Tussen wel en niet halen ...

De laatste dagen voor der Brabantsedag gaan mijn gevoelens altijd heen en weer.

Halen we het wel zoals we het willen, of halen we het niet? Onze vriendenkring heeft de twijfelachtige eer hoog te houden dat we het eigenlijk nooit echt halen of veel nachtwerk nodig hebben.

In onze eerste jaren dat we meededen (nu ongeveer 20 jaar geleden) hadden we steevast een paar nachten waarin we doorwerkten. Sommigen onder ons vonden dat zelfs heel erg leuk waarbij ik ze er nog van verdenk dat ze daarom de rest van de bouwperiode een stuk minder hard doorbouwden ;)

De laatste jaren is dit gelukkig geen traditie meer, maar dat neemt niet weg dat we nooit in het nauw zijn geraakt de afgelopen tijd. In al die jaren zijn we er namelijk achter gekomen dat een goede nachtrust toch een stuk bevorderlijker is voor het werktempo.

Ook vandaag was weer zo’n dag waarbij ik 's ochtends dacht dat we goed op schema zaten en nu terwijl ik dit opschrijf  ik toch buikpijn begin te krijgen. Iets wat vooraf weinig werk lijkt kan op sommige momenten veel meer werk zijn waardoor de ruimte die we hebben tot zondag ineens veel minder is aangezien we nog maar 72 uur hebben voor de optocht.

We zijn in ieder geval nu ook al volop bezig met werkzaamheden die we sommige jaren wel eens helemaal hebben laten zitten dus van die kant bezien moeten we het toch maar eens even heel zonnig in zien. Al is dat dus op sommige momenten makkelijker gezegd dan gedaan.

Eén ding staat in ieder geval altijd als een paal boven water, zodra het startsein wordt gegeven van de optocht op zondagmiddag dan zijn wij van de partij met een wagen waaraan niemand zal zien wat wij zelf het liefst iets anders hadden willen zien of hadden bedoeld.

Het is nu woensdagavond kwart voor twaalf, goed om er nog een keer op tijd in te duiken en de nodige slaap bij te tanken voor de dagen die nog komen gaan, welterusten.