Gastblog

Het eindfeest

Vandaag zijn we al weer begonnen met de voorbereidingen van het einde. Vanmorgen vroeg mochten de kabouters lekker rustig aan doen. Ze mochten namelijk uitslapen. Maar ja, dan slapen ze nog maar tot 8 uur. Dus wij als leiding noemen dit niet echt uitslapen.

Maar na een knuffelmodeshow zijn ze dan de tas op gaan ruimen. Alles moest namelijk al uit de tent. De slaaptent is vandaag al opgeruimd. We slapen nu met z’n allen in de eettent.

De welpen moesten wel op tijd opstaan. Die hebben vanmorgen verschillende activiteiten ondernomen. Ze zijn gaan kijken wat luchtscouting doet, ze hebben knopen geoefend en sommige zijn zelfs gaan kanoën.

Maar helaas voor hen, moesten ook zij vanmiddag hun spullen op gaan ruimen. Daarna zijn hebben zij lekker een verfrissende duik in het meer genomen.
Het avondeten was vandaag speciaal. We hebben samen gegeten met een welpengroep uit Meerhoven. Dus we zaten met nog meer kinderen aan tafel. Leuk dat zoiets hier gewoon kan.

Daarna zijn we gezellig met alle kinderen naar het DWEK feest gegaan. Dit was een groots afsluitend feest voor alle kinderen in de leeftijd van de welpen. Lekker dansen, swingen en spelletjes doen op leuke muziek.
Daarna lekker snoepen in bed en dan voor het laatste nachtje hier gaan slapen. Morgen is het heel vroeg weer dag, want dan moet echt alles weer opgeruimd worden.

Het eindfeest

Vandaag zijn we al weer begonnen met de voorbereidingen van het einde. Vanmorgen vroeg mochten de kabouters lekker rustig aan doen. Ze mochten namelijk uit slapen. Maar ja, dan slapen ze nog maar tot 8 uur. Dus wij als leiding noemen dit niet echt uitslapen. Maar na een knuffelmodeshow zijn ze dan de tas op gaan ruimen. Alles moest namelijk al uit de tent. De slaaptent is vandaag al opgeruimd. We slapen nu met z’n allen in de eettent.
De welpen moesten wel op tijd opstaan. Die hebben vanmorgen verschillende activiteiten ondernomen. Ze zijn gaan kijken wat luchtscouting doet, ze hebben knopen geoefend en sommige zijn zelfs gaan kanoën. Maar helaas voor hen, moesten ook zij vanmiddag hun spullen op gaan ruimen. Daarna zijn hebben zij lekker een verfrissende duik in het meer genomen.
Het avondeten was vandaag speciaal. We hebben samen gegeten met een welpengroep uit Meerhoven. Dus we zaten met nog meer kinderen aan tafel. Leuk dat zoiets hier gewoon kan. Daarna zijn we gezellig met alle kinderen naar het DWEK feest gegaan. Dit was een groots afsluitend feest voor alle kinderen in de leeftijd van de welpen. Lekker dansen, swingen en spelletjes doen op leuke muziek.
Daarna lekker snoepen in bed en dan voor het laatste nachtje hier gaan slapen. Morgen is het heel vroeg weer dag, want dan moet echt alles weer opgeruimd worden.
Het eindfeest
Vandaag zijn we al weer begonnen met de voorbereidingen van het einde. Vanmorgen vroeg mochten de kabouters lekker rustig aan doen. Ze mochten namelijk uit slapen. Maar ja, dan slapen ze nog maar tot 8 uur. Dus wij als leiding noemen dit niet echt uitslapen. Maar na een knuffelmodeshow zijn ze dan de tas op gaan ruimen. Alles moest namelijk al uit de tent. De slaaptent is vandaag al opgeruimd. We slapen nu met z’n allen in de eettent.
De welpen moesten wel op tijd opstaan. Die hebben vanmorgen verschillende activiteiten ondernomen. Ze zijn gaan kijken wat luchtscouting doet, ze hebben knopen geoefend en sommige zijn zelfs gaan kanoën. Maar helaas voor hen, moesten ook zij vanmiddag hun spullen op gaan ruimen. Daarna zijn hebben zij lekker een verfrissende duik in het meer genomen.
Het avondeten was vandaag speciaal. We hebben samen gegeten met een welpengroep uit Meerhoven. Dus we zaten met nog meer kinderen aan tafel. Leuk dat zoiets hier gewoon kan. Daarna zijn we gezellig met alle kinderen naar het DWEK feest gegaan. Dit was een groots afsluitend feest voor alle kinderen in de leeftijd van de welpen. Lekker dansen, swingen en spelletjes doen op leuke muziek.
Daarna lekker snoepen in bed en dan voor het laatste nachtje hier gaan slapen. Morgen is het heel vroeg weer dag, want dan moet echt alles weer opgeruimd worden.
r. Dus wij als leiding noemen dit niet echt uitslapen. Maar na een knuffelmodeshow zijn ze dan de tas op gaan ruimen. Alles moest namelijk al uit de tent. De slaaptent is vandaag al opgeruimd. We slapen nu met z’n allen in de eettent.
De welpen moesten wel op tijd opstaan. Die hebben vanmorgen verschillende activiteiten ondernomen. Ze zijn gaan kijken wat luchtscouting doet, ze hebben knopen geoefend en sommige zijn zelfs gaan kanoën. Maar helaas voor hen, moesten ook zij vanmiddag hun spullen op gaan ruimen. Daarna zijn hebben zij lekker een verfrissende duik in het meer genomen.
Het avondeten was vandaag speciaal. We hebben samen gegeten met een welpengroep uit Meerhoven. Dus we zaten met nog meer kinderen aan tafel. Leuk dat zoiets hier gewoon kan. Daarna zijn we gezellig met alle kinderen naar het DWEK feest gegaan. Dit was een groots afsluitend feest voor alle kinderen in de leeftijd van de welpen. Lekker dansen, swingen en spelletjes doen op leuke muziek.
Daarna lekker snoepen in bed en dan voor het laatste nachtje hier gaan slapen. Morgen is het heel vroeg weer dag, want dan moet echt alles weer opgeruimd worden.

De dagelijkse gang van zaken

Na een paar dagen op een kampterrein te verblijven, beginnen wij ons al goed thuis te voelen. We hebben dan ook al bepaalde rituelen door de dag heen.
’s Ochtends; het opstaan wordt steeds moeilijker voor sommigen. De kinderen moeten ’s ochtends echt wakker gemaakt worden. Maar ook sommige leiding heeft hier last van. We moeten dan ook zeker voldoende tijd uittrekken om ervoor te zorgen dat iedereen de juiste kleding voor de activiteit aan heeft, zich opgefrist heeft en heeft deelgenomen aan het ontbijtbuffet. Ja, ook hier proberen we nog wat luxe te creëren. Maar na enige vertraging, soms ook veroorzaakt door ons als leiding, kunnen we dan vertrekken naar de activiteiten.
Tijdens de activiteiten is iedereen lekker bezig en onderweg maken we iedere keer tijd voor de lunch. Dat is wat de kinderen doen, maar wij als leiding doen achter de schermen natuurlijk nog veel meer. We moeten voedsel ophalen bij het voedselverdeelpunt, moeten deelnemen aan een corveeschema voor het terrein en hebben regelmatig overleg met de andere scoutinggroepen die ook hier zijn.
Dus zodra de kinderen terug komen, zijn wij bezig om eten te koken en ervoor te zorgen dat de kinderen niets tekort komen. Het is soms best moeilijk om alles goed te plannen. Na het eten kunnen de kinderen dan nog even lekker spelen of de krant lezen. Ja, ook hier hebben we een krant; de honderdUit . Speciaal met scoutingnieuws. Ondertussen zijn wij dan weer druk bezig om het avondprogramma voor te bereiden en de rotzooi van het eten op te ruimen.
Maar al die leuke snoetjes van de kinderen zorgen er natuurlijk voor dat wij dit allemaal met plezier blijven doen.

De keuzeactiviteit

Vandaag zijn we begonnen aan de keuzeactiviteiten. Dus niet iedereen is vandaag hetzelfde gaan doen. De kinderen zijn verdeeld in 8 groepjes en ieder groepje ging iets anders doen. Dat betekende voor ons als leiding dus ook allemaal iets anders. Zo zijn er groepjes naar het outdoor terrein gegaan. Daar was een stormbaan, klimwand, tokkelbaan en nog veel meer spectaculaire outdoor activiteiten.

Maar er zijn ook groepjes die zeilinstructie hebben gekregen. Zij mochten vandaag ervaren hoe het was op een zeilboot. Naast het water en de lucht zijn er ook groepjes op het land gebleven. Zij hebben een prachtige tocht door het bos gehad. Of een mooie hike gelopen. Diegene die het geheime junglespoor zijn gaan volgen, moesten als echte avonturiers zich een weg banen door het oerwoud op zoek naar de schat van de zonnegod.

Maar naast al die actieve activiteiten, zijn er ook kinderen geweest die eerst lekker uit hebben kunnen slapen. En daarna lekker creatief bezig zijn geweest. Lekker zingen, knutselen en armbandjes knopen.  Of lekker zwemmen in het meer. Maar gewoon genieten van het weer was vandaag ook een optie.
Na al die activiteiten kwam iedere groep weer vol van ervaringen terug. Beetje moe, maar nog actief genoeg om lekker door te gaan. Zeker het avondeten vonden ze heel leuk. Lekker zelf een frietje en een snack halen.

Wij zijn enorm aan het genieten van deze week. Heerlijk om die kinderen zo te zien genieten.

De grandioze opening

Vroeg uit de veren. Dat werd door sommige kinderen wel heel letterlijk genomen. Ze waren wakker voordat het licht werd. Maar ze hebben toch nog een tijd gezellig in de tent gelegen. Tot ongenoegen van onze buren.

Om 7.00 uur dan echt opstaan en ontbijten. Na het ontbijt gezellig met alle kinderen die ook op ons subkamp slapen, het kamp openen. Met ongeveer 900 kinderen en leiding in een tent kijken welke landen allemaal nog meer in subkamp Middellandse zee liggen.

Na de opening hebben we een vossenjacht gehouden in ons subkamp en op de plaza, om het terrein een beetje te leren kennen. De leiding was verkleed als mensen uit verschillende landen, zodat we nu weten welke landen waar liggen. 

Na de leuke vossenjacht zijn we naar Roermond gegaan. Daar liepen we met alle scouts naar toe. De weg erheen was wel een beetje lang. Maar de opening was echt heel leuk. Optredens van Ralf van het junior songfestival en Bastiaan uit Zoop. En we hadden live-verbinding met de andere pleinen. Daar waren optredens van andere bekende Nederlanders.

Na de grandioze opening teruglopen naar het kampterrein. Wat waren er veel scouts in Roermond.
’s Avonds nog een foodfestival. Iedereen had hapjes gemaakt uit verschillende landen. Zo leer je ook nog andere culturen kennen.

Moe maar voldaan gaan we dadelijk naar bed. Morgen staan de keuzeactiviteiten op het programma. Wij zijn benieuwd wat dat gaat worden, de kinderen ook. Iedereen is razend enthousiast!

De eerste dag

Wat een gedoe om er te komen. Vol goede moed waren wij als leiding vanochtend in de regen vertrokken. Kwart over negen vertrekken, dan zijn we zeker op tijd om de tenten op te zetten voordat de kinderen komen. Maar helaas viel dit wat tegen. Door fileproblemen voor het terrein waren we nog bezig om de tenten op te zetten toen de kinderen kwamen.

De kinderen zijn ’s middags in een touringcar gekomen. De busreis  was al een feest. Iedereen was enthousiast en had er zin in. Wat een drukte. Toen we er waren, moesten we eerst heel het terrein over lopen om bij onze tenten aan te komen. Deze staan op het subkamp Middellandse zee. Toch fijn dat ieder stukje hier zijn eigen naam heeft. Maar wat mooi om al die tenten te zien. Overal waar je kijkt, zie je tenten.

Gelukkig konden wij met de hoosbui ook al droog schuilen in onze tenten. Toen de kinderen hun bedden op hadden gemaakt, zijn we gaan eten. Helaas waren we te laat om nog mee te doen aan het avondprogramma. Maar ons eigen alternatief was ook prima. Als je een rondje wandelt over het terrein is er genoeg om naar te kijken. Wij kijken uit naar de grote opening morgen.

 

We gaan ervoor!

Na de vele voorbereidingen is het dan eindelijk zover. Morgen gaan we vertrekken naar de Jubileum Jamboree. Dit is een groots, 10-daags evenement van scouting Nederland. Hieraan nemen ongeveer 11.000 scouts deel.

Wij nemen met onze groepen kabouters en welpen (jongens en meiden tussen de 7 en 11 jaar) 5 dagen hieraan deel. Onze groep bestaat uit 41 kinderen en 10 personen leiding. Wij als leiding zijn al meerdere maanden bezig om de voorbereiding in goede banen te leiden. 

Het is allemaal begonnen met een ouderavond. Ouders enthousiast, kinderen enthousiast, leiding enthousiast. Inschrijven maar. Na de inschrijving begint de voorbereiding. Tenten regelen, gasbranders regelen, banken regelen en nog veel meer materiaal wat we nodig hebben. Kinderen op de hoogte brengen van wat er mee moet en mag en wat zeker niet. Dus laat de nintendo’s en i-pods maar thuis.

Vooral de laatste week zijn we veel bezig geweest. Nog even snel boodschappen doen, aanhangers ophalen en inladen, nog even snel controleren of we overal genoeg van hebben.

Vandaag hebben alle kinderen hun spullen ingeleverd en hebben we geprobeerd om alles goed over 3 aanhangers te verdelen. De kinderen hebben er zin in. Wij hebben er zin in. Toch is er ook wel spanning aanwezig. Zou alles wel goed gaan? Laten we hopen dat het niet heel de week blijft regenen. Het was vandaag niet echt prettig om in dit weer de aanhangers in te laden. Maar ook daar zijn creatieve oplossingen voor.

Dus we gaan er voor. Samen met alle andere scouts gaan we er een mooie week van maken.

Bordeaux

De Tour de France zit er bijna op. Gisteren de etappe naar Bordeaux, de plaats waar in het verleden veel Nederlanders wisten te winnen. Rob Harmeling, gastheer van het Rabo Wielerplan, won hier ook in 1992. Samen met Hennie Kuiper en Adrie van der Poel begeleidt hij nu gasten van Rabobank tijdens de Tour de France. Met deze heren heb ik vrijwel dagelijks contact. Als er leuke nieuwtjes zijn vanuit de ploeg informeer ik hen meteen, zodat zij dat op hun beurt weer aan de gasten kunnen doorvertellen.
Onze koks maken ook de lunchpakketten klaar voor de gasten van Rabobank. Ik neem deze dan mee naar de start. Daar vang ik de gasten op. Regelmatig gaan er één of twee gasten mee in onze ploegleiderswagen van Frans Maassen. Ik stel de gasten voor aan hem en zorg dat ze op tijd in de auto zitten, want de Tour wacht op niemand!
Vandaag is de tijdrit vanuit Bordeaux. Voor Denis Menchov de kans om de derde plaats in het eindklassement te halen. Hij moet daarvoor 21 seconden goedmaken op Samuel Sanchez. Normaal gesproken is Denis een betere tijdrijder, dus dat zou moeten kunnen. Voor Robert wordt het ook spannend om zijn zesde plek vast te houden. De nummer 7 Rodriquez staat slechts 30 seconden achter en de nummer 8 Hesjedal is een echte tijdrijder en die staat op 2,5 minuut.
Omdat vandaag de start en de finish ruim uit elkaar liggen, moeten we onze renners met verschillende auto’s volgen. Hennie Kuiper zal met zijn gastenbusje Koos Moerenhout volgen. Ik zal vandaag met mijn 2 gasten van onze sponsor Skins Maarten Tjallingii volgen. Vanavond rij ik samen met collega Luuc Eisenga al naar Parijs. Het eind is in zicht!

Tourmalet

Vandaag stond de etappe van Pau naar de top van de beruchte Tourmalet op het programma. Naast de tijdrit van zaterdag de laatste etappe waarin de klassementsrenners het elkaar lastig konden maken. Vanochtend vroeg schoof ik de gordijnen open van mijn hotelkamer en ik zag de buien al hangen. Heel anders dan de afgelopen twee weken was het vandaag slechts 15 graden, regen bij de start en een beetje mistig.
Ik zou met collega Luuc Eisenga en twee gasten met onze Skoda voor het peloton uitrijden en we konden vanwege de enorme drukte nog maar net op tijd voor het peloton weg. Met de Col de Renoir, de Marie-Blanque, Col du Soulor en tot slot de Tourmalet een prachtige bergetappe waarin onze klassementsmannen Gesink en Menchov zich konden tonen.
Waarschijnlijk door het slechte weer was er niet extreem volk op de eerste cols. Op de Col de Soulor namen we een kop koffie in de mist. Hoewel we TV-schermpjes in de auto hebben, hadden we vandaag geen ontvangst. Gelukkig hebben we ook de koersradio, zodat we van de ontwikkelingen in de koers op de hoogte bleven.

Rond 16 uur kwamen we aan de voet van de Tourmalet. Ruim 18 km lang klimmen met ontzettend veel supporters. Veel campers langs de kant die er waarschijnlijk al een aantal dagen stonden. Veel supporters in het oranje, zowel uit Nederland als uit Baskenland. Verder hebben we van alles gezien: pinguïnpakken, mannen in Borat-uniform, ruimtepakken en natuurlijk de Duitse duivel.

Op tijd waren we bij onze bus, waarin we de finale konden bekijken. Mooie duels tussen Schleck en Contador en Robert en Denis in de achtervolgende groep, waarin met name Robert het meeste kopwerk deed. Voor Denis blijft het podium met de tijdrit zaterdag in zicht. Robert verstevigde zijn zesde plek, ook omdat Leipheimer op vele minuten binnenkwam.

Na afloop van de etappe heb ik alle shirts (inclusief rugnummers) van onze renners ingenomen voor onze veiling voor Ride for the Roses op Rabosport.nl.

Rustdag

De meeste renners kijken er erg naar uit: de rustdag! Ook voor ons als personeel betekent dit geen verplaatsing en in principe hoeven we niet vroeg op. Er is tijd om een wasje te laten draaien, op je laptop te werken en te ontspannen. Voor mij stonden er een persconferentie en wat afspraken met een paar co-sponsors op het programma. In de ochtend heb ik mijn mail bijgewerkt en de belangrijkste media op internet bekeken.

De renners zouden rond 10.30 uur vertrekken voor een training, maar dat begon al een kwartiertje later. Robert Gesink en Denis Menchov gingen ook nog eens de Marie Blanc verkennen. Het bleek er erg mistig. De weersverwachting is ook voor morgen slecht, dus dat kan nog heel wat worden met verschillende cols en de slotklim op de Tourmalet.

Robert en Denis kwamen verlaat bij de persbijeenkomst. De veelal Nederlandse journalisten bleven wachten om een interview met onze beide kopmannen af te nemen.  Na de persbijeenkomst gingen de renners en personeel meteen lunchen. Ik had zelf nog afspraken met een paar co-sponsors van de ploeg.

Vanavond is de uitzending van de avondetappe van Mart Smeets vanuit ons hotel. Onze ploegleider Frans Maassen en Rob Harmeling, gastheer van het Rabo Wielerplan, zijn de gasten.

We hopen in deze uitzending ook aandacht te krijgen voor onze actie voor de Ride for the Roses. We hebben hun logo tijdens deze Tour op onze shirts en we houden via Rabosport.nl  een veiling met verschillende unieke items. Een daarvan is een gesigneerd shirt van Lance Armstrong. De volledige opbrengst hiervan gaat naar Ride for the Roses (KWF Kankerbestrijding).

Eigen koks en matrassen

We zijn nu al bijna drie weken op pad. Gelukkig startten we dit jaar in Rotterdam, want dat scheelde al een dag extra reizen. Inmiddels heb ik al zo’n zevenduizend kilometer op de teller staan. Elke dag weer opnieuw je koffer pakken, naar de start van de etappe rijden, vervolgens naar de finish en dan weer naar het volgende hotel.

Voor onze renners is goed en op tijd eten en een goede nachtrust van zeer groot belang. Sinds twee jaar hebben we daarom onze eigen koks mee. Ze hebben een eigen vrachtwagen mee met een volledig ingerichte keuken voor het geval dat de keuken van het hotel niet voldoet. Zo waarborgen we de kwaliteit van het eten en hoeven onze renners nooit lang te wachten. Ze kunnen dan na het eten zo snel mogelijk naar hun kamer om op bed te gaan liggen. Zoals Joop Zoetemelk twintig jaar geleden al zei: de Tour win je in je bed.

We zullen hem dit jaar wellicht niet winnen, maar voor het eerst in het bestaan van de Rabo Wielerploegen hebben we twee renners (Mentsjov en Gesink) in de top 10 staan. Helaas heeft Bram Tankink vandaag de Tour moeten verlaten. Hij had de laatste dagen al enorme last van een bacteriële infectie en kon gewoon niet meer verder.

Twee jaar geleden heb ik ook een matrassponsor gevonden, die voor alle renners een goed matras, een dekbed, een kussen en een hoeslaken beschikbaar stelt. Ik heb sindsdien voor elke Tour  twee Franse studenten geregeld, die elke dag de matrassen van hotel naar hotel slepen. Sommige hotels zijn daar overigens niet blij mee, want dat is slechte pr voor hen.

De kwaliteit van de hotels varieert overigens ontzettend. De eerste week hadden we niet te klagen, maar afgelopen week was het een drama. Vrijwel iedere dag geen airco, kleine kamers, vieze keukens, etc etc. Gelukkig liggen we de komende dagen in Hotel Parc Beaumont, een vijfsterrenhotel. Heerlijk ruim, alles schoon en razendsnel internet.

 Morgen rustdag, zodat ik mijn mail weer eens bij kan werken

Hitte en water

Dit is nu mijn vierde Tour de France die ik van begin tot einde meemaak bij de Rabo Wielerploeg. Het is echter nog nooit zolang achter elkaar zo warm geweest. Vanochtend begreep ik van mijn vrouw dat het in Eindhoven echter ook ruim 30 graden is. De warmte betekent dat we extreem veel water gebruiken. Onze renners nemen op een dag als vandaag zo’n 20 bidons aan. Hoewel we veel bidons hadden meegenomen uit Nederland, heb ik er 500 extra laten overkomen vanuit ons magazijn in Budel.  Het water is niet aan te slepen. Bij de start en de finish staan enorme  vrachtwagens met grote pallets met flessen water, die de verschillende wielerploegen gratis  kunnen afhalen. Ook de Franse distributeur van onze eigen watersponsor Earthwater heeft gisteren een grote hoeveelheid flessen water aan ons gegeven.

Tijdens de wedstrijd rijd ik meestal vlak voor de wedstrijd uit over het parcours, om bij de finish de journalisten en onze gasten op te vangen. Gelukkig hebben we airco in onze Skoda’s en kunnen we de ramen dichtmaken. Op de verschillende steile beklimmingen staan honderdduizenden fans te kijken, waaronder veel Nederlanders. Je kunt dan maar beter de deuren op slot en de ramen dicht houden want ik heb al eens meegemaakt dat ik een lading water en confetti in mijn auto kreeg! Vanavond slapen we in een hotel net over de Spaanse grens. Net als de voorafgaande dagen geen airco maar we liggen gelukkig op redelijke hoogte dus valt de hitte mee. Ik kijk al uit naar de komende dagen. We liggen dan in Pau in een prima hotel met airco en een zwembad. Na het vele water drinken overdag snak ik nu naar een frisse duik op de rustdag woensdag.

Moordenaars, bandieten en de Tourmalet

Een jubileum. Honderd jaar geleden deed  de Tour voor het eerst de Pyreneeën aan en het peloton dient er derhalve vanaf vandaag aan te geloven. Herdenken is lijden, zo heeft de Tourdirectie bedacht.

Het was destijds een ideetje van Alphonse Steinès, kwartiermaker voor Tourbaas Henri Desgrange. Steinès ging zelf op verkenning uit op de praktisch onbegaanbare cols. Hij overleefde zijn queeste ternauwernood, maar meldde zijn baas na afloop toch lakoniek dat het allemaal best te doen was.

Dat was het voor de renners dus nauwelijks. Desgrange was gewaarschuwd. “Er loopt iets over de Tourmalet, maar behalve een paadje voor houthakkers en hun ossen loopt er niets over de Aubisque”, zo was hem eerder uit andere bron meegedeeld.

Er werd vervolgens nog wel iets aan de wegen gedaan, maar uiteindelijk moesten de renners zich, grotendeels te voet, over modder- en grindpaden naar boven hijsen en met ware doodsverachting aan de afdalingen beginnen. De Peyresourde, de Aspin, de Tourmalet en de Aubisque moesten bedwongen worden. Octave Lapize – de latere winnaar van de Tour van 1910 - was als eerste boven op de Tourmalet. ‘Assasins’ – moordenaars – voegde hij de organisatie, die hem comfortabel in een auto passeerde, woedend toe.

Een jaar later kregen Desgrange en zijn medewerkers van de Tourwinnaar van dat jaar, Gustave Garrigou, te horen dat ze ´bandieten´waren. De renners hadden natuurlijk niet helemaal ongelijk. Het bewind van de directeur werd niet voor niets desgrangisme genoemd, een woord waarin we gemakkelijk de termen despotisme en gangsterdom herkennen.

Over Desgrange ging het verhaal dat hij de Tour zo zwaar wilde maken dat uiteindelijk slechts één renner Parijs zou halen. In de Tour van 1910 haalden 41 van de 110 renners Parijs. Dat waren er voor de Tourbaas dus veertig te veel.

Sinds Octave Lapize zijn Calvarietocht volbracht is de Tourmalet 75 keer beklommen. Geen enkele col werd zo vaak in het Tourschema opgenomen. Elf keer was de man die er als eerste bovenkwam ook de Tourwinnaar van dat jaar. De laatste was Eddy Merckx in 1969.  Een Nederlander won er nog nooit. Er wacht dinsdag en donderdag dus eeuwige roem.

Op de foto: Octave Lapize duwt zijn fiets de Tourmalet op. De foto is gemaakt in 1910.

Gloriejaren van de Tour

De Tour van 2010 mag tot dusver gerust een spectaculair evenement heten. Spanning en emotie zijn bijna iedere dag rijkelijk voorhanden en dan moet de – althans op papier – zwaarste week nog beginnen.

Wellicht breekt eindelijk een nieuw tijdperk aan na de – met enkele korte onderbrekingen – decennialange overheersingen van de Tourdictators Merckx, Hinault, Indurain en Armstrong.

Voor liefhebbers van de Tourhistorie gelden de jaren twintig en vijftig – ruim genomen – als de gloriejaren van de Ronde van Frankrijk. Het zal geen toeval zijn dat in beide decennia acht verschillende coureurs de zege opeisten. Maar het heeft natuurlijk ook te maken met de onmiskenbare heroiek van genoemde periodes.

Die werd in de jaren twintig nog geheel verwoord door de schrijvende journalistiek, met auteurs als Albert Londres en niet te vergeten de grote Tourbaas zelve, Henri Desgrange die iedere dag in gespierd proza zijn gramschap of zijn bewondering over de krantenlezers uitstortte.

Voor met name dat laatste was dan ook alle aanleiding. In de tiende etappe van de Tour van 1926 bijvoorbeeld – een etappe van Bayonne naar Luchon die door velen wordt gezien als de zwaarste ooit verreden – houdt de Belg Lucien Buysse (foto) op een verschrikkelijke wijze huis. Hij zal die Tour – met 5745 kilometer de langste in de geschiedenis – daar winnen.

Na afloop zijn tientallen renners zoek en moet de organisatie patrouilles uitzenden, die ’s nachts nog verkleumde renners oppikkken en uit schuilhutten halen. De Belgische winnaar – Un roc nommé Buysse, schrijft Desgrange de volgende dag in LÉquipe – heeft er ruim zeventien uur over gedaan.

Een nieuwe glorieperiode begon in feite met de Tour van 1948, die meteen het einde betekende van een tijdperk. Voor het eerst speelden televisiebeelden een - zij het zeer bescheiden - rol en de modernere media zouden langzaam de rol van de schrijvende pers gaan overnemen.

Voor de liefhebbers van deze Tour vol ontberingen verwijs ik graag naar ‘Wij waren allemaal goden’ van Benjo Maso. Mooie verhalen, niet alleen over het koersverloop zelf maar ook over allerlei maatschappelijke en politieke ontwikkelingen.

Eerbetoon aan een Tourzwoeger

De Tour de France was honderd en de Tourtoto van café Bommel twintig jaren oud. Dat diende dus gevierd. In dit geval met een forum; collega John Graat – tien Tours op zijn palmares – zou de oud-wielrenners Teun van Vliet en Sjefke Janssen bevragen. Het werd daar aan de Eindhovense Kleine Berg op een zonnige zaterdagmiddag in juni 2003 met twee rasvertellers een vrolijke boel.
Die ochtend hadden we Sjefke opgehaald in zijn woonstee Elsloo. Een klein, bedeesd menneke dat zich echter alras ontpopte als een onuitputtelijke bron van Tour-anekdotes. Enkele jaren later kwam ik hem nog eens tegen in Sittard, bij de opening van een expositie over het rijke Limburgse wielerleven. Hij was met naamgenoot Jan Janssen eregast, maar werd door de aanwezige bobo’s nauwelijks opgemerkt. Sic transit gloria mundi.
Ik moest aan Sjefke Janssen - inmiddels negentig jaar oud - denken, toen ik dezer dagen in een boek neusde met universele en Nederlandse Tourklassementen. Het bevat onder meer een lijst van de 75 beste Nederlandse ronderenners. En Sjefke stond er – een onvergeeflijke omissie – niet bij. De samenstellers gingen uit van ‘wetenschappelijke rekenmethodes’ en hadden een ’hoogleraar wiskundige logistiek en specialist in het ontwikkelen van computersystemen ter ondersteuning van logistieke beslissingen’ aan het werk gezet.
Tsja, dat schiet natuurlijk niet op. Sjefke reed in 1947 als enige Nederlander de eerste na-oorlogse Tour uit en werd in de zinderende Ronde van 1948 36ste. Prachtige verhalen wist hij te vertellen over de ontberingen in die Tour. Dat hij tijdens de afdaling van de Galibier – in een legendarische etappe waarin Gino Bartali de Ronde naar zijn hand zette – met zijn tanden een lekke band van de velgen moest trekken omdat zijn handen bijna bevroren waren. Maar dat zijn zaken die computers niet meetellen.
Daarom hier ter ere van Sjefke Janssen een strofe uit het schone lied dat zijn neef Jacques Marsmans uit Valkenswaard ooit over zijn kranige oom schreef: 

 “Op de Alpentoppen sneuvelde de Nederlandse ploeg
met de Galibier en nog twee weken koersen voor de boeg.
Dus de leiding keerde huiswaarts en de pers is meegegaan,
Alleen Sjefke zwoegde verder, eenzaam in de karavaan”.

Vreemde kostgangers

Onze Lieve Heer heeft, zoals bekend, vreemde kostgangers, al zijn ze allemaal tempels van zijn geest. Pierre Brambilla was er zo een. Hij was een in Zwitserland geboren Italiaan, die zich in 1949 tot Fransman liet naturaliseren. Twee jaar eerder was hij hoofdrolspeler en slachtoffer in een van de meest merkwaardige Tourontknopingen uit de historie. Op de laatste dag stevende Brambilla ogenschijnlijk moeiteloos op de overwinning af. Hij had drie minuten voorsprong op de Fransman Jean Robic. De arme Brambilla had in het peloton echter nauwelijks medestanders en toen – op weg naar Parijs – Robic een combine vormde met zijn landgenoot Fachleitner en de geduchte Flandrien Briek Schotte was hij kansloos en werd hij op die laatste dag door Robic alsnog op ruim een kwartier gereden (zie foto, rechts Brambilla in de gele trui). De eerste na-oorlogse Tour was zo voor Jean Robic, die geen enkele dag in het geel had gereden. Brambilla – die de Klomp heette omdat hij een forse kinnebak had en daarmee een beetje leek op een verfomfaaide nazaat van de door inteelt gehavende Habsburgse keizers – kwam er niet meer overheen. Hij begroef zijn fiets in een heus graf in zijn achtertuin. De Franse schrijver Antoine Blondin hield jarenlang prachtige Tourkronieken bij voor L`Équipe en heeft de ongelukkige Franse Italiaan fraai beschreven. Ik citeer: “Hij oefende zijn vak met verbetenheid uit, zonder daar altijd voor beloond te worden. Om een inzinking te overwinnen sloeg hij in zijn eigen gezicht of ranselde zich tijdens de koers met zijn eigen pomp af. Bij de ravitaillering nam hij geen bidons aan als hij vond dat hij niet goed genoeg had gereden om vers water te verdienen”. Een aparte man. Dat was zijn tegenstrever overigens ook. Robic werd in ‘Heldenlevens’ door Martin Ros neergezet als ‘een knoestige dwerg met olifantsoren en een gezicht als een zure appel’.

Luxemburgs Tourheldendom

Het zou zo maar kunnen. Een Luxemburger die de Tour wint. Staat Andy Schleck straks in Parijs op het hoogste schavot dan is hij overigens al de vierde inwoner van het groothertogdom die daar in slaagt. En het zou de vijfde Luxemburgse Tourzege zijn. Niet slecht voor zo’n betrekkelijk onbeduidend landje.
De grote Francois Faber was in 1909 de eerste niet-Fransman die als klassementsleider in Parijs eindigde. Le Géant de Colombes – zoals hij werd genoemd – was voor zijn tijd met zijn 1,86 meter inderdaad een reus. In een ronde die werd geteisterd door de elementen zegevierde Faber in vijf etappes op rij en dat is nog altijd een record. De Luxemburger, die in Frankrijk woonde, was in 1908 al tweede  en zou dat in 1910 opnieuw worden.
Faber sneuvelde in 1915 in de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog bij Arras. De overlevering geeft twee versies van zijn dood. Een romantische – hij sprong juichend op in de loopgraaf toen hij hoorde dat hij vader was geworden en werd door een Duitse kogel getroffen – en een  heroïsche maar meer realistische; hij werd doodgeschoten toen hij een kompaan wilde redden. Overigens sneefden in de Grote Oorlog nog twee voormalige Tourwinnaars: Lucien Petit-Breton en Octave Lapize.
Fabers landgenoot Nicolas Frantz stak in 1927 en 1928 met kop en schouders boven de rest uit. In het laatste jaar droeg hij de hele Tour het geel en legde hij nadat zijn voorvork was gebroken een groot deel van een etappe op een inderhaast gekonfiskeerde damesfiets af. Hilarisch heldendom.
In 1958, tenslotte, was Charly Gaul de derde Luxemburger die voor zijn land de vierde Tour won. De Engel van het Hooggebergte sloeg zijn slag in een rit met vijf cols van Briancon naar Aix-les-Bains. Gestart met een achterstand van zestien minuten op leider Raphael Geminiani maakte hij in de ijzige regen en begeleid door donder en bliksem bijna een kwartier goed om het karwei in de slottijdrit te klaren.
Op dat laatste moet de jongste Schleck maar niet al te hard rekenen.

Dwangarbeiders van de weg

Beschaafde terughoudendheid en gepaste bescheidenheid heeft dit land al lang geleden verre van zich geworpen. ‘We’ – wie zijn in godesnaam `we`? – zijn tweede geworden en dat zullen `ze` weten. Terwijl de dwangarbeiders van de weg zich moeizaam over de Colombière en de Madeleine hijsen valt bijna het ganse land ten prooi aan een even bedenkelijke als raadselachtige Oranjegekte.

Uit 1974 herinner ik me nog hoe Joop den Uyl – sigaar in de hand – de polonaise leidde met het Nederlands elftal. Dat had destijds internationaal faam gemaakt met fantastisch voetbal. Nu mag anti-rookmagier Ab Klink de lintjes uitreiken aan een niet geheel ten onrechte wereldwijd veroordeeld clubje matige anti-voetballers. The times they are a-changing. Soit.

Dwangarbeiders van de weg. De uitdrukking is in 1924 gemunt door de fameuze journalist Albert Londres.  Legendarisch is zijn verslag over de gebroeders Pélissier – Francis en Henri, de laatste had een jaar eerder de Tour gewonnen.

In 1924 stappen ze uit de Tour omdat de organisatie wil controleren hoeveel truien Henri aan heeft. Dat pikken ze niet. Ze geven er de brui aan en nestelen zich in een staminee, waar ze door Albert Londres worden geïnterviewd: “De Tour de France, u hebt geen idee”, zegt Henri, “het is één grote lijdensweg. Net zoiets als de kruisweg, maar die had niet meer dan veertien etappes, en de onze telt er vijftien. We lijden van start tot finish. Wilt u zien hoe het in zijn werk gaat? Hier.” Uit zijn tas haalt hij een flesje: “Dit is cocaine voor mijn ogen, dit is chloroform voor mijn tandvlees….”

En zo gaat het nog even door. Een scherpzinnig en soms hilarisch verslag (vier jaar geleden door de Arbeiderspers uitgegeven in de mooie serie Sportklassiekers) van een Tour die uiteindelijk werd gewonnen door Ottavio Bottecchia, ook al een man van mythes. Hij werd in 1927 met een ingeslagen schedel dood langs de weg gevonden. Een aanslag van fascisten?  Een ongeluk? Tientallen jaren later bekende een boer dat hij de renner had gedood omdat de arme Ottavio een tros druiven had gestolen.

Ook met Henri Pélissier liep het droevig af. Hij werd in 1935 door zijn vriendin doodgeschoten met het wapen waarmee eerder zijn vrouw zelfmoord had gepleegd.

Teloorgang

‘Een tragische held die zijn eigen ontreddering regisseert’. Zo omschreven de Merckx-biografen Rik Vanwalleghem en Philippe Brunel de teloorgang van de Belgische meester, toen in 1975 een einde van een tijdperk werd ingeluid. Merckx viel. Merckx kreeg tijdens de beklimming van de Puy-de-Dôme een mep van een malloot op zijn lever. Merckx brak zijn kaak. Maar Merckx ging door en werd uiteindelijk nog tweede achter de Franse bedrieger Thevenet. Deze zwaar gedrogeerde boef zou twee jaar later onze eigen Hennie Kuiper nog van een Nederlandse zege afhouden.
Grote kampioenen zijn niet zelden ook grote verliezers. Miguel Indurain, die andere vijfvoudige Tourwinnaar, sneefde – op jacht naar de door iedereen ingecalculeerde zesde Tourzege – in 1996 jammerlijk en werd op ruim acht minuten gereden. Hij bleef er schijnbaar onbewogen onder. En Lance Armstrong weet het nu ook, al heeft hij met zijn verleden natuurlijk wel de nodige ervaring. Triomf en tragiek, ze liggen in de Tour soms dicht bij elkaar.
Dat was in de prehistorie van de Ronde niet anders. De Belg Phillippe Thys won als eerste drie keer de Tour (1913,1914 en 1920). In 1924 gloorde een vierde overwinning, maar Thys kreeg op de Tourmalet van een waarschijnlijk omgekochte verzorger – niet ongebruikelijk in die dagen – een drinkbus met een giftig mengsel en werd doodziek. ‘Men moest mij nog juist de ogen sluiten om totaal dood te zijn’, zo zou hij later met enig gevoel voor pathos zijn conditie omschrijven. Zo fraai drukken ze het tegenwoordig niet meer uit.
Het spel is inmiddels op de wagen en de grote meneren staan ante portas. Vandaag een rustdag aan het Meer van Genève. Deze week precies honderd jaar geleden nam de Fransman Adolphe Helière op de rustdag van de Tour van 1910 een fatale duik in de Middellandse Zee.  De renners zijn gewaarschuwd. Gedenk de dappere Adolphe, de eerste Tourdode.

Foto AP
 

8e etappe: Wielrennen en voetballen

Alhoewel het 2 topsporten zijn, verschillen ze verschrikkelijk veel van elkaar.

Gisteren was ik tijdens de 7e touretappe in Venhuizen als scout en trainer aanwezig op het NK wielrennen voor nieuwelingen en junioren (15 t/m 18 jaar). In het voetballen is het ondenkbaar dat zulk soort evenement wordt georganiseerd tijdens het WK voetbal.

De normale competitie eindigt half april al, vervolgens volgen er nog wel een paar toernooien voor de jeugd. Op de dag van het WK wielrennen voor professionals kunnen er in Nederland al goed 10 andere wielerwedstrijden worden georganiseerd. Het is op zich wel bewonderenswaardig dat er tijdens het evenement van het jaar nog zoveel wielerenthousiasten te vinden zijn.

Zij stellen hun vrije tijd beschikbaar om een parcours te bouwen en de deelnemers nemen zonder aarzeling deel ondanks dat elders in de wereld het WK wielrennen plaats vindt.

Vandaag kunnen we een prachtige etappe in de Tour de France tegemoet zien en vanavond gaan we met zijn allen naar de finale van het WK voetbal kijken.

Gelukkig kan iedereen zich vervolgens nog enkel bezig gaan houden met de Tour de France. Want dat is tenslotte het jaarlijkse sportevenement van de maand juli waar elke sportliefhebber warm voor loopt.

Of het nu is voor de sport of de wonderschone beelden in de Alpen, Pyreneeën en overige fraaie landstreken met zijn kastelen in Frankrijk.

Lees meer over de Tour de France

7e etappe - Bergen en volgers

Eindelijk na een week Tour, de eerste bergrit in de Alpen.
Een hectische week van naar voren rijden en weer achteraan zitten en weer naar voren rijden en weer achteraan zitten is dan eindelijk voorbij.
Valpartijen en overstekende honden ontwijken, mensen die langs de weg staan met een camera voor hun gezicht die niet kunnen inschatten hoever je weg bent.
Wordt het vandaag ineens een rit van op het binnenblad rijden en zorgen dat je redelijk van voren begint aan de klim, of zorgen dat je in een goede groep zit?
Het lastige van zo'n rit als vandaag is dat er veel te veel kleinere beklimmingen inzitten.

Veel renners denken daardoor 'nog even en dan zijn we al boven', en hop de afdaling in en op naar de volgende klim. Dit maakt zulk soort ritten veel zwaarder dan een rit met 2 of 3 grote cols. Als een renner daar gelost wordt dan zoekt hij de bus op, en rijdt zo de etappe relatief gemakkelijk uit. Voor volgers/supporters is dit soort ritten ook erg moeilijk, zij moeten namelijk een beslissing nemen. En op basis van hun eigen koers/volgers-ervaring de juiste beslissing nemen en de juiste plek kiezen waar zij de karavaan voorbij zien komen.

Over beslissingen gesproken, ik kan me herinneren dat in 1994 Erik Dekker en Ik vanuit onze woonplaats destijds 2 trouwe supporters hadden. Zij hadden ons toegezegd dat ze ons die Tour elke dag zouden volgen, ze hadden er hun eigen valhelm al voor laten smelten achter het autoraam. In de etappe naar La Plagne zaten ze, terwijl wij in de stromende regen naar boven reden, onder een dissel van een oplegger te schuilen. Op zich hadden ze zich een toplocatie toebedeeld om de koers te zien, maar dat ze onder de dissel hun gehele kleding zouden besmeuren met smeer was ze even ontgaan.

6e etappe

De renners maken de koers.
Afgelopen maandag in de Ardennen etappe bekroop mij een akelig gevoel. Toen in de afdaling van de Stockeu zoveel renners onderuit gingen en er vervolgens onder leiding van een leider in het peloton werd besloten om in een gesloten peloton over de meet te rijden. Dacht ik gelijk terug aan de dag nadat Fabio Casartelli in de Pyreneeën om het leven kwam.
Ik werd door wijlen Wim Amels toen ik amper over de streep was, gevraagd wat ik er van vond dat er desondanks gekoerst was. Ik was totaal verbouwereerd en snap tot op de dag van vandaag nog niet waarom mijn ploeg mij niet opving en van dit nieuws op de hoogte bracht.
De dag daarna stond een loodzware Pyreneeën rit op het programma, en hier werd i.o. door het gehele peloton niet gekoerst. De jury en organisatie was het hiermee niet eens, maar de renners hadden het besloten en niemand wilde er op terug komen.
Tijdens een loodzware beklimming, het was die dag ruim 35 graden. Stapte Guido Bontempi van zijn fiets en stortte zich op een koelbox van een toeschouwer. En greep daar een handvol ijskoude blikken cola uit, en deelde die al rijdend uit aan de renners. Hij zei in zijn beste Frans tegen me, geniet van elk blik cola wat je drinkt en denk dan aan Fabio. Zijn ploeg zou uit eerbetoon naast elkaar als eerste over de meet rijden, met het gehele peloton erachter.   

5e etappe

De ploegleider. Liggend op bed denk ik, wie heeft die ploegleider van mij toch eigenlijk zover gekregen om ploegleider te worden. Wat maakt nu een persoon een ploegleider, op basis van zijn prestaties uit zijn wielercarrière, door zijn organisatorische vaardigheden, door zijn sportieve opleiding die hij genoten heeft, door zijn training en wedstrijd kennis, etc.

Of hij überhaupt de kwaliteiten heeft om een topploeg te leiden wanneer hij van stuur verwisseld is totaal niet bekend. Dit maakt die nieuwe functie net zulke grote uitdaging voor hem, als het rijden van de Tour de France.
Net zoals een renner heeft een ploegleider het razend druk tijdens de Tour. Als basis moet hij ervan op aan kunnen dat de verzorgers en mecaniciens weten wat ze moeten doen. Zij zijn een verlengstuk van hem, en bij hen moet een renner rust kunnen vinden en zijn verhaal kwijt kunnen.

De ploegleider moet zijn renners voorbereiden op dat wat komen gaat in de volgende etappe. Hij beslist hoe laat men op dient te staan, hoe laat men ontbijt, hoe laat men vertrekt uit het hotel, etc. Daar tussen wordt nog een voorbespreking georganiseerd waarin de te volgen tactiek uiteen wordt gezet.

Voor de start moet hij zijn invités verwelkomen die de gehele dag zijn vipgasten zullen zijn. Tijdens de koers moet hij zijn invites uitleggen hoe het koersverloop is. Maar tevens moeten zijn renners 100% op zijn aanwezigheid kunnen rekenen. In die auto in de koers meerijden en je met de renners, parcours, jury, boordradio en invités, bezig houden is een drukke bezigheid.

Na afloop van de koers moet hij zijn renners ondanks alles complimenteren en weer motiveren voor de dag die komen gaat. Indien gewenst houdt hij na het avondeten een nabespreking en maakt hij alweer een planning voor de dag die komen gaat.

Daarna kan hij van zijn cola genieten want morgen is het weer vroeg dag.

4e etappe

Knechten en snelle ritten.
Hoe lang zijn we al bezig, is Rotterdam nog maar vier dagen geleden? Lijkt wel een eeuwigheid geleden.

Vannacht slecht geslapen in dat bloedhete Campanile-hotel zonder airco.
Met de fiets naar de start, stond er op het briefje van de dagindeling.
Al fietsend naar de start zegt mijn meest ervaren ploeggenoot: "Eet je bevoorrading maar op.
Daar krijg je in de koers toch geen tijd meer voor; 153,5 kilometer vlak en wind mee, dat wordt een kort ritje."

Tijdens de neutralisatie ging iedereen nog amicaal met elkaar om, nu rijden we allemaal op de 12 afgewisseld met de 11. En nog rijden er mannen weg. De eerste 75 kilometer doen we in 1 uur en 20 minuten. En als het stilvalt denk ik: oef, dat hebben we weer gehad.

Maar voor ik me recht kan zetten, hangen we alweer op de 12. In mijn oortje hoor ik 'meespringen g.v.d!',   en daar gaan we weer. Vandaag wordt ongetwijfeld het record van de snelste rit ooit weer verbroken.

Ik weet niet hoe hij het kan, maar ineens zit die oude rot naast me en reikt me een ijskoude bidon aan.
Heb jij ook zulke dorst, zegt hij droog, terwijl ik de bidon aanpak, en hij rijdt door naar een teamgenoot.

Als je dat toch kunt zonder drie weken in beeld te komen, dan weet je als renner ineens wat knechten is.
Vervolgens rijdt hij het langst en het hardst op kop van het peloton om onze sprinter in de ideale positie af te zetten. Die wint met een banddikte verschil, en de knecht zegt droog: "Da's champagne in plaats van cola vandaag".

3e etappe

Gelukkig is het droog vandaag en ik denk al rijdend over de kasseistroken: hoe is het in godsnaam mogelijk dat zij er zo hard overheen kunnen rijden.

Alweer een strook voorbij, linksaf en we rijden voluit op de kant.

Door een kwak voor me beland ik al rijdend in het gras en denk: verdomd, hier zit ik beter uit de wind dan daarnet.

Lang houd ik het niet vol. Maar gelukkig komt er een waaier naast me rijden. Ik spring ik weer de weg op.
In deze waaier zie ik in de verte de drie reusachtige mijnliften en weet ik dat het ergste leed geleden is.
Het tijdverlies blijft vandaag beperkt tot vijftig seconden.

Ik zoek vlug de rennersbus op, om maar zo snel mogelijk van alle vragenstellers af te zijn.
Als ik in de bus in de stoel  zit, voel ik die keien nog.

''Hebben we cola, Piet?", vraag ik aan de chauffeur.

2e etappe

Start van een kleine L-B-L in de grootste wielerwedstrijd ter wereld. Daar waar je het liefst alleen of met je beste trainingsmaat gaat trainen, vindt de finale van de tweede etappe van de Tour plaats. Elk gat in de weg, elke bocht ken je en zal je niet verrassen. Het enige wat je verrast, is dat er een nieuwe laag asfalt ligt over die oude vertrouwde kapot gereden weg in je geliefde Ardennen. O ja, we zitten in de Tour daar is alles anders.

Op de Côte d’Aisomont wordt door het team wat aan de leiding staat een tempo aan het peloton opgelegd waardoor de vroege vluchters weldra gegrepen gaan worden.Richting de Côte du Stockeu wordt door de knechten van diverse kopmannen een sprint ingezet alsof ze voor de etappewinst rijden. Je draait daardoor als twintigste de Stockeu op, net op tijd gooi je hem op je binnenblad en rijd je al sprintend op 39x19 naar boven.

Voordat je boven bent, zijn de vroege vluchters gegrepen en worden ze voorbijgereden alsof ze stilstaan.
Zelf ben je vandaag niet zo goed, ben je blij als je boven op de Stockeu nog een glimp opvangt van het standbeeld. Dan weet je zeker dat je boven bent.

Vervolgens trek je de ketting op het buitenblad en weet je niet hoe snel je hem ook nog op je 12 moet hebben liggen om maar niet uit het wiel gereden te worden. In sneltreinvaart gaat het richting de Côte du Rosier en gedurende die vier stijgende kilometers kun je plotsklaps langs de groep naar voren rijden.

Net voor de top blijkt dat je met vier man weg bent, gooi je de ketting op de 12 en stort je je met je medevluchters de afdaling in. Na de afdaling, bij het binnenrijden van het prachtig gelegen Spa, dendert het overgebleven peloton je voorbij en kun je nog net bij hen aansluiten.Iets wat je bijna had, glipt zo in de laatste kilometer door je handen.

Gelukkig staat daar over de finish die kerel met dat ijskoude blikje cola waarmee je, je haast verschroeide luchtpijp kunt doorsmeren.

1e etappe

Start van een reeks klassiekers. In de Tour winnen, is gelijk aan een klassieker winnen of wereldkampioen worden. Die eerste touretappes zijn klassiekers op zichzelf. Je rijdt gemiddeld tien kilometer per uur harder dan in welke andere wedstrijd ook. Dan zit je op de eerste rij in het peloton en voor je het weet zit je weer van achteren. In de eerste groep vluchters die wegrijdt, moet je als ploeg toch iemand mee hebben, als je zelf niet op kop wilt rijden.

Je hoort die woorden van je ploegleider in je oortje: zorg dat je van voren zit voordat het op de kant gaat. Met een ploeggenoot rijd je samen naar voren. En omdat je de weg kent in eigen land draai je als een van de eersten de Neeltje Jans op.

Je ketting ligt op de 12 en je weet niet waar je het vandaan haalt, maar je rijdt 58 en hoort achter je geschreeuw en gekraak van een valpartij. België binnenrijdend blijkt dat je weg bent met een groep van 45 man en ziet je dat er enkele klassementsrenners en sprinters bij zitten. Er wordt goed afgewisseld op kop, terwijl je Eddy Merckx zijn voordeur passeert. In de verte zie je het Atomium.

In Brussel wordt een finale gereden die je nog nooit hebt gereden. Je komt niet onder de zestig per uur.
Als een dood vogeltje kom je over de finish, in de wetenschap dat je vandaag extra voorsprong hebt genomen op je naaste concurrenten. Gelukkig zie je in de verte je tweede blikje cola al hangen in de handen van je verzorger.

Kippenvel, vleugels en waas voor je ogen

Kippenvel, vleugels en waas voor je ogen. Proloog, de naam zegt het al, het vooraf van dat wat komen gaat. In de wielersport brengt een proloog erg veel met zich mee. Voor organisatoren, voor renners, ploegleiding, sponsoren en publiek is het de aftrap van dat wat komen gaat. Grand Depart van de Tour de France, start van elke zichzelf respecterend etappekoers. Geen proloog in een etappekoers is eigenlijk geen etappekoers.

Voor een renner ligt het weer iets anders. Stress, fiets afstellen, perfectioneren, van je mecanicien honderd procent medewerking krijgen, parcourskennis opdoen/verkennen, op tijd eten, wachten, rusten, verkennen, je starttijd kennen, inrijden, weten met welke verzorger je naar de start gaat indien je hotel te ver weg is om met de fiets naar de start te gaan. Vaak is een proloog een indicatie van de vorm/conditie waarin een renner verkeert. Een klassementsrenner die een goede proloog rijdt, stelt zich zelf op zijn gemak en deelt aan zijn concurrenten al een mentale tik uit.Een klassementsrenner die een tegenvallende proloog rijdt, kijkt meteen tegen een achterstand aan die hem tot aanvallen dwingt en daardoor te snel zijn kaarten op tafel moet leggen.

Een sprinter die een goede proloog rijdt, komt in het klassement kort te staan en geeft zich daardoor de kans om zich de komende dagen in de kijker te rijden. Als renner is het een begin waar je zo snel mogelijk vanaf wil zijn, zowel letterlijk als figuurlijk. In de Tour de France zijn alle randzaken zo tijdvretend, daar heb je de rest van het jaar geen ervaring mee. Het is nog steeds een cliché: in de Tour is alles anders. In de Tour ben je als renner op woensdag al in het hotel, terwijl de proloog op zaterdag is. Je moet naar een controlerend arts van de Tour, je hebt een ploegpresentatie. Je gaat, indien mogelijk, trainen op het parcours. Je krijgt een nieuwe fiets die je moet afstellen. Je staat aan de start van de wedstrijd waar het allemaal om draait. Of het nu je eerste of je tiende tour is, alles is anders. Dat maakt het ook de Tour. Er is honderd maal meer pers aanwezig dan in welke andere wedstrijd dan ook, enzovoorts, enzovoorts. Als renner moet je dus aan al die niet-alledaagse dingen wennen. Juist die ene keer, die voor jou zo belangrijk is. Op het moment dat je in de laatste uren voor de start zit en kunt doen wat je normaal ook doet, dan valt al die druk van je af. En kun je weer gewoon op je eigen manier jezelf voorbereiden op die proloog waarin jij aan iedereen wil laten zien dat jij die Tourselectie dubbel en dwars verdient en ook waar gaat maken.

Op het moment dat je naar dat startschavot rijdt en die mensenmassa ziet, besef je nogmaals dat bij de Tour alles anders is. Nadat je gestart bent en over dat parcours dendert met die mensenmassa aan beide zijden van de weg, krijg je kippenvel, vleugels en een waas voor je ogen. Je krijgt het gevoel alsof je op handen wordt gedragen. Voor je het weet, hangt die rode vlag van de laatste kilometer over de weg, dender je met de laatste energie die in je zit over de finish.

Helemaal kapot wil je zo snel mogelijk je tijd weten, terwijl je concurrenten nog moeten binnenkomen. Gelukkig word je door je verzorger opgevangen met het eerste ijskoude blik cola van deze Tour en denk je bij jezelf: morgen hebben we tenminste een gewone rit en dan kan het echt beginnen.

Je gaat zo snel mogelijk terug naar je hotel waar je gaat douchen, je gaat laten masseren. Je hoopt dat je zo snel mogelijk de uitslagen te zien krijgt. Meestal worden die bij het avondeten door de organisatie bij de hotels van de ploegen aangeleverd.

's Avonds zie je de uitslag en sta je, om in wielertermen te blijven, op het tweede blad (op het eerste blad staan de eerste veertig renners in de uitslag). Je denkt bij jezelf: hoe is het in godsnaam mogelijk dat ik 55 seconden verlies? Ik reed de tijdrit van mijn leven en werd op handen gedragen door het publiek.
Direct kijk je waar je naaste concurrenten staan en dan blijkt dat je een fantastische tijd hebt gereden en je concurrenten ruim op achterstand hebt gereden.