Van de Herdgang

Talentjes

Ze komen zondag met honderden. De ouders die hun kinderen gaan opzwepen om indruk te maken op de scouts van PSV. Die laatste groep is eenvoudig te herkennen: stapeltje papieren onder de arm, pen in de aanslag, klaar om de namen af te vinken van al die vele tientallen jongetjes die zonder al teveel benul van het voetballen genieten.

PSV heeft de 16 clubs waarmee het een samenwerkingsverband heeft uitgenodigd voor de jaarlijkse Masters, die vorige zondag van start gingen en nu hun finale vervolg krijgen. Het is een prachtig festijn: al die rode, gele, witte, groene, blauwe shirtjes toebehorend aan mannekes van geen 2 turven hoog, springend en juichend over de velden alsof er een wereldcup te winnen is.

Los van alle voetbalgenot is er echter ook een zakelijk belang. PSV heeft deze kinderen niet uitgenodigd uit vredenlievendheid, maar omdat de Masters de meest goedkope en efficiënte manier zijn om 6- en 7-jarigen aan het werk te zien. De scouts hoeven niet vele zaterdagen aan een stuk in alle vroegte naar Veghel, Oirschot of Oerle, maar zijn in een paar uur tijd klaar met hun inspectie.

Van de honderden ouders die denken dat hun kind eruitspringt, zal 90 procent teleurgesteld raken. PSV heeft maar een paar spelerkes nodig om ook volgend seizoen weer een F1 en een F2 in het veld te brengen.

Frans van den Nieuwenhof

Zes arbiters bij PSV

Wie vanavond op tv de wedstrijd AC Sparta Praag-PSV volgt  – of een van de andere Europa League-duels – zal het opvallen dat er maar liefst zes arbiters actief zijn. Behalve de scheidsrechter, twee assistent-scheidsrechters en een vierde official zijn er twee extra officials die plaatsnemen op de twee doellijnen. Het gaat om een experiment van de UEFA, dat zal worden uitgevoerd gedurende de hele groepsfase van de Europa League. De maatregel is een antwoord van de Europese voetbalbond op de steeds luider wordende roep om het gebruik van electronische hulpmiddelen of tv-beelden bij het beoordelen van wedstrijdsituaties. De extra ‘refs’ zijn alert op wat er gebeurt in het strafschopgebied en bepalen bij twijfel of een bal al dan niet volledig de achterlijn of doellijn is gepasseerd.

Net als de 'grensrechters’ en de vierde official aan de zijlijn beschikken de twee extra arbiters over een ‘oortje’, waarmee ze in contact kunnen treden met de scheidsrechter. Zij hebben ook toestemming om het veld te betreden als de bal zich aan de andere kant bevindt. De proef loopt tot het einde van het jaar. Daarna zal de UEFA op basis van de bevindingen rapport uitbrengen en bepalen of het experiment een vervolg krijgt.

Afscheid van cultheld

Eric Addo neemt zaterdagavond kort na de wedstrijd tegen Roda JC officieel afscheid van PSV, zo kondigde de club vrijdagochtend aan. Aan de toeschouwers wordt vriendelijk gevraagd of ze na het laatste fluitsignaal nog even willen blijven zitten voor een kort eerbetoon. Dat zal niet zo’n probleem zijn, want de Ghanees groeide tussen 1999 en 2009 bijkans uit tot een cultheld.

Addo heeft bij PSV nooit langdurig een basisplaats kunnen bemachtigen, maar was wat je noemt de ideale reserve. Nooit zeuren, nooit problemen veroorzakend, maar er altijd staan als de trainer weer eens een beroep op hem deed. Bij de Eindhovense aanhang kreeg hij daardoor een status die weliswaar niet paste bij zijn voetbalkwaliteiten, wel bij zijn loyaliteit. Als hij mocht invallen, kon hij altijd rekenen op een warme ontvangst. Als hij speelde, werd hij vaker toegezongen dan andere PSV’ers. Op De Herdgang werd hij altijd aangesproken door supporters. De waardering was oprecht en Addo genoot ervan. Nooit in tien jaar heeft iemand hem chagrijnig gezien. Altijd lachen, altijd vrolijk.

Bij Roda JC heeft hij zich dit seizoen in de basis gespeeld, naast Kah in het centrum van de defensie. Niemand in Eindhoven gunt hem zaterdag de overwinning, iedereen in Eindhoven gunt hem een succesvol vervolg van zijn carrière.

De laatste kans van Jonathan

Zelden is er een PSV’er geweest die zo weinig speelde en tegelijkertijd zoveel gespreksstof leverde als Jonathan Reis. Vrijdagavond maakte hij op het veld van Sportclub Irene in Tegelen zijn rentree, nadat hij in het Europa League-duel met Bnei Yehuda was uitgevallen met een pijnlijke schouder. Die invalbeurt van zes minuten tegen de Israeliërs betekende de eerste officiële minuten in de hoofdmacht sinds december 2007. Maar ook in de ruim anderhalf jaar dat hij niet speelde, bleef hij de zinnen prikkelen.

Zijn talent is onmiskenbaar. Hij heeft als voetballer bijna alles; een groot, atletisch lichaam, snelheid, een snoeihard schot in de benen, een neus voor doelpunten. Maar Reis (20) kan ook het verwende kind zijn, dat niet weet wat profvoetbal inhoudt, dat het niet zo nauw neemt met de discipline. Hij lapte voorschriften van de medische staf aan zijn laars, werd uit de selectie gegooid door Huub Stevens, raakte weer geblesseerd, werd verhuurd naar FC Tupi in Brazilië, keerde terug, stond op de nominatie verkocht of verhuurd te worden, maar knokte zich in de voorbereiding onverwachts terug.

Of het enfant terrible al zo ver is om weer bij de A-selectie genomen te worden? Vooralsnog niet, zegt Fred Rutten telkens. Het past in de wijze waarop de trainer zijn pupil er heel langzaam en doordacht bijhaalt. Reis wordt voortdurend getest. Soms stoot Rutten hem af om hem met twee benen op de grond te houden, soms haalt hij hem aan en geeft hij de Braziliaan hoop. In de komende maanden zal blijken in hoeverre Jonathan Reis het oppakt en of hij de belofte ooit gaan inlossen. Dit lijkt bij PSV toch echt zijn laatste kans.