Gastblog

James denkt mee

James is al elf jaar een beste maat. Altijd kan ik op hem rekenen en hij laat mij nooit in de steek, tenzij er overmacht in het spel is en hij echt niet anders kan. De keren dat James ziek was, zijn op één hand te tellen. James en ik hebben alle PACT Festivals en DommelVallei-feesten meegemaakt, en bergen deco en apparatuur gesjouwd.

James is mijn oude trouwe Volvo en hij is vernoemd naar James de butler en James Bond. Butler, omdat hij altijd voor mij klaar staat. En Bond, omdat ik alléén butler ook maar saai vind.

Tijdens de laatste opbouwdag van PACT vorig jaar, kreeg James ineens last van een mank been. Best lastig, wanneer je van hot naar her moet rennen met van alles en nog wat op je rug. Dus moest James onverwachts naar de dokter. Na een dikke pleister en wat extra verse zuurstof was hij gelukkig weer de oude. Maar door dit akkefietje begon mijn strakke schema minder strak dan normaal.

Er zijn voetballers die beter voetballen wanneer hun eerste balcontact goed is. Een bal die bij de eerste aanraking van de voet springt betekent voor hen achter de feiten aanhollen en hard werken om de balvastheid en souplesse weer in het spel te krijgen. Een chaotisch begin van een festival betekent vanaf de eerste minuut dat je achter de feiten aanholt en naarstig naar je ritme zoekt. Het publiek heeft geen weet van de duizend dingen die nog door je hoofd razen en zet de feestelijke dag volgens plan in. En zo hoort het ook. Later vind je het ritme meestal wel weer terug, maar niet nadat je een hele hectische beginperiode, die lang doordreunt, achter de rug hebt.

James heeft niet alleen het gestel van een tank, maar ook nog eens het geheugen van een olifant. Precies één dag eerder dan de dag van vorig jaar, herinnert hij zich mijn hectische begin van PACT en trekt hij aan de bel. ‘Hee maat, vorig jaar morgen liep ik niet zo lekker en daar had jij ook nogal last van. Ik heb het idee dat mijn energiepeil een beetje laag staat. Laten we vandáág maar even langs de dokter gaan.’

Zo gezegd, zo gedaan. James was er toch wat erger aan toe dan hij zelf door had. Maar de dokter besefte dat James hard nodig was, stak de handen uit de mouwen en bracht James’ energiepeil ras weer op het optimale niveau.

Met een fitte James en één stap voorsprong begin ik de laatste opbouwdag voor PACT. De zon schijnt, de eerste materialen zijn mooi op tijd geleverd. We zijn begonnen.

‘Mensen kom maar, hier brandt de lamp, hier is het feest'

Vandaag komen we in de laatste fase van de voorbereiding op PACT Festival 2K11. De bekroning van deze fase staat gepland op zaterdag klokslag 12 uur. Drie podia, drie artiesten die gelijktijdig op ‘Play’ duwen en daarmee het begin van een nieuwe spannende fase inluiden. ‘Showtime’, zoals dat zo mooi heet. Het feest is begonnen.

‘Mensen kom maar, hier brandt de lamp, hier is het feest’. Dat roep ik al weken. En het is iedere keer weer wachten tot de eerste vroege vogels binnenkomen en dat verlossende moment waarop ik niet meer zo hard hoef te roepen. Het moment waarop ik weet dat het goed is, dat de mensen het naar hun zin hebben en dat het feest geslaagd is.

Ho! Even een klein intermezzo. Letterlijk en figuurlijk een geschenk uit de hemel. Terwijl ik dit schrijf, en dat doe ik natuurlijk ruim voordat u dit stukje leest, breken de wolken boven mij. Het regent! Wat zeg ik, het komt met bàkken uit de lucht. Kloppen de weersvooruitzichten dan tòch en wordt het zaterdag die mooie dag waar iedereen het over heeft?

Goed. Het mag wel duidelijk zijn dat het weer mij deze dagen meer dan gezond bezighoudt ...

Terug naar mijn eigen vooruitzichten. Het kan soms heel lang duren voordat het verlossende moment zich aandient, àls het zich al aandient. Twee keer op rij mocht ik er even aan ruiken. Twee jaar geleden reed er een idioot in Apeldoorn rond, waardoor alle festiviteiten in een heel ander daglicht kwamen te staan en alle feesten in het gehele land eerder stopten. Vorig jaar konden we ineens, na jaren zonder problemen, niet meer in onze vertrouwde parkeergarage aan ’t Eindje terecht. En vervolgens werden we, op onze nieuwe (tijdelijke) stek, om onverklaarbare redenen de ‘uitverkorenen’ om te laten zien dat er in Eindhoven korte metten gemaakt wordt met hooligans. We weten allemaal hoe dat verder afgelopen is. Geen hooligan in velden of wegen te zien, maar wel een cordon blauw en een bijzonder nerveuze stemming die je op 500 meter afstand al kon ruiken. Weer voortijdig stoppen. De tweede tegenvaller op rij.

Driemaal is scheepsrecht. Deze keer moet het hem worden. Ik vraag niet veel. Gezellige mensen, droog weer en vooral de volle speeltijd, zodat ik zaterdagavond om 23.00 uur kan stoppen met roepen.

Dekking! De Beatles komen

Links op de foto: Beatles-mania

Ik heb een mail ontvangen van iemand die zich zorgen maakt over een House- en Technofeest op Strijp S. De schrijver uit zijn zorg over ‘... wanneer duizenden feestgangers voor de deur door het lint gaan’.
Ik wilde daar met een nette één op één mail op reageren. Maar aangezien ik mij nu toch in de bevoorrechte gastblog-positie bevind om mijn zegje te doen, lijkt het mij een goed idee om het ook hier te doen. Als collectief ‘sign of the times’ zou de mail namelijk ook door vele andere mensen kunnen zijn geschreven.

Beste schrijver, ik begrijp uw zorg. Natuurlijk is het ons uitgangspunt om niemand schade te berokkenen. We geven tenslotte een ‘feest’. Anders hadden we het wel PACT Revolution Smash Everything You Can Party genoemd. Maar waar ik het eigenlijk met u over wil hebben zijn de vier alleszeggende woorden ‘door het lint gaan’. Om dat te nuanceren wil ik graag één aspect van elektronische dansmuziek op z’n Jip en Janneke’s toelichten. Niet denigrerend bedoeld, maar puur voor de duidelijkheid.

Je hebt langzame elektronische muziek, denk aan een vredig vijvertje op zondagochtend. Je hebt snelle muziek, een zonnige zaterdagmiddag op een gezellig druk terras. En je hebt hele snelle muziek, denk aan een documentaire ‘Tweede Paasdag op een Nederlandse Woonboulevard’, maar dan vijf keer versneld afgespeeld. Net als met een gaspedaal kun je de snelheid naar eigen inzicht doseren en dan kun je er ook nog voor kiezen om in een oude Eend of een Merc 500 SEL te rijden. Oftewel, er zijn heel veel geuren, kleuren en gradaties mogelijk.

Rechts op de foto: Over twintig jaar

Met ‘door het lint gaan’ wordt een generiek beeld van liefhebbers van elektronische dansmuziek geschapen wat wel enige verfijning kan gebruiken. Nee, niet alle autoliefhebbers scheuren over de wegen. Nee, niet alle liefhebbers van Duitse Schlagermuziek ontbijten iedere ochtend Bratwurst mit Senf und Bier. En nee, niet alle liefhebbers en bezoekers van House en Techno feesten ‘gaan door het lint’.

Er zijn helaas altijd excessen. Natuurlijk werken Hoek van Holland- en Love Parade-taferelen niet in het voordeel van de liefhebber. Maar wanneer excessen meer worden beschouwd als uitzonderingen die de regel bevestigen, dan komen we er samen wel uit.

Hopelijk lachen we twintig jaar later met zijn allen hard over de kwestie. Vroeger waren de Rolling Stones en de Beatles schreeuwerds en heidenen. Nu hoor je ze op zondagochtend, aan de rand van een vredig vijvertje, op de radio.

 

 

 

Een schuin oog meer of minder

Ik wil het eigenlijk niet, want ik kan er toch niets aan veranderen en ik wil niet paranoïde worden van een graadje meer of minder of een wolk die net iets te lang voor de zon blijft hangen. Maar het verrassend lekkere weer van de afgelopen dagen zorgt er tóch voor dat ik met een schuin oog naar de 14-daagse weersvoorspelling kijk. Want al dat verdampte water zal ooit naar beneden komen. En laat dat nou asjeblieft, asjeblieft, niet op Koninginnedag zaterdag 30 april tijdens PACT Festival zijn.

Mijn vingers typen de hopelijk verlossende vijftien letters en twee punten in de adresbalk van mijn browser. w-w-w-punt-b-u-i-e-n-r-a-d-a-r-punt-n-l. Ha! Een stralend blauw en groen Europa lacht mij tegemoet. Een goed begin is het halve einde denk ik dan. Hoe wordt het de komende dagen in Eindhoven? Zaterdag een wolkenloos zonnetje, 23 graden en 0 mm neerslag? Hmm, dat ziet er goed uit! Maar ... het ... oh nee, toch niet. Mooi, houden zo. Straks weer even kijken.

Als organisator kom je op gezette tijden ogen, oren, handen en voeten tekort. Dit nog even checken, dat nog even regelen en vooral dat ene niet vergeten. Zoveel te doen. Je probeert aannames om te zetten in waarheden en ‘ongeveer’ te veranderen in ‘exact’.
Dat lukt natuurlijk niet altijd. Het is dan ook beter je bij sommige dingen gewoon neer te leggen en verder te gaan met de dingen waar je wèl iets aan kunt doen. Als je geluk hebt, of beter, wanneer het goed georganiseerd is, dan hoef je het niet allemaal alleen te doen.

Ik ben een gelukkig en in dit geval goed georganiseerd mens, want ik kan leunen op een aantal toegewijde schouders die er voor zorgen dat ik bepaalde dingen los kan laten en mijn aandacht kan richten op andere belangrijke zaken.


Gisteren probeerde ik in het stralende Paaszonnetje van een goed glas wijn en een stel heerlijke asperges te genieten.
In mijn gezelschap zat ook Brasser, een bijna volleerde blindengeleidehond die nèt niet zover is gekomen dat hij daadwerkelijk over de schouder van zijn minder valide baasje mag meekijken en, indien nodig, de leiding mag nemen. Brasser was en bleef iets te speels. Blinden geleiden was voor hem geen waarheid. Brasser leek er absoluut niet mee te zitten. Hij had zijn best gedaan en lag heerlijk onder de tafel te genieten van zijn rust in het hier en nu.


Ik leun met mijn voet op Brassers’ schouder en ik haal mijn schuine oog van de 14-daagse weersvoorspelling af. Ik sluit mijn laptop, laat de weersprognoses voor wat ze zijn en geniet van wat de zon mij nù geeft. Losss ... Morgen richt ik mijn aandacht op andere belangrijke zaken.

 

ED Gastblog: Geen mooie afsluiter Paasblues

Het is geen mooie afsluiter geworden van de 20e Paasblues! Tijdens het laatste concert is de bassist van Rootbag overleden aan een hartaanval.

De organisatie wil haar medeleven betuigen aan de familie.

Met je ogen dicht kon je in Asten de Blues vinden!

Alle Blues-goden waren Blast weer goed gezind! Gezien het mooie weer en de Paasblues denk ik dat ze boven Asten hebben gehangen en mee gedragen hebben tot zeker voor mij een onvergetelijke dag. Dit is niet omdat ik toevallig in het bestuur zit, maar dit recht uit mijn hart komt. Er zal nog veel over gepraat worden over het optreden van Ralph de Jongh in de Brouwerij en de Mama’s Bad Boys bij café Classics, vanuit het puntje van zijn klompen tot aan het uiterste van zijn kruin perste hij alles wat hij aan blues in zich had en gaf het aan het publiek,wat trouwens een pluim verdient door dat ze zo stil stonden te genieten dat de rillingen soms over je lijf liepen.

Ralph nog even goedendag zeggen en door richting de Klepel waar de Little Boogie Boy Bluesband zich al aan het nestelen was. Maar ook Mama’s Bad Boys waren al op tijd bij café Classics. Bij Den Engel was het weer een kermisdag, zowel binnen als buiten was het een feest en zijn er menige zweetdruppels op de grond terecht gekomen. De Texas Blues covers van Stevie Ray Vaughan paste goed bij het warme weer. De X-Ray Blues Band wist tot de laatste set de mensen in den Engel te boeien.In de Klepel hoorde je de old style Chicago blues en prachtige soul blues nummers  van de Little Boogie Boy Blues band over het plein zweven. Met je ogen dicht kon je in Asten de Blues vinden. Van de Klepel weer naar Classics waar Mama’s Bad Boys zich al uit de naad aan het spelen waren. De temperatuur bij Classics klom omhoog,maar dat paste bij deze Bad Boys! Maar later ook zijn tol vergde bij Lamar Chase die de weg naar de fles van Sjaak Daniels gauw had gevonden. Jawel deze mannen maakten er een heel feestje van,maar dit ook met hulp van het publiek dat meezong,mee danste, tot zijn gitaar viel en mede dat de vloeistof begon te verdampen bij Lamar. Maar eenmaal de stemming weer gevonden te hebben, leefde hij weer op en vloog hij weer door het café. We hebben moeten ingrijpen anders hadden wellicht gespeeld tot in de late uurtjes! Zoveel plezier hadden ze er zelf in maar ook het publiek!

Onderlinge communicatie,zorgt ervoor dat ik te horen krijg dat de mensen al bij het Wapen van Asten met de benen buiten hangen. Ook hier een sfeer en temperatuur hangt wat past bij de muziekstijl van de Cheap Killers.Omdat ik niet alles heb kunnen beluisteren maar hier en daar een mening vroeg had ik al gauw in de gaten dat ook hier de bandkeuze een goede is geweest. Onze Leij krijgt een dut en terwijl ik op het toilet sta, spelen de Cheap Killers nog net (wat leek voor mij!) een van hun mooiste nummers,You Know I Care! Daarna ben ik met mijn schatje moe maar voldaan terug naar, den Himmel gelopen en samen met de Bluesgoden op een oor gaan liggen!! Want morgen is er weer een mooie, maar wel de vierde en laatste dag alweer van onze 20^e Paasblues!

Blues Conspiracy (BE)- café Eijsbouts   Ommel - aanvang 15.00 uur.

Over een paar uurtjes naar Guusje in Ommel en zie het dan maar als een blues bedevaart, waar de vijf mans formatie Blues Conspiracy uit Belgie de aftrap doen en ons weer gaan opwarmen voor deze maandag waar drie bands in totaal zich zullen gaan inzetten om iedereen aanwezig  denk ik weer een mooie dag gaan bezorgen! Live gezien op het Gevaren Blues Festival in Belgie, en het belooft wat!!

Hootenanny Jim (NL) café ’t Spektakel – aanvang 18.00 uur.

Wie kent Ad van Meurs niet? Deze ras artiest die vrijwel alle stijlen muziek beheerst en geen onbekende is in Asten. Maar hier een andere kant van Ad die u met onder andere zijn vrouw en zoon Dylan op drums in de mood zal houden.

Rootbag (NL) -café Het Wapen van Asten –aanvang 20.00 uur.

Rootbag is een van mijn favorieten die we op ons affiche hebben staan. Deze band onder leiding van top gitarist Richard van Bergen die we ook aan het werk gezien hebben bij Leon Blue in het Spektakel De stijl blues die ze spelen is een mix van Mississippi, New Orleans, Louisiana Swamprock. de laatst genoemde stijl brengt je in een stemming dat ook past bij het optreden van Mama’s Bad Boys! Dit zal ook tevens een waardige afsluiter zijn van onze 20^e Paasblues.

Ik wil dan ook iedereen heel hartelijk bedanken dat jullie weer naar Asten zijn gekomen voor ons blues festijn! Ik hoop dat jullie genoten hebben, Ik hoop dat jullie weer terug gaan komen, ik hoop dat jullie allemaal ons willen blijven steunen als vrienden van Blast zodat wij ook weer volgend jaar jullie dit feestje kunnen bezorgen.

 Maar ook nog een woord van dank aan mijn Blast collega’s: Ozzy en Jo voor hun inzet voor Blast, en een belangrijke schakel zijn geweest in onze groep, maar na vandaag stoppen als bestuurslid van Blast. Jullie zijn altijd welkom op onze volgende edities! Jongens bedankt namens Peer, Mart, Bert, Eric en mijzelf!

 

 

Geniet van de blues, het weer en van elkaar!

Alles zat weer mee, het weer, geen afmeldingen mooi en blij en tevreden publiek zowel bij het optreden van Leon Blue in het Spektakel, als het energieke optreden van de Zeeuwse Juke Joints in zaal Jan van Hoek . Leon Blue had wat tijd nodig, maar toen hij zijn begeleiding band eenmaal had geïnstrueerd en liet weten dat hij de baas was, kwam deze 80-jarige diesel op gang, en speelde de hele set in een keer af! Na afloop zei hij mij, als de band pauze had gehouden, was ik alleen doorgegaan! Namens Blast bedankt nog voor de grote opkomst! Ook deze keer weer heel veel bekende, maar ook weer nieuwe gezichten die ik vandaag ook weer hoop te ontmoeten. Blues vrienden Herman en Erwin uit Belgie, al van af 2002 te vinden op onze Paasblues. Maar ook uit Zeeland, Zuid Limburg, en Friesland. En Den Haag,Amsterdam, Bas en Remmy uit Giethoorn die inmiddels de weg naar onze Paas blues blind weten te vinden! Mooi is dat mensen je bedanken en je zeggen dat het allemaal zo mooi is. Gisteren zal weer bij ons de boeken ingaan als een geslaagde en gezellige dag. Tijd voor het ontbijt! Met mijn gasten Onno & Nanny van www.blueswereld.nl.

Eigenlijk helemaal geen honger, toch maar een paar eieren met spek in de pan gekletst. Wat napraten over het prachtige optreden van Leon Blues en de Juke Joints. Nog even de taakverdeling nakijken wie wat gaat doen vandaag zoals aankondigen, podium doeken hangen. Lekker even onder de douche, het traditionele shirt weer aan, haar in de plooi en daar gaan we weer! Deze zondag wordt een hele lange dag zowel voor Blast als voor de bezoekers. Maar er zijn er altijd die bij het laatste optreden en de derde toegift nog roepen: we want more!

Om elke band en artiest van vandaag te gaan beschrijven zou te lang worden voor dit blog - ik heb daarom even wat video’s - bij de namen gezet zodat je een indruk kan krijgen wat je te wachten staat als je plannen hebt om naar onze Paasblues te komen .

Ralph de Jongh; de Brouwerij - aanvang 14.30 uur

 

Het programma van vandaag is qua muziekstijl verschillend, we proberen het op te bouwen door te beginnen in de Brouwerij met een begenadigd blues singer song writer. Ralph de Jongh die in 2006 veel bezoekers verraste met zijn energieke  solo optreden . Ook op de Blues zomeravond op de markt in 2006 lag en zat hij met ontbloot boven lijf te spelen . Dit jaar ontving hij van de Dutch Blues Foundation (waar ik in de raad van advies zit) de mooie DBF blues award voor best vocalist in Nieuw Vennip. Aan deze awards heb ik wat tijd aan besteed,maar ze mogen er wezen!!

X -Ray Blues band; cafe den Engel - aanvang 17.00 uur

 

Sommige mensen die de afkorting zien staan van SRV denken ze aan de rijdende winkel. Een bluesfan zal meteen zeggen, Stevie Ray Vaughan. Stevie had zijn eigen sound en stijl van spelen. Met zo een gemak bespeelde hij zijn gitaar,dat je denkt het is toch niet zo moeilijk als ik hem zie spelen! Heel veel bands proberen hem te evenaren,maar maar weinig met succes. De X-Ray Bluesband zit er heel dicht bij en de SRV kenners zullen mij hierin steunen denk ik! Maar ik moet erbij zeggen; er was maar een SRV.

Little Boogie Boy Blues Band; gemeenschapshuis de Klepel - aanvang 19.00 uur

 

Little Boogie Boy Bluesband, ook weer een band die al jaren meedraait in het blues circuit. Al eerder zei ik dat ik van mening ben dat deze band een van de beste vertolkers zijn van de jaren-60 stijl Chicago blues, maar ook soul blues en Mississippi blues zitten onder zijn hoedje! Happy Blues zegt men,en als je Hein Meijer kent zeg je inderdaad, Hein lacht altijd! Speelde in diverse grote blues clubs met grote namen zoals John Primer en Harmonica Shaw op festivals in de VS maar ook in Nederland. Nu in de Klepel in Asten die dit jaar voor het eerst meedoet met de Paasblues, dit omdat er twee cafés zijn gestopt waar deze band stond geprogrammeerd. Guido de uitbater van de Klepel is ook een bluesliefhebber, en was bereid om dit over te nemen. Sinds twee jaar hebben we daar ook de bekendmaking van het programma van de Paasblues gekoppeld met een band optreden.

Mama's bad boys; Cafe Classics - aanvang 20.30 uur

Waarom dat ze deze naam dragen zal wel liggen aan het gedrag in hun jeugd, volgens Mama dus geen lievertjes. Maar nu zijn het hele keurige nette lieve mensen hoorde ik gisteren nog van Robbert Fossen. Otis Rahim Hornsby (speelde onder andere met Jimmy Reed) die ik al meerdere keren aan de lijn heb gehad, zit vol met verhalen die hij graag met andere wil delen, maar dan moet je geen prepaid telefoontje hebben! Ik moest zijn Honey-beer eens proberen zei hij. Mama's Bad Boys spelen veel in Rusland zelfs tot in Siberie toe, aldus Otis. Ook hier zal het publiek verrast worden door hun muziek, de kleding van Otis, altijd in leer, van top tot teen en van een bekende ontwerper waar ik de naam niet meer weet,kijken dus. Ook hier weer was Van Oosterhout eigenaar van cafe Classics bereid om deze band over te nemen door een andere café sluiting en hopen dat het bevalt zodat we volgend jaar weer bij hun terecht kunnen. Mensen van mijn bouwjaar zullen nog wel weten dat er vroeger hier grote namen stonden. Ik weet nog goed dat ik van Weert naar Asten kwam, naar zaal de Kroon waar Rob Hoeke geprogrammeerd stond. Wel weer 44 jaar geleden!

Mama's Bad Boys: Lamar Chase op Gitaar, Otis Rahim Hornesby Bass, Tolik Smirnoff op Drums.

Cheap Killers – het Wapen van Asten -aanvang 22.00 uur

Klik hier voor een video.

Voor de meeste mensen zal dit een heel onbekende naam zijn. Maar als je zegt, Stinky Lou & the Goonmat weten de vaste bezoekers je nog te vertellen hoe het optreden was in het bomvolle Cafe Friends. Het zal een andere verschijning zijn dit jaar. Stinky Lou, de man met de zinken bass en wasteil, heeft de band verlaten . Deze Cheap Killers nemen je  vandaag mee met sommige nummers mee naar de oude Juke Joints in de Delta. Ook vandaag zullen veel mensen weer een andere kijk op al deze blues krijgen. Aan ons de taak om zo een gevarieerd programma in elkaar te steken zodat er weer voor iedereen wel iets bij zit. Ik zou zeggen geniet van de BLUES, het weer en van elkaar! Tot vanmiddag!

 

“t waar keijgoe!

En tot morgen!, was de uitspraak van een bluesfan die  vanmorgen rond 02.00 uur naar huis fietste. Inderdaad, voor mij en mijn collega’s was het ook geslaagd. Moeilijk voor Robbert en Peter was het wel om het publiek zien te blijven boeien in twee lange sets met alleen twee gitaren, maar voor mij twee top artiesten,en een optreden waar ik zeer van heb genoten! Scotch ‘n’ Soda  was een topper voor velen,en  Johan de uitbater van de Canadees genoot intens van een paar nummers van Jerry Lee Lewis! 

Binnenkort meer op www.blastblues.nl.

Met enig gezoem nog in mijn hoofd van een paar uurtjes geleden! Zo meteen  met mijn gasten Nanny en Onno (helemaal uit Nieuwkoop) weer op pad  met een  shirt van Blast Blues Promotion aan  richting het dorp. Waar zo als altijd weer het doek met ons logo opgehangen moet worden, programmaboekjes en de nieuwe t-shirts klaarleggen, gasten en bands ontvangen babbeltje links en rechts, koffie en een colaatje op zijn tijd en wachten tot de band zegt we zijn zover!!  Vandaag ;

Leon ,,boogie woogie ,,Blue –zaterdag  in het Spektakel  aanvang 20.00 uur .

De tweede dag van de onze Paasblues  is ook  wel een speciale dag, niet dat hij veel afwijkt van andere jaren, maar het speciale zit hem in de eerste band van deze zaterdagavond namelijk Leon ,,Boogie Woogie,, Blue  (VS) geboren in 1931 en  al op 9 jarige leeftijd achter de piano gezet . Rond 1950 maakt hij kennis met de Blues .Hij speelde met grootheden als Muddy Waters, B.B King, Albert King. Maar ook met de Ike & Tina Turner Revue (1964-1978) maar ook met Lowell Fulson en Albert Collins. Leon Blue ontwikkelde zich als een all round pianist Een van de beste  Chicago bluesvertolkers waar de piano een grote rol speelt, maar ook een wat verdwenen stijl  Boogie Woogie, oudere van ons kennen ongetwijfeld Rob Hoeke (NL) nog die deze stijl tot in de puntjes beheerste.  Normaal zie je veel bluesliefhebbers  die heel rustig met hun koppie knikken en relaxt genieten, als Leon Blue eenmaal warm is gelopen zal  men zien dat de frequentie van het knikken omhoog loopt! Vaste bezoekers van Moulin Blues zullen hem ook aan het werk gezien hebben in 2006  waar hij samen met de Manisch Boys op het podium  stond. In 2003 op het Chicago Blues Festival (VS)  hebben we nog met elkaar gesproken . Maar nu  speelt hij (en met enige trots) in het Spektakel in Asten op onze 20^e Paasblues  met een professionele  Nederlandse  bezetting ,en als het niet op kan !! Richard van Bergen (een van mijn favorieten) op gitaar (zie ook Rootbag as maandag PB !!)

The Juke Joints  – café zaal Jan van Hoek  aanvang 22.00 uur

Van Het Spektakel naar zaal Jan van Hoek , wat  niet ver lopen is als je tenminste niet  te veel  hebt geofferd aan Bachus! De Juke Joints hebben  de Feeling voor de Blues  al meer als een kwart eeuw! En mogen nu beschouwd worden tot een van de beste bluesbands van Nederland. Peter Kempe  bekend als drummer, zanger en gitarist  van de Juke joints, in hart en nieren een Rory Galagher fan. Peter Kempe en  Kees Wielemakers zijn ook de twee grote  mensen  van het  Kwadendamme Blues festival. De Juke Joints toerde pas nog met de legendarische Eddy The Chief Clearwater  door binnen- en buitenland, ook namen ze onder leiding van Ronnie Baker Brooks in 2010  de cd  Going To Chicago  op. In  Kwadendamme en op heel veel andere plaatsen waar ze optreden is het feest, dus  loop gerust binnen en geniet met vijfhonderd andere  hoe  deze Juke Joints voor jullie uit hun dak gaan Van Chicago blues tot Zydeco en Cajun en alles wat hier tussen zit zal je ene oor ingaan en het anders er weer uit hoop ik. Ik wens jullie namens Blast een hele mooie avond en pas op morgen is er weer een (lange) dag en hou onze site ook in de gaten waar een uitgebreider fotoverslag zal gaan komen.

Net of het A4tje steeds korter wordt; moet voor nu weer stoppen.  

Het paasmenu van vrijdag 22 april 2011

  Peter Struijk en Robbert Fossen in De Canadees, Asten Heusden aanvang 20.30 uur

Zoals gewoonlijk gaan we al jaren van start in het kerkdorp Heusden. De Canadees is een van de cafés waar vanavond Peter Struijk en Robbert Fossen zullen optreden, gevolgd door Scotch and Soda.

Peter Struijk (foto rechts) en Robbert Fossen (foto links), de laatste is geen onbekende in het rijtje van de afgelopen jaren van de Paasblues. Als band word Robbert Fossen betiteld als een van de beste Chicago Blues Band van Nederland. Chicago blues is ook zijn voorkeur, in dit rijtje zitten ook Little Boogie Boy, Magic Franky, Lefthand Freddie en Peter Sruijk voeg ik hier ook aan toe.




Robbert speelde meer dan 15 jaar met Crossroads Deal en de Robbert Fossen Bluesband, maar ook als aanvulling van Fat Harry and the Fuzzy Licks. Robbert en zijn band de Southside Blues revue begeleide veel buitenlandse artiesten zoals onder andere James Yancy Jones alias Tail Dragger, John Primer, Chick Rodgers allen uit de VS. Robbert is allround zanger, speelt mondharmonica en gitaar.

Peter Struijk groeide op met jazz, maar had al gauw in de gaten dat dit niets voor hem was. De Blues kreeg ook hem te pakken! Je voelt het in zijn eigen nummer en titelsong 'Human Ways'. Zou mij niets verwonderen als beide heren hier mee beginnen. Peter Struijk speelde net als Robbert in meerde bluesclubs in Amerika zoals Buddy Guys Legends, waar ook wat nummers van zijn cd zijn opgenomen. Vanavond als duo in de Canadees te Asten Heusden. Wil je beide heren zien en horen spelen: 


 


De Belgische band 'Scotch' n 'Soda in De Canadees, Asten Heusden aanvang 22.30 uur

Met: Peter Roelofs: bas Gerrie De Waard: Gitaar Koen Van Peteghem: drums Ilja De Neve (aka Ilias Scotch): hoofdstem, piano, orgels 

Scotch 'n' Soda is een jonge Belgische rock 'n' Blues Band. Niet een luid en hersenloze rock band, noch een al eerder 'gehoorde' Blues Band.
Ilias Scotch is de zanger en pianist die leeft voor zijn muziek en waarvan de wortels diep in de blues en boogie woogie liggen. Zijn band slaagt er echter in bluesmuziek te brengen en er een geheel eigen draai aan te geven. Hoewel Scotch 'n' Soda een eigen apart geluid en muzikale aanpak heeft, zijn het ervaren muzikanten en worden beïnvloed door een zeer breed spectrum van muzikale smaken en genres .

Optredens in België en Nederland en met succes, deze band groeit nog steeds en is klaar om weer een stap verder te gaan. Wij hebben vaker een Belgische band gehad en geloof me dat het zal swingen!

En stilletjes hoop je als organisatie dat zowel Peter Struijk en Robbert nog even blijven plakken en mee jammen. Nou dan krijg je kippevel! Net zoals andere jaren zal het weer een succes worden, en dat kan ik nu al vertellen! Hoe het is geweest lezen jullie nog, maar je kan het beter zelf meemaken! Ik zie jullie vanavond ;)

Mijn bandkeuzes

Een greep uit mijn bandkeuzes vanaf 2003:

Op de foto links Dobro Jean

eder jaar wordt er gezocht en gekeken en onderhandeld met bands, in november rolt er een programma uit. Maar dan ben je er nog niet! Je probeert een band of artiest in te passen, stijl en café staan voorop. Internet, concerten en bluesmagazines helpen mij soms met een artiest of band te benaderen voor onze Paasblues. In 2003 hoorde ik muziek van Dobro Jean uit België, toen een heel jonge gast die in de Canadees de sterren van de hemel speelde, Stevie Ray Vaughan; Jimi Hendrix op Dobro! Hij was zenuwachtig, want hij kon ieder moment gebeld worden want zijn vrouw stond op het punt te bevallen!

Howlin Bill (BE) na veel onderhandelen toch in de Peer, wint in 2011 in Berlijn de International Blues Award. Het jaar erop 1994 krijg ik een demo van Joep Pelt, ook nog vrij jong maar gedreven. Joep die met zijn vader bij mij overnachtte vertelde over zijn reizen, speelde in Mali met Farka Toure. Speelde in het voorprogramma van Joe Bonamassa in Utrecht! Akoestisch? En dan Crossroads Deal in het Spek met Robbert Fossen als frontman. Zij maakte er een show van door het publiek erbij te betrekken. The Ride in de Paliter waar niemand meer binnen kon. Het mengpaneel was te groot volgens de uitbater, als het kleiner was konden er meer mensen staan! 

Op de foto rechts Koko Harp, Leo Gabriëls en GG Gibson

In 2005 staat Fat Harry in Heusden op de bar te soleren, speelde Marino Noppe van Maxwellstreet zijn messcherpe Chicago blues op 9 vingers. Even later in de Paliter Shoesize 45 en waar Jasper Verstraten   met zijn gitaar je de rillingen over je lijf deed kruipen. Maar de verrassing voor velen, GG Gibson & Koko Harp? Wie zijn dat in godsnaam, aldus mijn mede bestuursleden. Op vakantie in Frankrijk ontmoet, twee jaar later contact opgenomen en zij wilden graag spelen in Asten, bijna 900km rijden. Spraken geen woord Nederlands, en zelfs geen Engels! Maar wel zingen. Koko die zijn harmonica vervormde door gitaar pedalen te gebruiken.

Op de foto links Double Stone Washed

Maandag afsluiten in de Mert, deze keer met Bas de Haan die eerder op mijn 25 jarig jubileum van de vrijwillige Brandweer speelde! Dan het 15-jarig bestaan in 2006, en ging van start in Heusden met de Elevation Bluesband waar een zanger was toegevoegd die zowat al het Jupiler bier opdronk dat er was!Ralph de Jongh die opviel met zijn manier van optreden, Ralph won dit jaar de DBF award, best vocals, en zat ook bij de laatste 15 van de IBC in Memphis in 2010. Stinky Lou & the Goon Mat, dit jaar terug  onder de naam Cheap Killers. Apart was Double Stone Washed (FR). Do you want to play in Asten? Okay was het antwoord, was nog geen prijs vastgesteld! Wel heb ik ze nog aan vijf andere optredens kunnen helpen, zodat er geen geld bij hoefde. Vijf man in een Renault busje wat rook naar zweet en een wietplantage, prachtige mensen en met een geheel eigen sound.

Op de foto rechts Michael Frank, Leo Gabriëls en David Honeyboy Edwards

Ook de Twelve Bar Blues Band, die ook dit jaar een DBF award voor de beste band kreeg. Paasblues 2007, een e-mail naar Zweden, Bottleneck John met zijn diepe stem en dobro, en hij zegt toe! Vertrekt in een sneeuwstorm ,en zit twee uur later in de volle zon mijn tuin te fotograferen en door te sturen naar zijn vrouwtje. In het Spektakel Maurizio Pugno & Mark Dufraine wat zeer verrassend was! De Bluescrowns die van geen ophouden hielden! De Rhythm Chiefs in de Wit, waar de mensen door de ramen naar binnen en naar buiten gingen omdat het druk was bij de ingang. Er zijn zoveel bands en artiesten voorbij gegaan waar je een herinnering of belevenis mee hebt. Mijn mooiste belevenis is dat we in samenwerking met  Theo Looijmans van BluesnRoots, David Honeyboy Edwards met Johnny Drummer en zijn band uit Chicago in 2006 voor een extra concert naar Asten kregen, nooit zal ik dit vergeten! Maar ook Ben Prestage hoort daar bij, op 13 juni zal hij optreden in Ommel!

Op de foto links Ben Prestage

Morgen op het programma; Paasblues 2011.

Even terug in de tijd van Blast

Op de foto links Michael de Jong (1995) en op de foto rechts The Electric Kings (1995)  

Terug in de tijd is mooi maar je moet ook vooruit denken! Dat is nu, maar was in 1991 ook al. Heel veel plannen maar net te moeilijk om ze te realiseren. Hier zitten we nu nog mee, maar dat later. Na het eerste evenement in 1991 wat Blast organiseerde, een bluesconcert op een vol marktplein (toen al zomeravond activiteiten), kwam in 1992 die eerste Paasblues. Vijf optredens in verschillende cafés. Café t’Spektakel komt veel voor op onze posters en doet dan ook het langste mee.

Op de foto Beau Boots (1996) 

Toen al liepen onze voorgangers met het idee om in Asten een heus bluesfestival op te zetten! 500 tot 1000 man! Als dit door was gezet was het nu misschien net zo groot geworden als Moulin Blues, wie weet. Maar het is makkelijker gezegd dan gedaan, je loopt al gauw tegen hindernissen aan, namelijk het financiële plaatje. Omdat het in Asten niet vlotte en er niemand was die in de plannen geloofde, week men in 1995 uit naar discotheek Apollo in de Zeilberg. Los van de Paasblues maar wel door Blast georganiseerd ontstond er 'Sailmountain Blues', hier ben ik wel een beetje jaloers op!! Als je zag wat voor namen op de affiches stonden in 1995; onder andere Guy Forsyth, toen pas ondekt. The Electric Kings, met Big Dave op harmonica, Michael de Jong en Tuxedo Buck. Het was weer een succes en men ging door in 1996; Mambo Chillum, Calvin Jackson, Martin Hutchinson en Studebaker John. Het kon niet op!

     
Op de foto's Jw Roy and band (1997), de Paladins (1997) en Dr Rythm (1998).  

1997; dit vond ik persoonlijk een van de mooiste edities van Sailmountain Blues! Jammer dat dit de laatste zou worden met de Paladins Big Joe Turner en de Memphis Bluescaravan, Roscoe Chenier en de Innercity Bluesband en de Seatsniffers. Maar de Paasblues draait door! In 1998 met dertien cafés, waar bij mij Calvin Jackson in zaal Bakens nog vers in het geheugen ligt. El Fish met Steven de Bruyn, en D. Tale die we pas nog maar met een andere bezetting hadden staan bij de bekendmaking van het programma van 2011!! Dr Rhythm – (nu King Mo). Rockabilly (de Stacy Cats) bij 'de Wit'! Optredens bij café de Peer van Percy Strother (USA) Roland van Campenhout (BE) de cd presentatie van Lefthand Freddy (een van de Nederlandse grote Chicago blues vertolkers) net als Little Boogie Boy (20e Paasblues) en Robert Fossen (ook 20e Paasblues). Vanaf 1994 genoot ik van al deze optredens van de Paasblues. In 2002 kwam ik als bestuurslid bij Blast.

Het werd heel anders! Niet alleen maar genieten van de muziek maar bijna een heel jaar bezig met allerlei dingen: muziek beluisteren, bands zoeken, benaderen, mailen, onderhandelen, vergaderen, sponsoren zoeken, drukwerk en ga maar door. Waarom en waarvoor moet je niet teveel bij stil staan! Je doet dit om met de rechterhand tegen je hart te kloppen en dan zeggen ik doe dit voor de BLUES! en voor mensen die de blues een warm hart toedragen.

Voor morgen op het menu; mijn bands uit mijn periode van Blast. Zoals Bottleneck John, die uit Zweden vertrok in een sneeuwstorm! Zat een uur later in de volle zon in mijn tuin foto's te maken met zijn Blackberry en naar huis te sturen! Dat zal zijn vrouw prachtig gevonden hebben!! Tot morgen.

Nog een paar dagen

20e Paasblues 22-23-24 en 25 April 
Asten 2011

Het zijn nog maar een paar dagen voordat deze 20e editie van de Paasblues in Asten van start gaat.
Jawel vier dagen blues en gratis ook nog! Zodat iedereen eens binnen kan lopen en hij of zij eens kan komen luisteren of meemaken wat wij Blast Blues Promotion samen met de deelnemende horecagelegenheden doen. Voornamer nog om eens kennis te komen maken met dit genre muziek, namelijk Blues. Een muziekstijl die zelfs nu nog gebruikt wordt om een hit te scoren, in pop, rock of aanverwante stijlen. De reclame nu van H&M!, maar de grondslag is de Blues (voor mij).

Als ik over Blues begin denken de meeste mensen aan een negroïde man met een gitaartje. Klopt, dit is de Delta blues waar het zo een beetje begonnen is, maar Blues is veel meer. Er zijn zoveel stijlen dat er vrijwel zeker iets bijzit voor iedereen! En dat kun je tijdens de optredens in Asten meemaken. Als je de blues te pakken hebt en ook andersom kan je dit beschouwen als een prettig virus! Het is niet meer weg te denken uit mijn leven en het heeft mij zelfs in alle facetten van mijn leven geholpen, of ik in een blijde bui of in een dip zit! Zet de passende muziek op en hoppa! Dit ervaar ik tenminste. Ik ben er iedere dag mee bezig, niet dat ik iedere dag in een dip zit, dat zeker niet!! Maar ook in klassiek, pop en andere stijlen zie je mensen die intens kunnen genieten van muziek.

Een feit is: muziek is het beste medicijn! Dit wisten 3 mensen in Asten ook. En in 1992... Blast (BLues AsTen) was geboren! Twintig jaar later bestaat het concept nog steeds en met succes! Inmiddels hebben we wel wat extra concerten door het hele jaar door en doen we dit nu met 7 personen. Ook bekend is de bluesavond tijdens de zomeravond activiteiten in het centrum van Asten. Vorige week nog vlug de etalage van het VVV Asten voorzien van oude posters  van 1992 tot 2011, denk je dat je ze allemaal hebt!! Nee hoor ik mis 1995!! Dus je raad het al als er... Ook interviews met kranten vorige week en deze week, locale radio, internet! Flyers, posters... ja ja je moet er wel wat voor doen!! 

Morgen een greep uit de twintig jaar Paasblues Asten.

Afscheid is altijd zwaar

Of het nu het vaarwel zeggen is tegen Hollandse kaas of tegen gezellige avondjes uit met je vrienden. Afscheid nemen is altijd zwaar. Vandaag is het dan weer de laatste keer dat ik mijn bijdrage lever aan het Blog van het Eindhovens Dagblad. Jammer, want deze manier van contact houden is goed bevallen.

Voor vandaag stond de dag al volgepland met het zoeken naar een leuke locatie voor de laatste foto. Daarna was het de bedoeling dat tijd besteedt zou worden aan voorbedachte verbeteringen aan de eend. Helaas is het nu bijna 5 uur en de reparaties gaan later nogmaals de planning op. Het was namelijk heerlijk weer en de eend heeft na de lange toer van vorige week, lang genoeg rust gehad. Deze rust had hij verdient omdat het niet gemakkelijk is om een laadruimte vol persoonlijke spullen en een motor te trekken. Helaas is het voor hem ook afscheid nemen van deze rustmomenten en moet hij weer aan de bak.

Het zwaarste voor de eend is dat hij vanaf nu alleen lauwe benzine zonder schuim te drinken krijgt. Het zwaarste voor mij is toch het afscheid nemen van de Hollandse kaas want dat proces de Engelse hebben toch nog niet goed begrepen.

Bedankt allemaal voor het lezen van de Blog. Als u meer informatie wilt over het goede doel van Stichting in je eendje, bezoek dan de site www.in-je-eendje.com. Financiële bijdragen zijn natuurlijk altijd welkom.  

 

Sneak Preview

Wat is leuker dan dingen weten die een ander nog niet weet…? De ene geniet van het feit dat hij een geheim heeft waar de ander een moord voor zou plegen. De ander lijkt totaal zonder emotie en ziet eruit alsof hij nergens iets van af weet. Zelf ben ik een persoon die het meteen wil vertellen. Geheimen houden kan ik als de beste. Maar als ik er zelf de kriebels van krijg en het niet levensbedreigend is, dan loopt elke opmerking over van hints en insinuaties…

Zelf heb ik, in het verleden, een sociaal experiment uitgevoerd met mijn zus waarbij mijn ouders de doelgroep waren. Destijds woonde ik in Australië en het contact met mijn ouders was beperkt tot de twee-wekelijkse skype en telefoon gesprekken. Mijn experiment hield in dat ik wilde beoordelen hoelang het zou duren voordat mijn ouders zouden bellen wanneer ik tegen zus ‘praatgraag’ een geheim zou verklappen, dat ze niet verder mocht vertellen… De resultaten van dit onderzoek staan op het internet maar de beknopte versie van de resultaten zal je niet verbazen. Een totaal van 3 minuten en 29 seconden! En dat is inclusief het opstarten van de computer…

Nu is het zo dat ik weer zo’n geheim heb en ik wil het aan iedereen vertellen. Samen met de grafische ontwikkelaars van Stoere Binken Design (www.stoerebinken.nl) en kunst site Canvas in a box (www.canvasinabox.com) zijn we bezig met de ontwikkeling van een nieuwe website en het resultaat is fantastisch.  Leuk, simpel, interactief en visueel stimulerend. Helaas moet iedereen nog even wachten op de uiteindelijke versie, maar ik kon het niet laten om jullie een sneak preview te geven…

Twee Linkerhanden-Techniek

  Zoals iedereen weet is er een jaarlijks terugkerend fenomeen waar door verschillende instanties veel geld uitgeslagen wordt. Dit keer heb ik het niet over verjaardagen maar over de APK-keuring. Zelfs de oude eend wordt geacht om te laten zien dat hij zijn zwemdiploma heeft en dus veilig met de andere eendjes op de weg mag spelen. Helaas had mijn eendje last van slappe tenen en een wiebel in zijn gangspoor. Voor de minder technische mensen onder ons gaat het hier om een versleten fusee-pen.

De fusee-pen zorgt ervoor dat de auto kan blijven sturen terwijl hij aangedreven wordt. Maar als deze pen versleten is gaat hij steeds meer wiebelen totdat zijn tenen eraf vallen. Dus voordat de toer begon werd tijd vrijgemaakt om dit ongemak te verhelpen. Zelf had ik deze reparaties nog niet eerder ondernomen, maar iedereen vertelde mij dat dit goed te doen zou zijn. How wrong can you be…?

In garages heb je speciaal gereedschap om de pen erin en eruit te persen, maar onderweg moet dit voor elkaar krijgen met minimalistische hulpmiddelen en practische benaderingen. Zelf heb ik het uiteindelijk voor elkaar gekregen door 3 vuisthamers aan elkaar te verbinden en 8 uur lang op een zielige pen te lopen hengsten. Het eruit halen ging, na hulp van gewillige buren, redelijk gemakkelijk. En met hulp bedoel ik geen lichamelijke hulp, maar scherp sarcastische bij-stuur opmerkingen; 3 man in totaal, 8 uur lang! Het erin slaan was het moeilijkste. Een nieuw record van 1,2mm/uur…

Het Engelse systeem

Om het hele plan van A naar B te kunnen laten slagen heeft de stichting meer financiële draagkracht nodig. Alle sponsorgelden die op de rekening van stichting in je eendje binnenkomen worden in het geheel voor het goede doel gebruikt.

Natuurlijk kan ik het niet verantwoorden dat mensen een reis voor mij gaan bekostigen, dus komen de extra kosten voor eigen rekening. Hiervoor is plan A in het leven geroepen. Plan A houdt in: “Naar Engeland om in een korter tijdsbestek meer te kunnen sparen”

Maar nu het dilemma, 5 jaar geleden had ik me voorgenomen om mijn persoonlijke ontwikkeling meer belang te geven. Vertrek naar Engeland, een lieve vriendin achter laten en mezelf weer in een zustersflat van het ziekenhuis gaan huisvesten, is niet mijn idee van ‘vooruitgang’.

Misschien is het wel de leeftijd, maar het is minder gemakkelijk dan ik me had voorgesteld. Om je een idee te geven hoe het er hier aan toegaat til ik hier een stukje van de luier op. Nee het is geen spellingsfout. Ik til een stukje van de “luier” op… De ziekenhuizen zijn eigenlijk vergelijkbaar met een oude eend; het hangt met duct tape aan elkaar, het ruikt naar verleden tijd en er zijn maar weinig mensen die het onderhouden van deze vergane glorie nog waardevol vinden.

Voor mensen die project willen steunen en mij helpen op vlug weer terug naar Nederland te laten komen, kan dit op ING rekening nummer 6022160 van stichting in je eendje. Tot die tijd luister ik naar de wijze raad van mijn vader; “neus in de wind en fluiten…”

Een eend met plakplaatjes

Het is toch wennen om aan de verkeerde kant van de weg te rijden. Daarbij komt het feit dat vrachtwagens je rechts inhalen, je niet sneller gaat dan een manke slak en dat in het zwartst van de nacht, natuurlijk 1 koplamp niet werkt. Zo kan toch niemand zien wat voor machtige tattoeages Jan de Natris van NatrisDesigns op de auto heeft gezet.

Via een advertentie ben ik deze graffiti artiest tegen gekomen. Na het verhaal van stichting ‘in je eendje’ te hebben gehoord, bood hij meteen aan om te sponsoren. Dagen lang heeft hij sjablonen van verschillende landen uitgesneden om deze vervolgens met grote precisie op de eend te spuiten. Hij is zo gedreven dat hij zichzelf aan polsklachten heeft laten opereren zodat hij toch de auto nog af kon maken.

Behalve de strijdkleuren heeft de eend meer technische snufjes ingebouwd gekregen. Een dubbele GPS is een must om niet te verdwalen in die verre landen zonder duidelijke kaarten en leesbare route beschrijvingen. En de electronische ontsteking maakt het starten probleemloos. Hopelijk gaat hij dan ook wat minder van die kostbare benzine gebruiken want uiteindelijk moet hij toch helemaal de Middellandse Zee rond.

Dit alles om mijn fysiotherapeutische kennis over te dragen waar het nodig is en op deze manier mijn steentje bij te dragen.

Dus volg het eendje met zijn mooie gekleurde huidje en steun de stichting op www.in-je-eendje.com

 

Op het nippertje aan boord

Behalve rammelen en zuipen heb ik vandaag ook gemerkt dat de 2CV er ruim de tijd voor neemt om van A naar B te komen. Zeker als je er honderden kilo’s met persoonlijke spullen in stopt.

Het plan was om 5 uur uit te trekken voor de 225 km naar de haven. Genoeg tijd om niet te hoeven haasten en daar dan eerst nog iets te eten voor het aan boord gaan. Helaas had Vader Tijd daar hele andere gedachten over.

In mijn beleving had ik meer dan tijd genoeg dus voor vertrek rustig afscheid nemen van mijn vriendin met een klein kopje koffie uit een klein cupje. Lekker nog even rusten voordat de reis begint. 45 Minuten voor afvaart moest ik ingecheckt zijn, maar met nog 30 minuten te gaan, vloog ik door de laatste bocht.

Gelukkig was er nog 1 poortje open voor de gestrande reiziger en kon ik naar binnen glippen zodat ik de pijnlijke billen eindelijk van de oude stoel kon slepen. 

Misschien waren het wel de honderden kilo’s extra gewicht. Misschien leverde de route beschilderingen op de zijkanten van de auto teveel luchtweerstand. Misschien was het wel dat de wind de extra skibox niet voorbij kon komen, maar met een lege tank en een buik vol stress zit ik nu toch in de boot. Dadelijk eerst in Engeland weer de hongerige tank vullen wat zeker nog vaak gaat gebeuren in de maanden die volgen...

 

 

Op naar Engeland

Op een donkere ochtend, vroeg in Eindhoven staat de oude eend klaar om een krachtpatser te worden. En wat beter om je voor te bereiden op een rit van 20.000 km rit rondom de Middellandse Zee, dan een warming-up ritje naar Engeland met 250 kg motor op de aanhanger?

Dit alles en meer, zijn onderdelen van het ‘Master plan’. Het opzetten van een toereikende slaapplaats voor een kerel van 2 meter. Het inbouwen van een electrische omvormer zodat zelfs George Clooney jaloers wordt op mijn lekkere koffie. Zelfs een cruise controle is aan de 2CV’s originele configuratie toegevoegd. Einddoel; 20.000 euro aan sponsorgelden vergaren om kinderen met een hersenverlamming te helpen.

Vandaag vertrek ik naar Engeland, mijn huis, baan en burgelijk leven opgezegd. De spanningen zijn al weken aanwezig maar nu de motor op de aanhanger staat en de boot geboekt is, draait mijn maag toch een keer extra om.

Eindelijk is het zover; over een paar maanden sta ik aan de grens van Syrië. “Pardon meneer, mag ik erin? Ik wil graag kinderen met een hersenverlamming helpen?” Eén blik op de auto en de terugreis zou kunnen beginnen. Gelukkig zit de inspiratie er goed in waardoor ik me zeker over de grens kan praten. De komende week zal ik meer duidelijkheid geven over wat hieraan vooraf ging, maar voor nu moet ik eerst de tank van de rammelende, zuipende eend vullen om Nederland te kunnen verlaten…

De laatste Loodjes

De laatste loodjes en dan kan het feest beginnen. Gisteren hebben we flink lopen sjouwen met grasmatten voor de catwalk, zakken zand tillen, bomen versjouwen, planten tillen en heerlijk ruikende bloemen! Ik voel het wel hoor, ik heb spierpijn in heel m’n lichaam. Maar moet je eens kijken wat een mooi ruikend goed we bij elkaar verzameld hebben, de Area51 heeft nog nooit zo lekker geroken!

Af en toe komt er ook even iemand van de Area51 binnen kijken, ze zijn nieuwsgierig, en komen op het lekker ruikend goed af! Het is heel leuk om te zien wat het effect van bloemen op mensen heeft. Men wordt er echt vrolijk van, de kleuren, de geur, de vorm. Iedereen die binnen komt gewandeld tovert meteen een glimlach op z’n gezicht…We hebben al een aanbod gekregen om heel de Area51 zo aan te kleden, maar dat aanbod hebben we vriendelijk afgeslagen! Het is zo groot daarbinnen.

Tijdens het ophangen van de backdrop komt er een dame binnenlopen, ze werkt bij de Area51 en is van het licht. Na dat we met haar gesproken hebben, worden we helemaal enthousiast, Want deze dame blijft voor ons heel de avond het licht verzorgen. En ons lichtplan kan worden uitgevoerd! Alle mooie setjes die we op de catwalk tonen worden perfect uitgelicht, helemaal geweldig!

Zo vandaag de laatste troep opruimen, De verdere inrichting afmaken en dan komen om 16.00 uur de modellen al voor de visagie. Om half zeven komt POPkapper de haren van de modellen verzorgen en de dj’s zijn er om zeven, en dan kan het om acht uur open.

Tot vanavond!

 

3 dingen waar we blij van worden

 

In de voorbereiding:

1) Het moment dat we door de berg met kledingzakken heen zijn, het voelt volgens mij hetzelfde als het winnen van een voetbalwedstrijd! Het doorspitten van de kledingzakken, het verdedigen van bepaalde kledingstukken die toch echt op de catwalk terecht moeten komen, het aanvallen van die grote berg, het teamwork, en de overwinning, als je de laatste zak in je handen hebt… Yeah Goal!
We hebben weer overzicht.

2) Als de kledingsetjes die bij elkaar gezocht zijn de modellen ook passen qua maat en mooi staan. Jawel! Het is ons weer gelukt. Ieder jaar is het toch weer spannend. Kunnen we wel genoeg sets samenstellen voor op de catwalk? Gaan mensen hier voor gillen. Nou dus echt wel! Op zo’n moment zijn we even heel blij dat het ons weer gelukt is.

3) Als we de ruimte hebben ingericht. Komt alles er wel zo uit te zien als we hebben uitgewerkt op papier en in ons hoofd? Op deze vraag kunnen we onszelf nog geen antwoord geven. Dat gaat vandaag allemaal gebeuren.

Ik heb er zin in nu is het aftellen begonnen. Vandaag rijden we naar het tuincentrum, om alle planten en de grasmat voor de catwalk op te halen. Daarna door voor de bloemen en dan kan het inrichten van de ruimte beginnen.

Zin in!

 
 

NO MONEY FEST

Afgelopen zondag ben ik benaderd door een student van de Design Academy. Met de vraag of ik mee wilde doen aan het NO MONEY FEST . Het NO MONEY FEST is een veiling met gesloten beurzen waarbij het de bedoeling is je talenten/diensten/goederen uit te wisselen, zonder de tussenkomst van geld. Dit soort initiatieven vind ik erg goed en ik vind het erg interessant om te merken dat deze trend steeds meer bodem begint te krijgen! Een leuk en goed idée dus.

 Op het FEST hadden we een eigen kraam, waar studenten hun kleding in konden leveren in ruil voor een ticket van het kledingruilfeest. Verder was ik opzoek naar 2 studenten die voor 2 uurtjes het verkeer a.s. zaterdag willen opvangen i.v.m. een forse omleiding op Strijp-S. Voor deze dienst heb entrée tickets aangeboden. Fantastisch dat het echt zo kan werken, ik heb 2 studenten blij gemaakt met een ticket en zij maken mij blij met het opvangen van het autoverkeer op Strijp!

 Goed nieuws! We zijn door de zakken kleding heen! Yes alles is geselecteerd,

Vandaag gaan we alles uithangen in rekken en vanavond gaan we de sets die voor de modellen zijn samengesteld doorpassen. Een leuk moment na zo’n zware klus!

 

Stilte voor de storm

Vandaag was zo’n dag dat je halverwege denkt, wat is het toch verdacht rustig! Het stilte voor de storm gevoel, ken je dat? Het rommelt van alle kanten. Er hangt van alles in de lucht... Heel het team van Ellie’s heeft dat gevoel wel een beetje. Klaar voor de start... maar stiekem weet je dat er nog 1.000 dingen geregeld moeten worden.

Alle zakken zijn nu binnen, Ik heb vandaag de laatste ronde gedaan, op de zakken van de Design Academy studenten na (maar daar kom ik in de blog van morgen op terug). Check de foto met al die kledingzakken, en dit is dus nog maar de helft! Deze zakken zijn in de laatste 2 dagen nog binnen gekomen. Daar hebben we morgen een lekker klusje aan.

Wat me vandaag is opgevallen tussen al die zakken met kleding is het pakket wat met de post is verstuurd door de vintagewinkel, Ilovevintage uit A-dam. Samen met de zakken van Hilliebel Vintage, kunnen we de sets voor de catwalk nu zeker leuk oppimpen. Ik heb een leren jas gezien, een schoon kleedje met een fris bloemetjesmotiefje, mooie stappers en zelfs wat zonnenbrillen. Wat een feest dat gaat helemaal goed komen!

Hopelijk zit er ook wat mannenkleding bij de zakken die we nog moeten doorspitten, Tot nu toe hebben we schat ik een half rek met mannenkleding voor de winkel, maar niets wat leuk is voor op de catwalk...  Ik zou het jammer vinden als we geen vent op de catwalk kunnen zetten... Maar we hebben nog hoop, ik schat dat we morgen nog zo’n 60 zakken te gaan hebben en dan zijn we er doorheen. Dan kunnen we beginnen met alles uit te hangen voor in de winkel en de sets voor de catwalk compleet maken.

Tot morgen!

Chaos!

Chaos, een woord dat we bedacht hebben voor orde die we niet begrijpen.
Haha ik vind het een perfecte uitspraak! Voel me na het lezen van deze uitspraak ook opeens heel geordend en gestructureerd. Ja echt wel! Dank u voor degene die dit op het bord heeft geschreven. Ik ervaar deze dag opeens totaal anders, yes! Had ik al dank je wel gezegd?

… Hoe begon deze dag dan?

Zo net op tijd wakker voor het eerste interview bij Omroep Brabant over Ellie's. 'En je hebt gekozen voor het nummer?...' 'Jolene van Dolly Parton. Dit nummer doet ons denken aan onze jeugd, de eerste (serieuze) verkleedpartijen met vriendinnen. Dolly was toen (!) onze modeheldin.”  Hahaha leuk!

Hop de douche in, mails beantwoorden, sponsorafsraak bij bloemist Pasmans met Vera (m’n wederhelft betreft Ellie’s). Shit geld in de parkeermeter, Hup weer terug. 2 telefoontjes, iets over chocolade en een project van de Design Academy.
Telefoon gaat weer… Eefke van Omroep Brabant, hup weer in de uitzending, spannend, vertellen over Ellie’s, ja en het nummer van… Alain Clarck // Father & Friend (ondertussen ben ik nog steeds bij de bloemist) en hup door, kledingzakken ophalen bij de Hoogste Tijd want de achterruimte is helemaal vol met zakken.
Door naar Hilliebel, die 10 zakken vol heerlijk vintage spul voor me heeft klaar staan, ennn thuis aangekomen telefoon, ja daar hebben we Omroep Brabant weer met het laatste interview van de dag, eindigend met het nummer Caro Emerald // Back it up. Echt super leuk!
Afspraak met een student van de Design Academy, tickets op! Nieuwe bij de HT droppen. Zo voldaan plof ik op de bank. Jaha dat was een mooie afsluiter van deze dag geweest, maar nee, het lijstje gaat door, en na m’n afspraak van zeven uur, zeg ik tegen mijn vriendin, wat een Chaos!

Maar hey, niets aan de hand want chaos is gewoon een woord dat we bedacht hebben voor orde die we niet begrijpen!

Wat een weekend en wat een vrijdag!

Ieder jaar is het dezelfde spanning: de vraag of we wel genoeg kledingzakken binnen krijgen en of de kleding die in de zakken zit wel goed genoeg is voor op de catwalk of voor in de winkel.

Tot vorige week was het maar schaars met de zakken die we tot dan toe verzameld hadden. ‘Pfff, we hebben nog maar een week. En met alle respect, maar met die verwassen H&M-etjes gaan we het dus echt niet redden’. Ow man, ik hoor het de stylistes van vorig jaar nog zeggen. ‘Tot nu toe is het altijd nog goed gekomen’ zeg ik tegen mezelf ‘iedereen levert z’n kleding echt pas op het allerlaatste moment in (uitzonderingen daargelaten)’

Maar goed, vol goede moed heb ik afgelopen vrijdag toch maar een busje geleend van een vriend. Ik had namelijk al zo’n voorgevoel: die zakken gaan niet allemaal in mijn Peugeot passen. Na het rondje Hoogste Tijd en area51 ben ik erg blij dat ik dat gedaan heb, want JEZUS wat is er weer veel kleding ingeleverd!

 Voldaan bellen Vera en ik aan bij Mascha (een van de stylistes van Ellie) en we zeggen trots ‘Help je even mee? Want die bus zit helemaal vol!’ De ogen van Mascha worden groter als ik de deuren van de bus open doe. ‘Yes!’ met een vreugdeklap in haar handen. Zo, en ik opgelucht, pfff aan de slag dan maar. Heel de vrijdag tot laat in de nacht hebben we alle zakken doorgespit en owww wat zit er weer veel leuk spul tussen.  (foto) Gelukkig!

 Kun je je voorstellen? Ondertussen blijven die zakken maar binnenstromen… dat wordt overwerken!

 

 

De strijd tussen Amsterdam en Best

Deze zeer bijzondere week zit erop. Druk, maar ik had hem voor geen goud willen missen.

Vrijdag was het hoogtepunt. Al om kwart over zes stond NOS-verslaggever Jeroen Schutijser voor de deur met een reportagewagen.

Daarna bleef de telefoon onophoudelijk rinkelen. Om half negen was er eerste compleet andere verplichting. Een commissievergadering in het Provinciehuis. Daar werd mijn eerdere vrees bewaarheid. Brabant kreeg van het Rijk al het minst per hoofd van de bevolking; nu worden wij ook nog eens het meest gekort. Dat is toch schandalig. Ja, we moeten solidair zijn met andere provincies die hun boekhouding minder goed op orde hebben. Maar zo gooi je de kip met gouden eieren weg. Schaf dan alle provincies maar liever af. Waarom laten we dit gebeuren? Ik geloof best dat de gedeputeerden er veel aan hebben gedaan om dit te voorkomen, maar dit is te zot. Waarom gaan we niet met alle statenleden in bussen naar Den Haag om te protesteren? Laat ook Brabantse gemeenteraadsleden meegaan, zoveel mogelijk burgers en wat mij betreft een hele stoet met vrachtwagens van Brabantse bedrijven, zodat ze in Den Haag eens goed kunnen zien dat onze provincie een sterke motor is voor de hele nationale economie. En dus voor de schatkist. Dat moet je niet beknotten, dat moet je juist stimuleren.

Mijn collega-statenleden kijken me wat verdwaasd aan, maar ik krijg zowaar bijval.

Als de wiedeweerga daarna naar Tilburg voor het huwelijk van Giovanni en Jethro, dan samen met een verslaggeefster van BNN naar de opening van een fototentoonstelling, het huwelijk van onze fotograaf Jan van Breda, dat in de studio’s van Q-Music en daarna de rechtstreekse link met studio’s in Los Angeles voor een Amerikaanse tv-ontbijtshow. Na afloop hoor ik van de redactrice dat ze gemiddeld 13 miljoen kijkers hebben. Het is maar goed dat ze dat niet van te voren heeft gezegd. Daar word je toch bloednerveus van.

Op het terrein van de Westergasfabriek in Amsterdam mag ik in de vooravond genodigden van de Gemeente Amsterdam toespreken, waaronder diverse ambassadeurs waar de discussie over de openstelling van het huwelijk in volle gang is.

Na afloop van mijn bijdrage gaat, voor mij volkomen onverwachts, de zaal staan en volgt een minutenlang applaus. Dat voelt toch wel heel vreemd. Ik mocht dan wel het uithangbord zijn en ik heb er belachelijk veel energie, geld en tijd ingestopt, maar bij die strijd heb ik ook erg veel hulp gehad van anderen.

Als ik tranen voel opwellen, gebaar ik de zaal stil te worden en zeg: “Ik hoop dat jullie het me niet kwalijk nemen dat ik de rest van deze avond niet bij jullie blijf. Ik wil graag ook nog even naar Best waar een muziekstuk wordt uitgevoerd ter ere van het 10-jarig jubileum. Twee steden knokken om de eer, Amsterdam, de plaats waar de eerste vier huwelijken werden gesloten en Best, waar Jan-Wolter Wabeke en ik de strijd ooit begonnen. Tien jaar is een mooi getal, maar bij een huwelijk past eigenlijk 12½ veel beter. Kunnen we dan niet iets bedenken waarbij Amsterdam en Best onderling de handen ineen slaan?”

De Amsterdamse wethouder Andrée van Es veert als eerste weer overeind en zet een nieuw applaus in dat ik dankbaar gebruik om stijlvol de zaal te verlaten.

In Best aangekomen zijn veel van de hooggeplaatste genodigden nog aanwezig in het gemeentehuis. Ze hebben kort daarvoor de wereldpremière van een compositie van Willem Jeths mogen beleven. Buiten wordt ik al toegeroepen door Clairy Polak, binnen staat burgemeester Kortmann klaar om me welkom te heten. Alle hoofdrolspelers zijn er, Job Cohen, Ernst Hirsch Ballin, Cees Waaldijk, Frans Stello en Gerard  Kuipers, Albert Verlinde, Onno Hoes en Jan Wolter.

De genodigden uit de kunstwereld zijn unaniem enthousiast over wat ze hebben gehoord. Van de ‘gewone’ bezoekers hoor ik wisselende commentaren. “Het is precies wat een huwelijk meestal is, een drama dat veel te lang duurt”, grapt een van hen.

Een landelijk bekende ondernemer is vooral teleurgesteld dat het beeld ontworpen door de Oischotse kunstenaar Hans van Eerd niet welkom was in Best. “Als ik nu een duit in het zakje doe en ik bel wat vriendjes om mee te doen, kunnen we dat beeld dan niet met een verwijzing naar Best geplaatst krijgen bij het stadhuis van Amsterdam? Liefst dit jaar nog?”

De week zit erop. Vanavond even helemaal ontspannen bij de première van een theatrale uitvoering van Bach’s Johannes Passie. Hoe zou de regisseur die slotscène in beeld brengen. Jezus hangt dan aan het kruis en ziet zijn moeder en zijn geliefde leerling. Letterlijk schrijft Johannes:  “Toen Jezus zijn moeder zag staan, en bij haar de leerling van wie hij veel hield, zei hij tegen zijn moeder: ‘Dat is uw zoon,’ en daarna tegen de leerling: ‘Dat is je moeder.’ Vanaf dat moment nam die leerling haar bij zich in huis.”

Het zal wel een vorm van deformatie zijn, maar dat lijkt toch verdacht veel op een huwelijksvoltrekking. Ik moet even alles loslaten...

Laten zien hoe belangrijk Brabant is!

Henk Krol vond tussen het interview voor Radio 1 en het optreden als 'trouwambtenaar' ook nog even de tijd om een vergadering van Proviniale Staten bij te wonen, waarvoor hij onlangs tot gedeputeerde gekozen is.

Namens Henk tikt de redactie een stukje dat hij echt nog kwijt moest:

"Tijdens de vergadering werd flink gemopperd omdat Brabant gekort wordt met 88 miljoen. Onze provincie kreeg al het minst en nu worden we ook nog het meest gekort. De gedeputeerden voelden zich o zo slecht behandeld. Nu heb ik erg mijn best gedaan om gekozen te worden en nu zal ik mijn zegje doen ook. Want we kunnen wel zitten mopperen, maar wat doen we er nu eigenlijk zelf aan? Laten we zelf eens uitleggen dat Brabant heel veel bijdraagt aan de schatkist en dat er daarom niet gekort moet worden, maar juist geïnvesteerd in onze provincie. Laten we met zijn allen in bussen, vrachtwagens en wat al niet meer in een stoet naar Den Haag gaan om te laten zien hoe belangrijk Brabant is."

Henk maakt zich duidelijk heel boos en vindt het tijd voor actie. Later licht hij zelf dit blogje nog eens toe.

1 april is nu een echt feestje

Gisteren had ik het écht even helemaal gehad.  Dan is er voor mij maar een remedie. Even floaten op het water van de Dode Zee. Je bent dat helemaal gewichtloos en na een uurtje heb je het gevoel alsof je ontwaakt uit een diepe slaap. Daarvoor hoef je gelukkig niet helemaal naar Israël. Ook in Eindhoven is een floating center waar je in grote eivormige badkuipen even helemaal kunt ontspannen.

Als herboren kwam ik weer buiten. Net op tijd om van de redactie van de Gay Krant te horen dat GroenLinks Kamerlid Ineke van Gendt ons op 1 april het mooiste verjaardagscadeautje gaat geven wat maar mogelijk is.

Ze komt met drie wetvoorstellen:

1.       Schaf de weigerambtenaar onmiddellijk af

2.       Laat alle scholen verplicht voorlichting geven over homoseksualiteit – en –

3.       Maak de procedure om kinderen te kunnen adopteren voor lesbische- en homoparern identiek aan die voor heteroparen.

Dank je Ineke. Hiermee is deze eerste april écht een feestje.

Vanmorgen begon met een uplink voor de deur voor het Radio 1 Journaal, Giel Beelen hing aan de lijn, Edwin Evers en nu ga ik haasten voor de bijeenkomst in het Provinciehuis, het huwelijk om 12 uur in Tilburg, de fototentoonstelling  in Amsterdam, de huwelijken daar onder meer bij Q Music en tenslotte het symposium met ambassadeurs. Misschien dat ik morgen dit blog dan kan afronden.