De laatste kans van Jonathan

Zelden is er een PSV’er geweest die zo weinig speelde en tegelijkertijd zoveel gespreksstof leverde als Jonathan Reis. Vrijdagavond maakte hij op het veld van Sportclub Irene in Tegelen zijn rentree, nadat hij in het Europa League-duel met Bnei Yehuda was uitgevallen met een pijnlijke schouder. Die invalbeurt van zes minuten tegen de Israeliërs betekende de eerste officiële minuten in de hoofdmacht sinds december 2007. Maar ook in de ruim anderhalf jaar dat hij niet speelde, bleef hij de zinnen prikkelen.

Zijn talent is onmiskenbaar. Hij heeft als voetballer bijna alles; een groot, atletisch lichaam, snelheid, een snoeihard schot in de benen, een neus voor doelpunten. Maar Reis (20) kan ook het verwende kind zijn, dat niet weet wat profvoetbal inhoudt, dat het niet zo nauw neemt met de discipline. Hij lapte voorschriften van de medische staf aan zijn laars, werd uit de selectie gegooid door Huub Stevens, raakte weer geblesseerd, werd verhuurd naar FC Tupi in Brazilië, keerde terug, stond op de nominatie verkocht of verhuurd te worden, maar knokte zich in de voorbereiding onverwachts terug.

Of het enfant terrible al zo ver is om weer bij de A-selectie genomen te worden? Vooralsnog niet, zegt Fred Rutten telkens. Het past in de wijze waarop de trainer zijn pupil er heel langzaam en doordacht bijhaalt. Reis wordt voortdurend getest. Soms stoot Rutten hem af om hem met twee benen op de grond te houden, soms haalt hij hem aan en geeft hij de Braziliaan hoop. In de komende maanden zal blijken in hoeverre Jonathan Reis het oppakt en of hij de belofte ooit gaan inlossen. Dit lijkt bij PSV toch echt zijn laatste kans.