24 uur yurt

Mocht u het willen weten, hierbij een beschrijving van een dag uit ons yurten-leven:

Om 06.15 uur gaat de wekker. Mijn adem maakt witte wolkjes boven het dekbed uit. Niet dat ik dat nu kan zien, want ons dakraampje laat even geen romantisch maanschijnsel binnen, is even iets tussen gekomen.

Om 06.25 gaat opnieuw de wekker. Nu rol ik wel over Valentijn heen uit bed.

Koud!

Snel richting kachel. Ik heb wat moeten oefenen, maar inmiddels weet ik hoe ik met een half aanmaakblokje en de juiste toren hout, het vuur in een keer aan kan krijgen.

Ik voel nog steeds een kinderlijk gevoel van trots als ik de houtjes roodgloeiend zie worden. En een weldadige warmte.


De gasten van chalet AlpeLune hopen rond acht uur te kunnen ontbijten. En dus trek ik om 06.45 de yurtdeur achter me dicht en loop in een kwartiertje naar mijn werk. Het licht van mijn hoofdlampje laat de sneeuw schitteren als kleine kristallen, bijna net zo fel als de sterren aan de nachtelijke hemel. De koude lucht prikt in mijn neus. Ik geniet van deze stille wereld.


Het contrast is groot als ik aan het eind van de ochtend weer terugloop. In wat aanvoelt als een lentezonnetje, zie ik de ervaren en minder ervaren skiërs naar beneden komen. De sneeuw danst achter ze aan.

Achter mij danst een slee met 25 liter drinkwater die ik de verschillende pistes oversleep. 


Weer thuis blijkt afwas- en toiletdoorspoelwater nodig. Vijf  minuten boven de camping stroomt een kleine   waterval die, als we het een beetje bijhouden, ijsvrij blijft.  Even later loop ik met twee emmers richting water, zo nu en dan ‘bonjour’ roepend naar een passerende skiër. Valentijn neemt de eigengemaakte slee mee (en soms neemt de slee hem mee), zodat we ook ons afval kunnen wegbrengen.


Dan is er tijd voor vrije tijd: skiën, lezen, Frans leren, boodschappen doen, raquette lopen, hout hakken, sneeuw ruimen, boek schrijven, snowboarden of gewoon wat naar de bergen staren. 


Om 17.00 uur vertrekt Valentijn naar zijn werk. Hij mag koken voor de chalet-gasten. Voor de gezelligheid loop ik een stukje met hem mee. Ook dit is zo’n magisch moment van de dag. De rust keert terug, de eerste sterren worden zichtbaar en de lucht kleurt roze.


Om 18.00, 19.00, 20.00, 21.00 en 22.00 uur leg ik nieuw hout op de kachel. En als ik om 22.30 uur de pistenbully langs hoor komen die de piste prepareert, weet ik dat het weer bedtijd is.