Gastblog

Sleeën als warme broodjes over toonbank

Vandaag een beetje verrast dat het vannacht is blijven sneeuwen. Dat betekent vroeger uit de veren, want de sleeën moeten aangevuld worden.

En inderdaad er zijn vandaag heul veul sleeën verkocht, Zowel in de winkel als de webshop die nu 2 maanden draait.

Vandaag kwam er bovendien nog ëven een bestelling binnen van een voetbalvereniging. Of zij nog even 200 kadootjes ingepakt konden krijgen. Dus maar even hulp ingeschakeld. 

De Playmobil is ook weer aangevuld. Want ik heb vandaag een grote zending binnen gekregen, zodat onze collectie weer bijna helemaal compleet is. En er waren nog veel positieve reacties van bedrijven die afgelopen weekend al het Sinterklaasfeest gevierd hebben. Zowel de kinderen als de ouders vonden het weer fantastisch.

Vanavond nog even een rustpauze, voordat de koopavonden weer beginnen.

Nog even rustig

Wij zijn één van de oudste zelfstandige speelgoedwinkels van Nederland, en bestaan al meer dan 80 jaar.
Deze tijd is voor ons de drukste tijd van het jaar met de verjaardag van Sinterklaas.
Nadat wij afgelopen weekend bijna alle bestellingen bij de bedrijven hebben afgelverd was het zondag tijd om de winkel weer bij te laden en weer enigzins netjes eruit te laten zien.

Vandaag (maandag) zijn wij extra vroeg begonnen om de voorraad uit ons eigen grote magazijn vlakbij de winkel te bevoorraden. Dit gebeurt in de drukke periode meerdere malen per dag, wat ons weer verschilt van de concurrentie. Die krijgen enkele malen per week uit een centraal magazijn in Nederland geleverd.

Hiernaast een foto van ons eigen magazijn.

Deze middag is ook de laatste zending Lego binnen gekomen voor de Sinterklaas week, zodat alles wat op dit moment nog leverbaar is ook in de winkel ligt.
Vanavond en morgen hebben we nog een rustig avondje. Woensdag, donderdag en vrijdag is het hier koopavond.
 
Groeten Kees Hol
 
en tot morgen.

Op naar Sinterklaas

Kees Hol gaat deze week het gastblog verzorgen. Hij is eigenaar van speelgoedwinkel De Gestelse Bazar in de Hoogstraat in Eindhoven. Hij zal schrijven over de drukte naar Sinterklaas.

Ga naar de website om alvast een kijkje te nemen.

Vreugdesprongetje

Door Evelien Lohbeck - Toen ik dit jaar hoorde, dat mijn nieuwe installatie ‘Insemination’ (zie foto links) op het STRP 2010 mocht staan, heb ik toch wel een vreugdesprongetje gemaakt!

Veel werk op STRP zijn interactief, mijn werk is dat niet en daarom is het interessant om te zien dat mensen hier totaal anders reageren dan in een museum. Ik kijk van een afstandje toe hoe een jongen naar mijn installatie loopt, zonder aarzelen pakt hij het ei vast en begint het te gebruiken als een joystick!

Niet helemaal de bedoeling, maar ik moest er erg om lachen. Toch maar even snel om een bordje “Please don`t touch” gevraagd.

Het verschil tussen wat de toeschouwer waarneemt en de daadwerkelijke ervaring, vind ik een mooi contrast. bijvoorbeeld in het werk van Lawrence Malstaf - Transporter. (zie foto hieronder).

Mensen liggen als producten op een lopende band, als toeschouwer ziet het er confronterend en onnatuurlijk uit. Ik besluit ook eens op de band te gaan liggen.

Zodra ik lig en langzaam word weggevoerd merk ik, in tegenstelling tot mijn eerste indruk, dat ik me juist rustig en ontspannen voel. Mijn lichaam wordt gemasseerd. Heerlijk, daar was ik wel aan toe!

Een grote lach op mijn gezicht kreeg ik, toen ik het werk “Double O” van Zilvinas Kempinas zag (foto hier links onder)

Twee ventilatoren blazen naar elkaar toe, waardoor er twee strengen videotape blijven zweven. De strengen videotape dansen door de lucht en vol bewondering blijf ik er naar kijken. Ik ben verbaasd over de eenvoud.

Het lijkt zo simpel en toch geeft het een magisch effect. Dit is toch wel één van mijn favorieten dit jaar!

STRP Conferentie

Op het STRP Festival vond vrijdag een conferentie plaats over de relatie tussen de werking van onze hersenen en kunst. Zelf heb ik een installatie gemaakt waarin een plafond van stalen platen met getik reageert op jouw hersengolven als je eronder loopt, ook te zien op STRP.  Je hersenactiviteit wordt er geregistreerd met een headset en vertaald in ritmes.

Er zijn echter ook radicale manieren om met je hersenen te interageren. Op STRP sprak professor Robert Warwick over deep brain stimulation. Electrodes worden in je hoofd geïmplanteerd en kunnen worden aan- of uitgeschakeld met een knop. Op een video zag je hoe een Parkinson-patiënt nauwelijks nog kon bewegen of rechtstaan. Toen schakelde een arts zijn implants aan en de man transformeerde in een oogwenk: hij ging ineens staan, wandelde door de kamer en deed zelfs een dansje. Mensen blijk je nu ook te kunnen aanschakelen als robots.

Warwick zelf implanteert nu hersencellen in robots. Hij laat zo rond de 100.000 cellen aangroeien in een laboschaal met behulp van mineralrijk vocht, zeg maar gewoon een energy drink. Via electroden wordt de robot verbonden met het hoopje hersenen en vervolgens gaat ie rijden. Eerst botst hij overal tegenaan maar daar leert hij van, net zoals een baby. Na 6 weken heb je een volwassen robot die perfect kan navigeren.

Binnenkort kan dat hoopje aangroeien tot vele miljoenen hersencellen. Schakel je de robot uit, spreken we dan van robotmoord? Vanaf hoeveel miljoen hersencellen?

Het wordt tijd dus dat kunstenaars zich ook gaan inlaten met herseninteractie. Binnenkort zien we misschien levende hersenhoopjes in actie op het festival.

‘Staalhemel’ op STRP (locatie 5MM): www.5-MM.nl
Kevin Warwick: www.kevinwarwick.com

Christoph De Boeck

Network diner

Wetenschap is de poëtica van de realiteit en kunst is de poëtica van de verbeelding.

Mijn avond op het STRP festival start met die gedachte terwijl ik mij naar het network diner in het Klokgebouw begeef.

Het network diner is een event georganiseerd door STRP ter bevordering van de dynamiek tussen kunstenaars, curatoren en festivalorganisatoren.

Ik heb geen idee van wie en hoeveel mensen er aanwezig zullen zijn.  Spannend.

En kijk, een eerste vertrouwde gezicht! Nicolas Wierinckx, organisator van het Belgische Cimatics festival.

De industriële lift die ons naar de diner room  moet brengen is te klein om iedereen in één keer naar de 4de verdieping te transporteren. Als in een blikje sardienen zitten we samengedrukt.

Gelukkig is er een bar in de lift! Aangenaam verrast en met volle overtuiging klinken wij samen het glas terwijl de lift ons langzaam naar boven trekt. De lethargie of traagheid van de lift staat omgekeerd evenredig op dynamiek van de  gesprekken.

De toon van de avond is gezet.

Op en top gezelligheid gecombineerd met informatieve en gepassioneerde  gesprekken.

Alle tenoren van de internationale culturele scène zijn hier vanavond aanwezig. Network diner geslaagd!

Ik bedenk mij dat dit toch wel iets belangrijks zegt over het STRP festival. Het plaatst niet alleen Eindhoven op de kaart, maar het wordt ook internationaal erkend als  een belangrijk festival.

Iedereen neemt plaats aan tafel en al snel bevind ik mij in een bont gezelschap. Marit een kunstenares uit Estland (wanneer zij zich introduceert versta ik 'i am married' en moet stiekem lachen), Lindsay uit Groot-Brittannië, …

De ontmoeting is de basis voor alle vriendschappen zou Francesco Alberoni, een socioloog, zeggen. Ik ben oprecht blij met de sfeer van de avond en het leuke gezelschap.

Het voorgerecht  komt eraan. Een soep. De ingrediënten blijven mij een raadsel maar het smaakt alvast lekker. Plots wordt de sfeer onderbroken door een 'tching', Cees-Jan Mol geeft tekst en uitleg bij het innovatieve eSphere project.

DASH IN, DO MORE

Hoe verbinden wij de virtuele en reële wereld? Op welke wijze kan een festival participeren in het ganse social media gebeuren? Dit zijn de uitgangspunten en doelstellingen van het eSphere project : het verbinden van de fysieke wereld met het web.

Het project is een wereldprimeur en de resultaten zullen pas na het festival worden bekend gemaakt.
Ik vind het alvast een boeiende stap naar een interactieve festival ervaring.

TCHING!
Een nieuwe aankondiging. Voor het hoofdgerecht moeten wij ons naar het eetkabinet begeven. Het blijkt een fraai en ingenieus design te zijn waarbij je lades moet openschuiven om je eten te kiezen. Het doet mij denken aan de surrealistische schilder Salvador Dali.

We kunnen kiezen tussen vegetarisch en niet-vegetarisch. Ik besluit na wat aarzelen voor een vegetarische schotel te gaan die bestaat uit onder andere notenbrood met een salade.

De stemming is opperbest en de gesprekken lopen vlot, het eten is grandioos.

Maar het feest kan niet eeuwig blijven duren.

Frens, de directeur van het STRP festival, kondigt aan dat de volgende performances gaan starten over enkele minuten. Ik zeg het network diner vaarwel en begeef mij naar het overdonderende en oorverdovende audiovisuele concert van het Nederlandse Telco Systems.  Helemaal van de kaart en gedesoriënteerd neem ik het volgende event in mij op. Telco Systems blijft nazinderen.

De avond is pas begonnen en het beloofd nog vele verassingen in petto te hebben. Mijn volgende halte is de met neon verlichte bar. Ik krijg een biertje aangeboden van de horeca verantwoordelijke. Leuk! Er volgt een fijn gesprek over het optreden van Underworld en zijn bewondering voor die groep.

Iedereen vindt hier blijkbaar z'n plaats en iedereen is aanspreekbaar. Dat is erg mooi.

Ik zou best nog uren kunnen blijven maar morgen is een andere dag op STRP en die staat bol van interessante lezingen die ik absoluut niet wil missen.

Slaapwel!

Tijd om naar het hotel te gaan. Met een paar kunstenaars en organisatoren besluiten we alsnog een laatste glaasje te nuttigen in de hotel bar.

Het hotel heeft een zwembad en afspraken worden gemaakt om morgenochtend een baantje te zwemmen. Benieuwd wie er zal zijn!

Frederik De Wilde
 

Gamen op STRP festival

“He daar kun je gamen! Vet!” Vandaag de tweede dag van het scholierenprogramma en hoewel er wat minder scholieren aanwezig zijn, is het niet minder druk. Scholieren vliegen je om de oren, er wordt flink gedashed, en zelfs gebrainstormd!

En zei je nou games? Op art and technology festival STRP? Jazeker! De vraag of games kunst zouden kunnen zijn, of kunst een game, is een vraag waar we over honderd jaar waarschijnlijk nog steeds geen antwoord op hebben. Niet alleen omdat de definitie van kunst onderhevig is aan culturele aspecten. Games zijn games zolang ze gameplay hebben, en als ze er dan ook nog mooi uitzien, dan hebben ze zeker een plekje op STRP verdient!

Dit jaar heeft STRP Festival dus een wat uitgebreidere game sectie dan voorgaande jaren, en deze valt bij de scholieren goed in de smaak. In samenwerking met de Dutch Game Garden zijn er drie kasten van Indigo Replay, er staan twee werken van kunstenaar Gordan Savicic en ook de Painstation mocht niet ontbreken. Erg leuk is het dat alle games gericht zijn op samenspel. Zo laten we ook eens zien dat er wel degelijk sociale aspecten zitten aan games. Perfect voorbeeld hiervan is Ibb& Obb, waarbij je de levels gewoonweg niet uitgespeeld krijgt als je niet met z'n tweeën samenwerkt. Een andere aanrader is de 3D versie van Proun, waarbij je als het ware in de abstracte wereld gezogen wordt door het 3D beeld.

Ik zou zeggen: kom eens kijken en spelen op STRP!

Marjoleine Timmer

Vuurdoop scholierenprogramma

Vandaag is het scholierenprogramma van het STRP-festival van start gegaan. Meteen een drukke dag, maar liefst 1.000 leerlingen van een tiental middelbare scholen bezochten vandaag de expo, het lightcafé en het filmprogramma. Ook is een aantal groepen aan de slag gegaan met het ontwerpen van uitvindingen in de Ontdekfabriek en kon je, mede georganiseerd door het CKE, zelf een film maken.

Dit jaar is er een hoop te doen. Je staat als persoon echt in het middelpunt of wordt extra bewust van jezelf. De werken van Malstaf zorgen voor een actieve sfeer in de exporuimte. Voor STRP een goede test om te kijken hoe de jeugd hier op reageert en te zien waar we te kort schieten in de uitleg of begeleiding.

Leerlingen gingen in de NEMO (door een paar leerlingen de wasmachine genoemd), de transporter en ook het werk Scale (met de amazonevissen) viel in de smaak.

Voor leerlingen was er tevens de mogelijkheid om te 'dashen': je begeven in de Esphere.  De meeste leerlingen waren op school al achter de computer gekropen om een profiel aan te maken om op STRP te kunnen 'dashen', je mening geven bij de kunstwerken en tegelijkertijd meer te weten komen over je eigen interesses en die van anderen. Een nieuw ‘social network’ speciaal voor STRP. Voor veel leerlingen zijn de media-ontwikkelingen niet nieuw en veel beter te begrijpen dan voor volwassenen. De meeste leerlingen waren dan ook erg positief over de Esphere, al hadden sommige leerlingen wat moeite met het geven van een mening over de kunstwerken. Gelukkig wordt er in het onderwijs steeds meer aandacht besteed aan het vormen en onderbouwen van je mening.

Kortom, de eerste dag is goed verlopen, veel leerlingen hebben de bijzondere sfeer van STRP kunnen opsnuiven en er zal zeker wat van hun beleving worden meegenomen …

Wendy Goossens 

Overal dashen…?

Dashen? Wasda? Stel je eens voor dat je in de echte wereld op dingen zou kunnen klikken …Op kunstwerken bijvoorbeeld.

Stel je voor dat het Eindhovense NXP zo’n chip zou hebben… Nou, die hebben ze. En klikken op kunstwerken kan: op het STRP Festival van dit jaar. Dat ‘klikken’ noemen we dashen ( ‘dash’ is een Engels woord voor koppelteken).

Waarom ik dat spannend vind? Allereerst omdat dashen op nog niet zoveel plaatsen op de wereld wordt gedaan. Ten tweede omdat ons kleine bedrijfje, dat nog geen jaar bestaat, de ‘dash applicatie’ (de eSphere) voor STRP Festival heeft gebouwd.

Reken maar dat dat spannend was: voor STRP Festival, één van de grootste e-culture festivals van Europa, zo’n totaal nieuwe applicatie te bouwen! Maar het draait, het werkt, mensen zijn er volop mee bezig. Ik slaap dus weer ietsje beter! *grijns*

Doe ik mijn ogen dicht, zie ik de mooiste ideeën verschijnen. Stel je voor dat je, naast dashen bij STRP Festival, ook bij de DDW of bij Glow zou kunnen dashen? Of in het Van Abbemuseum? Dan zou je per maand aanbevelingen kunnen krijgen over leuke dingen die je kunt doen in Eindhoven. Die aanbevelingen zouden steeds beter worden, omdat jij iedere keer kunt duidelijk maken wat je ervan vond. Je zou op een andere manier vriendjes met iemand kunnen worden, omdat jou verteld kan worden wiens smaak op de jouwe lijkt... En als je op Incubate, dat vette festival in Tilburg, kon dashen? Of op Theaterfestival Boulevard?

Ik realiseer je dat ik iets belangrijks heb geleerd. De reden waarom het opstarten van een bedrijf zoveel energie kost? Als je weer kunt slapen nadat de installatieprobleempjes achter de rug zijn, houden je dromen je wakker.

CeesJan Mol

Underworld, the day after

STRP Festival, dag twee. Tijdens het eerste kopje koffie begin ik de dag met een google-search naar STRP + Underworld. Er stond nogal wat pers te dansen op het VIP-deck gisteren. En jawel: ook zij waren enthousiast over de imponerende show van onze Britse helden. Op Twitter niets dan lovende reacties. Mooi!

Dan op naar het festivalterrein. De geur van verschraald bier komt me tegemoet wanneer ik op de plek loop waar gisteren zo’n 4.500 man stonden te hupsen op kneiters als ‘ King of Snake’. Wat was het toch vet. Underworld speelde een afwisselende set van oude,‘ stoempende’  nummers en de wat meer poppy tracks van het laatste album. Nooit gedacht dat ik Born Slippy in Eindhoven zou horen! De hele zaal uit z’n plaat, en een lichtshow waar je stil van werd. Ook het geluid klonk erg goed in de zaal waar het vorig jaar nog tot bloedens toe galmde.

Zoals de ED-journalist al schreef: Eindhoven heeft er inderdaad een prachtige concertzaal bij – eentje die makkelijk kan concurreren met die suffe blokkendoos in Amsterdam.

 Nog moe in benen en hoofd – de rest van het lichaam daargelaten – maken we ons klaar voor de rest van de dag. In de expo lopen de eerste nieuwsgierigen alweer rond. En de inschrijvingen voor de installatie Shrink gaan hard: mensen laten zich blijkbaar graag vacuüm zuigen! Ook de catering doet goeie zaken.

 Inmiddels is het alweer avond. Achter de infobalie staan mensen in de rij om hun ov-chipkaart te koppelen aan hun online eSphere-profiel. Al bijna 3.000 mensen hebben een profiel! En alles blijft werken. Experiment nu al geslaagd wat mij betreft.

Nog even en dan gaan we weer los.  The Bloody Beetroots,The Longmen, Hudson Mohawke, Aardvarck en meer… Voor wie dit nog leest, er zijn nog kaartjes aan de deur! Tot STRP! 

Ties van de Werff 

STRP Festival is begonnen!

'En we zijn open!’ Het schalt door de portofoons om iets over 17 uur.
Eindelijk: er mogen mensen in! Zenuwachtig lopen we nog snel een rondje door de zaal.
Werkt alles? Zijn alle losse kabels weggewerkt? Kan ik nog iets doen? Nog voordat ons rondje af is, lopen de eerste nieuwsgierige bezoekers al naar binnen en beginnen driftig te ‘dashen’ met hun stadspas. Langzaam dringt het tot me door: STRP is begonnen!
Als curator van de conferentie hoef ik me eigenlijk weinig zorgen te maken. Mijn dag is pas volgende week. Maar ja, zo werkt dat niet. Ook al werken we niet allemaal het hele jaar door aan het festival (incluis mezelf), toch voelt het alsof we dik anderhalf jaar naar dit moment toegewerkt hebben. Zenuwen dus.
Misschien kan ik nog iets doen? Ja, daar! Een verloren vrijwilliger! Nadat ik haar de weg gewezen heb, begin ik wat relaxter te worden. Mijn gestresste collega’s hebben dan al een Awardshow in goede banen geleid, enkele eigenwijze deuren weten te openen en een verloren kunstenaar teruggevonden. Toch fijn, jezelf nuttig voelen.
Applaus, hapje, drankje. Inmiddels staat onze directeur Frens op het podium zijn openingsspeech te houden. Alles loopt gesmeerd. Burgemeester Rob van Gijzel noemt STRP een geweldig visitekaartje voor de stad.
Ook de dans met Tulip, de robot van de TU/e, gaat zonder horten en stoten. Zelfs de voorstelling van Lumine is gelukkig goed te zien in het vet verlichte Light Café.
Even later loop ik door de kunstexpo. Alles werkt, gelukkig. En dan zie ik waarvoor we met z’n allen zo hard gewerkt hebben: die verwonderde, verbaasde en enthousiaste blikken.
Op dat moment weet ik het zeker: STRP Festival 2010 is begonnen!

Ties van de Werff/curator conference STRP Festival

 

Duizelingwekkende aantallen en rode telefoonoortjes

Het is toch ook een vak apart.. Vol verbazing en misschien zelfs ook met een klein beetje medelijden sta ik deze ochtend  naar het getyp, geplan, en geregel van de vrijwilligerscoördinatoren te kijken.

Met schema’s van meer dan een meter breed wordt aandachtig gediscussieerd over de optimale bezetting. Opgeschrikt door de telefoon worden ze dan weer onderbroken. Een vrijwilliger aan de lijn: “Kan ik mijn dienst nog veranderen?” Met een zucht maar met een grote lach, duiken we dan weer de papieren in. Oké! Aanpassen maar weer! Jeetje..en dan dacht ik dat mijn dag hectisch begonnen was!

Maar het is dan ook een hele klus, 1300 vrijwilligersdiensten vullen verspreid over 11 dagen en 4 nachten. Om een greep te nemen uit alle diensten die er zijn: expo dash host, office support, doorgangcontrole, infobalie medewerker, performer, vipbalie medewerker, bar, enquêteurs, promodames, gastvrouwen, runners etc etc etc.

Volg je het nog? Logisch dat de coördinatoren zo nu en dan met de handen in het haar zitten! Gelukkig kunnen zij iedere editie weer vertrouwen op een grote groep (vaste) vrijwilligers die ook dit jaar weer hun best doen om samen met ons het festival tot een groot succes te brengen. Zelfs zo trouw, dat we een vrijwilliger hebben die voor STRP Festival elke editie weer een week vakantie neemt! Wat een topper!

Maar het kan nog beter! Tijdens het festival houdt het maar niet op en zoeken we gewoon verder naar enthousiaste mensen die zin hebben in een knalfeest en graag één of meerdere interessante diensten willen draaien. Enne, een feestje achteraf? Dat laten we namelijk ook niet voorbij gaan! Via vrijwilligers@strp.nl of 06- 34517929 zijn er nog diensten te verkrijgen.

Eigenlijk rest mij dan nog maar één ding: vrijwilligers succes en alvast heel erg bedankt!

Oordruppels, antibiotica en een grote zak mandarijnen

Ik begin de dag met oordruppels, antibiotica en een grote zak mandarijnen van de markt.

Mij krijgen ze niet!

 

In de mailbox goed nieuws van mijn collega Marjoleine: Onze neuro headsets zijn terecht! Twaalf draadloze EEG-headsets die essentieel zijn voor een kunstwerk van Acclair, zaten vast bij de douane.

’s Middags ga ik even kijken in het 5MinutenMuseum waar de Belgische kunstenaar Christoph de Boeck zijn werk Staalhemel aan het opbouwen is. Dat wordt helemaal te gek! Aan het plafond hangen zo’n 100 stalen platen waar straks met kleine hamertjes een soundscape wordt gemaakt van… je eigen hersenen!

Vandaag komen de vissen aan uit de VS! Op Schiphol arriveren onze zingende vissen die zometeen elk in hun eigen aquarium gezet gaan worden in het Klokgebouw. Spannend!! 

Straks op het STRP Festival zijn zij de hoofdrolspelers in de spannende installatie Scale van kunstenaars Localstyle en neurobioloog Malcolm MacIver uit Chicago, waarin onze bezoekers zelf het vissenkoor kunnen dirigeren. Helaas nog geen filmpje van de vissen maar wel een foto van kunstenares Marlena Novak in de installatie. Heb zelf het dirigeerstokje (een gehackte Wii remote controller) al getest en het werkt te gek.

Verder nog even een rondje gelopen door het klokgebouw. Het begint langzaam (of eigenlijk heel snel!) vorm te krijgen. Met Lawrence Malstaf even gekeken waar we webcams kunnen ophangen zodat onze bezoekers straks een foto van zichzelf terwijl ze in zijn kunstwerken zitten, kunnen downloaden.

En de nieuwe STRP shirts zijn klaar!

Nu gauw eten en dan vrijwilligers instrueren. Wat heb ik toch een leuke baan : )

Vivian van Gaal

 

Bebloede vingers

Met bebloede nagels wordt dit eerste gastblog van STRP Festival medewerkers en kunstenaars bevlekt. Niet vanwege het als maar opnieuw typen van de juiste zinnen, nee vanwege het niet weten te ontwijken van scherpe stalen buizen om half vijf ’s nachts.

De dag begon vroeg in de nacht. Vandaag laat Giel Beelen van 3FM zich luchtdicht verpakken in de ‘Shrink’ installatie van Lawrence Malstaf. Maar voor het zover is, moet de installatie nog opgebouwd worden in de centrale hal van de Peperbus op het Mediapark.

Samen met de assistent van Lawrence Malstaf, Tom Kok, zelf net afgestudeerd kunstenaar, moet binnen drie kwartier de cocon van transparant plastic klaar gezet worden voor de DJ.

Nog 15 minuten...De Shrink installatie ziet er beklemmend uit. Volgens Tom, ontdekte Lawrence Malstaf bij het schoonmaken van plastic hoezen voor matrassen en dekens per ongeluk de kracht van de stofzuiger. Want meer blijkt er niet nodig te zijn aan zuigkracht, zelfs niet voor deze installatie van zo’n 3 bij 3 meter.

Nog 10 minuten...Heb ik wel antwoord gegeven op de vragen van Giel? Het is duidelijk dat ik nog enigszins in droommodus ben blijven hangen.

Nog 5 minuten...Giel is inmiddels al bezig zijn schoenen en shirt uit te trekken. Of hij alles uit moet doen? Nee, dat is niet nodig. De microfoon en koptelefoon worden snel nog met tape aan hem vastgeplakt en voordat we het doorhebben zit hij al klem tussen de zeilen van ‘Shrink’. Het blijft wat stil, dat is nog niet eerder gebeurd tijdens een show van Giel, zijn sidekick vraagt ongerust of hij nog leeft in dit levensgrote boterhamzakje?

Natuurlijk! Hij vindt het alleen doodeng en ziet niets meer, maar misschien komt dat ook omdat hij zijn bril niet op heeft. Strak spant het transparante zeil om zijn lijf. Is dit wel gezond? Hij voelt zich net een vacuum verpakte rookworst, tijd om er uit te komen. Wat witjes in het gezicht klimt hij er uit, wat een bizarre ervaring.
Een typische STRP ervaring! Zelf grijp ik nu mijn kans, want de rest van de weken zal het er niet van komen. In meditatieve staat hang ik als een foetus in ‘Shrink’. Heerlijk, net alsof je weer in de baarmoeder zit, voor zover ik me dit kan herinneren...

Lawrence Malstaf heeft naast vijf installaties met performers ook 1 installatie gereserveerd voor publiek. Drie keer per uur krijg je de kans zelf mee te maken hoe het voelt om vacuum vast gezogen te worden!

Cindy Iseli

Een zeer geslaagde editie van Glow

Tot nu toe kunnen we terugkijken op een zeer geslaagde editie van Glow. Graag wil ik via deze weg de curatoren, kunstenaars, sponsors, vrienden van Glow, medewerkers, vrijwilligers, gidsen en leveranciers bedanken voor deze vijfde editie. Zonder jullie was dit allemaal niet mogelijk!

Ondanks het erg slechte weer zijn we gisteren over de grens van 200.000 bezoekers heen gegaan! Wat een hoop mensen. Dit hadden we vooraf niet durven dromen. Wat voor mij toch altijd heel bijzonder blijft is de relaxte sfeer die bij Glow hoort. Mensen staan zelfs in de stromende regen geduldig in de rij te wachten om de lichtinstallaties te kunnen bewonderen. Er vallen maar weinig wanklanken en niemand laat zich van de wijs brengen door het weer en de drukte die er op sommige plaatsen was.

We zullen nu het Glow-boek dat over een aantal weken uitkomt af kunnen maken. Ook een heel spannend moment. Vijf jaar Glow in één groot mooi overzichtsboek! We hebben weer genoeg inspiratie op kunnen doen voor Glow 2011. We hopen u dan weer in grote getale te mogen ontvangen in Eindhoven, de City of Light!

Schade en volhardende bezoekers

Op de openingsavond bijna een week geleden hadden we nog prachtig weer, nu hebben we al een aantal dagen te maken met een echt Hollands herfstweertje. Helaas zijn door de hevige windvlagen gisteren een paar onderdelen van de sculpturen op het 18 Septemberplein kapotgewaaid, waardoor er een aantal ‘planten’ niet functioneerden. Vandaag hebben we ze gelukkig kunnen herstellen, zodat ze vanavond weer in volle glorie kunnen branden. Ook de installatie van Mr. Beam aan de Vestdijk heeft door het slechte weer een mankement opgelopen: er is een beamer uitgeklapt en daar hebben we helaas geen reserve van.
Hoe vervelend ook, het zijn technische problemen waar we tegenaan lopen en er is gelukkig geen moment gevaar geweest voor het bezoekende publiek.

Niets dan bewondering voor al deze mensen die ondanks de wind en de regen toch in grote getale de moeite hebben genomen om, soms helemaal ingepakt in regenkleding, naar onze binnenstad te komen. Net stonden er voor de Catharinakerk alweer een kwartier voor opening mensen in de rij te wachten om binnen te kunnen, geweldig toch.
Morgen alweer de laatste avond. Onze spectaculaire afsluitingsact Searchlight van Wyn Evans die met een helikopter het GLOW-parcours in het volle licht zal zetten gaat door!!

We zijn voorbereid op stormachtig weer

Het was gisteren weer ongelofelijk druk. We zitten inmiddels al op meer bezoekers dan vorig jaar en dat waren er 150.000...!!

Vandaag zal er wel minder aanloop zijn, omdat de weerberichten de eerste herfststorm verwachten. Alle maatregelen hiervoor zijn inmiddels genomen. Het lijkt allemaal te gaan meevallen, maar we kunnen hierop maar beter voorbereid zijn. We hebben systematisch alle projecten doorlopen en bekeken of er mogelijk een gevaar voor het publiek en/of het materiaal zou kunnen zijn. Het ziet er eigenlijk wel goed uit, maar we mogen niets aan het toeval over laten. De storm zal vooral in de kustgebieden voorkomen dus we kunnen het met een gerust hart tegemoet zien. Voor alle zekerheid hebben we ons aangemeld bij de meldkamer en we worden gewaarschuwd mocht het hier toch echt gaan stormen... Met deze voorbereidingen zijn we weer klaar voor vanavond.

Verder zijn we weer erg gelukkig met onze drukkerij Snep die binnen een onmogelijke tijd brochures heeft bijgedrukt omdat we daar simpelweg allang doorheen waren!

Een mooie GLOW-avond door goed teamwork

Aan GLOW wordt tijdens een draaidag steeds door een team van zo’n 76 mensen hard gewerkt. Van kunstenaars, speciaal opgeleide gidsen, beveiligers, technische mensen die de apparatuur bedienen tot de vrijwilligers bij de infostands en op locatie: iedereen doet z’n uiterste best om te zorgen dat de bezoekers een onvergetelijke GLOW-avond kunnen beleven.  Velen hebben ook aan de vorige edities meegewerkt dus die kennen het klappen van de zweep en raken niet snel in de stress.

Gisteren hebben we ook geluidstesten gedaan om te bekijken of hier en daar de muziek misschien zachter moest. Gelukkig bleken we overal binnen de wettelijke normen te opereren.

Ondanks het slechtere weer was er gisteren ook weer grote drukte in de binnenstad, de teller staat nu al op 135.000 bezoekers! Vorig jaar kwamen er in totaal 150.000 mensen op ons evenement af. Wellicht speelt mee dat GLOW dit jaar in veel regionale en landelijke bladen ruim aandacht kreeg met aankondigingen, artikelen en foto’s. Bezoekers komen dan ook vanuit het hele land en zelfs van over de grenzen om de bijzondere lichtinstallaties in onze binnenstad te komen bewonderen.

Weekmarkt met GLOW projecten geslaagd

De zuilengalerij opgebouwd uit duizenden LED’s van Luminarie De Cagna op de Demer en de lichtgevende objecten van T.I.L.T. op het 18 Septemberplein zijn tijdens de zeven weekmarkten nauwkeurig ingemeten en op tekening gezet zodat alle lichtsculpturen en lichtbogen tussen de kramen door konden worden opgebouwd zonder al te veel overlast te veroorzaken voor de marktkooplieden. Het was een bijzonder moeilijke puzzel, maar door een geweldige samenwerking met de marktmeester en de marktkooplieden is alles gelukkig goed verlopen. Een geslaagde actie, en toch altijd even een spannend moment...

Verder zijn we nog hier en daar lichten aan het doven of afplakken om tot een beter resultaat te komen. Dit zullen we de komende dagen wel blijven doen. En de bezoekers blijven maar komen, echt fantatstisch!
Toch moeten we op sommige punten nog oplossingen doorvoeren voor een betere doorstroming van het publiek.

En natuurlijk hopen we dat het goede weer blijft aanhouden want dan is de kwaliteit van de lichtprojecten simpelweg het beste. 

Openingsavond GLOW: gespannen kunstenaars en drukte, veel drukte

Lichtfestival GLOW is weer vol van start gegaan ....op zondagochtend zijn we als organisatieteam nog aan het bijkomen van de opbouw en natuurlijk van de opening die we er altijd direct achteraan hebben. De laatste ‘dingetjes’ die we niet meer rond kregen worden afgemaakt. Maar wat een drukte, wat een hoop mensen.

Op de openingsavond zaterdag trok een grote stoet genodigden door de stad achter de fanfare aan, door de mensenmassa heen. Het is zó druk dat we er soms maar moeizaam doorheen kunnen komen!

Ondertussen leidt onze Lizzy Sliepenbeek een cameraman van de NOS door de binnenstad om opnames te kunnen maken voor het 22.00 uur-journaal.
Een aantal kunstenaars dacht dat ze pas nadat de stoet voorbij was geweest hun installaties in werking mochten zetten. Soms is het lastig communiceren met slecht Engels sprekende mensen .... Maar uiteindelijk maakt het resultaat heel veel goed.

Ook zijn er altijd een kunstenaars die op zo’n openingsavond erg gespannen zijn. Is het allemaal gelukt wat ze ontworpen hebben? Hoe zijn de reacties van het publiek?
Maar door de grote hoeveelheden bezoekers zijn ze al snel tevreden en ook trots. Later op de avond komt het onvermijdelijke afscheid van een aantal kunstenaars met wie we de afgelopen tijd intensief hebben gewerkt. Dat is altijd weer jammer.

Maar goed, we moeten zorgen dat we 's avonds weer klaar staan voor de nieuwe stroom bezoekers. De vrijwilligers op de verschillende locaties hadden op de openingsavond de handen vol, zeker bij de Catharinakerk waar zaterdag opnames gemaakt werden van drie live concerten van het koor waardoor er veel mensen lang moesten wachten om in de kerk te kunnen komen. Er zijn geen live concerten op de andere GLOW-avonden, dus naar verwachting zullen de bezoekers nu beter kunnen doorlopen.

Laten we hopen dat het net zo lekker weer blijft als zaterdag want dat was top!!

Bekijk meer videobeelden, foto's en verhalen over Glow

 

Een stukje van de wereld beter maken

Tom, Ros, Jackie en Glennis, het zijn enkele namen van mensen die op hun eigen manier een klein stukje van de wereld beter maken. Niet perfect, alleen beter. Sommige mensen noemen ze engelen, anderen begrijpen niet waarom ze hun leven wijden aan de dingen die ze doen.

Tom is de founder van Umthombo en probeert al sinds 1998 kinderen van de straat af te helpen. Dit doet hij samen met een staf bestaande uit voormalig straatkinderen, social workers en mensen die zijn visie delen.

Glennis heeft er 26 jaar geleden voor gekozen om haar huis open te stellen voor de crisisopvang van kinderen. Sindsdien zijn er 693 kinderen bij haar opgevangen. Dit doet zij samen met haar man. Haar huis staat bomvol en overal rennen kinderen rond. Ondanks dat ontvangt ze graag de kinderen bij haar thuis en sinds een aantal jaar heeft ze ook een huis voor zwangere vrouwen die op straat wonen.

Jackie is een figuur op zich, luidruchtig met een eigen willetje, geen iedereens vriendje maar een vrouw vol passie voor Zuid-Afrika en de kinderen. Ze begeleidt kinderen die verkracht zijn, dit doet ze middels een knuffelbeer. De kinderen kunnen hun verhaal vertellen via de beer wat weer helpt de delinquent te straffen.

Over ieder zijn missie en werkwijze valt iets te zeggen, maar het doel is bij iedereen in ieder geval een stukje wereld beter te maken waar het mis is gegaan, waar dat ook moge zijn. Ik noem het geen engelen maar mensen met het hart op de goede plek die overloopt van liefde, passie en gerechtigheid.

Een veilige schouder

Hij is 14 jaar oud, zijn moeder is alcoholist en zijn vader heeft hij nooit gekend. Thuis werd hij mishandeld dus op een dag heeft hij ervoor gekozen om weg te lopen van de ellende.

Nu woont hij in de straten van Durban, Zuid Afrika. Het is niet veel beter dan thuis misschien nog wel erger. Berovingen, winkeldiefstal, verkrachtingen, lijm snuiven, alcohol en de politie het zijn enkele dingen uit zijn korte leventje. Altijd op de uitkijk voor het gevaar of bedelend voor eten. Hij wordt hard net zoals de straat.

Maar geef deze jongen of elk ander straatkind een bal, knikker of leesboek en het zijn weer echte jongetjes van 14 jaar oud. En hoe veilig kan een schouder zijn om even in op slaap te vallen. Even slapen zonder één oog op de straat te hoeven houden.

 

Vrijwilligerswerk in Durban

21 jaar en afgestudeerd verpleegkundige, dat is mijn probleem. Als klein meisje zag ik op de eerste hulppost van het Catharina-Ziekenhuis de verpleegkundigen druk aan het werk. Terwijl ik met mijn arm in het gips afscheid nam van de verpleegkundigen wist ik het zeker: dit is wat ik later ga doen. Ik ga mensen helpen in het ziekenhuis die ziek zijn! Mijn droom en mijn missie van de laatste 7 jaar. En nu ben ik dan eindelijk een afgestudeerd verpleegkundige en werk ik in het Catharina-Ziekenhuis. En nu? Is dit het dan? Moet ik tot (waarschijnlijk) mijn 70e levensjaar dit werk doen? Natuurlijk niet, ik wil nog verder gaan leren en mezelf gaan specialiseren in een bepaald vakgebied, zelfstandig poli’s lopen en meewerken aan wetenschappelijke onderzoeken naar de effecten van een bepaald medicijn. Maar nu nog niet.

De laatste 17 jaar van mijn leven heb ik op school gezeten, eerst de basisschool, daarna de middelbare school en als laatste de opleiding HBO-V. En nu wil ik nog niet gaan werken, nog niet verder studeren maar ik heb ervoor gekozen om vrijwilligerswerk te gaan doen in Durban, Zuid Afrika. In de straten van Durban wonen ongeveer 60.000 straatkinderen. Kinderen die geen thuis meer hebben, die leven in steegjes en portieken en naar wie bijna niemand omkijkt. Behalve Umthombo. Deze organisatie zet zich juist in voor deze kinderen. Umthombo praat met ze, leert ze kennen, biedt ze medische zorg, vangt ze op en probeert ze langzaam maar zeker terug naar een veilige plek te brengen. Dit wordt gedaan door jongeren die zelf ook ooit op straat leefden. En nu mag ik hier ook vier weken lang een kleine bijdrage gaan leveren.