de Italiaanse voetballer Marco Tardelli) soms mooie dingen zien, maar vervolgens was ie ook weer hele periodes onzichtbaar. Hij bleef uiteindelijk maar een jaar, vervolgde zijn wereldreis en speelt inmiddels bij Atletico Mineiro, waarvoor hij dit seizoen al achttien keer scoorde in 28 duels. Hij staat bovenaan de topscorerslijst en eerlijk is eerlijk, dat hadden weinig mensen in Eindhoven nog verwacht na dat jaartje bij PSV.