De bezemwagen die het zelf niet meer trok

door Lukas van der Storm

Mijn linkerenkel begint het na drie lange dagen zat te worden, zo'n hoge wandelschoen die urenlang tegen hem aan loopt te duwen. Ook de bovenkanten van mijn kuitspieren schreeuwen inmiddels om rust. De eerste passen die ik op deze ochtend uit mijn logeerbed in Gouda zet, zien er nogal houterig en machinaal uit. Mijn ledematen hebben het na drie dagen lopen wel een beetje gehad. Gelijk hebben ze: wie gaat er dan ook 150 kilometer zonder specifieke training naar Leiden lopen? Ik prijs me gelukkig dat mijn voeten niet in de malaise delen. Mijn voetzolen ogen alsof ik net naar de pedicure ben geweest. Geen blaartje te vinden, godzijdank. De etappe van donderdag was met afstand de vreemdste tot nu toe. Tot 200 meter voor het eindpunt ging alles eigenlijk van een leien dakje. Het tempo lag hoog, de route langs het riviertje de Vlist tussen Schoonhoven en Gouda was prachtig. Waar er woensdag veel mensen in de problemen kwamen, hoefde de bezemwagen nu slechts een enkeling op te pikken. Maar bij de allerlaatste loodjes kreeg juist onze volgauto het te kwaad. Net toen wij wandelaars op het punt stonden elkaar bij het eindpunt in de armen te vallen, ging de telefoon. Hij deed 't niet meer. Op onze laatste krachten liepen we anderhalve kilometer door naar de auto. ANWB erbij. Sleepwagen erbij. En dan toch maar weer naar het station. Het waren lange laatste meters. Gelukkig zitten er vandaag weer verse krachten in een splinternieuwe bezemwagen en kunnen we ons karwei afronden. De berichten vanaf de hogeschool zullen ons ongetwijfeld weer een boost geven. Net als gistermiddag, toen ons ingezamelde bedrag voor Serious Request weer explosief was gestegen tot 4.500 euro. Tijdens onze laatste dertig kilometer hopen we het totaal nog wat op te schroeven. Wat zal-ie mooi zijn, de cheque die we straks mogen aanbieden...