Gastblog

Veel media-aandacht voor het opengesteld huwelijk

Als ik het maar tot en met morgen red. Gisteren (woensdag) moest ik op het laatste moment mijn agenda omgooien. Het middagprogramma Tijd Voor Max wilde aandacht voor 1 april, het opengestelde huwelijk. Prima. Als ik meteen na de opname voor Omroep Brabant tv zou vertrekken, kon ik het allemaal halen.

Voorwaarde was dan wel dat enkele afspraak die ik in Amsterdam had staan, verzet konden worden. De mensen van de BBC en die van NBC hadden er geen probleem mee door te schuiven naar vandaag. Tove Leffner, een radiojournaliste uit Zweden bood zelfs aan naar de studio van Max te komen. Dat zou helemaal makkelijk zijn.
Haar belangstelling ging niet uit naar het jubileum van 1 april, maar naar 6 mei, de dag waarop 9 jaar geleden Pim Fortuyn werd vermoord. Ze maakt daarover een documentaire van twee uur. We spreken af in Café Boon tegenover de plek waar om zes uur de uitzending van Max zal beginnen.

Onderweg bij Hilversum realiseer ik me ineens hoe morbide dit is. Een afspraak over Pim Fortuyn die door een toeval moet worden verzet van Amsterdam naar het Mediapark, de plek waar hij zijn laatste adem uitblies.

Aangekomen bij het café zie ik datzelfde net gaan sluiten. De blonde dame die net komt aanwandelen blijkt Tove Leffner te zijn. Noodgedwongen wijken we uit naar het gebouw van Beeld en Geluid. Ze pakt haar opnameapparatuur uit. Ik kijk naar buiten en zie de plek waar Pim nu bijna 9 jaar geleden zo droevig aan zijn einde kwam. Is dit toeval, of zit hij van boven te sturen?

Na de uitzending van Max snel ik weer naar Eindhoven. Daar wacht nog een hele stapel leeswerk.

Vanmorgen was er eerst een interview met de jongerenzender Funx, daarna BNR, NOVUM, nu BNR en straks NBC en BBC.

In het Nederlands Dagblad kom ik een hele pagina tegen over het 'homohuwelijk' het blijkt de vierde pagina deze week in die krant te zijn. De eerdere nummers heb ik gemist.  Op de leestafel van van Dauphine, het grand cafe naast BNR ligt HP/DeTijd, daarin zelfs een special met het oog op 1 april.

Met Peter Rehwinkel, in 2001 kamerlid voor de PvdA, nu burgemeester van Groningen en medegast bij de uitzending van zojuist maak ik een belangrijke afspraak: we gaan alle huidige woordvoerders emancipatiezaken van de politieke partijen bellen en ze overtuigen dat het tijd wordt de motie tegen de weigerambtenaren eindelijk in stemming te brengen en de obstakels bij adoptie nu voor eens en altijd weg te halen.

 

Niet meer zeuren over geld

In de trein van Eindhoven naar Best stapt er een mij wildvreemde heer op me af: “Alstublieft, hier heeft u mijn tientje”.
Ik kijk hem verbaasd aan. “Waar heb ik dat aan te danken?”
“Ik lees net op de voorpagina van Sp!ts dat u nog met een enorme schuld zit na 16 jaar strijd voor de openstelling van het huwelijk. Ik ben dan wel geen homo, ben getrouwd met een vrouw en heb drie kinderen, maar ik vind dat uw stichting goed werk heeft verricht. Daarmee is ook Brabant mooi op de kaart gezet. Fijne dag vrijdag.”

Nog voor ik hem kan bedanken, loopt hij door. De trein remt. We rijden de tunnelbak bij Best in en ik moet uitstappen.  Op een bankje verderop in de coupé ligt de Sp!ts van vandaag. Op de voorpagina lees ik: “Henk Krol wil tientje van homostellen”.

Ik herinner me het telefoongesprek met de journalist van dit gratis dagblad. Hij wilde weten hoeveel subsidie er nodig was voor de 16-jarige strijd van de Stichting Vrienden van de Gay Krant. Hij was verbaasd toen ik hem vertelde dat we daar nooit een cent subsidie voor hadden aangevraagd. In mijn naïviteit  dacht ik destijds dat de mensen – als ze eenmaal het recht zouden krijgen om te trouwen – wel een steentje zouden willen bijdragen. Met de kennis van nu was dat toen kennelijk een domme gedachte.

Per jaar slurpte die strijd al snel 30 tot 50.000 euro aan juridische adviezen op. Tel daarbij de vele  brieven aan alle gemeentes, het lobbywerk in de richting van Kamerleden en andere politici, de enquêtes en wetenschappelijk studies, het voorlichtingsmateriaal en oneindig veel reiskosten. De vele uren niet eens meegerekend.

Ruim de helft van al die kosten is opgehoest door de Gay Krant of werd betaald door de adviseurs van de stichting. Toch is er altijd nog een restschuld van bijna drie ton. Als je dan weet dat er inmiddels 30.000 mensen gebruik hebben gemaakt van het opengestelde huwelijk dan is dat dus een tientje per persoon. 

“Stel nu eens dat elk huwelijkspaar dat nu wél kan trouwen en vroeger niet een collectebusje zou neerzetten tijdens de receptie en alle gasten zouden 50 cent doneren, dan waren we uit die problemen”, zo filosofeerde ik tegen de Sp!ts-journalist. En hij maakte er vervolgens een coververhaal van.

Aangekomen op kantoor hoorde ik dat nog 12 journalisten teruggebeld wilden worden. Een van hen, een medewerker van GeenStijl nam die moeite niet. Die schrijft dat ‘Henkie Penkie Spermatankie en porno-ondernemer Henk Krol zou hebben geroepen: “Lalala GELD!”

Blijven lachen, over twee dagen is het feest. We vieren dan dat lesbo- en homoparen desgewenst kunnen trouwen en dat dit Brabantse idee inmiddels uitwaaiert over heel de beschaafde wereld. Dat is zo leuk dan je niet moet zeuren over geld.

 

 

Homohuwelijk en Wabbukke

Met de lente in mijn bol wandelde ik vanmorgen met Queeny naar het Insulindeplein, in Eindhoven beter bekend als de Berenkuil. Boven op het dak van de Hermes-busremise staat een GSM-mast. Enkele weken geleden zag ik hoe vogels daar een enorm nest hadden gebouwd, precies tussen de drie antennes. Zouden ze er nu volop bezig zijn om alles gereed te maken voor de over enkele weken te verwachten gezinsuitbreiding?
Mijn teleurstelling was groot. Het nest is weggehaald. De antennes blonken glimmend in de ochtendzon. Kennelijk hadden de nestontruimers meteen een sopje gehaald over de stalen masten.

Even later, onderweg naar de redactie om de nieuwe Gay Krant te bekijken die vandaag van de persen rolt, hoorde ik op Radio 1 bij Sven Kockelmann de rubriek Het Goede Nieuws. Daarin is de woordvoerster van de gemeente Best aan de lijn. “Hoe zit het met die ode aan het ‘homohuwelijk’ in Best?”, vraagt een verslaggever. Ik spits meteen mijn oren. Ik haat het woord ‘homohuwelijk’. We spreken toch ook niet over een ‘jodenhuwelijk’of een ‘turkenhuwelijk’? We hebben meer dan 16 jaar gestreden om het bestaande huwelijk open te stellen voor iedereen. Dat is gelukt. We noemen het gewoon ‘huwelijk’ of ‘opengesteld huwelijk’. Het is exact hetzelfde huwelijk als dat van onze ouders, die hadden toch ook geen ‘homohuwelijk’?

Ik hoor hoe de Bestse voorlichtster niet weet wat ze zeggen moet. “U kunt het allemaal nalezen in een folder van het comité van aanbeveling. Ik ga die er even bijhalen.” Ze leest voor: “Het is begonnen met inwoners van de gemeente Best, met name Jan Wolter Wabbukke…” Wat zegt ze? Wabbukke? Ze bedoelt mr. Jan Wolter Wabeke, met een stevig accent op zowel de á als de eerste é. Mijn naam spreekt ze wel correct uit.
De verslaggever van Sven Kockelmann vraagt: “Wabbuke is dat de ex van Henk Krol?”. Het wordt niet door haar weersproken. Arme Jan-Wolter, nu is hij ineens mijn ex. Daar zal zijn man Jan Swinkels, als die het ook heeft gehoord, hartelijk om moeten lachen.

De interview-aanvragen stromen binnen. Vanmiddag verschijnt de special van HP/De Tijd over dat opengestelde huwelijk. Dan zal ik in Den Bosch zitten in het Provinciehuis. Eerst nog even het gesprek uitwerken dat ik gisteren had met Giovanni en Jethro (foto), twee wat alternatieve jongens die mij uitkozen als hun trouwambtenaar. Dat valt niet mee.

De telefoon blijft onophoudelijk rinkelen. Zelfs in het buitenland wil men weten hoe het komt dat Nederland als eerste land destijds het huwelijk openstelde. Het houdt me erg op, maar het is altijd nog beter dan weer een journalist die praat over een ‘homohuwelijk’ of die verwijst naar een Wabbukke…

 

 

 

Drukke week voor de boeg

De overgang van winter- naar zomertijd is dit keer soepel verlopen. Zelfs Queeny, onze hond, trapte er met vier poten in. Volgens mij had helemaal niemand in mijn omgeving het in de gaten. Al een week geleden had ik de klok een half uurtje vooruit gedraaid. Iedereen denkt dan dat je keurig op tijd bent. Gisteren deed ik er nog eens twee kwartiertjes bij. Dat was wel zo prettig, omdat ik gisteravond fris moest zijn tijdens de uitzending van Zo: Raymann, met Jörgen Raymann. Dat werd als het ware het startschot voor een bijzondere week die vrijdag 1 april eindigt met de viering 10 jaar opengesteld huwelijk.

In de studio werd ik opgewacht door Ali Karacabay (foto rechts), de redacteur van Jörgen. Wacht eens even... Ali? Die komt me zo bekend voor?

Ineens wist ik het. Diezelfde Ali was 27 jaar geleden coverboy van de Gay Krant (foto links). Hij was toen een aanstormend filmregisseur, maakte vele documentaires voor Teleac en is nu programmamaker in Hilversum.

Met hem neem ik de week door. Maandag sluit de speciale editie van de Gay Krant over het opengestelde huwelijk. Dat zal nog een hele klus worden. Twee weken geleden werden onze lay out computers uit ons kantoor in Best gestolen, daardoor gebeurt alles nu met kunst en vliegwerk. Die avond heb ik een voorgesprek met een stel dat op 1 april gaat trouwen. Ik mag hun Babs zijn, hun Buitengewoon Ambtenaar van de Burgerlijke Stand.

Dinsdag werk ik op het Provinciehuis in Den Bosch. Als nieuwbakken Statenlid ga ik kennismaken met de mensen van de Griffie.

Woensdag mag ik met Queeny naar de tandarts voor een zenuwbehandeling. Ze heeft een hoektand stukgebeten, het arme beest. Die dag komt Omroep Brabant langs voor een tv-opname over het muziekstuk van Willem Jeths. Ze willen mijn mening weten. Maakt Best met deze keus een monumentale fout?

Dat lijkt me niet, ook al hadden veel mensen liever een tastbaardere herinnering gezien. Dit is ook zeer eervol en het past uitstekend bij de smaak van mr. Jan Wolter Wabeke, de man die de Stichting Vrienden van de Gay Krant jarenlang op de achtergrond juridisch adviseerde. Als officier van Justitie vond hij destijds dat hij onzichtbaar moest blijven. Hij zou anders zijn minister voor de voeten lopen. Daardoor kreeg hij toen onvoldoende eer voor zijn adviezen, dat kan nu met het muziekstuk worden rechtgetrokken.

Die woensdag heb ik ook een ontmoeting met Paul Haenen en Frank Poorthuis, de nieuwe hoofdredacteur van HP / De Tijd. We gaan samen een leuk plannetje uitwerken. En als ik dan toch in Amsterdam ben, ga ik even langs bij mijn uitgever René van Praag. Over zes weken moet mijn eerste roman bij hem verschijnen.

Donderdag barst het mediacircus écht los. Een uur te gast bij BNR, en onder meer een opname voor NOVUM-tv en 1Vandaag. En op vrijdag volgt de apotheose. Diverse huwelijken, de opening van een fototentoonstelling, live via een straalverbinding in Good Morning America en ’s avonds in Amsterdam een symposium over het opengestelde huwelijk met diverse ambassadeurs van landen waar de discussie over ons leukste immateriële exportproduct, het opengestelde huwelijk, nu speelt. Via dit blog mag ik de lezers van het ED op de hoogte houden.

　

Het park is klaar voor het weekend

Vandaag stond er een maandelijkse vergadering op het programma, maar voor dat we daar aan beginnen  eerst de dagelijkse dingen zoals het voeren. Vandaag was er bij het voeren niet veel bijzonders te melden of te zien, dus we konden al snel door met de overige zaken.
Een van de dingen die we op vrijdag meestal doen, is het park klaar maken voor het weekend zodat het park ook met iets minder personeel goed kan blijven draaien. Hierbij moet je denken aan het droog voer zoals brokken al klaarzetten en alles opgeruimd achterlaten. Ook zal met deze mooie dagen het terras een extra opknapbeurt moeten hebben en zo hebben we dat ook gedaan.

Na alle dagelijkse dingen zijn we ook alle dierenverblijven nagelopen waar vieze plekken lagen en waren, de ramen van de nachthokken gewassen, zodat de mensen weer goed naar binnen kunnen kijken en vers hooi en stro gegeven waar het nodig was. Ook hebben we de voerbakken voor de avond al klaar gezet zodat we na de vergadering niet veel meer hoeven te doen en sneller konden gaan genieten van het mooie weer.

Na de pauze was de vergadering gepland. Deze duurde wat langer dan normaal, want er moest een hoop  besproken worden over het komende seizoen. Wat wordt de planning is en hoe het zal verlopen.
Na de vergadering zijn we vlug de dieren gaan voeren. Je zult net zien dat het dan ook allemaal tegenzit, want de kapucijner apen wilden niet graag naar binnen.

Al met al was het een lekker weekje in het park met mooi weer en veel bezoekers. Ook de ervaring met het bloggen zijn we weer rijker.  Hopelijk hebben wij jullie ook via deze weg en een soort van kijkje achter de schermen kunnen en mogen geven. We willen iedereen uitnodigen het park een keer te komen bezoeken, want het is zeker de moeite waard.

 

Maikel Theunisse 
Team BestZOO
 

Wat een prachtige dag

Van ons en van de dieren mag het het hele jaar wel zo’n mooi weer blijven. In de vroege morgen met het zonnetje in ons gezicht gingen we weer aan de slag. In de ochtend het zelfde rondje lopen om te voeren en de dieren te controleren op hun gezondheid. Vandaag staat er in ieder geval voor de dierverzorging niet echt iets spectaculairs op de planning, dus we zien wel waar het schip strand.

Na de voerronde weer volop aan de slag om het park seizoenklaar te maken. De Kookaburra vogels vonden het niet zo leuk om gevangen te worden, want zij werden in de ochtend opgesloten in hun nachthok. We wilden namelijk het buitenverblijf aanpakken: bamboe  snoeien, nieuwe zitstokken ophangen en ook hier weer een verse bodembedekking leggen. Na de middag mochten ze weer los en je kon zien dat ze er van genoten.

Ook kwamen ze vandaag de nieuwe parasols brengen voor het terras. Hier zitten ook steeds meer bezoekers. Komende week zal ook het paviljoen achter in het park bij het terras seizoensklaar worden gemaakt, zodat mensen ook daar kunnen genieten van hun hapje en drankje.
Tijdens de dagelijkse mestschoonmaak bij de kamelen kon je in de verte al zien dat de rode reuzenkangoeroe ook zichtbaar aan het genieten was van het mooie weer.

Al met al was het vandaag een rustige, maar productieve dag.

Wat een weertje

De dag begon al met een stralend zonnetje. De vogels maakten al vrolijke geluiden en de apen schreeuwden dat ze graag naar buiten wilden om van het mooie weer te genieten. Vandaag is het de grote schoonmaakdag van het park, de nachthokken van de apen konden wel een poetsbeurt gebruiken en het water in de vijver van de koi-karpers moest ververst worden.

Na het voeren zijn alle apen uit zich zelf naar buiten gegaan zodat wij in alle rust de kooien konden schoonmaken. Een straf was het niet voor de dieren want ze genoten uitgebreid van het mooie lenteweer. De neusberen die 2 weken geleden naar ons park zijn gekomen passen zich steeds beter aan. Ze delen hun verblijf met de kapucijnerapen.

De bezoekers aantallen stijgen de laatste week zeer hard in verband met het mooie weer. Fietsers die langs komen pakken een bakje koffie en er zijn weer volop kinderfeestjes in de planning. Zij mogen helpen met voeren en verzorgen van de dieren.

Al met al was het een mooie, maar drukke dag. In de winter zijn er natuurlijk niet zo veel bezoekers maar nu komt de gezelligheid, frisheid en plezier weer terug in het park.

De lente begint in BestZOO

Vanmorgen toen ik van huis vertrok scheen het zonnetje al volop en de vooruitzichten die ik hoorde op de radio waren meer dan goed. Eenmaal op het park een bakje koffie en weer volop aan de slag. We waren met wat extra personeel zodat ook de extra dingen wat grondiger aangepakt kunnen worden en het park klaarmaken voor het (hopelijk) mooie lente- en zomerseizoen.

Een aantal dagen geleden zijn we begonnen met de renovatie van een grote vogelvolière waar ik vandaag maar eens mee verder ging want er moet nog een hoop gebeuren. Ook alle andere buitenverblijven moeten deze weken weer lekker opgefrist worden, zoals nieuwe touwen bij de apen, nieuwe zitstokken bij de vogels die uit hun winterverblijf worden ontwaakt. Er wordt grondig geharkt en de kooien krijgen nieuwe bodembedekking. De Lapland-uilen kregen een nieuwe nestkast, want hun oude was behoorlijk versleten. Zo krijgt het park langzaam maar zeker steeds meer kleur en een frissere uitstraling na die lange koude wintermaanden.

Tegen het eind van de dag liep ik met mijn camera door het park en zag dat niet alleen wij graag met mooi weer in de zon zitten. De ringstaartmaki’s gaan uitgebreid liggen zonnen. De nieuwe mannelijke wasbeer  (foto) die vorige week naar ons park is gekomen vermaakt zich steeds beter in de groep en ook de wasberen genieten met de hele groep van de zon.

Tenslotte  kregen we telefoon dat de papieren rond zijn voor het vertrek van de Darwin nandoe. Zij verhuist  naar de dierentuin van Rotterdam, omdat daar zijn meer van haar soortgenoten zijn.

Zo was de dag snel voorbij, was wel zwaar door al het geklus in, op en rond de kooien maar het resultaat mag er zijn.

Maikel Theunisse

 

De dag van een dierverzorger van BestZOO

Een blog, waar begin je mee? Voor dierverzorgers is dit geen allerdaagse taak, wij staan bijna de hele dag buiten in het Hollandse weer of in de nachthokken van de dieren.

Vandaag (maandag) was het een dag zoals er wel meer zijn: in de ochtend een bak koffie en bespreken wat er  op de planning staat en dan gaan we aan de slag. Zo pak ik mijn kar volgeladen met vers gesneden groenten, fruit, brokken en natuurlijk gieters met vers en schoon drinkwater.

Net als iedere morgen hoor je al op een afstand de dwergezels balken, omdat ze weten dat zij de eerste zijn die hun eten krijgen. Zodra je de bakken op de grond zet weten de capucijner-apen al dat het niet lang meer duurt voordat zij hun eten krijgen. Een volle bak met gesneden appel, apenbrokken en wat lekkere stukjes banaan gaan er wel in bij deze actieve beestjes.

Zo gaat onze ochtend verder naar verschillende apen en andere diersoorten die ons al van ver horen aankomen.

Nu de magen van alle dieren gevuld zijn gaan we beginnen aan de dagelijkse werkzaamheden zoals het uitmesten van de stallen. Ook gaan we langs de kamelenwei en begroeten we het 1 week oude kameeltje (foto) en controleren haar op haar gezondheid. Bij de apen worden dagelijks de etensresten van de vloer geraapt en als dit gebeurd is zijn we al bijna op de helft van de dag.

In onze pauze zijn we lekker in het zonnetje gaan zitten (hadden we wel weer verdiend). Daarna kunnen we beginnen met de extra werkzaamheden en de voorbereiding van de avondvoedering. Ook moesten we de Zwarte Ooievaars verplaatsten van voor de schermen naar een verblijf achter de schermen want deze worden fel tegen bezoekers en dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Na allemaal kleine dingetjes gedaan te hebben van schoonmaaktaken tot aan het vangen en verplaatsen van dieren gaan we ons langzaamaan bezighouden met de avondvoedering.
Tijdens de avondvoedering doen we voor de 2de keer de dagelijkse dierencheck om te kijken of alle dieren gezond en normaal gedrag vertonen.

Na de laatste dieren gevoerd te hebben ruimen we alles op en gaan we terug naar onze kantine. Hier schrijven we onze dagrapporten voor de collega’s en de administratie.

Dit was zomaar een dagje van mij als dierverzorger, morgen zal een van mijn collega’s ook een stukje vertellen over haar werkzaamheden op het park.

Maikel Theunisse

Team BestZOO

Lente in de dierentuin

Wij zijn met 5 dierverzorgers (Maikel Theunisse , Evie Stoltz, Valma Duquesnoy, Linda Janssen Steenberg en Nadia Kemper) en wij gaan ieder 1 dag een stukje bloggen over datgene wat hij of zij heeft meegemaakt of gedaan heeft.

Het beste restaurant van Italië

De eerste week van de Boekenweek sluiten we in stijl af met een boekpresentatie. Gemiddeld genomen, is een boekpresentatie een feestje voor de auteur, die er zijn vrienden, familie en bekenden voor uitnodigt. We nodigen een spreker uit, heffen een glas, en reiken het spreekwoordelijke eerste exemplaar uit. Dat klinkt als een nogal standaard opsomming, en in de meeste gevallen is het dat ook, maar het is vaak buitengewoon leuk en plezierig.

Zo ook vandaag, bij de ten doop houding van het ongewone reisboek Het beste restaurant van Italië, van Dylan van Eijkeren. In het boek laat Dylan zich van restaurant naar restaurant sturen door willekeurige Italianen aan wie hij de vraag stelt waar hij het beste lokaal kan eten, om zo niet bij de duurste sterrenrestaurants uit te komen, maar juist bij de kleine, onvermoede pareltjes van eettentjes, waar voor weinig geld veel lekkers op tafel wordt gezet.

De reisliteratuur is een steeds minder gelezen sub genre van de literatuur. In 1991 was het nog het thema van de Boekenweek, maar nadien is de aandacht ervoor afgenomen. Mijn beperkte theorie is dat het wordt veroorzaakt door het feit dat iedereen tegenwoordig de wereld rondreist en daarover blogs, Facebookpagina's en Twitteraccounts volschrijft, maar dat omgekeerd evenredig de behoefte afneemt de wederwaardigheden van een ander te lezen. En ergens is dat vreemd.

Literatuur immers, wil enerzijds herkenning bieden, anderzijds een nieuwe kijk laten zien op het vertrouwde. Een uitgekiende mogelijkheid voor de reisliteratuur, zou je zeggen, maar de aandacht ervoor blijft klein.

Bij de presentatie hebben we daar geen last van. Ronald Giphart houdt een inleiding, we drinken een prosecco, er zijn veel aardige mensen en op het trottoir voor Boekhandel van Pampus in Amsterdam is het heerlijk in de zon.

Op naar de tweede week van de Boekenweek, met een grande finale in Theater Carré, waar volgende week zondag Kader Abdolah om half 11 de rol van interviewer op zich neemt. Zijn gasten zijn onder andere Yvon Jaspers en Nebahat Albayrak.

Frustraties

En wordt er eigenlijk nog gelezen deze Boekenweek?! Door mij niet veel, moet ik bekennen.
Gisterenavond nam ik voor een tweede keer een manuscript door van een auteur met wie ik vandaag een afsprak had. Bij eerste lezing vond ik het manuscript al niet goed, en die mening blijf ik bij tweede lezing houden. Het gaat om een nieuw boek van een auteur van wie we in het verleden al enkele boeken hebben uitgegeven.

Bij ieder nieuw boek van iedere auteur wordt er redactiewerk op het manuscript verricht. Dat kan om grote dingen gaan, dat kan om kleine dingen gaan, maar elk manuscript gaat meermaals door de mangel om tot het best mogelijke eindresultaat te komen. Ik heb de auteur vooruitlopend op het gesprek een brief geschreven met daarin de bezwaren die ik op het boek heb, en we hebben afgesproken daarover vandaag verder te praten.

Al snel blijkt dat we het niet eens zijn, en ook niet eens zullen worden. We hebben met betrekking tot het verhaal, fundamenteel andere opvattingen over plotopbouw, over de manier waarop personages zouden moeten handelen, hoe spanning kan ontstaan, en hoe informatie moet worden gedoseerd.

In een eerdere aflevering deze week van dit gastblog schreef ik, dat een uitgever bij moet dragen aan de kwaliteit van de auteur. Ervoor moet proberen te zorgen dat een auteur het beste uit zichzelf haalt en het best mogelijke boek schrijft. Ik zie het als mijn taak auteurs te inspireren, te stimuleren, op een goed spoor te zetten of te houden; datgene toe te voegen wat op dat moment het beste is voor hun schrijverschap. En precies dat, lukt vanochtend niet, en dat frustreert zowel de auteur als mij.

Voor vanavond staat er een ander manuscript klaar in de e-reader (waarop ik tegenwoordig de manuscripten lees): de nieuwe roman van Robert Haasnoot, Het ruime bed. Dat verkeert in de eindfase van de redactie, begeleidt door top-fondsredacteur Ad van den Kieboom. Ik las een prille versie lang geleden, en ben benieuwd of alle belofte die daarin besloten lag, wordt ingelost.

Sander van Vlerken

ps: Gisterenmiddag signeerde Kader bij boekhandel Gianotten in Breda, om de hoek bij de uitgeverij. Even poolshoogte gaan nemen. Kader was niet te beroerd om als Jan Cremer op de motor te kruipen die er ter gelegenheid van de Boekenweek was neergezet (foto).

 

 

Een fijne dag op het kantoor

Met deze week nog een lastig bezoek aan een auteur, een boekpresentatie en een literaire avond in het verschiet, moet ik deze donderdag hoognodig verder met bureauwerk. We zijn in de afrondende fase van de bijstelling van onze beleidsplannen, en ik ga vandaag de laatste hand leggen aan het Fondsplan.
Een Fondsplan beschrijft de uitgangspunten die we hanteren voor de boeken die we willen uitgeven. Enerzijds verandert het boekenlandschap zo snel dat we regelmatig onze beleidsplannen moeten bijstellen. Anderzijds zijn de belangrijkste uitgangspunten al meer dan 28 jaar oud, toen directeur/uitgever Eric Visser uitgeverij De Geus oprichtte.

Die uitgangspunten zijn onder meer: we willen kwalitatief hoogwaardige boeken uitgeven. Zowel literaire kwaliteit, als productionele kwaliteit (gebonden boeken). Maar ook: we willen met de boeken die we uitgeven de maatschappij weerspiegelen. Bijvoorbeeld door even veel mannen als vrouwen uit te geven. Door werk van migranten uit te geven. Door geëngageerd uit  te geven. En van al deze grootheden is kwaliteit de aller belangrijkste.

Ik dacht eraan toen Jorgen Raymann in het openingsprogramma van het Boekenbal voortdurend grapte: ‘ En, wie heeft er een neger gezien in het filmpje?’ ‘Ze hebben natuurlijk een Surinamer gevraagd dit te presenteren omdat een Iraniër het Boekenweekgeschenk heeft geschreven.’  ‘Tot mijn Grote Drie behoort in ieder geval Albert Helman.’

De Nederlandse Literaire Instituties zijn nog steeds zo blank, zo klassiek Nederlands. (Kijk bijvoorbeeld maar naar de Avond van het Boek, j.l. maandag op tv.)  De literaire kritiek, de personeelssamenstelling van uitgeverijen, de belangrijke mensen in de boekhandelsbranche.

Vorige week contracteerde ik een Syrisch-Nederlandse schrijfster en een Roemeens-Nederlandse schrijfster, de week ervoor een Egyptisch-Nederlandse schrijfster. (En kort daarvoor een Belg…) Zoals gezegd: ‘ Van al deze grootheden is kwaliteit de aller belangrijkste.’ Dus het hadden ook ‘witte’ Nederlandse auteurs kunnen zijn.
Maar mij is duidelijk dat deze auteurs zich andere vragen stellen, en die interesseren mij.  En het is duidelijk dat zij zich dezelfde vragen als Nederlanders stellen, maar op een andere manier. Daarom ook ben ik trots op het Boekenweekgeschenk van Kader. Het laat het belang van de immigranten voor de Nederlandse maatschappij zien.
Heerlijk, zo’n dag op kantoor.

Sander van Vlerken, uitgever Nederlandse fictie en non-fictie De Geus

Uitgeven is people business

Uiteindelijk is het gewoon werk, zo’n boekenbal. Heel leuk werk, het allerleukste werk, leuker werk kan ik me niet voorstellen, maar: werk.

Uitgeven, leerde ik op dag twee van mijn eerste baan als redacteur bij uitgeverij L.J. Veen, is people business. Je draagt als uitgever bij aan de kwaliteiten van een ander, je probeert er het beste uit te halen, er het beste van te maken. Dus is het mensen-werk. En waar zijn meer mensen bij elkaar verzameld uit deze business dan op het boekenbal? Nergens! En aangezien het Nederlandse literaire wereldje als een speldenknop zo klein is, is toute business er.

Als een kraai boven het bal: Daar danst Tom Lanoye, moet hem dadelijk even bedanken voor de quote die hij voor Kristien Hemmerechts gaf.
Ha Peter Buwalda, mijn opvolger indertijd bij uitgeverij Veen, nu kandidaat voor de Libris prijs.
Onze eigen Esther Gerritsen, moed en vertrouwen inspreken voor haar optreden op het hoofdpodium (en diepe ontroering als ze het fantastisch ervan af brengt).
Bert Wagendorp, precies een jaar geleden gesproken, op dezelfde plek bij dezelfde gelegenheid, heeft zijn talentvolle dochter bij zich.
De winnaar van een mooie talentenprijs wil graag afspreken: ‘Maar waar gaan we het dan over hebben, want ik heb nog niets nieuws af?’
BV-er (Bekende Vlaming), onze eigen Annelies Verbeke: ‘ Ik ken hier niemand!’ Maar dat blijkt mee te vallen.
Van de andere Annelies (Beck, eveneens BV-er, presentatrice op radio en tv) houd ik het jasje vast terwijl ze danst, en hoop ondertussen dat het gesprekje met de nieuwe Vlaamse hoofdredacteur van NRC aandacht voor het boek dat ik onlangs van haar uitgaf gaat opleveren.

Diverse andere auteurs die laten merken ontevreden te zijn met de uitgeverij waar ze zitten en eens een hengeltje uitwerpen. Collega’s van andere uitgeverijen die feliciteren met het succes van Kader. Van half 9 tot 3 gaat het zo, en het is het allerleukste werk dat er is.

  

PS En De kraai? Die is opgestegen, hij fladdert de Boekenweek in, als verteller op weg naar zijn lezers. Kader heeft hem de wereld in geholpen. Het was mooi te zien hoe hij genoot.

PS 2: Waar was mijn snor op een stokje?

 

 

　

Iene Miene Mutte

 
 
v.l.n.r. Corne, verkoop binnendienst - Wachten op de dans - Joris, Marketing - Welmoed, Bureauredactie - Karin, Office Manager - Mariska, productie

Wordt er normaal gesproken gevochten om kaarten voor het Boekenbal, dit jaar verkeren we in de ongekende luxepositie dat het gehele team van De Geus naar het Boekenbal kan. En dus zindert en tintelt het al vanaf de vroege ochtend in ons pand.

Klaterend gelach rolt over de trappen, de vrouwelijke collega’s vergelijken hun hakjes, de mannen hun boorden. Corné zit vanaf half negen strak in het pak achter zijn bureau om de orders van de boekhandelaren te verwerken (er moet een herdruk worden opgelegd van De dood heeft mij een aanzoek gedaan van Kristien Hemmerechts). En ook Karin is al prachtig in het groen.

Karin heeft er een taak bijgekregen om voor 40 mensen een diner en vervoer vanuit Breda naar Amsterdam te organiseren. Bij Mariska (productie) hangt de jurk in het raam, en Joris (marketing) straalt alsof hij voor een snoepkraam staat. Succes hebben is leuk. Samen succes hebben het allerleukste.

Die luxepositie valt ons ten deel omdat we de uitgever zijn van Kader. We hebben lang en heel intensief samengewerkt met het CPNB, de organisator van de Boekenweek, en vanavond is het tijd voor een feestje.

Maar de aard van De Geus verloochent zich niet. Er wordt tot tijdstip van vertrek gewoon hard doorgewerkt. Er moeten Titelplannen worden besproken voor de najaarsuitgaven, redacteur Ad heeft een telefonisch redactiegesprek met Monique Samuel over de roman die we van haar gaan uitgeven, en de marketing- en verkoopafdeling draait op volle toeren (Gaat DWDD nou wel of niet door voor Esther Gerritsen?!)

Ik kan wel iets eerder naar huis. Om Jolanda, mijn vrouw op te halen, want na tien jaar mag eindelijk ook zij mee naar het Bal. Er hangen drie lange jurken klaar. Iene miene mutte.

 

 

Succes genereert succes

Esther Gerritsen.

Tijdens de Boekenbeurs in Frankfurt vorig jaar oktober, heb ik het verhaal van Superduif, de laatste roman van Esther Gerritsen, denk ik een kleine dertig keer aan buitenlandse uitgevers ‘gepitcht’ om hen te interesseren voor het boek. Er zijn tientallen manieren om een goede pitch te houden: op verkoopresultaten, op gewonnen prijzen, op recensies, op internationale successen, op de bekendheid van een persoon, en... op inhoud. Superduif pitchte ik op inhoud, niet omdat er op andere fronten niets te melden was, maar omdat het de beste manier was. Een verhaal over een meisje dat boven de middelmaat uit wil stijgen en dat ervan overtuigd is dat ze kan veranderen in een duif. Niet zomaar een duif, een superduif. Een duif die mensen redt: oude vrouwtjes voor aanstormende auto’s wegduwt, kinderen van electrocutie behoedt, jongens van de verdrinkingsdood redt.

In Nederland zeggen helden altijd: het is niets, ieder ander had hetzelfde gedaan in mijn plaats. Bonnie besluit dat anders te doen. Ze vertelt twee klasgenootjes over haar transformaties, en ze geloven haar! Ze helpen haar zelfs bij haar spreekbeurt.

Alle buitenlandse uitgevers wilden het boek zien. Maar kwaliteit alleen is niet voldoende, er is zoveel internationale kwaliteit om uit te kiezen. Succes is de belangrijkste motor voor meer succes. Van buitenlandse verkopen kwam het tot op heden niet. Maar: vandaag werd de shortlist bekendgemaakt van de Libris Literatuurprijs, en Esther Gerritsen zit erbij! Vanavond bij Tonko Dop bij Nieuwsuur, en morgen eventueel bij De Wereld Draait Door, morgenavond staat ze op het podium bij het Boekenbal als talent voor de toekomst. Succes genereert succes. Morgen de buitenlandse uitgevers even mailen.

Licht bewogen Esther Gerritsen bij de bekendmaking van de shortlist van Libris Literatuur Prijs.

Verdere oogst van de dag: Vissen redden van Annelies Verbeke verkocht aan Finland.  Spijkerschrift van kader Abdolah verkocht aan Rusland. (Daarmee staat de teller bij Kader op 27 landen, want Rusland hadden we nog niet.) Twee nieuwe plannen besproken met reisschrijver Dylan van Eijkeren, en een aantal inhoudelijke keuzes gemaakt met non-fictieschrijver Joop Hazenberg voor zijn boek De machteloze staat. Geen slechte oogst voor een maandag.

Inspiratie

 Hoewel de Boekenweek pas woensdag begint, is voor mij het feest van de literatuur  zaterdag al begonnen, bij de presentatie van de nieuwe roman De koning van Kader Abdolah (foto links).

Of eigenlijk, begon de Boekenweek van 2011 al eind 2009, toen het verzoek van het CPNB aan Kader kwam om het Boekenweekgeschenk van dit jaar te schrijven. Aanvankelijk dacht hij: Nee ik moet het niet doen. Ik moet verder met mijn nieuwe roman. Koning Nasser Al Dinh-Sjah, de grootvizier en het harem schreeuwden letterlijk om aandacht. Maar, een eervolle opdracht als deze is moeilijk te weigeren, realiseerde ook Kader zich. We spraken erover, en ja, hij aanvaarde de opdracht.

Maar daarmee begon de Boekenweek, feitelijk nog eerder, want we besloten te doen wat nog geen enkele auteur eerder deed. We zouden samen met het Boekenweekgeschenk, ook met zijn grote nieuwe roman komen. En over De koning hadden we al ruim daarvoor gesproken, aan de keukentafel in Delft.

Kader Abdolah ontvangt de felicaties

Voor mij transformeerde de historische figuur Nasser al Dinh Sjah in een romanfiguur op de achterkant van een envelop. Het was een warme zomerdag in 2009. De storm aan publiciteit rondom de vertaling van Kader van De Koran was een beetje gaan liggen, en hij schetste de contouren van zijn roman. ‘Het midden oosten’, zei Kader, ‘zag er eind 19e eeuw heel anders uit. Pakistan bestond nog niet. Afghanistan bestond nog niet. De grens tussen Perzië en India liep heel anders, hetzelfde met Rusland. Perzië lag op de route van de Engelsen en de Fransen naar India. Het was de tijd van de Industriële revolutie, maar Nasser al Dinh Sjah wilde niet de nieuwe invloeden uit het Westen toelaten in zijn behoudzuchtige regime.’ Maar op de kaart achter op de envelop, werden olievelden geslagen, Engelse schepen meerden aan, telegrafiepalen werden geplaatst... het westen kwam wel degelijk binnen, onder invloed van de grootvizier, een betovergrootvader van Kader zelf.

Uitreiking van het 1e exemplaar aan wethouder en loco burgemeester van Amsterdam, Lodewijk Asscher

Aan die zomerdag dacht ik terug, tijdens de boekpresentatie van afgelopen zaterdag. Ik ging die dag met de envelop onder de arm en met vleugels aan mijn voeten naar de uitgeverij terug. De koning was ook voor mij een romanfiguur geworden. Kader had hem tot leven geroepen voordat ik een letter had gelezen. Dat is wat hij doet: hij inspireert. En niet alleen mensen die direct met hem samenwerken, ik hoor het om me heen, voortdurend. Het wordt een memorabele Boekenweek.

Sander van Vlerken, Uitgever Nederlandse Fictie en Non-fictie De Geus

Het feestelijke opruimen

Dag 5

Na een feestelijke opening volgt het feestelijke opruimen. Het viel mee; in anderhalf uur was het gepiept. De bezoekers die er vandaag waren konden de tentoonstelling veel beter bekijken dan de aanwezigen tijdens de opening. De meesten namen dan ook ruim een uur om de expo te bezichtigen. Het mooie is dat terwijl je de voorwerpen bekijkt en de verhalen leest, je de gefilmde gesprekken hoort in de zaal. Eén DVD is direct te beluisteren, de andere via een koptelefoon. Ben zelf op mijn gemak door de expo gelopen en heb een selectie gemaakt van 8 kunstenaars en 8 kinderen die we thuis willen fotograferen met hun object op zaterdag 26 maart.

De keuzes zijn gebaseerd op diversiteit en fotografeerbaarheid van de voorwerpen. Dinsdag en woensdag komt Maarten van Loosbroek om samen met mij alle voorwerpen te fotograferen voor het boek. Maarten maakt ook de portretten en hij legt de tentoonstelling vast. Maarten is al bijna 15 jaar onze huisfotograaf. Als ik al het beeldmateriaal heb kan ik een vel maken wat dient als proefdruk voor het boek.

Woensdag komen Peter Thoben en Paul Kuypers om te overleggen over de teksten. Tesamen met mijn inleiding en de teksten van de deelnemers is ook het textuele deel van de publicatie dan helder. Rond 10 april moet het document naar de drukker zodat we op zaterdag 21 mei het boek kunnen presenteren. Alle deelnemers krijgen een exemplaar en de overige 600 verkopen we tegen een ongehoord hoog bedrag.

Voor diegenen die deze blog hebben gelezen wil ik zeggen: dank voor uw aandacht.

Voor wie de tentoonstelling nog wil zien zeg ik: dat kan nog tot en met 27 maart.

www.deoverslag.nl

Marc Niessen, 13 maart 2011

Het feestelijke opruimen

Dag 5

Na een feestelijke opening volgt het feestelijke opruimen. Het viel mee; in anderhalf uur was het gepiept. De bezoekers die er vandaag waren konden de tentoonstelling veel beter bekijken dan de aanwezigen tijdens de opening. De meesten namen dan ook ruim een uur om de expo te bezichtigen. Het mooie is dat terwijl je de voorwerpen bekijkt en de verhalen leest, je de gefilmde gesprekken hoort in de zaal. Eén DVD is direct te beluisteren, de andere via een koptelefoon. Ben zelf op mijn gemak door de expo gelopen en heb een selectie gemaakt van 8 kunstenaars en 8 kinderen die we thuis willen fotograferen met hun object op zaterdag 26 maart. De keuzes zijn gebaseerd op diversiteit en fotografeerbaarheid van de voorwerpen. Dinsdag en woensdag komt Maarten van Loosbroek om samen met mij alle voorwerpen te fotograferen voor het boek. Maarten maakt ook de portretten en hij legt de tentoonstelling vast. Maarten is al bijna 15 jaar onze huisfotograaf. Als ik al het beeldmateriaal heb kan ik een vel maken wat dient als proefdruk voor het boek. Woensdag komen Peter Thoben en Paul Kuypers om te overleggen over de teksten. Tesamen met mijn inleiding en de teksten van de deelnemers is ook het textuele deel van de publicatie dan helder. Rond 10 april moet het document naar de drukker zodat we op zaterdag 21 mei het boek kunnen presenteren. Alle deelnemers krijgen een exemplaar en de overige 600 verkopen we tegen een ongehoord hoog bedrag.

Voor diegenen die deze blog hebben gelezen wil ik zeggen: dank voor uw aandacht.

Voor wie de tentoonstelling nog wil zien zeg ik: dat kan nog tot en met 27 maart.

www.deoverslag.nl

Marc Niessen, 13 maart 2011

De bezoekers, een mooie mix

Dag 4

De opening. Een technisch detail van een project. Poetsen, opruimen,  inkopen doen, bar klaar zetten etc.

Gelukkig had ik André die me hielp. Ik merkte dat de afgelopen week zijn tol begon te eisen. Had nog even tijd om het geheel van de tentoonstelling te bekijken en het was goed.

Om 15:30 kwamen Ella, Jano en Eva om ’de bar te draaien’ en de hotdogs te serveren. De eerste bezoekers waren er al om 15:45. Kinderen met hun ouders.

De kinderen zoekend naar hun voorwerp en vervolgens trots tonend aan hun ouders. De ouders wat onwennig in de ruimte rondlopend, maar wel met een soort van hé dit is leuk.

Vanaf 16:00 loopt de ruimte snel vol en om half vijf is zie ik de vloer niet meer. Tijd voor een welkomspraatje. Dat heb ik zo uit mijn mouw laten rennen.

Tijd voor het voorbereiden van een speech was er niet. Ach, een woord recht uit je hart is wellicht veel toepasselijker voor zo’n gelegenheid dan een filosofische bespiegeling. Dat benadruk ik ook.

In het boek is daar plaats genoeg voor. Ik benadruk met name dat iedereen eigenlijk  op zijn gemak terug zou moeten komen om in alle rust de voorwerpen en de verhalen te ‘lezen’.

De expo staat tot 27 maart. Dus. Het geheel aan bezoekers was een mooie mix van kunstenaars, kinderen, leerkrachten en buurtbewoners. Om 19:30 afgesloten en naar huis gegaan waar ik gegeten heb met mijn kinderen en vervolgens aan dag 4 heb gewerkt. Morgen de laatste blogdag.

De tentoonstelling staat als een huis

Dag 3
Lange dag. Ben net thuis en het is 20:48. De tentoonstelling staat; als een huis.
Op het laatst was het wel puzzelen en schuiven maar het is een coherent geheel bestaande uit 148 totaal uiteenlopende items, bijzondere items. Van mensen in de leeftijd van 10 tot 75 met verhalen .

De verhalen. Ja. Veel herinneringen met verdriet, over de dood van dierbaren. Een zusje of een oma. Dat zit onder andere achter die voorwerpen. In het (gefilmde) gesprek wat ik zelf voerde met twee kinderen (er kwam een kind extra) moest het meisje huilen om haar overleden hond. Haar hond was al een jaar dood maar toch kwam die emotie rondom die dood weer naar boven.
Voor kinderen zijn met name honden hele belangrijke wezens in hun leven. Ze vinden er troost en praten tegen ze. Het zijn hun maatjes.

Maar er zijn ook vrolijke verhalen. Verhalen over het leven. Wat krijg je mee als je uit huis gaat? Een warme wollen trui van mama. Of een beschilderde pollepel. Ook van mama. Wat heb je allemaal meegemaakt? Toen je als 6- jarige op een boot leefde en op en neer naar Keulen voer met je ouders. Wat fascineert je? Een opgezette everzwijnenkop of een gemummificeerde paardenfoetus? Waar speelde je mee? Met plastic bootjes uit een cornflakespak op een blauwe tafel (de zee) in Stockholm of verwarmde je je aan je lievelingsknuffel genaamd ‘ezeltje’?

 


Het is een unieke verzameling geworden van bijna 150 jonge en oude mensen in Eindhoven. Een verzameling die tot ieders verbeelding zal spreken. Niet elk voorwerp of verhaal zal iedereen ‘herkennen’ maar veel opgetekende ervaringen en herinneringen blijken universeel. Morgen de opening. Inkopen doen, opruimen, vuurkorf en hout klaarzetten (fikkie bouwen), muziekje uitzoeken etc. Gelukkig heb ik hulp van André, Ella, Jano en Eva. 

Plastieke Hertjes & Buzz Lightyears

Dag 2
Vanochtend met Peter Thoben door de tentoonstelling in wording gelopen. Peter gaat een tekst schrijven voor in de publicatie. Om 10.15 komt Maarten van Loosbroek binnen met de eindmontage van de 14 gefilmde gesprekken tussen de kinderen en de kunstenaars, vormgevers en architecten. Gezien de beschikbare apparatuur is het best een redelijke en goed verstaanbare sequentie geworden.

Nadat Peter en Maarten zijn vertrokken ga ik als een haas aan het werk. Gelukkig komt Hans Matheeuwsen dadelijk om me te helpen. Het opbouwen van een dergelijke expositie vereist een bepaalde volgorde. Nadat ik gisteren de vitrines op zijn plaats had gezet en ruim 100 teksten had uitgeprint begon ik met het uitpakken van de eerste dozen.

Maar ja, die vitrines zijn natuurlijk niet schoon. Daarop heb ik Hans gebeld om me te helpen want dat Glassexgedoe is een tijdrovend karweitje. Enfin, Hans kwam redelijk op tijd en ik kon me volledig richten op het uitpakken en plaatsen van de voorwerpen met de bijbehorende teksten.

Het plaatsen is een delicaat gebeuren. Je maakt er of je breekt er de tentoonstelling mee. Een loei van een roze konijnenknuffel in dezelfde vitrine proppen als een klein koperen doosje slaat als een tang op een varken.

Toch wil ik niet teveel de wat meer esthetische voorwerpen van de kunstenaars apart houden van de veelal wat minder subtiele bijdragen van de kinderen. Een prachtig object (van een kunstenaar) is een dodenmasker van een kind met daarop geprikt een zwemdiploma. Verder was ik gecharmeerd van een keramieke Herdershond en een van Fanta blikjes gemaakt speelgoedvliegtuig (foto). Wie een van de eerste pc’s (foto) wil zien met 16K cartridges moet zeker komen kijken want die staat er ook bij.

Het lieve meisje had de 35 teksten uitgetypt dus morgen kan ik verder met die objecten.

Plastieke Hertjes & Buzz Lightyears

Om mijn vijfdaagse dagboek in een perspectief te plaatsen ben ik genoodzaakt wat achtergrondinformatie te verstrekken.

Het project Plastieke Hertjes & Buzz Lightyears waar ik over ga schrijven is feitelijk in oktober 2010 begonnen als een wijkproject onder de titel Juweeltjes uit Doornakkers-Oost. Dit wijkproject is nooit gerealiseerd. Daarover later.

De Overslag is een kunstenaarsinitiatief dat zich richt op de ontwikkeling, productie en presentatie van hedendaagse kunst. Sinds 2003 initieert de stichting tevens educatieve projecten voor kinderen van basisscholen in de directe omgeving. De keuze voor scholen in de nabije omgeving ligt voor de hand: kinderen komen te voet naar De Overslag wat de scholen veel rompslomp bespaart en op deze wijze kunnen we als culturele plek indirect wat betekenen voor (kinderen uit) de wijk waar we gevestigd zijn

Dezelfde gedachte als waarmee we het geannuleerde wijkproject Juweeltjes uit Doornakkers-Oost hadden opgezet. Het is nu niet het moment om diep in te gaan op het waarom dit wijkproject niet van de grond is gekomen. Ik zal dit in mijn inleiding van de publicatie van het project Plastieke Hertjes & Buzz Lightyears zeker wel doen. Deze verschijnt op 21 mei.

Nadat ik de stekker uit het plan voor de wijk had getrokken en met name de provincie Noord-Brabant als Grootinvesteerder had verzocht een doorstart te mogen maken in een andere vorm ben ik in januari een zestigtal kunstenaars, vormgevers en architecten gaan bellen en heb hen dezelfde vraag gesteld als de wijkbewoners. Daarnaast had ik al snel de medewerking van twee basisscholen die deelnemen met 91 kinderen uit groepen 7 en 8. Ik sta nu in de zaal van De Overslag, omringd door 14 vitrines en 148 voorwerpen al dan niet verpakt in een doos.

In de computer zitten 113 verhalen (een aardig meisje is voor mij 35 schier onleesbare kinderkrabbels letterlijk aan het overtypen á 1,50 per verhaal). Het leukste moment van het project is aangebroken: het inrichten van de tentoonstelling. Morgen ga ik wat specifieker in op een aantal fantastische bijdragen (kreeftenogen, gemummificeerde paardenfoetus, een pen met een bijzonder verhaal).

Het ceremonieel afbutsen

Het was een wervelende dag. Morgen ga ik er uitgebereid over vertellen. Ik wil u voor nu meenemen naar het moment van NU. 

Het is 23:20. Over 25 minuten begint het ceremonieel afbutsen van de Steek en krijgt de Burgemeester zijn Sleutel terug. Dan wordt alles weer zoals het was. Lampegat is om 00:00 weer Eindhoven.  

In het Feestpaleis is nog volop volk. De echte diehards, de echte volhouders, Ze hossen en springen alsof er geen morgen is... Of misschien juist wel omdat ze weten dat het morgen weer morgen is...

Ik ben vanavond mee op stap geweest met de bus van de Stadsprins altijd weer leuk om eens mee te maken. Een van mijn 'stoute dingetjes'.

We zijn juist gearriveerd in de Tent. Voor de  laatste keer blies de StadsHofkapel het Japapapapapa lied als de Stadsprins en zijn Gevolg binnenkomen "de aartshertog" (als u mij mailt, zend ik m u toe als Ringtone -gratis- leuk voor volgend jaar).

Voor uw beeldvorming: ik ben backstage en zit aan een picknicktafel met mijn minilaptopje.  Koelkasten, bierflessen op tafel, opladers van de walkietalkies, koffiepotten, bierglazen, kluisjes... Gewoon wat men kan verwachten bij de organisatie van een evenement. Het is geen gewoon Volksfeest meer, maar een evenement inmiddels. Een feest zoals we dat kennen van Eindhoven. Lampegat de Gekste. Echtwel!

De underground onderonsjes steken weer de kop op, ik verwacht dat er volgend jaar veel nieuwe rebellen opstaan om leuke gekke dingen met u en de andere Lampegatters te ondernemen. Ik heb er stiekem nu al zin in! CV het zatte Hertje in oprichting is al een feit; 8 leden geloof ik...

Ik ga snel nog een dansje doen binnen, Het is namelijk ook mijn laatste half uurtje van carnaval in Lampegat 2011. Maar ik heb hem graag met u gedeeld. Wie weet kom ik wel wat bekenden tegen binnen... vast wel!

Morgen haring happen... we gaan doorrrrr!

 

Het is d'n leste dag!

Vandaag even een kort berichtje. Vandaag beginnen we vroeg met het Bierelfuurke dat al 11 minuten aan de gang is, dus ik moet opschieten. Het is een intiem samenzijn in het afgeladen Feestpaleis de Tent.

Jawel, de brouwer geeft een vaatje of meer weg tot 12:30 uur. En er zijn frikandellen! Ik heb al een goejen bojem gelegd, dus eigenlijk hoef ik geen frikandel te happen straks, maar zal er vast wel eentje nemen. Direct daarna ga ik het er af trainen, eerlijk waar, beloofd!

Vandaag word weer een leuke dag, Bierelfuurke, tvopname voor EDtv in een sportschool (moet niet gekker worden!), Boerenbruiloft met Boer vind Boer, de statafelcompetitie van de Borrelbel met mijn vrienden van de vrienden van de vrienden van de vrienden, Betty Blue in cafe Wilhelmina, dan eh ff niks, met de bus mee vanavond!

Het is d'n Leste dag! Als ik het nu teruglees denk ik… ai ai... wat een krachtmeting, alsof ik alles nog op 1 dag wil meemaken, terwijl ik de andere dagen zooo relaxt allen en niks gedaan heb. 

Allez ik trek er vandoor. Het schijnt vandaag ook nog eens vrouwendag te zijn, dus maak mijn dag! 

Ik neem mijn mini laptopje mee vandaag en hoop nog een blog te schrijven vanuit mijn functie als secretaris van CV het Zatte Hert. (mijn trouwe twitterfans snappen em wel #zathertje tweet)

Alaaaaf … en we gaan door!!!! 

PS. en nu wil ik onderhand wel eens weten wie Lampileaks is !!! Maak u bekend!

PPS. Uitleg bij de eerste foto boven: een goejen bojem vur den lesten dag.

PPPS: En bij de tweede foto hier rechts: de statafelcompetitie: ik tip deze als winnaar! de Brabantse Bontmeiskes Draaien Door !

De mis gemist, gelukkig is er joetuup !

Terwijl ik gister nog op 1 oor lag mijn roesje uit te slapen, heb ik de carnavalsmis gemist. Typisch een geval van "Daar had ik bij willen zijn". Het was de laatste keer dat het koor van het Wilhelmina dit organiseerde. Ik was drie jaar geleden, bij de eerste editie en die was fantastisch. Ik sprak gister iemand die er nog helemaal vol van was. Hoe bijzonder dat is, een mis in de kerk, maar dan helemaal carnavalesk. We kijken uit naar wie het volgend jaar gaat organiseren. Zij hebben het teruggegeven aan het FEC. 

Wie weet ben ik er dan weer bij in 2012. Toch jammer ook dat ik de mis gemist heb dit jaar, maar zij begreep wel dat je keuzes moet maken in het leven en dus ook met carnaval. 

Wat was ik blij toen ik vanochtend een mailtje kreeg van Erik Swennen mijn Hofcomponist die het volgende schreef: 

Import Brabo's; ge het ut of ge het ut nie!

Wat was ik blij dat het luchtalarm om 12:00 uur vandaag afging.

Wat een goede service om alle laatslapers tegelijk wakker te maken. Ik kon vannacht niet slapen, heb vannacht naar Dweilradio zitten luisteren en foto's geupload voor mijn feestboek vriendjes. Het was weer zo'n fijne dag gisteren. Ik heb al eieren gebakken, snacks gebakken (is dat ook weer klaar voor vandaag), lekker buiten geweest met het hondje, in het zonnetje gelopen. Kreeg ook nog een 'echt leuk'  twittertje. Mijn ochtend kan niet meer stuk. ;-)

Vandaag trekken we er weer op uit.  Vandaag is het Pulle Vulle in het Pullman (voorheen Dorint Cocagne Sofitel) het Feestpaleis van de Bolhoedjes. Daar wil u bij zijn: kapellekes, optredens, muziek en veel leuke mensen. Het fijne van Pulle Vulle is dat je er zoveel bekenden tegenkomt. (en dat je voor 1 muntje een hele volle pul bier krijgt!)

Uiteraard gaan we ook het bolhoedje van dit jaar ophalen. Ik ben niet helemaal compleet met mijn bolhoedjes, maar ik heb mijn elfde aan de reeks gisteravond al mogen toevoegen.

Ik was gisteren in het Pullman met Harry Potter in NewKids style (koningcarnaval himself) en Pocahontas (import Brabo) en de sjieke mevrouw uit 't Gooi (maar eigenlijk een reintegrerende Brabo).
Pocahontas is een stoere import Brabo.  Ze was al voor de derde dag op rij op pad en vandaag gaat ze voor de vierde keer! Voor een meisje uit Barneveld vind ik dat heel erg goed. Ze host, danst, doet niet lastig als er iemand kwijt is, kan drie glazen bier tegelijk vasthouden, drinkt Jagermeister en tussendoor een frisje. Doorstaat de kriebelende pruik. Nog belangrijker: ze kan heel verdienstelijk slap zeveren.
Ze was een bolhoedje-virgin tot gisteren. Dus vandaag gaat zij, met haar bolhoed om de nek, richting het Pulle Vulle! Aan deze Lampegatterinneke in de dop zeg ik: inburgeringscursus voltooid!

Ik ken meer import Brabo's die carnaval ook heel goed begrijpen. Die doen echt hun best er leuk uit te zien. Doen gezellig mee met onze vakantie in Lampegat. We hebben het fijn met z'n allen. Soms loop ik in vol ornaat rond in mijn wijk OudWoensel - een multiculti wijkje. Het zijn vaak hen die uit een ander land komen, die mij begroeten met een knikje en een lachje. Soms met een praatje of een vraag over het carnaval. Ook al doen zij er niet aan mee, ze begrijpen het wel!

Carnaval gaat niet over tietenknijpen, kopkluiven en zoveel mogelijk bier scoren. Als dat is wat je denkt, hup terug in de trein naar je huis boven die rivier of waar dan ook. (En neem dan ook meteen die smurfen mee van JW Alphenaar - ook een hele prima import Brabo.) De rest mag blijven, graag zelfs!

Ik werd zojuist opgepiept waar ik bleef.

Dus: Salaai lieve mensen, tot merreguh !

 

Beetje stout doen hoort er ook bij

Carnaval is ook een beetje leuk stout doen. Geen ernstig foute dingen, maar gewoon een beetje ondeugend. Regels doorbreken, tegen protocollen aan trappen. Op plekken komen, waar je eigenlijk niet hoort te zijn. Iets ludieks ondernemen, iets wat niemand verwacht.  Iets waarvan ze achteraf zeggen: "daar had u bij moeten zijn". 

 

Vaak ontstaat de gelegenheid spontaan; door het moment ingegeven. Niet altijd ingegeven door drank, maar door spontaniteit en dadendrang! 

 

Maar sommige stoute dingen vergen een goede voorbereiding. Ik weet zeker dat Hans de Vet vandaag boodschappen gaat doen voor zijn stoute actie, dat prinsenontbijt op dinsdag waar ik vorig jaar over schreef. Wie weet dat de vader van Edwin vd Weijdeven ook weer muntjes heeft gemaakt. Dat was vroeger hun stout dingetje.

 

Ik heb met carnaval als Prinses EL samen met haar Dora's ook veel stoute dingen gedaan, gewoon omdat het leuk was. Omdat het eigenlijk niet mocht of tegen protocol indruiste. Kickuh in het hotel van de Stadsprins in de jacuzzi liggen (met kleren aan he). Op een gegeven moment krijg je privileges en dan is stout niet meer stout, maar gewoon. Een voorrecht zelfs. Saai dus. Dan ga je een ander format zoeken om weer stout te kunnen doen. Ik gooide na elf jaar mijn prinsesse cape af, om weer burger te worden. In de anonimiteit als ElluhZelluf kan ik weer  heerlijk stout doen! 

 

Naast een microfoon grijpen en er iets zinnigs in roepen, ben ik ook gek op 'podiumcrashen'. Gister dus weer heerlijk mee staan tambourijnen in de Altstadt. Bij Betty Blue. Op het podium dan wel te verstaan. Ben benieuwd wat voor stouts ik ga vandaag ga doen!

 

ps. OPROEP: Ik sprak gister Gijs de Goede, die zoekt stoute mensen om samen wat nieuw pit te gooien in het Lampegatse Alternatief Clupkes circuit. Zo goed als alle alternatieve clupkes zijn inmiddels geadopteerd door het FEC, officieuze aangelegenheden geworden. Dus creatief en carnavallend Lampegat. Laat u horen!!! 

 

Aanmelden kan bij mij: elluhzelluf.nl na de carnaval treffen we elkaar dan voor een goede brainstormsessie ! 

 

Het betere tambourijnwerk; podiumcrashen bij Betty Blue

'Brabant' live vanuit cafe Altstadt op zondagmiddag

 

Gas erop, backstage in de tent en les in flirten!

Maximaal 300-350 woorden mag een gastblog zijn. Ik heb zulke leuke avonturen beleefd gisteren, dat gaat niet lukken dus he!

Pirateskatje, Indiaantje op te paard, die holzhackerbum B5rbelmadel, grusse aus Tirol Peter, japanese girl, Suske & Wiske, Sleazy Sherlock, da Pimp, Bee & Bear, ome Willum, Matroosje020, Johnny Lion, nog een Peter uit Tirol en ik, zei ElluhZelluf staan opeengepakt in cafe de Kram.Het is inderdaad bier bier bier bier bier bier bier en af en toe slokje Jagermeister. Veel hossa hossa en powerpolka uit de boxen.Ik krijg een natte klets bier in mijn decolleté. We lachen veel, weten alleen niet  waarom, vooral om de mislukte foto's waarschijnlijk. (toch ben ik vandaag zeker al dertig keer getagged op Facebook - ja ook op die mislukte foto's!) We dansen op carnavalsklassiekers uit Grease, By the dashboard light; enfin u heeft er wel een beeld bij denk ik.

Gezelliger dan bij de Kram wordt het niet, we doen nog een poging in twee andere kroegen. We geven het op bij Krabbedansen (te druk) en uiteindelijk belanden we in Feestpaleis de Tent. Onderweg er naartoe werd ik nog gehuldigd met een blauwe emmer door 3xM marcel marco maurice. Ik kreeg er een stickertegeltje bij, maar die ben ik alweer kwijt iets over eerder drinken dan eten. Echt zoo leuk weer. Uiteraard was ik mijn vriendjes kwijt, we staan rechts bij het podium. Ja ik ook!

Maar dan komt Rene Schuurmans op, we zijn precies op tijd. Ik sta lekker vooraan, wil wat foto's schieten maar dat mag niet. Echt; die perskaart van de FEC; ge hed er niks aan. Gelukkig ken ik Johan Plateijn. We hebben ooit samengewerkt aan de StedenEstafette ivm Jaar van de Armoede. Hij is de met ca. 900 foto's per carnavalsdag met recht de hoffotograaf van de FEC. Hij schiet briljante plaatjes vanaf het podium met mijn aaifoon! Ik ga nog even backstage en krijg een koud biertje uit de Tent koelkast hahaha. We kijken samen wat foto's van de optocht op zijn laptop. Gezelligheid dus. Een dikke knuffel en ElluhZelluf staat weer buiten.

Ik strijk neer op het terras van de snackbar waar ik drie brave huispapa's tegenkom. Uit Geldrop, Waalre en Amsterdam (maar eigenlijk van hier) maar nu bij hummes bunkt. Ik vraag ze wat zij nou eigenlijk van carnaval vinden? "Dom bier drinken en mensen kijken", zeggen ze. Ik zie hier geen diepte-interview ontstaan en stap over op iets praktisch, flirten.
Ik krijg vakkundig les in flirten. "Het gaat om de knie, iemand in de ogen kijken, zachtjes in de knie knijpen en zeggen dat je die persoon echt, echt, maar dan ook echt, heel erg leuk vindt." Ik laat de schaafwond op mijn knie zien van mijn fietsval. Foute boel; een "major turn-off". Ze coachen me nog even in eetcafe Publiek, (040meatmarket40+) If you can't make it there, you can't make it anywhere. Nope.
Nou ja wel weer een nieuw twittervriendje erbij en hoogstens op 38 geschat. Ook mooi!

Ik ben nog tot in de late uurtjes doorgegaan en ben nog veel mooie mensen en mooie verhalen tegengekomen. Suus uit A’dam maar ooit uit Eindhoven (ziet er ook nog steeds verrekkus goed uit), Nathalie de zus van … , een halve zoo met wilde dieren uit Someren, een vrouwke die d’r visitekaartjes kwijt is, advocaat Moskoniets die een ghost twitteraccount heeft om misstanden op zijn middelbare school aan de kaak te stellen, Rene een echte bolhoedenman. Echt ik zeg het gewoon nog een keer 'Lampegat is de men'.

Het was een heerlijke avond en nacht!
Nu moet ik opschieten! Ik word namelijk zo verwacht bij het podium van Altstadt waar Betty Blue optreedt. Ik geloof dat ik een paar nummerkes mee ga tambourijnen.

'Brabant' live opgenomen in cafe de Kram op zaterdagavond:

  

Op vakantie in Lampegat

Zaterdag is de eerste dag carnaval.
Oh man oh man. Het was vrijdag veel te gezellig in de Prins Hendrik en bij het Toeters stemmen. Ik had visioenen van mijzelf in een te groot bed met een ijszak op mijn hoofd. Als dit de toon gaat worden voor de carnaval... En we zijn nog niet eens echt begonnen. Ik besluit het rustig aan te doen! Geen stress, geen gedoe.

Ik heb gezien dat in kennelijke staat een blogje schrijven geen goed idee is. (zie blogpost op locatie vanuit the Little one bar.) Dus zaterdag voor het carnavallen eerst in fatsoenlijke taal mijn blogjes gepost. Ook had beloofd wat te doen voor een buurtbewoner die zijn 65e verjaardag binnenkort viert en dat moest echt eerst af!

Ik ben rijkelijk laat want mijn fietsband is lek. Dus deze carnaval alles lopend. Met hond, tambourijn, logeerspullen en laptop loop ik naar de stad vanuit Oud-Woensel waar ik woon. Ik heb een fijne residentie in de binnenstad geregeld; snel daar de hond droppen en hoppa: gas erop! Onderweg toch even kijken waar mijn 'vriendjes'  zijn. Via twitter en foursquare vind ik ze al heel snel bij de tent. Hondje Enzo wordt stevig geknuffeld en na drie dikke kussen, een peuk, een slok bier wandelen we verder.

Ik loop door de Heuvelgalerie en hoor muziek. Er is warempel nog volk bij het Muziekgebouw. De borrel van Club 111 is nog in volle gang. De Dora's zijn er natuurlijk ook, dit jaar met paarse pruiken. Vief heeft al een hoge hoed te pakken, de rest van de oud-stadsprinsen wil niet meer zo meewerken aan deze leuke traditie. Na drie kussen beloof ik dat ik snel terugkom! (tja dat is er dus niet meer van gekomen).

Eenmaal aangekomen op mijn logeeradres doe ik het te relaxed aan. Ik besluit de dag te laten voor wat het is en te gaan voor een ouderwetse avondploeg-gas-erop carnavalsavondje. Je weet dat dat consequenties gaat hebben voor de volgende ochtend. Geen carnavalsmis, zeer waarschijnlijk een vette kater. Laat uit je nest.

Maar wat heerlijk ook eigenlijk. In je eentje carnaval vieren zonder clupke is carnaval zonder verplichtingen. Je bent overal op tijd, niemand die op je wacht of je kwijt is. En als je een leuk clupke tegenkomt, ben je meestal welkom om er samen een te vatten. Je kunt zo lang als je wil met iedereen op straat slap lopen zeveren. #ikhoudervan. Het geeft me een gevoel van vrijheid. Lekkerrrr op vakantie in Lampegat.
 
ps. Ben al veel mensen tegengekomen die ook op vakantie waren in Lampegat. Die boeken volgend jaar vast en zeker weer bij!

Waar het te doen is... vandaag is het carnaval!

Als fervente twitteraar, @ElluhZelluf, krijg ik rond deze tijd veel vragen over carnaval. Tweeps, zoals ze heten, denken dat ik verstand heb van carnaval. "EL waar moet ik naar toe met carnaval? Waar is het te doen?"

Lieve mensen. U moet daar heen gaan waar uw voeten u brengen! Waar uw oren u heen voeren. Waar de leuke mensen zijn. Waar u dat leuke piraatje of prinsesje kunt schalken. U gaat altijd de goede kant op... richting gezelligheid; richting bar. Gisteren vroeg iemand dat ook in de kroeg. Hallo? U bent al waar u wezen moet. Ik verbaas me erover steeds weer. Carnaval bent u zelf, het feestje maakt u zelf!

Maar als u denkt dat u een handje geholpen moet worden heb ik wel een paar suggesties:
De Mert, elke dag wat leuks. Stratumseind, altijd vers getapt biertje. Maar ook: kindercarnaval vanmiddag in cafe Berlage. Ouderwets Krabbedansen in Smalle Haven Thuis. Lampegats terror corps in Kitsch op Stratumseind. Om 16:00 uur #CarnavalsTweetup bij Publiek als u twittert. Zit u bij sponsorclubke Club111 dan is het straks borrelen in het muziekgebouw. 

Ook de moeite waard voor ouderwets carnaval: het nieuwe Feestpaleis cafe den Bolle op het Stationsplein, daar was gisteren de opening. Kei gezellig! Uitbater Wolfgang heeft ook een leuk programma voor u! Morgenochtend om 10.30 uur de carnavalsmis in de Catherien!

Ikzelf ga vandaag een keer ouderwets naar cafe Oud Eindhoven op het Stratumseind. Over tradities gesproken zeker al 40 jaar komt daar op carnavalszaterdag een familie bij elkaar. Ooms tantes, neefjes nichtjes, vriendjes en ander gezellig aanhang van de familie van Dommelen. Toen was er een tante Nel nu is nicht Brigitte de vrouw met de pot! Die houd precies in de gaten wie wat drinkt, wanneer je weer moet potten. Vingers opsteken voor gevorderden zeg maar. Voordat ik als prinses EL carnaval vierde maakt ik daar elk jaar mijn entree met mijn neie pekske. Ik ga er weer eens kijken, oude gezichten en nieuwe bekenden ontmoeten... Een oude traditie in ere herstellen.

Als u zelf op pad gaat, hou er dan alvast rekening mee dat u op uzelf bent aangewezen. Het komt namelijk vaak voor dat u uw clupke kwijt raakt. Veel plezier vandaag en we zien elkaar!

Oh ja. Gister sprak ik Emilio de Vlam, de man van de feesttent op de Mert. Hij wil mij nog steeds niet vertellen hoe vaak de biertank word bijgevuld. Wel hoe vaak de gastank voor de verwarming wordt bijgevuld. 4x Namelijk, u ziet het Lampegat laat u nergens in de kou staan. U bent overal welkom!

(Ben wel benieuwd of de banier uit de tent van de Stadsprins weer terecht is cc @Lampileaks)

Carnaval in Lampegat is de mens

Er komt veel onzin voorbij op een carnavalsdag. Maar zeker ook veel zinnige dingen op de dagen ervoor. Verwachtingen, de spanning wordt opgevoerd, plannen zijn gesmeed. Er wordt veel gepraat met elkaar op de voorfeesten.

Carnaval in Lampegat wat is dat eigenlijk?
Carnaval in Lampegat is jong, er zijn weinig tradities, een korte historie. Carnaval in huidige vorm, pas sinds de jaren vijftig, in carnavalsbegrippen is dat kort.
Er zijn veel feesten, veel kroegen, veel oude en nieuwe initiatieven. Er zijn reorganisaties, er worden tenten bij gezet, feestpaleizen bijgebouwd. Veel vertimmerd aan al die leuke dingen waar u heen kunt gaan. Het zit de Eindhovenaren in het bloed. Innovatie, in ontwikkeling zijn. Het kan altijd nog beter; anders. Ja Lampegat de gekste, het kan altijd gekker. Er worden veel inspanningen verricht door de Federatie, tegenwoordig ondersteund door City Dynamiek.

Maar is dat echt nodig?
Ik spreek diverse echte carnavalisten zoals Dolle 3S en Koen van de Noort. We zijn het met elkaar eens. Carnaval in Lampegat is van de mensen. Zij bepalen of het carnaval is of niet, Waar het echte feestje is. Of er een nieuwe traditie ontstaat. Welk lied spontaan wordt ingezet en vooral waar. Het echte carnaval in Lampegat zit 'm in de mensen. Hun gekkigheid, hun doldwaze acts, de pekskes, de warme liefde voor ons Lampegat.

Deze wijze woorden komen bij Koen (oorspronkelijk uit 'Lind') naar boven:
"Hoe een Brabander een Lampegatter wordt
Overal is carnaval meer dan Lampegat.
Elk durp ademt meer carnaval dan Lampegat.
In Lampegat telt de mens, en in elk mens zit Lampegat.
Samen maken zij Lampegat tot ut Lampegat...
Maar het ademt niet door elke Eindhovenaar,
wel door elke Lampegatter... "

Lampegat dat zijn we samen, daar kan geen georganiseerde gekte tegenop!
Allez ik trek mijn jas weer aan en ga net als alle andere Lampegatters mens lopen zijn...

U had er bij moeten zijn

Blogpost op locatie The Little one bar. 19:45 vrijdagavond.

Een veel gehoorde kreet deze week. Op woensdag was het Harde Jongens Feest. Voor wie er associaties bij krijgt. Het is iets heel onschuldigs voor de echte carnaval die-hards die niet kunnen wachten tot carnaval begint. De Harde Jongens is een delegatie stadshofkapel Eendracht muzikanten die inmiddels zijn afgezwaaid als kapellid. Voor de vijfde keer op een rij organiseren zij dit feest. Ik kom in de rookruimte van het Concert Carnavalesk Peer tegen.Tijd voor een diepteinterview dus.

Heel erg veel verder dan een Je had er bij moeten zijn komen we niet. Hij legt uit wat het is 'een mix van Apres Ski, Brabant Party, Schlagers en Carnaval. Ze noemen het 'PowerPolka'. Ik had er nog ooit van gehoord, maar het klinkt mij als een vette party in de oren. Een intiem feestje met 500 man. Volgend jaar toch maar proberen er bij te zijn.

 Een feestje waar U zeker bij had moeten zijn was het Concert Carnavalesk. Het was oprecht Bellissima!

Iedereen is daar extra mooi verkleed. Het is een serieus concert dat je raakt. Het Philips Symfonie orkest is in vol ornaat: verkleed als maffiosi, gondelvaarders en de dirgigent is verkleed als dirigent.

We zingen samen O Sole Mio. De solisten zingen prachtige liederen uit Italiaanse opera's en films . Ik word altijd heel week van muziek. Ik pink een traantje weg. Muziek dat raakt. Echt de moeite waard.

Het feestje daarna is zoals gewoonlijke een heerlijke reunie met lampegatters. Een onderonsje. Een dansje! Aanmeren met de boot aan de bar. We gooien het anker uit. We vatten er ut een of meer...

U sna... - oh wacht Kat de zus van de kakmadam gaat mij nu de elfde medaillie aan een touwke omhangen, Tja zo gaan die dingen in een fijn kroegje in Lampegat - ..pt het al. Als u er niets van snapt; geen illusies wij snappen er ook niet veel meer van..

U had er bij moeten zijn, pas dan begrijpt u het!

 

 

Stilte voor de storm op het Stratumseind

De dinsdag voor de carnaval is als het oog van een storm. Stilte. Roerloos zonder beweging te midden van totale carnavalschaos en gekte. Weinig activiteit vandaag dus in Lampegat.

Het was een dag zoals zo vele. Met de hond wandelen, wat werken bij SupportPunt, nog een opbouwende discussie na werktijd. Terug naar huis fiets ik langs de Feestpaleizen en een uniek stukje Eindhoven: het Stratumseind.

Er wordt hier en daar getimmerd (Lampegat feest-proof maken) en de boel wordt versierd.

Ik ben de tel kwijt maar zeker meer dan 50 cafe's in een straat, waarmee het Stratumseind "de langste kroegenstraat van de Benelux" is. Brabantse nachten zijn lang, op het Stratumseind zeker tot een uur of vier in het weekend. Maar de nacht is daar altijd jong... ik schat een jaartje of 16 op zaterdag. Nee, een 45plusser als ik heeft buiten de carnaval, op een enkel kroegje na, daar weinig te zoeken. Maar met carnaval is dat een heel ander verhaal. Dan mag ik daar graag komen voor fijn middagje dweilen!

Dweilen? Zal het even uitleggen. U neemt een paar vrienden, een onooglijk portemonneetje, een vriend die goed is in vingers opsteken en rekenen, spreekt 's middags af, bij voorkeur aan het begin van het Stratumseind. (komt u uit Stratum dan mag u in het zuiden beginnen, komt u uit Woensel dan mag u aan noordzijde beginnen.)

U doet elk een bepaald bedrag in het portemonneetje en de man of vrouw die kan rekenen is nu "nen diejen met de Pot". U gaat al zigzaggend van links naar rechts elk kroegje binnen en bestelt het een en het ander. Nee een lege kroeg slaan we niet over, hup naar binnen! Een feestje maakt u immers zelf! Als het te gezellig is, dat doen die kasteleins namelijk, gewoon weer weg gaan. U gaat van kroegje naar kroegje. Tussendoor maakt u een snackstop bij de automatiek voor een bosje frikandellen. Voila, u bent aan het dweilen.

Onderweg komt u veel kapellen tegen en andere dweilclupkes. Dat is erg gezellig, leuke praat dat nergens over gaat. Aan het eind van de middag of vooravond bevind u zichzelf ergens in het midden van alles en niks (zo voelt dat tenminste). Zoals het hoort met carnaval. Vakantie van je hoofd, je dagelijkse gang van zaken. Soort mindfullness op z'n Lampegats. Je eigen stilte in de storm. Zen met carnaval; ja dat is ook carnaval!

Lied van 21e Prins Bock d'n Urste: 

Roze is stoer

 
  Gisteren kondigde ik het al aan, op stap met het vrijgezellenfeest van het boerenbruidspaar. 

Voordat ik mij aansluit bij de boerinnen ga ik eerst naar de bio tapasavond van de  Stoere Vrouwen regiment Eindhoven. Ik ga op weg naar Iris, de regimentsleider. In mijn fietsmandje de zelfgemaakte falafel met killerknoflookdip. Lekker eten met andere Stoere Vrouwen. 

We praten over organisch katoen, eten zonder E-nrs, minimalistisch en zelfvoorzienend leven. Alle aanwezige vrouwen voelen zich verwant aan eerlijk winkelen, duurzaam, behoud van natuur, mens en dier. We maken plannen om het anders te doen, anders te denken, anders te shoppen en Roxane vertelt hoe je 'anders' cupcakes kunt bakken. Bio is zo gek nog niet!

Er worden groene overalls gepast met stoere roze (boeren)baretten. Ik krijg een mooie roze baret. Wat aardig en wat komt dat goed uit met de roze dinsdag in het vooruitzicht! 

Thuis trek ik snel mijn 'minimaal verkleed' roze colbert aan, een zwarte boerinnenshawl en de roze baret. Het speldje van de boerenbruiloft op mijn revers en ik kan op pad!

 

De boeren en boerinnen gaan helemaal los in de Pecheur een van de oudste en bekendste homobars van Eindhoven. Het is enorm druk en er hangt een positieve gezellige vibe. Iedereen ziet er sjiek uit zoals we dat gewend zijn van de bruiloftsgasten. De boerinnen met prachtige poffers, bontjes, skonne zwarte kleedjes. En de boeren? Die voelen zich hier prima op hun plek. Dansen als dollen op typische gay-hits. Moet niet gekker worden! Echt dit had u mee willen maken.

Boer vindt Boer. We zijn het met elkaar eens, dit is wel heel bijzonder, ook al zijn we het er ook over eens dat het niet bijzonder zou moeten zijn.

Charles van de Langerijt de voorzitter van gezelligheidsvereniging Effe Anders is er content mee en trots!

Het verloofd koppeltje heeft het ook goed naar de zin. De petten staan scheef, de Federatieshawl als cape omgeknoopt. Ik hoor een van de twee zeggen dat het z'n beste vrijgezellenfeest ooit is. ;-) Tja, dat kan ik me voorstellen met 130 dolle boeren en boerinnen op stap!

De Stadsprins Ben d'n Urste en zijn Gevolg is er ook in minimaal verkleed outfit. Jonguh wat kan die prins dansen. Zit wel goed deze carnaval. Ik raak in gesprek met zijn vrouw Christel die hofdame is. Alles is goed geregeld met de oppas want moeders komt in huis tijdens de carnaval. (ik hoop dat moeders weet dat het niet alleen bij de carnaval zal blijven – want het is een druk leven Stadsprins zijn). En natuurlijk mag ik wel mee met de bus. Ik ben gewoon van de familie! (cc Jan v Gorp)

We dansen nog een sirtaki en als Benny Nijman begint te zingen “een vrijgezel gaat nooit slapen....” Denk ik 'tijd om naar huis te gaan!'

Het was een mooie en inspirerende avond! Alles was Effe Anders. En vooral ook erg roze. Toevallig een van mijn lievelingskleuren!