Veerpontvaarder gezocht

door Nikos Kyrmos

De zwarte Seat, onze bezemwagen, rijdt weg van de veerpont naar Gorinchem. Op de achterbank van onze redding in nood zit het laatste slachtoffer van vandaag. De route van Vught naar Gorinchem bleek een ware slijtagetocht. We vertrokken met z'n achten. Aan het einde van de rit waren er maar vier van ons over. Waar waren we geweest zonder Vera Spaans en haar kleine auto?

Veerponten te over in het noorden van Brabant. Alleen jammer dat ze niet allemaal varen. In Nederhemert-Zuid wilden we een zijarm van de Maas oversteken. Nederhemert-Noord konden we bijna aanraken, zo klein was de oversteek, maar gevaren werd er niet. Een kunsstof paal met een knop en het woord 'bel' erboven leek even de uitkomst. Geen gehoor. Op een groen bord met de vaartijden stond een telefoonnummer. Een man met een dik Brabants accent vertelde ons dat de pont niet vaart omdat het water te hoog staat. "Da kende toch zo zien, vrouwke. Of nie dan?" Wij zijn geen veerpontvaarders, geen ervaring met hoog of laag water. Enkele telefoontjes verder kwam Vera de weg naar de pont afgescheurd. Twee keer heeft ze heen en weer gereden door modderige paden en we konden onze weg Nederhemert-Noord vervolgen.

Nu, Uren later, laten we onze voeten rusten aan de kade. We zitten in Woudrichem op houten bankjes bij de laatste veerpont van de dag. Handjesvol cashewnoten worden naar binnen gewerkt voor de resterende anderhalve kilometer van de reis. Over een half uur zijn we niet alleen in Gorinchem, maar vooral... Op de helft!