Danko

Als ik Danko de voorbije maanden tegenkwam, begroette hij me steevast op dezelfde manier. 'Hé, mijn grootste fan!' Eerlijk gezegd, was ik helemaal geen grote fan van Danko.

Hij kwam over als een immer verontwaardigde, in zijn trots gekrenkte jongeman. Hij begreep de wereld heel goed, maar andersom was dat zelden het geval. Zo leek het.

De aanleidingen die Danko gaf om stilaan licht bevooroordeeld te raken, waren in mijn ogen talrijk.

Fred Rutten liet zien dat elk mens over ongekende vermogens beschikt. Danko betaalde het vertrouwen dat de coach van PSV in hem stelde inmiddels flink terug.

Niet zozeer door fantastische doelpunten of briljante acties, maar wel door een onbaatzuchtige energie die hem niet alleen een basisplaats opleverden, maar ook de waardering en erkenning van het PSV-publiek.

Precies datgene waarnaar hij eerder zo verlangde, heeft hij nu verkregen. Zonder daarvoor zichzelf te verloochenen. Juist door terug te vallen op de mooie kanten van zijn temperament, heeft Danko de dank van zijn fans verworven.

Het is voor hem en PSV te hopen dat hij uit zelfovertuiging blijft handelen.

Dat maakt hem tot een waardevolle speler, die niet meer hoeft te smeken om erkenning en begrip. Die komen hem dan als vanzelf aanwaaien.