Beter nu bunkeren dan straks hunkeren!

Zojuist heb ik een paar rondjes rond de Karpendonkse Plas hardgelopen met de directeur van onze Stichting en onze pleincoördinator. Vergaderen is niet onze hobby, dus als je het al rennend doet, weet je in elk geval zeker dat je alle punten kortademig en bondig zal bespreken. We hebben het gehad over de voorinschrijving die vannacht is afgelopen en die opgelopen is tot 262. (Enkele statistieken van deze populatie: 83% is man en dus 17% is vrouw, 44% is jonger dan 40 jaar, de jongste deelnemer is 13 jaar en de oudste 77 jaar, en een dikke 60% heeft een euro overgemaakt aan ons goede doel het Nationaal MS Fonds, waarvoor dank!)

Een ander onderwerp dat tijdens zo’n sportieve lunchpauze al snel aan de orde komt (al was het maar door naar het gerommel in je maag te luisteren), is de ravitaillering. Ik ben zelf een enorme eter als ik aan het fietsen ben en ken natuurlijk ook de hongerklop. Het lijkt me daarom wel verstandig om het vandaag even te hebben over ons ravitailleringsplan. Voor de ervaren Ronde van het ED-rijder zal dit al gesneden koek zijn, maar voor de nieuwelingen toch iets om rekening mee te houden.

Bij de start zullen we bananen uitdelen. Dan bij de eerste stempelpost volgen de krentenbollen. De langste twee afstanden (150 km en 200 km) zullen nog een keer mogen stempelen, waarbij peperkoek en sportdrank uitgedeeld zal worden. Tenslotte volgt er nog een laatste stempelpost net over de grens in België, waar ook sportdrank zal zijn (en alle overgebleven bananen en krentenbollen). Uiteraard kiezen we de stempelposten meestal zo uit, dat hier ook iets te eten of te drinken gekocht kan worden. Voor de 200 kilometer route was dat dit jaar nog niet zo eenvoudig. De stempelpost van deze route is bij Café Henri en Sophie, een café dat door het rookverbod moest kiezen: of het zou een eetcafé zonder rokers worden, of een drinkcafé zonder eters. Er is voor het laatste gekozen. Maar na enig aandringen door onze vrijwilligers is er beloofd dat er speciaal voor onze renners en alleen aanstaande zondag soep en brood op het menu zal staan. Het wordt de 200km-rijders aanbevolen om hiervan gebruik te maken, want de weg naar de allerlaatste stempelpost (waar weer alle routes langskomen) is daarna nog lang, en de al eeuwenoude wielerspreuk “beter nu bunkeren dan straks hunkeren” geldt nog altijd!

Aan de rijders van de familietocht is eveneens gedacht. Ook deze mensen kunnen halverwege de route een stempelpost verwachten met iets lekkers om het plein met voldoende kracht in de benen te kunnen halen. Bij thuiskomst op het Wilhelminaplein zal er voldoende te drinken zijn in Café Wilhelmina en de locale Vietnamees is uitgenodigd om een flink aantal loempia’s in het vet te gooien (want er is niets zo lekker als een biertje met een vette hartige hap na een lange fietstocht met alleen maar zoete koeken en zoete dranken).