Mr. Ve

Zoals eerder geschreven is mr. Ve mijn partner in Kigali. Hij doet me denken aan Manuel, één van mijn partners maar vooral ook vriend in Mozambique. Sterker nog, ik kan Manuel niet van mijn netvlies krijgen als ik met mr. Ve ben. Merkwaardig dat deze twee zo op elkaar gelijkende mannen op mijn pad komen. Ze vertonen gelijkenis door hun postuur, charisma, het ondragelijke verleden, levenswijsheid, maar vooral door hun respect voor de medemens.

Ve, nazaat van de koninklijke familie (de koning is in 1959 na een staatsgreep gevlucht), was een jaar of twintig. Aangezien hij goed kon voetballen, werd hij gevraagd om deel te nemen in het leger.

De toenmalige machthebber Habyarimana was sinds 1973 na een staatsgreep aan de macht.

Als Ve zou weigeren, zou men vragen naar de reden. Instemmen zou betekenen dat zijn doopceel zou worden gelicht, met als resultaat dat hij als Tutsi zou worden vermoord. Restte hem slechts te vluchten.

Hij ging naar Uganda. De toenmalige president was een sympathisant van de Tutsi’s. Daarom was hij ook daar niet veilig. Vervolgens week hij uit naar Congo. Zijn ouders, broers en zussen hebben ieder voor zich een vergelijkbare weg moeten gaan.

In 1995 is hij teruggekeerd met achterlating van zijn bezittingen, maar vooral met achterlating van het verleden en met het vaste vertrouwen dat Rwanda zijn vaderland is.

Mijn vriend Ve heeft me gevraagd maandag met hem het land in te gaan. Op zijn uitdrukkelijke verzoek gaan we met het openbaar vervoer. Het spreekt voor zich dat ik aan zijn lippen hang.

Kigali, 21 augustus 2010

Foto: De kogelgaten en granaatinslagen zijn na de genocide in 1994 bewust niet gerepareerd in het parlementsgebouw in Kigali