Primitief of luxe? Wonen in een yurt

Baf! Languit lig ik in de sneeuw.
Mijn ski’s maken met mijn benen een ingewikkeld wiskundig patroon. Het smalle steile paadje door de losse sneeuw bleek wat te hoog gegrepen voor een beginnend skiester als ik.
Ondanks dat heb ik een enorme glimlach op mijn gezicht.
Een half uur geleden veegde ik de laatste broodkruimels van tafel in het chalet waar ik werk, nam vervolgens een skilift omhoog en gleed via een piste en een stuk bos tot de voordeur van ons huis.
Correctie: tot onze yurt!

Onze yurt die in the middle of nowhere op 1500 meter hoogte staat, zonder stromend water, alleen bereikbaar per voet of ski en met temperaturen die kunnen dalen tot -20.
Terwijl ik mezelf uit de knoop probeer te krijgen, bedenk ik me hoe mijn Eindhovense leven zo’n wending heeft kunnen nemen.

Het begon elf jaar geleden tijdens mijn bijbaantje in Hotel Eindhoven, waar ik Valentijn leerde kennen. Hij overtuigde me van een fietstochtje… dat uitmondde in een Tocht van 
20.000 kilometer waarin we onder andere door de hoogvlaktes van Tajikistan reden. Hier kwamen we voor het eerst in aanraking met de yurt en ontdekten de speciale sfeer van deze ronde tent. Toen we  op de terugweg een camping in Frankrijk vonden waar we het beheer van mochten doen, wisten we meteen: daar moet in ieder geval één yurt op komen.
Vervolgens hadden we voor de winter nog woonruimte nodig en was 1 en 1 natuurlijk 2.

In Eindhoven zijn we alleen nog even terug geweest om BLB Dining (het tijdelijk restaurant in het veelbesproken gebouw aan de piazza) te managen. Drie drukke, intense en luxueuze maanden waar we erg van genoten, maar die in schril contrast staan met het leven hier.

De komende tijd probeer ik voor mezelf te achterhalen hoe ik deze uitersten met elkaar kan rijmen.
Ik houd u op de  hoogte!