Jonathan alleen op reis

Het was een triest gezicht, vanochtend op vlucht SK 1630 van Düsseldorf naar Kopenhagen. Op stoel 3A van het bescheiden vliegtuig van Scnadinavian Airlines prikte een in geelzwart trainingspak geklede jongeman voorzichtig in een taartje. Bosbessen of kersen zaten ertussen, dat kon ik niet goed zien.

Hij leek helemaal alleen en was me wellicht niet eens opgevallen als hij dat geelzwarte pakje niet had aangehad.

Het bleek Jonathan Reis te zijn, van PSV. Was hij alleen op reis? Nee, achter hem zat perschef Pedro Salazar-Hewitt. Die begeleidde hem op zijn vlucht (het woord vlucht is hier verkeerd gekozen voor wie het verkeerd wil lezen). Reis had weinig te melden. Beiden zouden normaal gesproken twee uur later met de complete PSV-selectie zijn meegereisd. Maar het aantal tickets was op. Dus moest er één man apart van de rest vliegen.

Dat werd niet de masseur, de hulptrainer of een onverkoopbare speler zonder toekomst. Nee, de keuze viel op Reis.

De Braziliaan heeft wat goed te maken bij PSV, zoveel is duidelijk. Gisteren, tijdens de ochtendtraining op De Herdgang, was zijn status nog geringer dan vandaag. Toen moest hij een rood trainingspak aantrekken, want daarin steken de spelers van het tweede zich.

Ook mocht hij niet meeëten met de grote jongens, Reis rende na de training met het eerste het halve sportcomplex over om zich bij de jeugd om te gaan kleden.

De psychologische benadering waarvoor PSV kiest, is bedoeld om Reis te testen. Een grote speler, hoe jong ook, laat dit niet te lang duren. Die zal getart zijn en reageren. Morgenavond, in het oefenduel tegen Bröndby, zal Reis opnieuw laten zien hoe goed hij kan voetballen. Eén doelpunt maakt-ie zeker, waarschijnlijk wordt een knalharde pegel van buiten het strafschopgebied.

Trainer Fred Rutten zal na de wedstrijd zeggen dat hij "niet ontevreden" is over Reis. Maar inwendig zal hij jubelen om de wraak van de jonge Braziliaan.