De eerste dag!

9 uur! Eerste dag! Als ik mijn wekker hoor, sta ik meteen op.
Ik kleed me aan, poets m'n tanden, en ik borstel m'n haren (dat de hele tijd niet goed wil zitten..)
Ik moet om half twaalf naar school. Maar toen dacht ik bij mezelf: Hè, wat duurt dat nog lang zeg!
Nog zeker 2 uur!

Hoe overleef ik dat? 2 uren vol spanning!
Maar als ik eenmaal beneden ben, is dat idee al snel zijn weg kwijtgeraakt.
Dus, ik ben beneden, de hele tijd met het idee, dat ik iets vergeet.
Maar ik denk bij mezelf ; Ach ja, als ik het echt vergeet, zal het wel niet zo belangrijk zijn geweest. Dat had ik natuurlijk weer helemaal fout!
Want als ik al een uur wakker ben, komt mijn vader aangelopen.
''Nou, ze is in ieder geval zo zenuwachtig dat ze gewoon vergeet dat haar vader jarig is!''

OEPS!
Ik sla mezelf voor het hoofd, knuffel mijn vader dood, en zeg SORRY, SORRY, SORRY!!
Ik bedoel, ik was gewoon zo gespannen voor de eerste dag als een echte brugpieper, dat ik gewoon de verjaardag van mijn eigen vader vergeet!  Hoe stom kun je zijn?!

Toen ik mijn tas had ingepakt, dacht ik: Sjeee, hoe zwaar kan je tas zijn?!
En toen zaten er nog niet eens echte boeken in!
Ik stapte op de fiets en reed naar de kerk, waar ik met een paar vrienden had afgesproken.
Dan hoef ik tenminste niet helemaal alleen de ''grote'' school naar binnen te lopen.
Ik heb natuurlijk ook nog het geluk dat er best wel veel kinderen uit mijn oude klas,  in mijn nieuwe klas zitten!
Dus daar gingen we dan. Op naar de middelbare!

Toen we op school aankwamen, gierden de zenuwen door mijn lijf.Maar dat ging gelukkig al snel weg.
Samen met de klas, gingen we naar een lokaal. Daar was de mentor natuurlijk ook.
Iedereen uit de klas was er, en de deur ging dicht.

Dan zit je daar, met allemaal kinderen die je misschien pas 1 keer in je hele leven hebt gezien.
Je denkt bij iedereen; ''Hmmm, hoe zou die zijn? Zou ik misschien een keer een praatje gaan maken met diegene?''
De  mentor begon over de schoolregels en zo te praten. En toen kwam de ramp van de dag: kluisjes. Je denkt vast: ''Huh? Kluisjes? Wat is daar nou erg aan?''
Nou als je dat denkt, dan ken je ze nog niet!
Want dat dacht ik dus ook.
En ik had het weer eens helemaal mis..
Een cijfercode,  dan moet je weer die kant op en dan weer die kant, NEE STOP ! VERKEERDE KANT!
Aaaargg, je word er echt totaal gestoord van, maar na een paar keer oefenen, heb je het wel onder de knie!
Ik kan niet wachten tot morgen!