Persconferenties steeds meer een farce

De journalist heeft de reputatie, en de taak, kritisch te zijn over de onderwerpen die hij of zij beschrijft. Als er dingen zijn die de journalist niet begrijpt, of waarop hij een toelichting wenst, is daar de persconferentie. Verplichte kost na elke wedstrijd in het betaald voetbal.

Zaterdagavond had de sympathieke leidster van de persconferenties bij PSV, Nicole Kierkels, weer een rustig avondje. Nadat de coaches Ton du Chatinier en Dwight Lodeweges hun verhaaltje hadden gehouden, gaf Nicole het woord aan de aanwezige vertegenwoordigers van de pers. Zijn er nog vragen?

Ze wachtte een seconde of twintig het antwoord af, maar dat was weer eens ontluisterend. Niemand meldde zich!

Dat kun je armoedig noemen, maar zo'n stilte tekent ook wel de realiteit van de huidige verhoudingen tussen media en clubs. Iedere journalist weet dat zijn vragen - en vooral de antwoorden daarop - worden opgenomen door meerdere televisiezenders en worden geregistreerd door de veelal jonge verslaggevers van al die oprukkende websites.

De journalist beseft derhalve dat hij in de krant van één, twee of in dit geval zelfs drie dagen later geen enkele opmerkelijke reactie of quote kan brengen. Dus zwijgt hij doorgaans liever, om zijn 'exclusieve vraag' enkele minuten later in meer besloten kring voor te leggen aan de dienstdoende trainer. Daarmee voorkomen ze in ieder geval dat de televisiecamera's hetzelfde verhaal registreren dan zij.

Ook dan cirkelen er meerdere persvertegenwoordigers rondom de aangezochte coach, die vaak wijselijk zijn mond houdt en zelden of nooit prijsgeeft wat hij werkelijk denkt of vindt. Ook dat is een vorm van zelfbescherming.

De lezer is er niet mee gediend, want de momenten waarop voetballers of trainers oprecht, authentiek en openhartig zijn, blijven doorgaans bewaard tot situaties waarin het hen zelf goed uitkomt. Zo ontstaan er steeds vaker twee waarheden: die van de bühne en die van de intieme beslotenheid.