Gastblog

Jutten naar plastic

  “Is deze stoel gemaakt van placemats?” Het zijn de oudere bezoekers van de Dutch Design Week van wie we deze vraag vaak hebben gehoord. Ze bedoelen het winnende ontwerp van de RE:FRAME wedstrijd dat is opgebouwd uit zo’n 2000 lagen reclamedoek. 

Het is alweer het laatste weekend dat we hier staan. En het is jammer dat we de echt grote ontwerpen niet hebben kunnen laten zien. Door ruimtegebrek. Zoals de ‘Festiviteitenkot’ van Vervolmaken en de ‘Frietkot’ van Lotte Dekker, twee tenten voor respectievelijk grote en kleine mensen. Van Lotte Dekker hebben we wel de kinderschortjes kunnen tonen die ook in de DDW shop te koop zijn. Maar ach, het publiek vindt de collectie zeilmanden van Marlies Spaan (MeS) of de set kussens van Emma Klinkenberg bijvoorbeeld ook mooi. ‘Pillow Up’ zoals het laatste product heet, is nummer twee van de ontwerpwedstrijd.

Het is origineel dat zo’n klassieke of banale vorm als een kussen toch tot een nieuw (zit)meubel kan worden getransformeerd. Op onze website staan alle inzendingen op een rij.Ondanks onze oproep: “Wat kun je naast tassen nog meer ontwerpen van oude reclame- en steigerdoeken?” waren er toch inzendingen van tassen. Zoals de ‘Jut-tas’ van Annemarie Piscaer waarmee je plastic rommel kunt jutten tijdens een wandeling.Het laatste weekend op DDW sluiten we af met een tassen-actie. In onze stand naaien we ter plekke, live een tas in elkaar. Om uit te delen. Als voorbeeld nemen we de ‘ordinaire’ Plastic Tas uitgevoerd in reclamedoek (van Annemiek Steenhuis). Je bent welkom op onze afsluitingsparty!

 

Groene flessen en grote machines

Wat een rijkdom heeft Eindhoven toch met het Philips erfgoed. Zoals de Witte Dame en Strijp S. Veel van dit soort industriële plekken zijn in Amsterdam niet meer bereikbaar voor kunstenaars maar zijn opgeslokt door projectontwikkelaars. Een gebouw zoals de Machinekamer op Strijp S is dus jaloersmakend.

Op dit moment zijn er een tijdelijk restaurant en een (tijdelijke) tentoonstelling. Klaas Kuiken exposeert er bijvoorbeeld groene flessen met vreemde bollingen die worden gemaakt van twee liter wijnflessen die normaliter worden weggegooid door restaurants en hotels. Het is prachtig hoe deze kwetsbare flessen zich verhouden ten opzichte van het interieur met zijn grote machines en geblokte tegelvloer. Vooral ook omdat de geëxposeerde objecten echt dwars onder en boven de oude buizen heen gaan. De combinatie van ‘duurzaamheid’ en ‘tijdelijkheid’ spreekt ons enorm aan.

Ook bij onze projecten Façade en RE:FRAME komen deze twee begrippen telkens terug. De tijdelijkheid van (bouw) locaties, en daardoor de tijdelijke bestemming van de kunstwerken van Façade, tegenover de duurzaamheid van het vervolgtraject RE:FRAME, dat aan de kunstdoeken een duurzame bestemming geeft.

Twee ogenschijnlijk tegengestelde begrippen maar uiteindelijk gaat het over dezelfde mentaliteit. Een houding waarin de beperkingen als gevolg van de crisis worden omgebogen tot mogelijkheden. Het gaat in ons project niet alleen om een zo’n lang mogelijk leven van een steigerdoek, maar om de interessante inzichten en het bewustzijn die de crisis kan bieden. Een positieve invulling van iets wat in eerste instantie negatief lijkt te zijn. We kunnen altijd nog denken dat tijdelijk permanent kan worden.

Ezelsoren en vlekken

Als je zelf exposeert tijdens DDW heb je nauwelijks tijd om ergens anders te kijken. En al helemaal niet ver weg.

Toch is dat wel de moeite waard. Zo heeft de tentoonstellingsontwerper van RE:FRAME, Jeroen Wand, een eigen expositie ‘Elixers and machines’ in de Ventoseflat, Mathildelaan 17. Samen met Anneke Jakobs, Mae Engelgeer en Nienke Sybrandy. Van Jeroen staat o.a. zijn geweldige ‘Papieren stoel’. Deze stoel is volledig gemaakt van wit papier. Hij zegt erover: “Door het gebruik verslijt de stoel, waardoor hij steeds mooier wordt, er komen ezelsoren aan en vlekken op.” 

Nienke Sybrandy vereeuwigt bloemen in haar geweven tafelkleed ‘Tafelboeket’, door een boeket onder de kopieermachine te leggen. “Van 3D naar 2D door één druk op de knop.”
Een andere expositie ‘ver weg’ is Matter of Time van Dutch Invertuals: Fuutlaan 12/B. De expositie staat in het teken van middeleeuws eikenhout; hout dat ruim 600 jaar geleden diende als fundering voor de stadstoegang van Eindhoven. De Invertuals hebben het stoffige van het hout weggenomen door het te vertalen naar hedendaagse ontwerpen.

Bijzonder aan de tentoonstelling is ook het tentoonstellingsontwerp zelf, gemaakt van MDF platen in gedeeltelijk turkoois. Naast ieder werk staat een trappetje. Hoog op de trap heb je als het ware hetzelfde perspectief als een archeoloog tijdens een opgraving.

In onze eigen hal 3 in het Klokgebouw staan ook Geke Lensink and Jesse Visser, die we net als de Dutch Invertuals hebben leren kennen tijdens Elle Inside Design Amsterdam en Dutch Design Double dit jaar. Het voordeel van de hoofdlocaties is wel dat er meer publiek komt.

 

Ontmoetingen

Vandaag stonden niet wij maar de prijswinnaar van RE:FRAME in de stand. Roos Kalff met haar ‘Kameleon Stoel’. De stoel ziet eruit als een soort Rolodex waarin 500 m2 lagen reclamedoek is verwerkt. Het ontwerp is het meest extreme antwoord op de vraag om steigerdoek te recyclen tot een nieuw product.

Zelf waren we vandaag even terug in Amsterdam om de etalage in te richten van de bekende Athenaeum Boekhandel. Vanaf heden is namelijk de prachtige catalogus te koop over Façade en RE:FRAME, in een genummerde oplage van 500. De covers zijn gemaakt van de façade-doeken waardoor elk boek een unicum is. Het ontwerp is van Me Studio, Martin Pyper. In de winkel van DDW (Strijp S) is het boek te koop tegen een speciale introductieprijs van 10 euro!

Wat we missen zijn de ontmoetingen, nu we er een dagje niet zijn. Er komen toch interessante mensen op ons af. Tuinontwerpers die door de ‘Wallgreen’ geïnteresseerd zijn om het pvc doek in verticale tuinen te verwerken. Eigenaren van (recycle) designwinkels die bepaalde producten zouden willen verkopen zoals de ‘Raamtekens’ van Esther Derkx. Een tentoonstellingmaker die de producten graag wil exposeren in Leiden. Of designer Janak Mistry uit India. Hij heeft ‘aFloat’ ontworpen, een vlot van plastic flessen, bamboe en steigerdoek. Zoals hij het beschrijft: ‘Disaster management for floods and cyclonen’.
“Nu kan ik nooit meer naar de reclamemasten kijken zonder aan jullie te denken”, zei een bezoeker. Hebben we toch iets gedaan aan de bewustwording.

Social design

Het is verbazingwekkend om te zien hoeveel flyers de bezoekers van de Dutch Design Week met zich meeslepen. Je vraagt je af wat ze er thuis mee doen. Waarschijnlijk verdwijnen de meeste flyers in de vuilnisbak. En dan de goodiebags! Het inspireert ons om komend weekend in onze stand een actie te doen. Om live tassen te naaien van oud reclamedoek. Eigenlijk een anti-goodiebag, om gratis weg te geven. Vandaag hebben we  een naaister uit Eindhoven plus naaimachine gevonden.

Vanuit het vakgebied communicatie (en kunst) zijn we geïnteresseerd in ‘social design’. Een mooi voorbeeld hiervan is de “Goedzak” van Simon Akkaya, die de aanmoedigingsprijs van de DOEN Materiaalprijs 2010 heeft gewonnen. Het is een transparante doch opvallende afvalzak voor afgedankte en nog bruikbare spullen, die gewoon tussen de andere vuilniszakken op straat hoort, om mee te nemen.

De meeste mensen kennen de drang om een brandend led lampje op een fiets uit te doen, zonder daarvoor bedankt te (willen) worden. Dit altruïstisch gedrag wil Akkaya graag bevorderen met zijn ontwerpen. Net zoals Rocco Verdult, genomineerd voor de Rado Young Designer Award 2010. Hij ontwerpt het liefst voor ‘de samenkomst van mensen binnen een specifieke context’. En dan meestal tijdelijke ontmoetingsplekken, zoals een bestaand klimrek dat wordt omgevormd tot tent waar mensen uit de buurt elkaar vinden.

Een ander mooi initiatief dat zich bezighoudt met ‘tijdelijkheid’ is WE MAKE CARPETS, dat op verschillende locaties tijdelijke tapijten creëert. Ze exposeren bij United-C en maken tapijten van bakstenen, pasta of koffie in plastic bekertjes.

Nu eens geen bouwkranen!

Vanaf afgelopen vrijdag, de opening van de Dutch Design Week, zijn we in Eindhoven. En in tegenstelling tot Amsterdam, de thuishaven van 60 layers of cake foundation, is Eindhoven geen bouwput. Nu eens geen hijskranen aan de horizon! Het feit dat Amsterdam wél een bouwput is en veel musea in de steigers staan, was voor ons de reden om de RE:FRAME ontwerpwedstrijd te starten.
‘Ons’ dat zijn Claartje Kortbeek en Nathalie Faber van de 60 LOC foundation. Aanleiding voor de wedstrijd is ‘Façade’, een kunsttentoonstelling op groot-formaat steigerdoek op (bouw)locaties in Amsterdam, dat 26 mei 2010 van start ging en groeit en krimpt in de loop der tijd. Na afloop van de tentoonstelling willen wij de kunstdoeken niet weggooien maar een tweede leven geven. De ontwerpen die uit de ontwerpwedstrijd zijn voortgekomen, zijn niet alleen toepasbaar op de Façade-doeken maar ook geschikt voor de duizenden kilo’s reclamedoeken die worden weggegooid.

Ter inspiratie werd aan alle deelnemers oud reclamedoek uitgedeeld. Waarbij  de vraag was: “Wat kun je naast tassen nog meer ontwerpen van oude reclame- en steigerdoeken?” Iedereen mocht meedoen.
Van de ruim 100 inschrijvingen zijn uiteindelijk 44 ontwerpen ingezonden. Hiervan zijn de genomineerde ontwerpen te zien op de tentoonstelling tijdens de Dutch Design Week. We zouden eerst op een hoek staan in Strijp S, tegenover onze subsidiegever Stichting DOEN (met de Materiaalprijs), maar wegens een ‘interne reden’ van de organisatie staat de stand van Van Berlo nu tussen ons in. RE:FRAME wordt druk bezocht en we hopen je daar te zien.

 

Nathalie Faber blogt over de Dutch Design Week

Nathalie Faber, conceptontwerper van 60 layers of cake foundation, exposeert op de Dutch Design week met RE:FRAME.

Lees meer over de DDW op ed.nl

Afscheid van Shanghai

In de chaos van gebouwen en wegen, begint zich langzaamaan een structuur te ontspinnen. We ontmoeten vrienden die recent met hun gezin naar Shanghai verhuisd zijn. Zij leven op een ‘compound’, een ‘gated communitie’, waar voornamelijk mensen van buiten China wonen. Zij nemen ons mee in hun dagelijkse leven in deze stad. Zo komen we in een massage salon, eten we bij restaurant ‘Mr. en Mrs. Bund’ en drinken we een cocktail in ‘Bar Rouge’, aan de boulevard van de Huangpu rivier, die uitkijkt op het imposante aan de overkant gelegen Pudong met zijn immense hoogbouw. Het contrast van het leven van expats en Chinezen is groot. Het zijn twee verschillende werelden.

 

In het algemeen zien we veel contrasten, hoogbouw versus laagbouw, grove structuren en kleinschaligheid, rijkdom versus armoede. Het blijft opvallen dat het tempo en de groei van deze stad en regio zo immens groot is en zet vraagtekens bij de toekomst van Nederlandse steden in zuiden van het land waar stagnatie van groei plaatsvindt en waar naar aller waarschijnlijkheid krimp in de toekomst zal ontstaan.

 

Toch vinden wij diverse projecten in Shanghai en Suzhou die goede voorbeelden zijn voor de vraag van onze markt. In het museum van Suzhou, gereedgekomen in 2006, heeft architect I.M. Pei de elementen van de historische tuinen en de prinselijke residentie op een hedendaagse manier ingezet. In het midden bevindt zich een prachtige vijver waarvan je vanuit de verschillende kamers van het museum telkens een glimp opvangt. In het gebouw valt het licht van boven binnen, gedempt door houten raamwerk, en zorgen verschillende patio’s voor een serene sfeer.

Dit project zet aan tot nadenken over een andere manier van verbinden en ordenen van binnen- en buitenruimtes, van stad, gebouwen en tuinen. Het museum in Suzhou is een mooi voorbeeld van hoe binnenstedelijke herontwikkeling zich heeft ingebed in een historische omgeving. Oud en nieuw liggen naast elkaar. De nieuwbouw is duidelijk beïnvloed door de structuur en architectuur van de oudbouw.

Shanghai ‘Old Town’ versus ‘New Town’

Het is een dag vol contrasten geworden, we leren van de oude stad zoals deze was met zijn kleinschalige structuur. De Yu Yuan tuin, die in 1559 werd aangelegd, ligt in de drukte van de oude stad, die grotendeels vernieuwd is en vormgegeven in de authentieke stijl. Hier ligt ook de tempel van de stadsgod, in contrast met de drukte heerst hier juist de stilte.

De historische wijken, Shikumen, staan onder druk van de oprukkende moderne stad.

Een nieuwe strategie is zichtbaar in Xin Tian Di, aan het begin van de wijk French Concession. Hier is een oude stadsstructuur met fabrieken en woningen compleet gerevitaliseerd met behoud van oude elementen en omgevormd tot een hip wijkje met moderne winkels, eet- en drinkgelegenheden.

We lopen dwars door het, in het midden van de stad gelegen, immense verkeersplein Yan An, waar meerdere snelwegen elkaar op grote hoogte op een spectaculaire wijze kruisen. Door de fly-overs op grote hoogte aan te leggen kan licht en lucht er ruimschoots onder komen, waardoor een bijzonder prettig nieuw gebied ontstaan is. Op straatniveau is de ruimte ingericht als park, waardoor een van de plekken met de grootste verkeersbelasting juist een rustpunt is geworden voor de stad. Ik moet even aan het ‘Strijps bultje’ denken, de enige plek in Eindhoven waar de weg wordt opgetild. Als het 10 meter hoger had gelegen, kon je eronder een aantrekkelijk nieuw gebied creëren.

We wandelen verder naar een complex dat ‘Bridge 8’ heet. Het verbindt 2 oude fabriekscomplexen met elkaar, doormiddel van een brug gebouw over een weg. De hallen van de fabriek zijn omgebouwd tot een complex waar kleine, vaak creatieve ondernemingen zich hebben gevestigd. Het straalt een prettige sfeer uit, doordat een samensmelting plaatsvindt van oude en nieuwe architectonische elementen, maar ook de grote schaal met kleine invullingen een prettige mix creëren.

 

 

 

'Boven onze ligt de Hemel, hier beneden op aarde hebben we Suzhou’.

De reis zet zich voort richting Suzhou, een stad met de trein (300km/uur) niet ver van Shanghai. Je vraagt je af waarom deze snelle treinen ook niet tussen Eindhoven en Amsterdam rijden. Met een vaste plek in de trein zou je dan in een half uur op je bestemming zijn. De hoeveelheid mensen hier geven het land in die zin de ruimte om deze op kwantiteit gebaseerde ontwikkelingen te verwezenlijken.

Suzhou is een oude stad, die zijn schoonheid te danken heeft aan de kanaaltjes en (ommuurde) oude tuinen. Het klimaat in deze stad is anders dan in andere steden, omdat het een relatief oud centrum heeft, met daarom heen de nieuwe ontwikkelingen van gebouwen en infrastructurele werken. Waar we aankomen wordt een architectonisch imposant, mega treinstation gerealiseerd. We proberen het te vergelijken met Eindhoven Airport, maar ook daar gaat de vergelijking niet op vanwege de aantallen passagiers die hier elke dag doorheen stromen. Het centrum van de stad is zeer sfeervol, rond 22.00 uur in de avond is het nog steeds gezellig druk in de vele winkelstraten.

 

 

Terug in Shanghai, worden we verwelkomd door het feest van verlichting. Je wordt er vrolijk van en het straalt een trotse en aangename sfeer uit. In Shanghai lijkt ons niets te herinneren aan Eindhoven. Het zien van de ontelbaar verlichte immens hoge gevels, openbare werken en bruggen doet ons denken aan de ambitie van Eindhoven als lichtstad. In Shanghai zijn geen taboes, er lijken geen voorschriften te gelden. Verlichting is een uiting van commercie en technische vooruitgang van computer gestuurde verlichtingsprojecties. De projecties zijn beeldende verhalen, soms poëtisch mooi, maar ook schreeuwend commercieel, de stad transformeert in de nacht.

 

 

Fietsend door Shanghai

Voorzien van het beste dat China te bieden heeft op fietsgebied trokken wij vol goede moed met de gehele groep richting Pudong. Een lekke band en een zoektocht naar een geschikte pomp, vertrekken we 1,5 uur later dan gepla nd alsnog vanaf De Bund met de pont richting de eerste twee highrise torens van de reis; Jin Mao Tower en World Trade Center. Jin Mao Tower is de één-na-hoogste toren van Shanghai en is ondanks zijn grootte nog erg verfijnd. WTC staat beter bekend als “de flessenopener” en is een stuk hoger, moderner en strakker.

Century Avenue volgend komen we al filosoferend snel tot de conclusie dat we in Nederland geen voorbeelden hebben van stedenbouw zoals die in Shanghai aanwezig is. Hiermee bedoelen we niet zozeer de hoogbouw, maar de opbouw van steden. Century Ave is bijvoorbeeld een voor Nederland ongekend lange, strakke as rechtstreeks vanuit het hart van het zakengebied naar een voetgangerspark. Dit prachtig aangelegde park rondom enorme vijvers biedt vele mogelijkheden om te recreëren, van jazz festivals tot waterfietsen. Stedenbouwkundige plannen voor de toekomst voorzien in 40% van de stad Shanghai als urban park.

Vanuit de rust van het park vervolgen we onze weg langs groene tuinsteden die gated communities blijken te zijn. Het verschil tussen de oase van de merendeels expat woonwijken en onze situatie op de fiets wordt alsmaar groter. Het begint donker te worden en verlichting op fietsen maar ook op auto’s zijn schijnbaar niet verplicht. Bovendien lijken Shanghai taxichauffeurs veel op Nederlandse fietsers. Zij zien rood of groen licht niet als verkeerstekens en rijden rustig doch dwingend kriskras door de stad. Al toeterend worden wij zo af en toe gewaarschuwd. Een ervaring van stedenbouw op deze schaal is erg indrukwekkend.

Happy Street, het Nederlandse paviljoen

De eerste dag op de expo maken we als groep onderdeel uit van het record aantal bezoekers. Meer dan 1 miljoen mensen zijn door de poortjes van het expo terrein naar binnen gekomen, op een normale dag zijn dat er ongeveer zeshonderdduizend. Een imposante massa schuifelt door een intrigerend systeem van entreepoortjes richting de paviljoens. Rijen van soms wel 7 uur vormen zich voor de populaire paviljoens, welke behalve van China en een aantal Aziatische, voornamelijk Europees zijn. Onze Nederlands inzending hoort bij een van de meest bezochte. Door de open opzet, een weg, ‘Happy Street’, op poten in de vorm van een 8 is het echter niet claustrofobisch druk. De massa heeft ruimte om te bewegen en onder ‘Happy Street’ is het goed vertoeven in de schaduw op het ‘nep’ gras met ‘nep’ tulpen, een frietje, kroketje, biertje en poffertjes toe. Alles erg gezellig. De bezoekers hebben het zichtbaar naar hun zin.

De toegankelijkheid, speelsheid en de expositie van Nederlandse architectuur en kunst zijn op een slimme, liefelijke manier geïntegreerd met twee Chinese symbolen voor geluk, het cijfer 8 en de kleur rood van de loper. Nederland laat hiermee een uniek ontwerp zien, dat veel meer is dan mooi, grappig en/of gezellig. Het toont Nederland als een land wat zich bewust is van het gastland. De open structuur en de bruikbare ruimte onder het paviljoen stralen gastvrijheid en tolerantie uit. Het thema ‘Better city Better live’ van de expo 2010 is op een herkenbare, voor Nederland vanzelfsprekende manier vormgegeven. Met trots vervolgden we onze excursie.

Naar Shanghai

Het ontwerp en de bouw van het Nederlandse paviljoen op de Wereld Expo in Shanghai door de Eindhovense kunstenaar/architect John Körmeling is voor ons de aanleiding om naar China af te reizen. Körmeling heeft een zeer bijzonder paviljoen gecreëerd waarin je over een glooiende straat, een rode loper, langs allerlei typische Nederlandse gebouwen, voornamelijk in de stijl van de nieuwe zakelijkheid, wandelt. Een straat in de vorm van een acht(baan) meandert van beneden naar boven en vervolgens weer naar beneden. In het Chinees verwijst de acht naar voorspoed en geluk, het heeft de
toepasselijke naam 'Happy Street' gekregen.



Met het Nederlandse paviljoen als basis willen we leren van de Chinese cultuur en de stad Shanghai. Ik was al eerder in Shanghai, met een delegatie van leden van de Stichting Hoogbouw, een groep mensen die allen op de een of andere manier betrokken zijn bij de ontwikkeling en bouw van hoge gebouwen. Ooit is de stichting opgericht om de onbekendheid en het taboe rondom het bouwen van wolkenkrabbers in Nederland te doorbreken. Shanghai is een stad met een hoge dichtheid, waar grond schaars is en waardoor het interessant wordt (extreem) hoge gebouwen te realiseren.

 

De extremen van Shanghai relativeren architectonische situaties in Nederland, hierdoor lijken meer oplossingen voorhanden. In China wordt veel geëxperimenteerd, waarbij de snelheid van handelen een voorname rol speelt. Nieuwe projecten worden in zeer korte tijd gerealiseerd, en soms ook weer afgebroken. De stad is in een korte tijd enorm gegroeid, dit in tegenstelling tot de Nederlandse steden waar de ontwikkeling veel trager verloopt. Deze contrasten maken het interessant voor ons om deze reis te ondernemen.

Samen concerteren verbroedert

Leek het tijdens de pauzes van de repetities nog wat stroef tussen de twee orkesten, tijdens de nazit van het tweede concert kletste iedereen met iedereen. Fransen en Nederlanders dronken samen Spaanse wijn, lachten en spraken met elkaar. Dat ging dan veelal in het Engels.

Na afloop van ons concert in Breda was er een afscheidsborrel georganiseerd. Weer hielden de twee directeuren een toespraak. Er waren bitterballen en miniloempiaatjes. De orkestbus vertrok driekwartier later.

Een Franse violiste vertelde me dat ze nu wel twee weken van huis is. "Morgen vliegen we naar Katowice in Polen. Daar spelen we dan weer met een ander orkest.”

Eens per jaar hebben ze zo’n ONE project  (Orchestra Network Europe). Toevallig zijn het nu twee weken achter elkaar omdat het project met Het Brabants Orkest er tussendoor kwam. Ze spelen daar Shéhérazade van Nikolai Rimsky-Korsakov en Má Vlast van Bedřich Smetana. Concerten in Tsjechië en Slovenië.

“Dat is wel lang, ik mis mijn kinderen zo”, zei ze. “En zij missen mij alleen helemaal niet, ze hadden vanmiddag niet eens tijd om aan de telefoon te komen.” Daarna brandde ze haar mond aan een bitterbal. Fransen zijn niet gewend aan bitterballen. Die kunnen onverwacht heet zijn van binnen. Ze had er tranen van in haar ogen.

Iedereen doet er een schepje bovenop

Eén voor één zoeken ze met hun instrument hun plek op het podium. Ze beginnen te spelen. De één wat zachtjes en nog zoekend, de ander meteen voluit. Ze hebben hun uniform aangedaan, hun werkpak. De heren een rokkostuum, de dames chique in ´t zwart. Ze warmen zich op voor het concert, ze zijn aan het inspelen. Om het podium heen vult de zaal zich. Ook daar strijken mensen één voor één neer. Programmaboekjes in de hand. Een concert is prachtig, maar ook dit is mooi. Die violist die als eerste opkomt en helemaal alleen zijn partij nog één keer doorneemt.  
Gisterenavond speelden we ons concert in het muziekgebouw in Eindhoven. Vlak voordat de zaaldeuren dicht gingen kwam de Franse concertmeester op en ging op zijn plek zitten. Het moment om te stemmen was bijna aangebroken. Florence, violiste uit Picardie, boog zich naar me toe en vroeg of ik al eens in een Frans orkest speelde. “Franse musici komen vaak te laat,” zei ze zachtjes, “ze hebben iets met de discipline, of juist niet iets met discipline…” Met haar strijkstok prikte ze even in de richting van de Franse concertmeester, “hij is één van de ergste, ik was bang dat hij ook hier te laat zou komen.”
De sopraan zong op volle sterkte. De twee orkesten die al bijna één orkest geworden waren begeleidden haar zo goed als ze maar konden. Soms voluit, soms fluisterzacht. Na de pauze Wagner. Voor het concert deed iedereen er nog een schepje bovenop. Honderd één muzikanten, wat een volume. Na afloop was Buribayev tevreden. Hij liet alle instrumentengroepen apart opstaan voor een extra applausje. Ja, zelfs de afzonderlijke strijkersgroepen. En dat gebeurt niet vaak.

Repetitie met hard en zacht

Vanochtend stond de generale repetitie in het teken van hard en zacht, of, zoals wij zeggen, forte en piano. Gisteravond repeteerden we al met Meagan Miller, de  Amerikaanse sopraan die de Letzte Lieder van Richard Strauss zingt. “What a voice,  wat een stem…” riep Buribayev uit na de laatste tonen. Bij wijze van applaus roffelde hij met zijn dirigeerstokje op de lessenaar. Hij was zichtbaar in zijn nopjes.

Vandaag had de sopraan het moeilijk. Ze zong op halve kracht. Zal wel een verkoudheidje zijn, of een ander ongemak. Een zangerskeel is gevoelig en op halve kracht zingende sopranen komen vaker voor. Meestal hebben ze dan shawls om, dat had deze niet, dus dat komt wel goed vanavond. “Maar vrienden,” zei Buribayv, “speel zachter, zachter. Onze sopraan is gisteren ingevlogen uit Leibzich, ze heeft keelpijn…”
Wagner werd wel op volle sterkte gespeeld. En hoe. Iemand merkte op dat de zaal wel te klein lijkt voor dit geweld.

En we hadden een gast. Studente pedagogiek Miriam uit Tilburg zat met haar klarinet naast Arno, onze soloklarinettist. Ze speelde zelfs hier en daar een stukje mee. “De dirigent vond dat ik het goed deed”, zei ze na afloop trots. Ze was door haar moeder opgegeven voor het programma ‘Jobhopper’ van de Vara. “Met jullie meespelen was altijd al een hartenwens van haar, vanmorgen wist ze nog van niets“,  zei haar moeder met glimmende ogen.
Aanstaande maandagochtend vroeg doet Miriam verslag op de radio. “Het was echt heel bijzonder,” vertelde ze verder, “alleen schrok ik me kapot toen die pauk vlak achter mij opeens zo’n keiharde knal gaf. De muziek was net zo rustig…”    

Op- en afstreek

Vandaag alweer de twee laatste repetities voordat we morgen de generale repetitie hebben.  Vanmorgen werkten we aan de Wagner compilatie.

Buribayev heeft er zin in. Het liefst zou hij met orkestklanken de hele godenwereld uit Wagners Ring des Nibelungen te voorschijn toveren. Zijn dirigeerstokje zwiept op en neer als was het een magisch godenzwaard. Hij imiteert rondvliegende Walküren en roept dingen over bliksemschichten en giftige cellosolo´s. Even later bouwt hij een kolossale godenbrug van strijkersgeluid, daarboven een regenboog uit klankkleuren. “The harps must sound like gold; gold!” Zijn vingers maken twinkelgebaartjes in de lucht. Wouter, onze concertmeester, draait zich naar mij om en fluistert, “hij bedoelt ‘bling bling…’”

Verder ook banalere zaken. Zaken die geduld vragen: het hele strijkorkest moet vlak voor de pauze blijven zitten tot de eerste violen hun lastige solo nog een keer gerepeteerd hebben. Zaken die opwinding veroorzaken: wie is er vanavond vrij. (Letzte Lieder van Strauss, het stuk dat vanavond gerepeteerd wordt,  blijkt met een kleinere bezetting te gaan.) Zaken waarbij knopen moeten worden doorgehakt: beginnen we die passage nou opstreek of afstreek. (op een viool kan je in twee richtingen strijken. Dat lijkt simpel, maar violisten kunnen hier eindeloos over discussiëren.) Zaken die met macht te maken hebben: wie van de twee concertmeesters gaat over opstreek en afstreek beslissen, de Franse of de Brabantse…

Na de pauze spelen we het hele stuk door zonder stoppen. Als ik na afloop naar buiten loop, hoor ik de ene violist tegen de andere zeggen: “We hebben het stuk in één uur helemaal  gespeeld, op de cd duurt het zeventig minuten…” De ander zucht, “één uur...  Zoveel noten in zo’n korte tijd!”

De bibliothecaris

Hoewel de twee orkesten pas gisteren echt begonnen met repeteren, zijn allerlei andere voorbereidingen voor het Wagner programma al een hele tijd in volle gang.

Even terug naar twee weken geleden, we hadden net gespeeld in Breda, het was laat en het regende. “Heb je die (…)partij al gezien,” verzuchtte een collega eerste violist tegen mij,  terwijl hij zich met vioolkist en kledingtas de orkestbus in wurmde.  “Iemand heeft zijn best gedaan zoveel mogelijk moeilijke Wagner fragmenten bij elkaar te zoeken…”

Een professioneel orkest is niks zonder een eigen bibliotheek, mèt bibliothecaris. Bij ons is dat Marcel. Hij zorgt ervoor dat de partijen er op tijd zijn, zodat de musici ze kunnen instuderen. 

Even voor de goede orde, een partij, dat is de bladmuziek waarin staat wat de individuele orkestmusicus  te spelen heeft.  Het Brabants Orkest bestaat uit zo’n zeventig musici en zij spelen elke week een nieuw programma, de partijen moeten ruim op tijd klaar liggen. Dat leidt in zo’n bibliotheek al gauw tot een enorme hoeveelheid stapels papier. 

Merkwaardig is dat sommige stapels aanmerkelijk sneller slinken dan andere. Dat heeft  met de moeilijkheidsgraad van het betreffende werk te maken. Hoe onbekender of lastiger het werk, hoe eerder wil de musicus het in huis hebben.  Op een podium zitten blijft spannend en je wil goed beslagen ten ijs komen.

De stapel met Wagner partijen was in no time weg.
 

Veel Frans op repetitie HBO/Orchestre de Picardie

Vandaag begonnen de repetities en veel was anders dan anders.
Wat er vandaag allemaal anders was:
•Veel orkestleden waren er veel vroeger. (De meesten hiervan spraken Frans. Het leek alsof ze de weg kwijt waren.)
•Een binnenkomende slagwerker zei, “ik heb twee hamers meegenomen.” (Bleek voor de aambeelden te zijn waar ik het gisteren over had. Wat maken die trouwens een herrie.)
•Er liepen mensen met hun jas nog aan over het podium. (Zij spraken ook Frans, waren de weg niet meer kwijt, maar wel de kapstok.)
•Gildas zei veel harder ‘bon jour’ dan anders. (Hij is ook fransman. Van oorsprong dan. Hij speelt al zo lang ik me kan herinneren contrabas in Het Brabants Orkest.)
•Twee directeuren hielden een toespraak. (Wij hebben er maar één en die houdt meestal geen toespraak.)

Wat niet anders was, was het muziek maken.  Alan Buribayev, onze chef-dirigent, liet ons de hele Wagner compilatie doorspelen en ook al waren er twee orkesten, er was meteen één orkest aan het werk. Na het doorspelen werkte Alan aan details. Hier moest het klinken als een reusachtige draak, daar spits als kwetterende vogels.

In de pauze mengde het Franse en het Nederlandse orkest nog niet echt. Eigenlijk is Het Brabants Orkest op zich al een internationaal samenwerkingsverband met al zijn nationaliteiten en ook in het Orchestre de Picardie bleken Polen en Roemenen te werken. Die hadden hun Brabantse landgenoten zo gevonden.

Het laatste deel van de repetitie werkte Alan met de blazers. Wij strijkers mochten naar huis, “maar werk een uurtje aan de noten”, drukte hij ons op het hart. Drie uurtjes zou ook kunnen denk ik. Wagner schreef zeer veeleisende noten voor de strijkers. Gelukkig maar dat de blazers er zo fortissimo doorheen spelen, zeggen wij dan.

   

Het wordt krap op het podium

Morgen beginnen de repetities voor het Wagnerproject van Het Brabants Orkest. Voor dit project  werken we samen met het Orchestre de Picardie. De naam zegt het al, een Frans orkest uit Picardië.  Dat gebeurt niet vaak, dat twee orkesten zich samenvoegen, maar Wagner vraagt nou eenmaal om een extra grote bezetting, en het Orchestre de Picardie is initiatiefnemer van een europees samenwerkingsverband van orkesten. Zodoende dus… 
   Best spannend. Het samenspelen met nieuwe collega’s, en of we überhaupt met z’n allen op het podium zullen passen.
    Vanmorgen (maandag 11 oktober) had ik de uitvoering van een educatieproject met kinderen van basisschool De Dorenhagen in Valkenswaard - ja, ook dát verzorgt een symfonieorkest - en terwijl ik terugreed moest ik even aan Patrick denken. Patrick is onze orkestbode en chauffeur van de vrachtwagen. Mensen die vaker onze concerten bezoeken kennen hem wel, de man met de lange lokken die de vleugel het podium op rijdt. Hij liet me een paar dagen geleden een tekening van het podium zien. Een plattegrond van de opstelling. "Het gaat krap worden", zei hij, ''negen hoorns, twee harpen, een celesta, twee sets pauken, al het hout vierdubbel, de extra strijkers, en oh ja, schrik niet, negen aambeelden!" Wagner, die hield van groot, groter, grootst, liet er in Bayreuth een heel nieuw theater voor bouwen. "We weten nog niet helemaal hoe de dirigent op moet komen", zei Patrick. "Alles zit vol. In het ergste geval heb ik een keukentrapje, dan kan hij vanuit de zaal het podium bestijgen…"

Machiel Swillens blogt over het Brabants Orkest

Machiel Swillens, violist bij het Brabants Orkest, blogt over de samenwerking met het Orchestre de Picardie in twee uitvoeringen van De Ring van Wagner.

 

Het Brabants Orkest aan het werk. Archieffoto René Manders

Stilte voor de storm

Het is nu vrijdagmiddag, 17.30 uur. De meeste topatleten zijn gearriveerd, het Stadhuisplein is al ver ingericht en de Runnersbeurs is geopend. Ook vond vandaag een 'meet & greet' plaats met enkele topatleten op basisschool de Bijenkorf, was er een bijeenkomst van het Schaduw Beleidsteam van de gemeente Eindhoven en ontmoette ik een groep van 20 Finnen die zondag van start zullen gaan. Een erg afwisselende dag dus.

Vanmiddag wisten al veel lopers de Runnersbeurs te vinden om hun startnummer af te halen. Er schijnt overigens een gerucht rond te gaan dat inschrijven niet meer mogelijk is. Alle lopers die nog van plan zijn om mee te doen en zich niet hebben aangemeld, kan ik geruststellen: inschrijven is nog mogelijk! Op zaterdag van 11.00 tot 17.00 uur en op zondag tot een uur voor de start van het betreffende onderdeel, kunt u zich aanmelden op de Runnersbeurs in het Beursgebouw.

Overigens adviseer ik u om zaterdag te komen, dat scheelt weer wat hectiek op zondag bij uw voorbereiding. Want een ding staat vast: met 18.000 deelnemers en 160.000 bezoekers wordt het zondag een drukte van belang in Eindhoven.

Loopweer

Bij de organisatie van een grootschalig evenement als Marathon Eindhoven heeft het weer een enorme invloed. Zo hebben de atleten bij regen eerder kans op blaren, blijft een groot deel van de toeschouwers thuis en moeten alle vrijwilligers geheel doorweekt hun werk doen.

Schijnt de zon en is het lekker warm, dan is dat heerlijk voor vrijwilligers en publiek, maar heeft dat veel negatieve invloed op de prestaties van de deelnemers.

Ook bestaat er 'loopweer': een graad of 14, windkracht 2 en een lage luchtvochtigheid (dus zeker geen regen). Loopweer is overigens ook prima weer voor vrijwilligers en toeschouwers. Het is voor Marathon Eindhoven het ideale weer.

Het weer voorspellen blijkt in de regel erg moeilijk en haast onbegonnen werk. Toch staan de kranten en websites er vol mee en besteedt zelfs het nieuws op radio en tv er dagelijks ruimschoots aandacht aan.

Vandaag zijn minimaal 10 personen tegen me begonnen over het weer. 'Heb je het al gezien?' Het wordt zondag 14 graden'. 'Er staat zondag bijna geen wind. Maximaal kracht 2'. 'Het blijft droog zondag.'

Er wordt dus loopweer verwacht voor de 27e editie van Marathon Eindhoven. Nu maar hopen dat de experts het dit keer goed hebben met hun voorspellingen....

Mooie strijd verwacht

Wat de meeste mensen niet weten, is dat ik jarenlang als begeleider heb gewerkt van internationale topatleten. In Nederland met onder anderen Kamiel Maase, Robin Korving en Bram Som, maar ook met atleten van ver over de grenzen.

Zo was ik een aantal jaren voor Global Sports Communication, het bedrijf van oud-atleet Jos Hermens, verantwoordelijk voor de scouting en begeleiding van Keniaanse hardlopers. Felix Limo, onder andere winnaar van de marathon van Rotterdam, was een van hen. Wat ik persoonlijk heel leuk vind is dat Paul Biwott, met 2.07.02 de snelste man op de startlijst, ook een atleet is waar ik mee heb samengewerkt. Ik zou het dus extra leuk vinden als Paul zou winnen.

Binnen de organisatie van Marathon Eindhoven ben ik echter niet verantwoordelijk voor het atletenveld. Deze taak ligt in handen van Cor Vriend, de Race Director. Natuurlijk is het afwachten wat er zondag tijdens de wedstrijd allemaal gebeurt, maar Cor heeft een topveld gecontracteerd. Met 7 mannen die al een eens een 2.07-tijd liepen, is Paul Biwott zeker niet de favoriet. Ik verwacht een hele mooie strijd.

Bij de dames komt er misschien wat minder strijd, gezien het feit dat Atsede Habtamu uit Ethiopie aan de start verschijnt. Het is heel bijzonder dat deze winnares van de Berlijn Marathon in 2009 voor Eindhoven heeft gekozen. Als organisatie zullen we haar flink in de watten leggen, zodat ze zondag het parcoursrecord flink gaat verbeteren en hopelijk al haar collega-lopers en -loopsters in Ethiopië gaat vertellen dat je voor een topprestatie in Eindhoven moet zijn. 

Een groot feest

Vandaag was een wat vreemde dag. Na de hectiek van de vrijwilligersbijeenkomst van gisterenavond, was het vandaag opeens een stuk rustiger op het marathonbureau, in mijn mailbox en op mijn mobiele telefoon.

Begrijp me niet verkeerd, er wordt verschrikkelijk hard gewerkt om alles zondag goed te laten verlopen en er zijn nog heel veel zaken te regelen, maar iedereen is vooral met zijn of haar eigen taken bezig. Dat zorgt dus blijkbaar ook voor een bepaalde rust.

 Het wordt wel steeds drukker met aanvragen van verschillende media. Gelukkig besteden ze veel aandacht aan alle facetten van Marathon Eindhoven en dat is natuurlijk belangrijk om het evenement nog beter op de kaart te zetten. Naast interesse in de internationale, nationale en regionale toplopers, is er ook erg veel belangstelling in het Trudo Runnersfestival. Het Trudo Runnersfestival bestaat 10 jaar en heeft een flinke bijdrage geleverd aan de groei en populariteit van Marathon Eindhoven. Wat 10 jaar geleden begon met een verzameling van 10 muzikale acts langs het parkoers is uitgegroeid tot een groot feest.

 Zondag aanstaande zullen 56 muzikale acts de lopers, maar vooral ook de toeschouwers langs het parkoers vermaken. Het is uniek in de wereld om op bijna iedere 500m een sfeerlocatie te hebben langs de route. Onder de lopers en loopsters wordt dit zeer gewaardeerd en Marathon Eindhoven wordt dan ook vaak 'de gezelligste marathon van Europa' genoemd.

 Om er dit jaar nog een schepje bovenop te doen, willen we graag alle bewoners langs het parkoers oproepen de straat feestelijk te versieren met rood, wit, blauw en oranje accenten. Zo helpt ook u mee Marathon Eindhoven nog feestelijker te maken en stimuleert u meteen alle deelnemers om nog een stapje extra te doen.

Lees meer over de marathon op ED.nl

De marathonweek is gestart!

10-10-10; wat een fantastische datum om Marathon Eindhoven te organiseren. Zondag is het zover en staan 1200 vrijwilligers klaar om de 18.000 deelnemers en 160.000 bezoekers een fantastische dag te bezorgen. Want dat is waar wij als organisatie voor staan.

Natuurlijk wordt er al het hele jaar hard gewerkt door een vaste kern van zo'n 100 vrijwilligers om ook van de komende editie een succes te maken, maar deze week draait de organisatie echt op volle toeren en worden alle details nog eens doorgenomen en op elkaar afgestemd.

Vanavond is de 'kick-off' van de marathonweek en komen alle vrijwilligers bij elkaar in het Beursgebouw. Hier wordt het draaiboek doorgenomen en ontvangen de vrijwilligers de laatste ontwikkelingen en instructies. Ook wordt de operationele leiding overgedragen aan Hans de Greef, de Wedstrijd Regisseur.

Het wordt voor ons allemaal een drukke week, met hopelijk een heel mooie afsluiting op 10-10-10. Ik zou zeggen 'Loop mee, of feest mee!', maar zorg er in ieder geval voor dat je erbij bent.

Tot zondag!

Edgar de Veer blogt over de Eindhovense marathon

Edgar de Veer, directeur van de stichting Marathon Eindhoven, blogt in de aanloop naar de marathon op 10 oktober 2010.

Bekijk hieronder de beelden uit 2009

 

10-10-10 open dag Stg. Animal Hope

De afgelopen maanden is er keihard gewerkt om de ruimte die we hadden aan de Grasbeemd om te toveren tot het asiel waar de dieren nu verblijven. Nog steeds wordt er dagelijks wel iets veranderd en het zal nog wel even duren voordat iedereen tevreden is.
Met het oog op het feit dat het asiel van de gemeente slecht tijdelijk op deze plek gehuisvest mag blijven, is het ook niet verstandig om enorme bedragen te investeren.  
Maar goed, de belangrijkste veranderingen in het gebouw hebben plaatsgevonden en dus vinden wij het tijd voor een open dag. Zowel met het oog op dierendag als om wat meer naamsbekendheid aan het nieuwe asiel te geven komt deze er dan ook en wel op 10-10-10 van 11.00u-16.00u.
Deze zondag worden er allerlei activiteiten voor de kinderen georganiseerd, waaronder een educatieve speurtocht. Daarnaast worden er rondleidingen gegeven door het gebouw en is er uiteraard gelegenheid om vragen te stellen. Het sponserbord waar alle sponsors van de katten- en hondenunits opstaan wordt onthuld. Bovendien is er volop gelegenheid om een kitten, volwassen kater of poes of een hond uit te zoeken en te adopteren.
De stagiaires en vrijwilligers zijn volop bezig om alles voor te bereiden en hopen op een grote opkomst.
Dit was alweer mijn laatste bijdrage en ik heb gemerkt dat ik nog lang niet alles heb kunnen vertellen wat er in een week tijd allemaal bij ons gebeurt. U bent altijd welkom om bij ons langs te komen en helemaal op onze open dag.
Neem gerust alvast een kijkje op onze website.
www.dierenambulancehelmond.nl of www.dierenambulancehelmond.nl/animalhope 

 

 

 

Donderdag dierenartsdag

Elke donderdag komt één van de dierenartsen van Dier en Dokter, de dierenkliniek waar wij als asiel mee samenwerken, om onze dieren de nodige medische zorg te geven. Voor vandaag staan er vooral entingen op het programma. Aangezien er op dit moment vooral katten in het asiel zitten, zijn het dan ook de katten die vandaag bij de dierenarts moeten komen.

In het asiel hebben we een dokterskamer ingericht waar de dierenarts samen met de paraveterinair, die altijd meekomt, kan werken. Wij halen de dieren die gezien moeten worden en brengen ze daarna weer terug naar hun verblijfplek. De katten worden geёnt, gechipt en de paspoorten worden ingevuld en getekend. Als ze allemaal aan de beurt zijn geweest maken we een rondje langs alle dieren. Brisca, een herdershond, heeft wat diarree en wordt nagekeken. Een te vroeg bevallen moederpoes wordt extra gecontroleerd. De net gecastreerde en gesteriliseerde katten krijgen een goedkeurende blik. We sluiten de ronde af bij de quarantaine die gelukkig bijna leeg is. Alleen de poes Daniёlle heeft last van hardnekkige oormijt en een fikse oorontsteking.

Als de dierenarts weg is en alles in de computer verwerkt is, kijk ik nog even bij de andere dieren. Vandaag zijn de duiven en andere vogels weer naar het vogelasiel in Someren gegaan. We hebben één duif die het niet helemaal begrijpt. Hij is van de zomer bij ons terechtgekomen en door ons terug gebracht bij zijn melker. Hij was geringd en zo konden we de melker traceren en hem thuis brengen. Alleen.....deze duif blijft elke keer naar ons terug vliegen. Waar we hem ook naartoe brengen, hij komt elke keer weer naar ons terug.