Bidden in de Grote Moskee

Het is donderdagnacht en met een klein groepje willen we onze laatste dag met Kabaa zo goed mogelijk doorbrengen. het besluit valt om de nacht in de Grote Moskee door te brengen en het vrijdagmiddag gebed daar te bidden. Het vrijdagmiddag gebed is verplicht bidden in een moskee.

Zo gezegd zo gedaan. Met ongeveer 8 man hebben we onze plaats op de tweede verdieping van de moskee ingenomen. Eten en drinken is er volop in de tassen. Rond 3 uur in de nacht is het gelukkig rustig op de tweede verdieping, maar de begane grond is overvol zoals altijd de afgelopen dagen.

We lezen wat, we praten wat, maar bovenal hebben we het nu al over het gemis wanneer we straks in Nederland zijn. Na het ochtend gebed neemt ieder zijn plaats in en gaat slapen. Het feit dat ik/wij kunnen zeggen dat we dat gedaan hebben maakt ons blij. Het geeft een goed gevoel.

Het is 10 en heel warm wanneer we wakker worden. En bovenal: het is druk, ook op onze verdieping. Twee uur lang zijn mensen bezig om in rijen klaar te staan voor het gebed straks. Wat ik nog steeds niet begrijp is: er is werkelijk voor iedereen plaats zodra het gebed begint.

De klanken van de Azaan, de oproep tot het gebed, galmen door de hele moskee. Wanneer we de stem van de imam horen kan ons geluk al bijna niet meer op: het is één van de bekendste Kabaa imams Abdurrahman Sudais (je moet het maar weten).

Diezelfde avond neemt iedereen zijn afscheids tavaaf. Ik ben samen met mijn ouders en zusje. We hebben de koste tavaaf gelopen, tussen de meest vriendelijke, zachtaardige mensen en hebben onze tijd genomen om naar Kabaa te kijken en in ons op te nemen.

Tot ziens.