GASTBLOG Senol Tapirdamaz op bedevaart; laatste aflevering

Ik ben in de afgelopen dagen op flink wat plaatsen geweest. Zo heb ik de moskee van Bilal gezien. Hij is de eerste persoon die het oproep tot gebed heeft uitgesproken. En jaren later is deze azaan nog steeds hetzelfde.

Erg indrukwekkend was het Uhud gebergte. Deze berg is de dekking van Medina. Hier hebben duizenden islamitische soldaten gevochten tegen bedreigingen uit Mekka. Dit is de plaats waar de oom van de profeet zijn leven heeft gegeven. De man die hem om het leven bracht is later zelf moslim geworden.

Ik heb de begraafplaats in Medina bezocht. Iedereen die in Medina overlijd wordt hier begraven. Ook mensen uit het buitenland. Geen enkel graf heeft een naam of een steen. Nabestaanden hebben bijna geen kans om 'afscheid' te nemen. Toch wil bijna iedereen hier sterven, om begraven te worden naast de andere Kalifen en naasten van de profeet.

Na kennis gemaakt te hebben met de Turkse vertaler van de rechtbank in Medina hoor ik een verhaal over een Turkse man die 30 jaar in Medina heeft gewoond. Al die tijd is hij hier gebleven om juist hier zijn laatste rustplaats te vinden, maar helaas. Na ruim 30 jaar gaat hij op familiebezoek in Turkije en overlijdt bij aankomst ter plaatse. Het is niet iedereen gegund hier te overlijden.

De begraafplaats is tevens erg indrukwekkend omdat ik word geconfronteerd met een toekomst die mij ook staat te wachten.

En op deze manier komt er dan uiteindelijk ook een eind aan mijn vier hele bijzondere weken in Mekka en Medina.

Ik heb nieuwe vrienden gemaakt. Mensen met wie ik een zeer emotionele ervaring heb mogen delen. Mensen met wie ik hoop nog lang contact te hebben. Mensen waarmee ik misschien nooit mee om zou gaan, als deze reis niet had plaats gevonden.

Ben ik nu een totaal ander mens geworden? Ik hoop het van harte.

Ik dank iedereen die mijn blog en ervaringen heeft gelezen. Wellicht ontmoet ik jullie ook eens of kom ik oude bekenden weer tegen.