Groene flessen en grote machines

Wat een rijkdom heeft Eindhoven toch met het Philips erfgoed. Zoals de Witte Dame en Strijp S. Veel van dit soort industriële plekken zijn in Amsterdam niet meer bereikbaar voor kunstenaars maar zijn opgeslokt door projectontwikkelaars. Een gebouw zoals de Machinekamer op Strijp S is dus jaloersmakend.

Op dit moment zijn er een tijdelijk restaurant en een (tijdelijke) tentoonstelling. Klaas Kuiken exposeert er bijvoorbeeld groene flessen met vreemde bollingen die worden gemaakt van twee liter wijnflessen die normaliter worden weggegooid door restaurants en hotels. Het is prachtig hoe deze kwetsbare flessen zich verhouden ten opzichte van het interieur met zijn grote machines en geblokte tegelvloer. Vooral ook omdat de geëxposeerde objecten echt dwars onder en boven de oude buizen heen gaan. De combinatie van ‘duurzaamheid’ en ‘tijdelijkheid’ spreekt ons enorm aan.

Ook bij onze projecten Façade en RE:FRAME komen deze twee begrippen telkens terug. De tijdelijkheid van (bouw) locaties, en daardoor de tijdelijke bestemming van de kunstwerken van Façade, tegenover de duurzaamheid van het vervolgtraject RE:FRAME, dat aan de kunstdoeken een duurzame bestemming geeft.

Twee ogenschijnlijk tegengestelde begrippen maar uiteindelijk gaat het over dezelfde mentaliteit. Een houding waarin de beperkingen als gevolg van de crisis worden omgebogen tot mogelijkheden. Het gaat in ons project niet alleen om een zo’n lang mogelijk leven van een steigerdoek, maar om de interessante inzichten en het bewustzijn die de crisis kan bieden. Een positieve invulling van iets wat in eerste instantie negatief lijkt te zijn. We kunnen altijd nog denken dat tijdelijk permanent kan worden.