Het was weer mooi!

De laatste renners zullen nu zo ongeveer binnen"druppelen". Hoewel het vandaag af en toe beter was om te spreken van binnen"stromen". Zelfs als je met een roze Giro-bril naar het weer van vandaag had gekeken, dan nog was er maar een conclusie mogelijk: het was niet best vandaag. Gelukkig zaten er wel wat gaten in de bewolking en zag buienradar deze gaten ook. Veel deelnemers die zich na de eerste bui bij de inschrijftafel meldden, zeiden dat ze de bui van 7.00 uur even hadden afgewacht. Natuurlijk zijn er ook mensen die altijd dwars door alles heen rijden. Zo vertelde een deelnemer na afloop: "Ach ik heb maar drie buien gehad, dus 'slecht weer'? Waar heb je het over?" Ondanks de verregende koppies, zagen we toch ook vaak een lach door de met modder besmeurde gezichten heenbreken (en zo kon je zien dat de modder soms zelfs op de tanden zat)! De route was weer mooi, de verzorging was weer goed en de rondemissen hadden oren te kort voor het aanhoren van de heldenverhalen. Onze enige echte Wilhelmina Fanfare zorgde voor een feestelijk onthaal van de deelnemers.
 
Wat in al die twintig jaar nog nooit gebeurd was, was een bezoek van de brandweer. Blijkbaar moet je een tent die aan vier (!) kanten open is, toch nog voorzien van brandblussers en bordjes die de nooduitgang aangeven. Dat hadden we niet, maar we konden wel een brandblusser van de buren lenen. Deze brandblusser was niet meer verzegeld en was dus eigenlijk officieel ook niet toegestaan. Maar beter een niet-verzegelde brandblusser dan geen brandblusser. De brandweer gaan we overigens morgen direct nomineren voor de nieuwe Uri Geller, want wat ook in twintig jaar nog nooit gebeurd was, was een heuse brand in de ED-tent! Een windvlaag gooide de tent om, die weer een pan met eten omgooide, die een benzinebrander meenam, die vervolgens het tentdoek in vlam zette. En dankzij het bezoek van de brandweer kon, met de niet-verzegelde brandblusser, het brandje snel geblust worden. Zo werd het toch nog warm op het plein.
 
Nu ik dit blog voor de laatste keer gevuld heb, ga ik gauw weer terug naar het plein. Eerst nog even de allerallerlaatste deelnemers warm onthalen, en daarna napraten met onze eigen vrijwilligers. Dankzij deze mensen die al twintig jaar hun handen uit de mouwen steken, is de Ronde ondanks de regen toch niet in het water gevallen. En dankzij de deelnemers die het aandurfden op de fiets te springen vandaag, hebben de vrijwilligers al het werk niet voor niets gedaan. Kortom: bedankt iedereen! En tot volgend jaar, 19 juni 2011!
 
Kim