Sporen in de sneeuw

Werd er nou op de deur geklopt? Het is 3.00 uur ‘s nachts en ik zit rechtop in bed. Zouden dronken wintersportjongeren de yurt gevonden hebben? Met mijn oren gespitst probeer ik ieder geluid op te vangen.
Het blijft stil.
Ah..daar is het weer. Het klinkt als een soort geschuifel, maar nu rechts van de tent.
‘Vast een dier’ mompelt Valentijn slaapdronken naast me.
Ik adem uit. Ja, natuurlijk, een dier. We zitten midden in de natuur, wat wil je!
Hoewel, het is nog steeds een tent waar we in slapen. Een gedreven beest kan zich best onder het vilt doorwerken en ons met huid, haar en thermokleding verslinden…
‘Ok, slapen! Nu!’

De volgende ochtend ga ik direct op sporenjacht. Daar kan ik zo blij van worden, van sporen in de sneeuw. Het indirecte bewijs van leven om ons heen. Dat die verstilde wereld veel minder stil is dan ze lijkt.
De kleine subtiele streepjes van een vogel, de y-grek van de haas, de…uh… veel verder reikt mijn lokale dierenkennis niet.
Ik besluit naar het Maison du Parc te gaan. De plek waar ze informatie verstrekken over het nabijgelegen Nationaal Park des Ecrins, en waar ze me vast meer kunnen vertellen over de dieren die hier voorkomen.

“Le tetras-lyre (korhoen), lièvre variable (sneeuwhaas), bouquetin (Alpen steenbok), mouflon (wild schaap), chamois (gems)”, de dame wordt erg enthousiast van mijn vraag. “Et n’oubliez pas le renard,  la marmotte et les chevreuils”
Of ik de vos, marmot en de reeën niet wil vergeten. Ze geeft me een brochure mee zodat ik het allemaal nog eens rustig kan bekijken.

Even later installeer ik me voor de kachel en lees over de sneeuwhaas, die eind oktober zijn bruine vacht inruilt voor gecamoufleerd wit.
Zijn y-grek is overal rond de yurt te vinden, maar dat hij met zijn spoor eventuele predators voor de gek houdt, wist ik niet. De print wijst namelijk in tegenovergestelde richting dan dat de haas loopt!

En dan de marmot, die we in de zomer zelfs dansend tegenkwamen. Hij is een semi-winterslaper. Eens in de drie weken verlaat hij zijn hol om te urineren en aan het begin van de lente is hij 40% van zijn lichaamsgewicht verloren…

Wat is de winter toch een bijzondere tijd.
Ik ga nog maar eens naar buiten om te zien of er al weer nieuwe sporen verschenen zijn.
Hoewel…stiekem hoop ik toch eigenlijk ook wel een beetje op een ‘tête-a-tête’ met een van die sporenmakers.