De uitslag en show…

Waar de show zeer verrassend en met een geweldige filmmontage (zie ook hieronder) begon, bleek al snel dat hosts James Franco en Anne Hathaway of heel zenuwachtig waren, of dat ze niet veel interessante teksten gekregen hadden van de schrijvers.
De eerste twee Oscars (art direction voor Alice in Wonderland en cinematografie voor Inception) waren lichtelijk verrassend, en toen kwam de Oscar voor beste vrouwelijke bijrol. Kirk Douglas, op leeftijd en nooit helemaal hersteld van een beroerte, wist de spanning goed op te voeren door eerst Anne Hathaway te laten blozen en daarna tijd te blijven rekken. Uiteindelijk won Melissa Leo echter terecht voor haar geweldige onherkenbare rol in The Fighter. Haar speech verliep niet zo soepel, totdat ze zei “…Kate made it look so fucking easy!”, en inderdaad: ‘the F-word’ had ik bij de Oscars nog nooit gehoord ;).
 
 


Justin Timberlakes bekentenis dat hij Banksy zou zijn toonde de favorietenrol van Exit Through the Gift Shop als beste documentaire, maar die Oscar ging naar Inside Job, gemaakt uit woede omdat er geen van de ‘daders’ van de financiële crisis ook maar één dag in de cel gezeten hebben.
Naast de verwachte Oscars voor Toy Story 3 (best animated feature), The Social Network (best adapted screenplay én original score), Inception (sound editing én mixing), Alice in Wonderland (costume design), The Wolfman (makeup), The King’s Speech (original screenplay) gaf Christian Bale een mooie emotionele speech richting David O. Russell en de échte Dicky Eklund, maar brak bij pas bij ‘t noemen van z’n vrouw en kind.
Tussendoor proberen James Franco als soort Marilyn-travestiet en Russell Brand als verknipte tolk er wat humor in te blazen, maar ondanks de mooie speeches is de presentatie vanavond niet om over naar het ED te schrijven. Het lijkt dan ook dat ze Billy Crystal er precies op tijd bij haalden, want hij toont kort even z’n klasse bij het introduceren van een hommage aan de Oscar-uitreiking van 1953, gepresenteerd door Bob Hope. Inception wint z’n vierde Oscar (visual fx), en The Social Network pakt de derde Oscar, nu voor editing. Het lijkt de goede kant op te gaan voor de Facebook-film. 
 
 


James Franco maakt een leuke grap over de dubbelzinnigheid van sommige filmtitels (Winter’s Bone, Rabbit Hole en How to Train Your Dragon), en Randy Newman verzilvert z’n 20e (!) nominatie en pakt z’n en de tweede Oscar voor Toy Story 3. Het jaarlijkse emotionele moment – de In Memoriam – wordt behoorlijk verkracht door de zang van Celine Dion, I kid you not..! Maar dan wordt er gebroken met de verwachtingen, als Tom Hooper beste regie wint voor The King’s Speech. “Nu gaat The King’s Speech ook beste film winnen!”, hoorde ik gebezigd worden naast me op de bank.
De jaarlijkse ere-Oscars is vaak een mooi emotioneel moment, maar helaas is het dit jaar weer op een onrespectvolle manier uitgevoerd, door de Oscars eerder al uit te reiken tijdens de “Governor’s Awards”. Daardoor kregen Francis Ford Coppola, Eli Wallach en een onbekende filmhistoricus niet de aandacht die ze wel verdienen.
Dan breekt het moment aan waarop Natalie Portmans leven verandert. In een mooie emotionele maar nette speech bedankt ze alles en iedereen, maar vooral haar verloofde die haar heeft opgezadeld met de mooiste en belangrijkste rol die ze ooit kan spelen, die van moeder. Direct daarna wint ook Colin Firth terecht de Oscar voor beste acteur in The King’s Speech. Hij is gevat en kan z’n dansimpulsen bijna niet onderdrukken. 
 
 


De avond eindigt zoals gebruikelijk met de Oscar voor beste film. Eigenlijk ben ik blij dat ik ’t vooraf fout had, want ik kan zeker wel leven met The King’s Speech als beste film bij de Oscars dit jaar. De eindzang van een kinderkoor was leuk, vooral voor die kids, maar daarna werden alle winnaar op een wat ullige manier met z’n allen naar voren gehaald. Een beetje tekenend voor de show, die functioneel helemaal klopte, ook wel terechte winnaars opleverde, maar nergens uitblonk in creativiteit of amusement. We’re in Hollywood, toch..?