Gastblog

De eekhoorn

Behalve de honderden kittens die we elk jaar met de fles proberen groot te brengen, hebben we ook regelmatig eekhoorntjes in de opvang. Ook zij worden geflest bij een thuisopvang. Daarna leren ze gepelde noten eten en later moeten ze noten leren kraken. Op het moment dat de eekhoorntjes zelf noten kunnen kraken, gaan ze naar de eekhoornopvang. Daar leren de, op dat moment redelijk sociale, eekhoorns stap voor stap voor zich zelf zorgen, zodat ze zich weer kunnen redden in de natuur. Daar hebben wij in en om ons asiel de ruimte niet voor. Het is belangrijk om de dieren terug te brengen in de natuur, omdat de eekhoorn een beschermde diersoort is.

Op dit moment zit er nog 1 eekhoorn bij onze opvang die geflest wordt. De andere eekhoorns zijn al druk bezig met het eten van gepelde noten. Verder is er gisteravond een kitten binnengebracht en vannacht een jonge pup. Van de pup van ruim 4 maanden oud was afstand gedaan en er werd al snel een een opvang voor geregeld. De ambulance ging op weg om de pup naar de enthousiaste opvang te brengen toen er gebeld werd. De pup moest, ondanks de afstandsverklaring, heel snel terug gebracht worden. Relatie/familieproblemen bleken de oorzaak van de beslissing van vannacht en om verdere problemen te voorkomen hebben we maar gehoor gegeven aan het verzoek. We hopen dat het lieve hondje niet de dupe wordt hiervan.

Dan nog even een korte update van de opvang van gisteren: helaas is er vanochtend weer een kitten overleden. De dierenarts heeft het diertje op verschillende ziektes getest, maar daarop bleek het allemaal negatief. De overgebleven 2 flessertjes van de opvang doen het vooralsnog wel goed.
Met ‘mijn’ kitten gaat het vandaag veel beter dan gisteren. Het lijkt zich wat minder alleen te voelen met allerlei warmtekussens en knuffels om zich heen en ligt heerlijk te snorren op zijn dekentje.

Flessertjes

Gisteravond, of eigenlijk vannacht, werd ik door één van onze thuisopvangen opgebeld. Sinds ruim een week heeft ze een nest van 5 kittens zonder moeder in huis. Inmiddels zijn de kleintjes ongeveer 12 dagen oud en worden ze door de opvang met de fles grootgebracht. Maar nu belde ze me op om te zeggen dat één van de kittens er heel slecht aan toe was.
’s Middags had ze me al laten weten dat het diertje op was gehouden met drinken en dat ze was begonnen met dwangvoeren. Ik wilde uit bed stappen om de dierenarts in te lichten, maar voordat ik daar de kans voor kreeg, had het kitten het al opgegeven.

 De opvang gaf aan dat er nog een kitten was dat slechter aan het eten was en dat ze er bang voor was dat hij het ook niet zou gaan redden.
De volgende ochtend lijkt het ook met ‘mijn’ opvangkitten niet zo goed te gaan. Zijn temperatuur is flink gedaald en hij lijkt zijn overleden broertjes en zusjes enorm te missen. Hij miauwt de hele tijd en eet slecht. Na een warm bad, een warm flesje, ligt hij lekker warm op de snuggle safe (een ronde schijf die 10 uur warm blijft na 1 keer verwarmd te zijn in de magnetron) en gaat het een stuk beter.
Helaas krijg ik ’s middags weer een telefoontje van de opvang. Het andere kitten is ook erg ziek geworden en is ook dood aan het gaan.

Jammer genoeg is het heel moeilijk om moederloze kittens die de eerste moedermelk niet gehad hebben in leven te houden. Maar we blijven ons best doen.
 

Een dag in het asiel

Vandaag worden er 3 poezen gesteriliseerd en die moeten als eerst deze ochtend vanuit het asiel met de ambulance naar onze dierenarts gebracht worden. Ze zijn nog niet weg of de dierenarts belt me al met minder goed nieuws. Gisteren heeft hij twee kittens opgenomen en één van de twee is vannacht overleden.

Rond 12u komt er een leuk telefoontje tussendoor: de wat oudere mevrouw die afgelopen vrijdag is komen kijken bij het Maltheser Leeuwtje Vita, wil het hondje graag hebben. Na de papieren te hebben getekend heeft Vita een nieuw thuis, is mevrouw gelukkig en hebben wij op dit moment nog maar 3 honden in het asiel.   

’s Middags maak ik afspraken bij de dierenarts voor het enten en chippen van kittens die bij opvanggezinnen zitten, bestel ik medicijnen, beantwoord de vele telefoontjes en mailtjes, maak een rondje langs de katten en geef de zieke katten hun medicijnen en aandacht.

Aan het eind van de middag mogen de gesteriliseerde poezen weer opgehaald worden en gaat er nog een zieke kat vanuit het asiel mee naar de dierenarts. Ze heeft een flinke oorontsteking en ook haar tandvlees is ontstoken. Terwijl de ambulance weg is, zet ik samen met een stagiaire de katers en poezen klaar die morgen gesteriliseerd en gecastreerd worden en maken we de kooien klaar voor de poezen die zo terug komen. Als ik daarna rond 19u naar huis wil gaan blijkt dat de dierenarts het kitten van 3,5 - 4 weken oud dat nog leeft ook mee heeft gegeven. Daar weet ik zo snel geen opvang voor, dus neem ik het zelf maar mee naar huis. Ik zit allang weer aan mijn max. aantal woorden en heb nog niet de helft verteld wat er vandaag allemaal gebeurd is.

Nieuw dierenasiel in Helmond

De komende week ben ik, Karin Steeman, gevraagd om u door middel van dit blog een indruk geven van het nieuwe asiel van Helmond, ‘Stg. Animal Hope’. Met bijzondere aandacht voor de naderende 4 oktober, Werelddierendag, ga ik u op de hoogte brengen/houden wat de dagelijkse bezigheden in ons asiel zijn. In dit eerste blog zal ik u iets vertellen over het ontstaan van het asiel en over de functie ervan.

Stichting Animal Hope bestaat officieel vanaf 1 augustus 2010 en is gevestigd aan de Grasbeemd 17 in Helmond. Eerder werden alle gevonden dieren uit Helmond e.o. naar asiel Keizersdijk in Asten gebracht. Mede door de sluiting van dat asiel heeft de gemeente Helmond besloten om Stg. Dierenambulance Helmond e.o. de benodigde vergunningen te te verlenen om alle gevonden dieren binnen de gemeente Helmond op te halen.

Deze dieren worden ondergebracht in het nieuwe asiel  “Stichting Animal Hope”. Als een gevonden dier gewond of ziek is, dan gaat het eerst naar één van onze dierenartsen van dierenkliniek Dier en Dokter in Helmond of in Mierlo. Daarna gaat het voor de nodige nazorg in de opvang bij de Dierenambulance die ook in hetzelfde gebouw gehuisvest is. Van alle gevonden dieren wordt een amivedi, een beschrijving en foto van het dier, gemaakt. Deze wordt direct op onze website en op de landelijke amivedi gezet, zodat de eigenaar kan zien dat het dier gevonden is.

Volgens de wet op de dieren zijn wij als asiel verplicht om alle gevonden dieren BINNEN 3 DAGEN te laten enten, chippen, ontwormen, onvlooien, na te laten kijken door de dierenarts en de geslachtsrijpe dieren te laten neutraliseren. Ook daarom het belang van een snelle hereniging met de eigenaar!

 

 

Karin Steeman blogt over haar werk

Karin Steeman, medewerkster van de Stichting Dierenambulance Helmond en Stichting Animal Hope, blogt deze week over haar werk.

‘Week van het Landschap’ goed bezocht

We weten dat goed weer nodig is om een buitenactiviteit tot een goed einde te brengen. Wanneer het plenst van de regen kun je met zijn allen een beetje kleumen onder een zeiltje of in een schuur terwijl je toch een leuk programma hebt opgezet waarbij voor iedereen iets te halen valt. Maar mensen blijven weg. Wij hebben goed weer gehad met enkele duizenden bezoekers en zijn daar heel tevreden mee.

Op de tweede zondag waren veel mensen van de eerste zondag aanwezig die dan weer vrienden hadden meegenomen omdat er zo’n geweldige sfeer was. Dat is het grootste compliment dat je als organisator kunt krijgen. Wat vooral opviel was dat kinderen soms wel vier uur doorbrachten op de weeklocatie. Ze holden van het nestkastjes timmeren naar de verhalenvertelster of gingen mee om de lengte te raden van de boom die zojuist door de harvester (boomoogstmachine) was omgezaagd. Hierna werd wat gedronken, een pannenkoekje (of twee) gegeten of werden pa en ma bewerkt om een ijsje los te krijgen.

Honderden bezoekers liepen in de Week van het Landschap rustig te wandelen door het in engelse landschapsstijl aangelegde deel van de Herbertusbossen. Hier was door Kunstkring Eymerick een kunstroute ingericht. De wandelaars boomden met elkaar, of met de kunstenaars, over kunst.

Anderen hadden zelf een schildersdoek- en ezel meegenomen om de herfsttaferelen voor de toekomst vast te leggen. Ook waren enkele kunstenaars in het bos in de weer met beitelen en vijlen om weer iets nieuws aan de collectie toe te voegen. Die nieuwe kunst wordt in het gemeentehuis van Heeze tentoongesteld. Op donderdag 7 oktober om 15.30 uur is de officiële opening hiervan, ook in het gemeentehuis.

Wij willen graag iedereen bedanken die heeft meegeholpen aan deze geslaagde natuurweek en daarbij horen natuurlijk ook de bezoekers. Met zijn allen hebben we bijgedragen aan de voortreffelijke sfeer die de gehele week boven de locatie heeft gehangen. We gaan volgend jaar weer zo’n week organiseren maar dan in een ander deel van Brabant.

Tot volgend jaar. Houdoe!

Filmverslag deel 3

Week van het landschap gaat laatste weekend in!

Na de gezellige kindermiddag op woensdag hebben we donderdag en vrijdag zo’n 200 passanten op bezoek gehad. Het leuke van niet al te veel drukte is, dat je echt even de tijd hebt om met je bezoekers te praten onder het genot van een kopje koffie.

 Op donderdag hebben we spontaan een paddenstoelexcursie gehouden. Enkele bezoekers wezen me op de koningsmantel, een fraaie zwam die vlak bij de plek staat waar alles te doen is. Ze hebben me hem even aangewezen. Daarop heb ik hen voorgesteld om  naar de ‘eikhaas’ te gaan kijken die ik dan weer in de buurt wist te staan.

Onderweg kwamen we nog de rode koolzwam tegen en de doolhofzwam. De Herbertusbossen staan dan ook bekend om hun  variatie in paddenstoelen. Bekijk bij ons de film ‘Kasteelbos in najaarskleed’, van Mark Kapteijns maar eens, die in het filmhuis op de ‘Week’-locatie (Bosschlaan 24 in Heeze) gedraaid wordt.

Misschien kunnen we er dit weekend nog een paar spontane paddenstoelexcursies tegenaan gooien, we zien wel hoe het loopt.

Wie weet tot zaterdag of zondag en bedenk: slecht weer bestaat niet, slechte kleding wel!

Mensen die dit weekend willen komen, attenderen we erop dat de A67 richting Venlo in het weekeinde is afgesloten. Dus wil je de ‘Week’-locatie bereiken met auto vanuit Eindhoven, neem dan de A2 richting Maastricht. Vervolgens de afslag Valkenswaard/Leende, richting Heeze.

Maar vergeet vooraal onze FIETSROUTE niet die we speciaal voor deze Week hebben uitgegeven.  Je kunt de route downloaden via www.brabantslandschap.nl of je kunt hem bij onze kraam oppikken. Altijd nog te fietsen natuurlijk maar dit weekend is er ook nog de mogelijkheid de kerktoren van Leende te beklimmen (tijden staan bij de kerk aangegeven en zijn afhankelijk van uitvaarten of  huwelijken).

Vanaf de ‘Lindse Blaos’ zoals de toren wordt genoemd, heb je een heel mooi uitzicht over al het groen dat de omgeving te bieden heeft. Echt een aanrader. Moet je even wachten voordat er een beklimming start (waarschijnlijk op beide dagen om 14.00 en 16.00 uur), dan kun je even een kopje koffie doen op een aangrenzend terras. Wat mij betreft mag je natuurlijk een trappist naar binnen klokken, maar als je die twee op hebt zou ik de toren maar op een andere dag bezoeken.

Zaterdagmiddag geeft molenbouwer Frans Hagenaars uitleg bij de molen, die pal langs de route staat en  die ze op Leenderstrijp aan het bouwen zijn. Echt een indrukwekkende ambachtelijke prestatie.

Op zondag kun je door even van de fietsroute af te wijken (wordt aangegeven) om 11.00 uur of 15.00 uur een wandeling onder leiding van IVN-gidsen maken bij de visvijvers in Valkenswaard. Ik ga hier natuurlijk niet vertellen dat ze vorige week zondag een visarend hebben gezien, want dan wordt het zondag veel te druk. Het gebied is normaal gesproken niet voor publiek toegankelijk.

Voor het volledige programma zie www.brabantslandschap.nl

Filmverslag deel 2

Heksensoep, hekseneieren, mooi weer en spannende verhalen

De uitgelezen fraaie woensdagmiddag in de ‘Week van het Landschap’ is het domein van de kinderen. Eerst wordt er een ‘zoekwandeling’door het bos gehouden met een echte kok die als specialiteit heksensoep maakt. Tevreden pruttelt er al een soepje boven een houtvuur. De kinderen gooien kruiden, die bij de boswachter uit de tuin komen, of onderweg zijn gevonden, in de soep om hem nog akeliger te maken. Maar wel lekker! Nee, de heksenboter die ze ook hebben gezien tijdens het rondje om de boerderij van Boschlaan 24 in Heeze, wordt er niet ingedaan. Die wordt ook niet gebruikt om het door hen zelf in een houtvuur gebakken broodje mee te besmeren. Het heksenei (beginstadium van de stinkzwam) dat ze onderweg hebben gevonden wordt ook niet verwerkt in het pannenkoekenbeslag waarmee overheerlijke pannenkoeken worden gebakken.
Dan zijn ze de satansboleet onderweg nog niet eens tegengekomen of de giftige gordijnzwam. Mooie namen hebben ze soms, die paddestoelen.

In een geheimzinnige tent achter de grote schuur luisteren kinderen bijna ademloos naar een spannend verhaal van een echte vertelster. We gaan hier niet te veel verklappen omdat ook komend weekend de vertelster aanwezig is, maar hertjes in de fles! van een gemene tovenaar zouden best wel eens onderdeel uit kunnen maken van het verhaal. Kom zelf luisteren hoe het verhaal afloopt!

Intussen loopt het aantal ‘gewone bezoekers‘, al dan niet met de fiets, gestaag door. Deze schitterende nazomerdagen moet je er op uit trekken en dan is de ‘Week van het Landschap’, die wordt gehouden midden in de natuur van de fraaie Herbertusbossen in Heeze, een mooie plek. Lekker kopje koffie op het terrasje, de vraag stellen die je altijd al wou stellen aan de medewerkers van Brabants Landschap en een bundel boeken mee naar huis als je lid wordt. Je betaalt pas in april 2011 en voor die € 15 hoef je het niet te laten. Zeker niet met dat schitterende handboek er bij.

Morgen gaan we weer lekker verder met ‘De Week’.

Even een impasse tijdens de Week van het Landschap

De rust was weer even wedergekeerd in de bossen achter het Kasteel in Heeze. Althans dat dacht ik toen ik vanmorgen naar onze ‘Week’ locatie reed. Bij aankomst zat ik achter een paar klassen fietsende kinderen. Mijn hemel, daar hebben we niet op gerekend vandaag…. Gelukkig ze kwamen niet voor de ‘Week’, maar voor hun eigen schoolprogramma. Elk kind dat in Heeze op school zit komt minimaal twee keer per jaar buiten leren. WAUW, dat is geweldig. Niet met de leraar of lerares, nee, met de vrijwilligers van het IVN. Zij bieden al jarenlang een uitgebreid natuur en milieu leertraject aan voor alle klassen van het basisonderwijs. Dat is uniek! Ik zie in mijn werk, als voorlichter van het Brabants Landschap, veel gemeenten stoeien om het ‘buiten’ leren in het onderwijs terug te brengen. Hier gebeurt het gewoon! Geweldig om dat jonge grut zo te zien spelen met de natuur. Voor hen een onvergetelijke gebeurtenis, die op latere leeftijd, als ze zelf een ‘gezins’nestje aan het maken zijn, weer terug komt als herinnering.

Zo vaak horen we het: “Nee, kap nou niet dat bosje of laat dat bankje juist daar staan.” Niet, omdat ze tegen de werkwijze van Brabants Landschap zijn. Ze snappen best dat de natuur onderhoud en beheer nodig heeft.
Net zoals er in je eigen tuin ook gewerkt moet worden om het divers en aantrekkelijk te houden. Nee, omdat ze aan die plek een speciale jeugdherinnering hebben. “Daar speelde ik vaak met mijn vriendjes of klasgenootjes.” Ja, een band met de natuur ontwikkel je in je jeugd en geef je later door aan je eigen kinderen. Daarom vinden wij het als Brabants Landschap zijnde erg belangrijk dat kinderen gewoon lekker buiten kunnen spelen. Zoals morgen, woensdagmiddag, vrij van school. Hup, op de fiets met mama, papa, opa, oma, verzorger, oppas of wie dan ook naar de Herbertusbossen, Boschlaan 24 te Heeze.  Strooptochten door de bossen om je eigen kostje te verzamelen, waarna om half vier een groot kampvuur oplaait om lekker alles bij op te eten. In stilte….niet om te bidden (mag natuurlijk ook!), maar om adembenemend te luisteren naar spannende, griezelige, grappige en toffe verhalen van een echte vertelster…..

Morgen weer een drukte van jewelste dus…

Zeer geslaagde ouverture Week van het Landschap

Afgelopen vrijdag en zaterdag begon, hier in Heeze, de Week van het Landschap. Elk jaar vindt deze natuurweek, georganiseerd door Het Brabants Landschap, ergens in de provincie Brabant plaats. Voor de Herbertusbossen in Heeze was het al weer dertien jaar geleden.

Wat vooral opviel was de gezellige drukte op het erf, het aangrenzende bos en in de schuur rond Boschlaan 24.

Vooral het enthousiaste getik van hamers in kinderknuistjes bij het nestkastjes timmeren kon de bezoeker niet ontgaan.Toen het nestkastje klaar was konden de kinderen het ook nog schilderen. Dat werd dan ook gretig gedaan.

Misschien was een enkele papa, mama, oma of opa er niet zo gelukkig mee, met die natte verf, maar de meeste ouders genoten zo van de activiteiten van de kinderen dat het ze niks kon schelen.
Ook werden er zeer creatieve kastjes voor solitaire (ongevaarlijke) bijen en wespen geboetseerd of getimmerd. Uiteraard ook met de nodige verf versierd. Met riet, hout en klei waren de meisjes en jongens in de weer en het eindproduct loog er niet om.

Het nestkastjes timmeren is echt een basisactiviteit voor de jeugd in de Week van het Landschap. Met je eigen handjes een nestkastje maken en dat zo maar mee naar huis mogen nemen is ook gewoon leuk. Het thuis door je ouders op laten hangen in de tuin is een logisch vervolg.

Spannend wordt het in het voorjaar van 2011! Zal er een meesje (mezenkast) of een winterkoninkje(winterkoningkast) in komen? Komt er een vogeltje tot broeden in jouw kastje dan is dat toch een geweldige natuurervaring voor een kind? Dat zien we graag. De jeugd van nu is de natuurbeschermer van de toekomst.

Op zondag konden de kinderen ook meedoen aan het grote ‘pannenkoekenspel’. Waar komt meel vandaan? Wat hebben bijen te maken met jam? Hoe komen we aan poedersuiker en stroop? Eerst het groot ‘pannenkoekenbakformulier’ invullen, goed nadenken over de antwoorden en naderhand een pannenkoek bakken. Heerlijk!

Morgen vertellen we weer verder over andere leuke activiteiten die in de Week van het Landschap komende week en ook nog komend weekend plaats vinden.

Tot morgen!

Het programma van de Week van het Landschap is te vinden op www.brabantslandschap.nl

 

 

Annelieke Kelderman en Mari de Bijl bloggen over Week van het Landschap

Deze week bloggen Annelieke Kelderman en Mari de Bijl, beide medewerkers van Brabants Landschap, over de Week van het Landschap.

De laatste loodjes

Na een korte nacht werden we vrijdagochtend gewekt door onze eigen wek-kabouter. Gehuld in een oranje deken bevrijdde hij ons van de kou die we hadden moeten doorstaan.

Snel ontbeten, kort overlegd en weer aan de slag. We dachten dat we al ver waren, maar toch… de laatste loodjes wegen het zwaarst.
Alles moest nog opgeruimd, er moest plaats gemaakt worden voor de leveranciers van het licht en geluid. Sommige eettentjes zijn al opgebouwd en de laatste hekken en de toegangspoort zijn geplaatst. Tussendoor over het terrein glibberen na alweer een regenbui. We blijven positief: alles wat vandaag valt, valt morgen niet.

We worden tegelijkertijd hartstikke enthousiast als we zien hoeveel mensen er ook vandaag weer meehelpen, hoe vaak de website wordt bezocht en hoeveel aandacht er in de media voor het festival is. Het lijkt erop dat we nu het festival zijn waar we al vier jaar zo hard voor werken. Nu de laatste klussen afwerken, eten, en even lekker op de bank hangen, zodat we morgen vol frisse moed aan het festival kunnen beginnen.

Meters maken!

Gisteren was het terrein nog helemaal leeg. De bezoeker kent het na vandaag niet meer terug!

Tenten zijn gebouwd, podia opgezet, veel leveranciers hebben hun zware materieel vandaag al aangeleverd. Het leek wel of de Truckrun al begonnen was….het was een af- en aanrijden van vrachtwagens, diepladers en opleggers. Respect voor de chauffeurs, vooral degenen die pas later op het terrein kwamen. Echt ongelooflijk hoe ze tussen alle bouwsels heen manouvreren en vervolgens ook nog hun materialen precies op de plek neerzetten waar dat wij het graag willen hebben.

Er is vreselijk veel werk verzet. Vanmiddag begon het te regenen en zeiden we al tegen elkaar:  : “oh god….als het terrein morgen maar droog is, anders staan de mensen in de blubber”…om er vervolgens achter te komen dat het pas donderdag is en wij nog een hele dag hebben om alles af te werken.
De draaiboeken werpen dus hun vruchten af. Niet dat alles dan ook meteen goed gaat, maar 90% wel en dat geeft de ruimte om problemen op te lossen en op verrassingen goed te reageren.
Prettigste verrassing van vandaag: de soep van de moeder van Stanis met soepballen voor een weeshuis…en natuurlijk het interview door Olga van het ED, die beloofd heeft dat ze eindelijk ook naar het festival zelf komt!

De ervaring leert dat we tijd toch nog nodig zullen hebben. Het geeft allemaal niks…het begint er prachtig uit te zien. Reden genoeg om dadelijk met het werk voor vandaag te stoppen, een stevige maaltijd te nuttigen en een paar uur te ontspannen. Op tijd naar bed want morgen is het alweer vroeg dag!

We zijn er bijna klaar voor!

Woensdag, 6 uur…eindelijk! Vandaag beginnen we met bouwen. Ik sta op en voel me alsof ik op schoolreisje ga. Snel maak ik nog wat werk af voor m’n eigen bedrijf….ik wil geen ontevreden klanten krijgen.
Later op de dag kom ik er achter dat ik niet de enige ben die de zenuwen heeft….menig kriebel in een organisatorbuik heeft geleid tot slechte slaap of buikpijn in de ochtend.

Vandaag zetten we de lijnen uit op het terrein. Een paar jaar terug konden we een podium en een festivaltent(je) min of meer op goed geluk op het terrein plaatsen. Passen deed het altijd wel. Dat is inmiddels anders….de tenten, het podium, de eet- en verkoopstands, de terrassen, kleedkamers voor de artiesten…alles is op schaal uitgetekend. De goede voorbereiding blijkt z’n vruchten af te werpen want alles blijkt precies te passen.

Daarna gaan we vrachtwagens en bussen laden met materialen, voor een deel eigen voorraad die door het jaar onderdak krijgt van een bereidwillige zolderruimte. Een ander deel komt via leveranciers. Aangezien we een gratis festival zijn en onze inkomsten dus relatief beperkt, proberen we op bezorgkosten te besparen en halen zelf ook spullen op.
Het dreigt even mis te gaan wanneer we horen dat een leverancier in de veronderstelling is dat we ook zijn materialen komen halen. Dat was anders afgesproken en na enkele telefoontjes en een goed gesprek worden de materialen alsnog geleverd. Gelukkig…dat scheelt een halve dag werk.

Tijd komen we sowieso tekort…we hebben via een sponsor een tent gekregen op gunstige voorwaarden…..1 klein detail horen we deze week. De tent moet op een andere locatie eerst  worden afgebroken….
We maken meteen kennis met het campingterrein wat er nu nog maagdelijk schoon bij ligt. Ik ben nu al benieuwd naar de aanblik tijdens het weekend.

Links het campingterrein woensdag om 17.00. Rechts de opgevouwen tent... donderdag alleen nog even opbouwen! 

Kwart over 6 ’s avonds…ik race met m’n auto naar Valkenswaard. Thuis zitten twee hongerige tieners te wachten. Gelukkig zijn ze gek op Chinees!

Morgen gaan we meters maken…ik heb er nu al zin in!

Een hoofd vol losse eindjes

Ik stond vanochtend op met de gedachte dat het nu toch wel heel dichtbij begint te komen. Eerst even m’n lief gebeld, want die zit aan de Amerikaanse westkust, dus zal wel toe zijn aan haar bed.

Daarna snel de computer aangezet om de weersverwachting te bekijken. Gelukkig zetten de goede voorspellingen vandaag door: zon en droog, maar wel iets lagere temperaturen, dus bezoekers moeten voor ’s avonds even een jas of trui meenemen.

De mail geopend: het draaiboek was binnen, pfffff… 87 pagina’s! Een festival dat groter wordt vraagt meer planning, organisatie en sturing. Het draait tegenwoordig ook om serieus geld, dus daar moet verantwoord mee worden omgegaan.

Ook alle activiteiten, van voorbereiding tot afronding, opbouw, afbraak en stagemanagement, tot calamiteitenplannen toe, hebben we dit jaar uitgewerkt en op papier gezet. Daar zullen we nu en komende jaren veel plezier van hebben. Maar wat een papier... Ik twijfel er nog over of ik een boom zal opofferen aan het uitprinten van alle documenten.

Ik wilde vandaag eigenlijk verder gaan met het werk waar ik m’n boterham mee verdien, maar druk telefoon- en mailverkeer hebben me daar tot nu toe vanaf gehouden.

 Een  hectische dag dus, met duizend-en-één losse eindjes die nog aan elkaar moeten worden geknoopt, werkafspraken gecheckt, leveranciers gebeld, met sponsors en collega-organisatoren overlegd en…

Oh ja… ik moest ook nog een blog schrijven over wat   er in de laatste dagen voor het festival allemaal door m’n hoofd schiet…

Dromen over morgen…

Ik ben amper opgedroogd van mijn bezoek aan het bloemencorso in Valkenswaard. Godsamme, wat had ik te doen met al die buurtschappen en vrijwilligers die maandenlang bezig zijn geweest om weer een prachtige tocht neer te zetten….en hun inspanningen dan door het ''typisch Hollandse herfstweer” letterlijk in het water zien vallen.  Het drukte me nog eens met m’n neus op de feiten: je kunt je nog zo goed voorbereiden, alles nog zo plannen en inschatten, maar er blijven zaken waar je geen invloed op hebt en het weer is er daar eentje van.
Het nagelbijten heb ik lange tijd geleden al afgezworen, anders had ik deze dagen een hele goede reden gehad om ze tot op het bot af te kluiven. De weersverwachting voor het Kempenerpop weekend werd in de afgelopen dagen alsmaar slechter…our worst nightmare! Gelukkig is sinds gisteravond laat de prognose in positieve zin bijgesteld en mogen we zonnig weer verwachten, met een kleine kans op een drupje regen. Duimen maar, iets anders zit er niet op!

Woensdag gaan we weer beginnen met de opbouw en de kriebels komen in m’n buik als ik daar aan denk….aan komen rijden op een leeg terrein…de eerste vrachtwagens die aan komen rijden terwijl wij met een thermoskan hete koffie onszelf proberen te wapenen tegen de ochtendkou. Trappelend van ongeduld en uitziend naar alles wat komen gaat.

Een heerlijke jongensdroom….van kerels die allang geen jongens meer zijn.

Outsourcing in India

4 medewerkers voor de prijs van 1; outsourcing, is een onderdeel van ons bedrijf. Bedrijven in Nederland kunnen Indiase mensen, via ons aangestuurd, in dienst nemen. Dit is een win-win situatie voor alle partijen. Vanuit Nederland verzorgt mede-eigenaar Erik Greefhorst de acquisitie. Het aantal medewerkers is gegroeid naar 13.

Niet alleen wij werven nieuw personeel, ook in de krant wordt heel wat ‘geworven!’ De krant staat vol met  ‘Bridegrooms wanted’ en ‘Brides wanted.’ “There is no match, the horoscope must be right. 4 years my parents are looking for the perfect man for me.” Aantrekkelijke en assertieve, 28 jarige medewerkster Biji vertelt het tijdens een teamuitje spontaan. Het is normaal dat ze wacht tot haar ouders een geschikte huwelijkskandidaat in de rijke Nadar kaste vinden.

Wat me het meeste tegenvalt? De gezelligheid van het komen en gaan van familie en vrienden; er heerst hier geen afspreekcultuur, ook niet voor onze kinderen. Wat me mee is gevallen? In vrij korte tijd hebben we ons kunnen aanpassen aan de nieuwe cultuur!

Als je alleen voor het mooie plaatje gaat, dan kom je van een koude kermis thuis. We steken al deze mooie levenslessen alvast in onze za(a)k!

Onam wordt afgesloten met een warme kermis; het is 30 graden en iedereen viert feest! Een Carnavalsoptocht maakt het plaatje compleet. Ik kijk naar de drie blonde lachende koppies voor me. Ja, we zijn gelukkig hier.

Bedankt voor het lezen van mijn Gastblog! Wil je mijn columns lezen? Ga naar  www.wmdsj.waarbenjij.nu en geef links onder je e-mailadres op.

Voor informatie over outsourcing en webshops, zie www.riksjasoft.nl

We missen de familie

“Ik wil naar oma toe, ik wil naar oma toe!” zegt de 6-jarige Sam snikkend. De rest van het gezin ligt nog in diepe slaap, maar Sam is onrustig. Zijn kleine, dunne lijfje probeert niet op, maar lijkt in me te kruipen. Ik voel de ribbetjes bijna door zijn huid steken als ik hem over zijn rug aai. “Ik mis oma zo,” klinkt er nauwelijks hoorbaar. Enkele dagen terug hebben we geskyped met oma en opa en bij het zien van hun gezichten barstte Sam in huilen uit. Op het moment dat oma en opa vroegen hoe het met hem ging, kon hij geen woord meer uitbrengen. “Houd mij maar heel goed vast en denk dan maar even dat je oma vasthoudt”, zeg ik tegen hem terwijl de nacht overgaat in de ochtend.

In India richten we ons op onszelf, ons gezin, in plaats van op anderen. We voelen ons sterk als gezin. Het leven is minder meetbaar maar des te meer voelbaar.

We hebben een normaal leven in een bijzondere omgeving. Mijn jarenlange ervaring als leerkracht komt nu goed van pas; de kinderen krijgen thuis Nederlandse les van mij. Onze kinderen hebben nog steeds een goed contact met de St. Franciscusschool in Bladel waar ze de laatste jaren op school zaten. Via marktplaats bestel ik wensen zoals Lego, Knex, Playmobil en Taptoes.

Tijdens Onam herenigen Indiërs met goedbetaalde banen in Dubai, Qatar of Bahrein zich met de familie. Zij doen zich tegoed aan gadgets tijdens de uitverkoop. Alleen tijdens Onam worden salarissen vooraf uitbetaald. Arme mensen staan dagenlang in de rij om voorraden goedkope rijst in te slaan.  We bewonderen de Pookallam (bloementapijten) die men neerlegt voor de ingang van huizen en bedrijven.

Cultuurverschillen

Na 6 weken vonden we een English medium School. 10 kinderen in één klas; dat kan niet beter. Alhoewel…

“Dagmar, slaat de juf nog steeds?”, vraag ik aan onze 8-jarige dochter. “Iedere dag!” roept ze, en ze zegt het bijna vanzelfsprekend. “Echt waar, hoe dan?” “Nou, als je bijvoorbeeld een boek vergeten ben, dan moet je in de rij gaan staan en dan slaat ze op je armen of benen met een liniaal. Ja, en dan zegt teacher Jane tegen mij: “Don’t tell your mother I am beating, I don’t want her to think I am a bad teacher.”
 

 

Onzekere gedachten als ‘Waar zijn we aan begonnen?’ en ‘We waren toch gelukkig?’, afgewisseld met angst domineerden vaker wel dan niet de eerste maanden. Het is net als in de film ‘Back to the Future’, we worden heen en weer geslingerd tussen het tijdperk van vergeelde, kromgetrokken, sepia foto’s van opa en oma en een land met 8,8 % economische groei per jaar.

“Oh mama, kijk eens al die gekleurde lichtjes in de bomen, ik wil nóóit meer weg hier!” 4-jarige dochter Jade geniet van het uizicht vanuit de riksja. We belanden in een lichtgevend sprookje uit 1001 nacht! Kinderlijke vrolijkheid, overal. Olifanten en kleurige ballonnen zorgen voor een constante prikkeling van al onze zintuigen.

 

Hier geen Nintendo. Wij zijn de hoofdrolspelers in onze eigen 'game'; het opzetten van een IT-bedrijf in India. Een joystick stuurt ons alle kanten van het speelveld op. ’s Avonds zorgt de Escape-toets voor de vanzelfsprekendheid van ons gezinsleven. Zo nu en dan valt de Power vanzelf uit.

Bezoek van de Consul Generaal

Net voor Onam wordt ons gezin uitgenodigd voor een privé diner met de Consul Generaal van Nederland. Het geeft een veilig gevoel te weten dat ze er voor ons zijn, mocht het nodig zijn. Er staat een verslag in krant ‘The Hindu.’ ‘Dutch IT companies are doing well in India’, is de strekking van het verhaal. Wim voelt zich als een vis in het Indische water..

De liefde voor India is er altijd geweest. De relatie is wederzijds, al wordt dit in onze ogen soms op een vreemde manier getoond…

We zijn in een winkelcentrum, verbeeld je de Heuvelgalerie in Eindhoven, maar dan de sfeerloze, betonnen, parkeergarage onderin. In onze beleving is het een van de betere plekken, omdat er geen verkeer komt. Een groep volwassen vrouwen lacht ons vriendelijk toe, en dan opeens, vingervlug, is daar weer ‘het liefdevolle knijpje’ in de wang. “Auw, auw!”

Jade komt schreeuwend, met haar hand op haar wang, op me afgerend. “Ze hebben me weer geknepen!” “Blijf toch <gdvrdm> van mijn kind af, zal ik jou eens knijpen, vind je toch ook niet leuk!”, roep ik kwaad naar enkele volwassen vrouwen. Uitgebreid schoolmeisjesgegiechel volgt; de discussie aangaan heeft geen zin. Onze kinderen zijn, na een harde leerschool, inmiddels ook vliegensvlug geworden: ‘Ze’ worden als vliegen uit het gezicht geslagen. Lekker pedagogisch verantwoord.

 

Angst, verdriet en plezier waren voorheen in meer of mindere mate aanwezig. De (onderdrukte?) emotie ‘woede’ komt daar nu bij. Ik omarm deze primaire emotie. Heerlijk om jezelf te laten gaan.

 

 

Pionieren in een nieuwe cultuur

Emigreren en een bedrijf opzetten in India doe je niet ‘zomaar'. Het is een proces van leren loslaten en je openstellen voor het nieuwe. Honderden handtekeningen zijn gezet om ‘iets voor elkaar’ te krijgen of juist ‘van iets af’ te komen. Ons vertrouwde bestaan is ingeruild voor een nieuwe levensstijl waarin pionieren centraal staat. Fantasieën zijn vervangen door praktisch denken. We hebben een doel voor ogen, maar de weg ernaar toe is even interessant als inspirerend. Het gevisualiseerde droomhuis aan de zijlijn op het strand is vervangen door een 3-kamerappartement op de middenstip van het Spicy veld waarin wij ons begeven.

“Mmm, ik vind het heerlijk!” Met de toppen van haar vingers roert de 8-jarige Dagmar de rijst en de curry door elkaar, knijpt het tussen haar vingers tot een balletje en gooit het richting haar mond. De Indiase keuken is om je vingers bij af te likken! We maken mintthee met verse mint die we eerst tussen onze handen laten rollen, want ‘dat ruikt zo lekker’ en we zijn dol op de Indiase menukaart, al wordt er heel wat afgeblust met voorverpakte flessen water.

 

De groentewinkeltjes zijn een lust voor het oog. Coriander leaves, ginger bitter gourd, lentils en lady’s fingers. Het boekje ‘Know your Vegetables’ heeft ons goed op weg geholpen.

Wim eet een speciale Onam Sadya met het personeel, geserveerd op een bananenblad.

 

“Happy Onam!” De buurvrouw staat voor de deur en geeft me Payasam, een Indiaas toetje.

 

Het lijkt net erwtensoep, maar dan gezoet. Bah, wat smerig!

Emigreren naar India

Wij wonen sinds 1 jaar met ons gezin in India. We zijn gewoon vertrokken.

 

Met 10 koffers, 2 laptops, 5 stuks handbagage én drie kleine blonde kinderen zijn we in het vliegtuig gestapt. Een huurappartement voor de eerste twee weken en een zakelijke ruimte; dat was onze enige zekerheid.

 

Het moest zo zijn. Mijn man, Wim Krämer, werkte al 18 jaar bij de Rabobank, en na een reorganisatie moest hij zo’n 50 km verderop gaan werken wat hij te ver weg vond. 'Als je het doet, dan moet je het goed doen', is zijn motto, dus besloten we 10.000 km verderop een eigen IT-bedrijf te starten in het grootste IT-park van India, in de stad Thiruvanthapuram, Kerala.

Terwijl mijn man stappen vooruit maakte, kon ik in het begin geen stap meer zetten. Het loopt namelijk nogal moeilijk met drie angstige kinderen hangend aan mijn rok…

We zijn inmiddels een jaar verder, en Onam, het meest uitbundige festival van Kerala staat voor de deur! Dit 10-daagse kleurrijke festival wordt groots gevierd door hindoes, moslims en christenen. Mensen kleden zich in het nieuw, men heeft vakantie! Onam is het grootste oogstfeest van Kerala en valt precies tussen de grote moesson in juni en de kleinere in november in.

Om Onam in te luiden bezoeken we de 58e ‘Snakeboatraces’ in Alleppey. Een zacht briesje zorgt voor verkoeling, maar in de boten heerst onder de honderden roeiers een verhitte sfeer! Dorpen strijden tegen elkaar om de eer en de 2 lakh (ongeveer € 3000,-) prijzengeld. Even ben ik geraakt als tijdens een gesprek een nette Engineer student zegt:  “There is one thing I am jea lous about, and that is the colour of your skin.”

Het is net de intocht van de Nijmeegse 4-daagse, zo druk en gezellig, maar dan op het water!

Lekker naar de stad

Ik werd wakker ge-sms't door Lynn. 'Ellen! Ik word echt overal herkend!''

Super grappig vind ik dat. Ik ga zo dadelijk met een paar vriendinnen naar de stad en dat is voor mij eigenlijk pas de eerste keer dat ik echt buiten de deur kom sinds de tv-uitzending van Dorpse Meiden. Dus ik ben heel benieuwd of ik serieus word aangesproken. Kan dat mezelf niet echt voorstellen! Maar we zullen het gaan zien.

Mijn mailbox blijft in ieder geval maar volstromen met de leukste en gekste berichtjes van jong en oud. Kinderen van 12 en volwassenen van 45 voegen me toe op Hyves en geven hun mening!

Heel leuk vind ik dit omdat ik dan merk dat er interesse in het programma is, en daar doen we het natuurlijk voor.

Op uitzendinggemist.nl is het programma nu, na een dag, al 30.000 keer bekeken, en daarmee halen we daar de eerste plaats bij de populaire programmas! Wie had dat kunnen denken! Ik niet.

Ik had verwacht dat er zo’n 100.000 mensen naar de tv-uitzending zouden kijken; hier en daar in Deurne een opmerking en that’s it! Maar nee, zo werkt dat niet.

Ik ga in ieder geval lekker naar de stad en veel kleren kopen. De beste manier om iets te vieren, dacht ik zo!

Of het anders is dan anders? Hoor je morgen!

Eén groot feest

Gister was de dag! We hebben met maar liefst 50 man de aflevering op groot scherm gekeken! Er waren 2 cameraploegen bij om te kijken hoe wij zaten te genieten van ons programma! Het was één groot feest! Hartstikke leuk om mee te mogen maken.
Vandaag zijn we al een paar keer herkend en onze telefoons zijn roodgloeiend! Allemaal positieve opmerkingen van bekenden en ook onbekenden. Vooral op hyves. Allemaal nieuwe aanmeldingen en complimenten.
Nu is het maar afwachten voor ons.  Binnen nu en 3 á 4 weken gaan we horen of het een serie gaat worden of niet. Wij hopen natuurlijk van wel.
Maar voor ons zit het erop. We kunnen niks meer doen. Hier in Deurne sowieso niet, want hier zijn we al zo goed als bekend, haha! Beetje stom om te zeggen over jezelf hoor! Maar weet niet hoe ik het anders moet zeggen.
We gaan ook vooral nu ons zelf blijven en verder gaan waar we van te voren ook mee bezig waren. En stiekem hopen op meer. We houden jullie op de hoogte! Ik ga weer verder genieten van onze roem vandaag!
Met een dikke knipoog natuurlijk ;-)

De Deurnese meiden en hun aanhang bekijken de aflevering in café Beekman en Beekman. Foto Ton van de Meulenhof