Gastblog

"Waar een kleine school groot in kan zijn ..."

Dat is wat ik dacht toen we ons geplaatst hadden voor het Nationaal Schoolzwemkampioenschap. In dit weblog kun je alles lezen over hoe we hier terecht zijn gekomen, hoe het gaat met de voorbereidingen en natuurlijk hoe het gaat aflopen tijdens de landelijke finale.
 
 





Mijn naam is Robert Hofsink en ik woon in het kleine Brabantse Son. Zoals je kunt zien op de foto ben ik geen zwemmer maar een hardloper en af en toe doet mijn zoontje Marco ook mee.






Dit schooljaar organiseer ik de deelname van basisschool De Gentiaan aan de Schoolzwemkampioenschappen (SZK). De Gentiaan is een kleine school met ca. 140 leerlingen, in de gelijknamige wijk in Son en Breugel, die toch erg actief deelneemt aan diverse sportevementen. Vorig jaar heb ik als fotograaf al meegedraaid bij de lokale, provinciale en landelijke SZK's. Toen heb ik al gemerkt hoe hecht zo'n team van zwemmers is: hoe de oudsten de jongeren steunen en ook hoe de jongsten de oudsten vooruit schreeuwen.
 
Wat zijn de Schoolzwemkampioenschappen?

De Koninklijke Nederlandse Zwembond (KNZB) organiseert al meerdere jaren zwemkampioenschappen tussen basisscholen in heel Nederland. Op deze manier kunnen kinderen in groep 3 t/m 8 op een leuke en uitdagende manier kennismaken met de zwemsport. Het begint met lokale kampioenschappen waarbij de scholen binnen een gemeente tegen elkaar uitkomen. Vervolgens komen de 3 beste teams per gemeente tegen elkaar uit in een Provinciaal Schoolzwemkampioenschap. Tenslotte gaan de 3 beste teams per provincie naar de landelijke finale. Deze wordt dit jaar op zaterdag 5 juni gehouden in het Sportfondsenbad in Amersfoort. 
 
Een team bestaat uit 6 zwemmers: 2 kinderen uit de onderbouw (groep 3/4), 2 uit de middenbouw (groep 5/6) en 2 uit de bovenbouw (groep 7/8). Verder mogen er maximaal 3 kinderen in een team een KNZB wedstrijdlicentie hebben. Bij een wedstrijd zwemt ieder team een estafette van 6x25 meter. Vervolgens zwemt iedere deelnemer uit groep 3 t/m 6 25 meter vrije slag en 25 meter rugslag. De kinderen uit groep 7/8 zwemmen 50 meter vrije slag en 50 meter rugslag. Meestal wordt de wedstrijd afgesloten met een ludieke estafette die voor een hoop lol en hilariteit zorgt.
 
Vorig jaar heeft De Gentiaan ook meegedaan aan het NSZK en is toen tweede geworden. Nu, een jaar later, staan we weer vlak voor de finale en zullen we weer onze uiterste best doen voor een mooi eindresultaat.

Het was weer mooi!

De laatste renners zullen nu zo ongeveer binnen"druppelen". Hoewel het vandaag af en toe beter was om te spreken van binnen"stromen". Zelfs als je met een roze Giro-bril naar het weer van vandaag had gekeken, dan nog was er maar een conclusie mogelijk: het was niet best vandaag. Gelukkig zaten er wel wat gaten in de bewolking en zag buienradar deze gaten ook. Veel deelnemers die zich na de eerste bui bij de inschrijftafel meldden, zeiden dat ze de bui van 7.00 uur even hadden afgewacht. Natuurlijk zijn er ook mensen die altijd dwars door alles heen rijden. Zo vertelde een deelnemer na afloop: "Ach ik heb maar drie buien gehad, dus 'slecht weer'? Waar heb je het over?" Ondanks de verregende koppies, zagen we toch ook vaak een lach door de met modder besmeurde gezichten heenbreken (en zo kon je zien dat de modder soms zelfs op de tanden zat)! De route was weer mooi, de verzorging was weer goed en de rondemissen hadden oren te kort voor het aanhoren van de heldenverhalen. Onze enige echte Wilhelmina Fanfare zorgde voor een feestelijk onthaal van de deelnemers.
 
Wat in al die twintig jaar nog nooit gebeurd was, was een bezoek van de brandweer. Blijkbaar moet je een tent die aan vier (!) kanten open is, toch nog voorzien van brandblussers en bordjes die de nooduitgang aangeven. Dat hadden we niet, maar we konden wel een brandblusser van de buren lenen. Deze brandblusser was niet meer verzegeld en was dus eigenlijk officieel ook niet toegestaan. Maar beter een niet-verzegelde brandblusser dan geen brandblusser. De brandweer gaan we overigens morgen direct nomineren voor de nieuwe Uri Geller, want wat ook in twintig jaar nog nooit gebeurd was, was een heuse brand in de ED-tent! Een windvlaag gooide de tent om, die weer een pan met eten omgooide, die een benzinebrander meenam, die vervolgens het tentdoek in vlam zette. En dankzij het bezoek van de brandweer kon, met de niet-verzegelde brandblusser, het brandje snel geblust worden. Zo werd het toch nog warm op het plein.
 
Nu ik dit blog voor de laatste keer gevuld heb, ga ik gauw weer terug naar het plein. Eerst nog even de allerallerlaatste deelnemers warm onthalen, en daarna napraten met onze eigen vrijwilligers. Dankzij deze mensen die al twintig jaar hun handen uit de mouwen steken, is de Ronde ondanks de regen toch niet in het water gevallen. En dankzij de deelnemers die het aandurfden op de fiets te springen vandaag, hebben de vrijwilligers al het werk niet voor niets gedaan. Kortom: bedankt iedereen! En tot volgend jaar, 19 juni 2011!
 
Kim

Het wordt mooi weer!

Ik ben wat aan de late kant vandaag, maar op zo'n laatste dag voor de Ronde is er zoveel te doen, dat een uurtje tijd maken om te schrijven er eerder vandaag even niet in zat. Uiteraard is alles altijd lekker optimistisch gepland en kost alles net even meer tijd dan verwacht. Maar ach, daar heb je dan een vrije zaterdag voor en uiteindelijk komt alles dan toch weer goed.
 
De krentenbollen, bananen en de sportdrank waar ik gisteren al over schreef zijn opgehaald. De route is uitgepijld, met nog een onverwachte omleiding bij Opglabbeek waar ineens een kermis midden op onze route was neergezet. Met een beetje creativiteit en extra pijlen is er ter plekke een lusje om de kermis heen bedacht. Vermeldenswaardig is het feit dat we dit jaar onze eerste vrouwelijke pijlenplakker hebben mogen verwelkomen. Hoewel dit ook een ongeplande actie was (de ingeroosterde pijlenplakker moest ineens vroegtijdig afhaken), heeft zij haar stage toch met succes en veel leermomenten doorstaan.

In de tussentijd was het op het Wilhelminaplein een oranje boel. Van onze (sub)sponsors hebben we erg veel "goodies" gekregen die we weg mogen geven aan de deelnemers. Het was de hele middag een drukke boel om alle goodies in de goodie bags te krijgen. Elke willekeurige voorbijganger die lid is van onze fietsclub werd aan het werk gezet. Ergens anders op het plein waren de mannen van de tent druk bezig om de grote tent midden op het plein te zetten. Op het moment dat ik naar huis liep om dit blog te vullen, kwamen de laatste pijlenplakkers moe maar voldaan weer terug. Het was voor hen een lange dag geweest, die al om 8.00 uur 's ochtends begon. Morgen beginnen we een paar uur eerder. Het plein moet glasvrij geveegd worden, alle tafels en banken op hun plek gezet en alle bananen ont-trost. Vanavond dus op tijd naar bed.
 
Tot morgen! 

Beter nu bunkeren dan straks hunkeren!

Zojuist heb ik een paar rondjes rond de Karpendonkse Plas hardgelopen met de directeur van onze Stichting en onze pleincoördinator. Vergaderen is niet onze hobby, dus als je het al rennend doet, weet je in elk geval zeker dat je alle punten kortademig en bondig zal bespreken. We hebben het gehad over de voorinschrijving die vannacht is afgelopen en die opgelopen is tot 262. (Enkele statistieken van deze populatie: 83% is man en dus 17% is vrouw, 44% is jonger dan 40 jaar, de jongste deelnemer is 13 jaar en de oudste 77 jaar, en een dikke 60% heeft een euro overgemaakt aan ons goede doel het Nationaal MS Fonds, waarvoor dank!)

Een ander onderwerp dat tijdens zo’n sportieve lunchpauze al snel aan de orde komt (al was het maar door naar het gerommel in je maag te luisteren), is de ravitaillering. Ik ben zelf een enorme eter als ik aan het fietsen ben en ken natuurlijk ook de hongerklop. Het lijkt me daarom wel verstandig om het vandaag even te hebben over ons ravitailleringsplan. Voor de ervaren Ronde van het ED-rijder zal dit al gesneden koek zijn, maar voor de nieuwelingen toch iets om rekening mee te houden.

Bij de start zullen we bananen uitdelen. Dan bij de eerste stempelpost volgen de krentenbollen. De langste twee afstanden (150 km en 200 km) zullen nog een keer mogen stempelen, waarbij peperkoek en sportdrank uitgedeeld zal worden. Tenslotte volgt er nog een laatste stempelpost net over de grens in België, waar ook sportdrank zal zijn (en alle overgebleven bananen en krentenbollen). Uiteraard kiezen we de stempelposten meestal zo uit, dat hier ook iets te eten of te drinken gekocht kan worden. Voor de 200 kilometer route was dat dit jaar nog niet zo eenvoudig. De stempelpost van deze route is bij Café Henri en Sophie, een café dat door het rookverbod moest kiezen: of het zou een eetcafé zonder rokers worden, of een drinkcafé zonder eters. Er is voor het laatste gekozen. Maar na enig aandringen door onze vrijwilligers is er beloofd dat er speciaal voor onze renners en alleen aanstaande zondag soep en brood op het menu zal staan. Het wordt de 200km-rijders aanbevolen om hiervan gebruik te maken, want de weg naar de allerlaatste stempelpost (waar weer alle routes langskomen) is daarna nog lang, en de al eeuwenoude wielerspreuk “beter nu bunkeren dan straks hunkeren” geldt nog altijd!

Aan de rijders van de familietocht is eveneens gedacht. Ook deze mensen kunnen halverwege de route een stempelpost verwachten met iets lekkers om het plein met voldoende kracht in de benen te kunnen halen. Bij thuiskomst op het Wilhelminaplein zal er voldoende te drinken zijn in Café Wilhelmina en de locale Vietnamees is uitgenodigd om een flink aantal loempia’s in het vet te gooien (want er is niets zo lekker als een biertje met een vette hartige hap na een lange fietstocht met alleen maar zoete koeken en zoete dranken).

Voorinschrijven kan nog tot 0.00 uur!

Nog maar 3 nachten en 2.5 dag. Met een scheef oog houd ik continu de buienradar in de gaten. Ach, er kan nog een hoop veranderen in 3 nachten en 2.5 dag. Met een ander scheef oog houd ik de voorinschrijvers in de gaten. Om 12.00 uur vanmiddag hadden we al 250 voorinschrijvers. Dat ziet er in elk geval goed uit! Er kan nog vooringeschreven worden tot 0.00 uur vannacht, zie onze website. Het voordeel van voorinschrijven is dat je niet zondagochtend in alle vroegte met een nog halfslapend hoofd en dooie vingers in de rij hoeft te staan om een inschrijfkaartje te kopen en in te vullen. Dat wordt allemaal automatisch voor je gedaan. Voor de voorinschrijvers wordt een aparte balie ingericht en deze zal worden beheerd door een paar van onze trouwe vrijwilligers.

Het organiseren van de Ronde van het ED, met elk jaar een nieuwe route en met 5 verschillende afstanden, is een hele operatie. We doen dit jaarlijks met bijna 80 vrijwilligers. De routeplanners beginnen eigenlijk al gelijk na afloop van de Ronde na te denken over welke kant we het volgende jaar op zouden kunnen gaan. En op een mooie zonnige winterdag worden al voorzichtig wat routes uitgeprobeerd. Dan hebben we nog het bestuur van de organisatie bestaande uit vier mensen, een heuse relatiemanager die dit jaar zeer succesvol was, getuige alle logo’s op onze posters, een vrijwilligers-coördinator (want met zoveel vrijwilligers heb je ook weer vrijwilligers nodig om de vrijwilligers te coördineren), een plein-coördinator, een tweetal plein-animatoren, een prominentenploegleider, drie sterke mannen om het Wilhelminaplein zondagochtend vroeg om te bouwen tot startplaats, vier stressbestendige mensen om de inschrijfbalie te beheren, vier rondemissen, tien mensen van de fanfare, twaalf mensen voor alle stempelposten, één medaille-touwtjes-knoper, vijf poster-ophangers, en dan zijn er natuurlijk nog een hele batterij pijlenplakkers die op zaterdag de route gaan uitzetten (tien), pijlencheckers (drie) die op zondagochtend nog voordat de eerste renner van start gaat, met de motor alle pijlen van alle routes controleren, en pijlenhakkers (achttien) die op zondagmiddag de route weer pijl-vrij maken.

Het uitpijlen van de route is een vak apart. Dat mag niet zomaar iedere vrijwilliger doen, sterker nog, vorig jaar hebben we zelfs het fenomeen “stageplaats” hiervoor bedacht. Een onervaren pijlenplakker moet eerst een jaar meelopen met een ervaren pijlenplakker om voldoende kennis en kunde over het pijlenplakvak op te doen. Een pijl kan het beste op ooghoogte hangen, ruim voor de bocht, maar ook weer niet te ver voor de bocht, dan na de bocht idealiter gelijk weer een bevestigingspijl en dan weer een stukje verderop nog een herbevestigingspijl, want de fietsers zouden eens kunnen gaan twijfelen of ze de goede afslag wel genomen hebben! Het houdt onze vrijwilligers in elk geval zowel op zaterdag als op zondag geruime tijd bezig. Maar we doen het met liefde en plezier, want zoals één van de grondleggers van deze Ronde en onze fietsclub (Wim van der Mark) al bij de eerste Ronde van het ED in 1991 opmerkte:

“Wieler Touring Club Café Wilhelmina heeft een rijk potentieel aan werkers. Fotografen, bouwvakkers, video-filmers, organisatoren, culinaire krachten, fietsreparateurs, kasteleins, computerdeskundigen, weguitzetters, journalisten, pr-mensen en vormgevers. Daarvan is stevig gebruik gemaakt in de ronde van 1991. Daarnaast zijn er door de jaren heen binnen de club eigen opvattingen ontstaan hoe wielrennen niet alleen spannend of inspannend kan zijn, maar ook leuk, waarbij we niet gehinderd worden door bepalingen van een unie of bond. Dat maakt het wielrennen zoals WTC Café Wilhelmina dat in de praktijk brengt, tot een aantrekkelijk iets. Bijna wekelijks vragen mensen of ze lid kunnen worden. Dat gaat niet, omdat we met ruim 140 leden al groot genoeg zijn. Eén keer per jaar willen we echter ons potentieel aanwenden om een grotere groep mensen op de fiets te krijgen. Wij de aardigheid (en een donatie voor de verenigingskas), het Eindhovens Dagblad en andere sponsors de aandacht en Eindhoven een wielerevenement met uitstraling rijker. Op deze manier kan de ketting de komende jaren met een gerust hart op het grote blad.”

Ronde van het ED: voor stoempers en zondagrijders

Nadat het gastblog gisteren feestelijk geopend is met een prachtige Ode aan de Ronde van het Eindhovens Dagblad, volgt vandaag wat algemene informatie over de 20e EDitie van de Ronde van het Eindhovens Dagblad.



Ik schrijf dit gastblog omdat ik bestuurslid ben van de Stichting Ronde van het Eindhovens Dagblad en natuurlijk ook omdat ik al jaren lid ben van de fietsclub WTC Café Wilhelmina, onze schier onuitputtelijke bron van vrijwilligers. De komende dagen zal ik meer vertellen over de praktische zaken waar je als organisatie zoal mee te maken krijgt in de laatste dagen voor Le Grand Départ. Maar eerst dus wat meer informatie over de Ronde.
 

Welke toertochtrijder in Brabant heeft hem al niet eens gereden, de inmiddels al legendarische Ronde van het Eindhovens Dagblad.  Dit jaar alweer de 20e editie. En zoals altijd voor elk wat wils, gezien de afstanden van 200, 150, 100 en 60 km en natuurlijk een familietocht van 35 km.
 

De Ronde is genoemd naar het regionale dagblad, ook de hoofdsponsor en wordt al 20 jaar georganiseerd door WTC Café Wilhelmina, een bloeiende wielervereniging in Eindhoven met enkele honderden leden, waarvan er zo’n 80 direct betrokken zijn bij de voorbereiding en het goede verloop op de dag zelf. Het is dan ook vanzelfsprekend dat de Start en Finish van alle tochten op het Wilhelminaplein in Eindhoven zijn, waar het overigens na afloop altijd goed toeven is in een sfeervolle en vrolijke wielerambiance.
 

Wat maakt de Ronde van het ED een sterk nummer? Getuige de al jarenlang enthousiaste reacties van de deelnemers zijn dat:

-   perfect uitgepijlde routes
-   geschikt voor alle type wielerliefhebbers, van stoempers tot zondagrijders
-   altijd weer verassende weggetjes door mooie gebieden
-   gezellige sfeer en goede verzorging, voor, tijdens en na de tocht
-   een feestelijk omlijste aankomst met rondemissen, muziek en herinneringsmedaille
-   een goede organisatie

Niet voor niets kunnen we al jaren bogen op meer dan 1000 deelnemers. Niet voor niets heeft de NFTU ons twee jaar geleden beloond met 2 sterren en daar zijn we trots op.

Dit jaar rijden we door Limburg, zowel Nederlands- als Belgisch Limburg en komen via de Kempen weer terug in het Brabantse land.

De Ronde wordt dit jaar niet alleen mede mogelijk gemaakt door onze hoofdsponsor het Eindhovens Dagblad en onze subsponsors (Cycletrend, Sportmax, Vacansoleil, Kieser Training, en niet te vergeten Albert Heijn voor de krentenbollen), we geven dit jaar ook iets terug aan een goed doel. We hebben ons verbonden aan het Nationaal MS Fonds. Bij de inschrijftafel zal een collectebus staan voor al uw en ons overtollige klein- of grootgeld.
 

Voor meer info over de Ronde van het Eindhovens Dagblad verwijzen we naar de website.

De Ronde Ode, een Rondeau d'ED

De Ronde Ode, een Rondeau d'ED
(Een Rondeau Redoublé ter ere van de 20e Ronde ED)

Toe rijd met ons mee in de mooiste der ronden
Kom spring in het wiel bij de club van't Café
De fiets en het Dagblad, door Wim ooit verbonden
Twee sterren die stralen in één goed idee.

Het plein is het startpunt en ook arrivée
Geen pijl op te trekken maar steeds goed gevonden
Het jaarlijks opnieuw uitgezette tracé
Toe rijd met ons mee in de mooiste der ronden

De dag van de Ronde is Pinkstergebonden
Dat houden wij hoog op het scherpst van de snee
De andere toerclubs, zij likken hun wonden
Kom spring in het wiel bij de club van't Café

Van stoemper tot toerder tot renner in spe
Zij loven de banden die fietsend ontstonden
Na 20 jaar altijd nog bien étonnés:
De fiets en het Dagblad, door Wim ooit verbonden

Wie sportdrank en krentenbol uitdeelt bij ponden
Voor elk aan de meet zelfs een feest en trofee
Die krijgt van experts door de Unie gezonden
Twee sterren die stralen in één goed idee.

Je bent er nog niet met een goed comité
De Ronde, zij bloeit op vrijwillige gronden
Gedragen door leden van ons WTC
Door hen klinkt de lokroep uit talloze monden:
Toe rijd met ons mee!

 

(tekst: F. Dechesne & T. Borghuis)

 

>> Meer over de Ronde van het ED

Een ander gezicht

Na Sint-Petersburg en Moskou zijn we nu een aantal dagen in Nizhny Novgorod, de vierde stad van Rusland met ongeveer anderhalf miljoen inwoners. De stad wordt in tweeën gedeeld door de rivier Oka. Deze rivier mondt bij Nizhny Novogorod uit in de Wolga, een immense rivier die vele malen groter is dan bijvoorbeeld de Waal.



Nizhniy is groot geworden door de wapen- en auto-industrie en is pas 20 jaar open voor toeristen. 30 procent van de tanks, een groot gedeelte van de onderzeeërs en ook het Russische automerk Wolga worden hier geproduceerd. Er wonen dan ook vooral arbeiders in deze stad. Na de sterk teruglopende verkoop van de Wolga was er veel werkloosheid in de stad. De regering probeert door stimulerende maatregelen de auto-industrie weer nieuw leven in te blazen. Dit is een moeilijke opgave aangezien Russen westerse auto’s prefereren boven de Wolga, waar ze dan ook massaal leningen voor afsluiten.

Voor het eerst hebben we het gevoel dat we iets van het ware Rusland te zien krijgen. Het aantal alcoholverslaafden is veel hoger dan de andere twee steden en we wanen ons door wijken waar minder aandacht is besteed aan de groenvoorziening en de infrastructuur. Het is ons duidelijk geworden dat het vele oliegeld vooral in Moskou en Sint-Petersburg geïnvesteerd wordt en dat een eenduidig financieel beleid voor alle steden in Rusland niet bestaat. Moskou en Sint-Petersburg zijn een ander land dan Rusland, zoals ons vele malen is verteld.

Helaas hebben we maar voor één maand een visa waardoor we niet verder kennis kunnen maken met Rusland. We zitten erover te denken om na de zomer voor een langere periode terug te keren naar dit land, aangezien we het als een fantastisch land ervaren en nog veel valt te ontdekken.

Wij willen iedereen danken die met interesse onze gastblog de afgelopen week heeft gelezen. Mocht je geïnteresseerd zijn geraakt in Rusland, dan staan wij altijd open om je meer over Rusland te vertellen. Hiervoor kun je met ons in contact komen via de website www.rusland.webklik.nl

Wonen

Mensen die in Sint-Petersburg of Moskou wonen hebben qua woning niet heel veel keus. Mits je tot een van de rijke Russische families behoort, die hun graantje mee hebben kunnen pikken aan het einde van het communisme in Rusland en door vergaande vriendjespolitiek nu een van de rijkste mensen in Rusland zijn, en misschien wel op aarde.



Een standaard appartement van een Russische familie is meestal niet veel groter dan 60 vierkante meter. De appartementen hebben een kleine eenvoudige keuken, badkamer, een apart toilet en meestal zijn er 2 kamers. Een uitzondering heeft er 3 waarvan er dan over het algemeen één ruimte bestemd is als woon- en slaapkamer. In veel appartementen is stadverwarming aanwezig, dit betekent dat de temperatuur van de woning centraal aangestuurd wordt en in de zomer wordt afgesloten. Als het een huurwoning betreft, zijn de energiekosten vaak bij de prijs inbegrepen. Omdat niet elke woning zijn eigen meterkast heeft, worden de energiekosten vaak verdeeld over het aantal woningen in de flat. Men betaalt dus niet naar eigen energieverbruik.

Mensen zijn over het algemeen tevreden met hun woning. De woningen bevinden zich een half uur tot anderhalf uur met de metro van het stadscentrum af. Men prefereert het wonen nabij een metrostation boven het wonen in een grotere woning, zodat ze zich makkelijk door de immense stad kunnen transporteren.
Voor hen is de beleving van ruimte anders dan die van een Nederlander. Russen gebruiken multifunctionele ruimtes en zijn minder materialistisch ingesteld dan de gemiddelde Nederlander, dat de nodige ruimte bespaart. Enig kritiekpunt op de woningen, die vaak 30 tot 40 jaar geleden zijn gebouwd, is dat kinderen vaak op één kamer moeten slapen. In nieuwe appartementen is dan ook vaak een slaapkamer extra toegevoegd aan de woning.

Veel gezinnen in de stad bezitten nog een tweede huisje, datsja genaamd. Dit huisje is gelegen op het platteland, zo’n 2 tot 3 uur reizen van de stad. Dit is een typisch onderdeel van de cultuur van Rusland. Het zijn kleine houten hutjes waar men met het gezin in de weekenden bij elkaar komt om de rust op te zoeken en een tuintje bij te houden.

Enorm hoog percentage universitair geschoolden

Een probleem in Moskou is het hoge aantal universitair geschoolden dat de stad kent. Er wordt ons verteld dat een enorm percentage van de studenten een universitaire studie volgt. Volgens een Russische docente kan dit percentage wel eens op 75 procent liggen, maar hier zijn geen exacte gegevens over bekend. Feit is wel dat het hoge percentage voor problemen zorgt. Er is veel niveauverschil tussen universiteiten en het is moeilijk een goede baan te krijgen, wanneer je universitair geschoold bent. Bij vacatures worden vaak een aantal specifieke universiteiten genoemd waar je gestudeerd moet hebben, wil je kans maken op deze baan.



 
Eén van deze universiteiten hebben wij bezocht; de Moskou State University. Hier kan een beperkt aantal studenten, die voor een zwaar toelatingsexamen slagen, gratis studeren. Om kans te maken op een gratis studie is het noodzakelijk privélessen te volgen om je voor te bereiden op het toelatingsexamen, aangezien de vooropleiding de studenten niet voldoende voorbereidt op dit examen. Deze privélessen kunnen echter niet door iedereen betaald worden. Studenten die niet slagen voor het toelatingsexamen moeten veel collegegeld betalen, dat ervoor zorgt dat niet iedereen een dergelijke opleiding kan betalen. Daarnaast kan het bij sommige instituten zijn dat naast het zeer intensief studeren voor een tentamen, ook moet worden betaald voor het behalen van het tentamen.

Een docent vertelde ons dat zelfs voor een supermarktbaan in Moskou soms naar een universitair diploma wordt gevraagd, in onze ogen nogal een absurde eis, maar bij overvloed aan hooggeschoolden heeft de supermarkt alle keus. Er wordt gespeculeerd dat de overheid het onderwijs duurder wil maken om zodoende de drempel tot het volgen van een universitaire studie te verhogen. Hierdoor probeert men het tekort aan arbeiders weg te werken en het overschot aan hooggeschoolde mensen te verminderen. Het ontmoedigen van hoger onderwijs is onzes inziens totaal geen oplossing voor een dergelijk probleem.

Kwaliteit van basis- en middelbaar onderwijs

De kwaliteit van het onderwijs in Moskou is niet altijd goed te noemen. Door de val van de Sovjet-Unie, die leidde tot een economische en sociale crisis, nam het geboortecijfer in de jaren na de val sterk af. Hierdoor is het aantal leerlingen in het basis- en middelbaar onderwijs veel lager dan voor de val. Dat heeft er toe geleid dat toetsen niets meer dan een formaliteit zijn geworden in Moskou.

Een docente informatica vertelde ons dat twintig procent van de kinderen op haar school niet of nauwelijks op school aanwezig is, en alleen voor de toetsen naar school komen. Men is namelijk verplicht deel te nemen aan de toetsen, maar slechte resultaten hebben geen enkele invloed op de voortgang van de leerling binnen de opleiding. Kinderen worden hierdoor ontmoedigd goede resultaten op school te behalen en het creëert dus geen basis voor goed onderwijs. Het grote verzuim onder de leerlingen is moeilijk te bestrijden. Ouders zijn vaak onvoldoende betrokken bij het onderwijs van hun kind en leerplichtambtenaren kent men niet in Rusland.

De docente vertelde dat er een nieuwe wet door de regering is aangenomen die regelt dat scholen voor hun eigen bestaansrecht moeten zorgen, zodat er concurrentie ontstaat tussen de verschillende scholen. Er is maar weinig over de inhoud van de nieuwe wet bekend, maar docenten zijn bang dat het ten koste gaat van kwalitatief goed onderwijs en de salarissen van docenten onder druk komen te staan. Men verwacht dat er een tweedeling ontstaat; private scholen, voor mensen die goed onderwijs voor hun kinderen kunnen betalen en scholen die niet voldoende middelen hebben om goed onderwijs aan te kunnen bieden aan kinderen met minder welvarende ouders.

Gezien de enorme welvaart van de mensen in grote steden, in vergelijking met mensen elders in Rusland, zal ook het kwaliteitsverschil tussen scholing in steden en andere gebieden van Rusland alleen maar toenemen. In het nieuwe systeem zullen een aantal basisvakken gratis blijven en zal voor een aantal vakken moeten worden betaald, waardoor het voor sommige kinderen onmogelijk wordt bepaalde vakken te volgen, aldus de docente.

Ook het verschil in salaris van docenten verschilt enorm tussen Moskou en de rest van Rusland. Docenten in Moskou verdienen ongeveer 1250 euro per maand, in vergelijking met 300 euro in andere steden en dorpen.

Corruptie

Als reiziger merk je weinig van corruptie in de stedelijke omgeving. Wel merk je de eeuwig durende bureaucratie die blijkbaar net zo diep als de corruptie in de samenleving is geworteld. Aan de keukentafel vertellen de mensen openlijk over de omvangrijke corruptie in Moskou. In kleinere steden is de corruptie aanzienlijk minder diep geworteld en gebeurt het niet op zo’n grote schaal als in Moskou.

Zoals ons vooraf was gewaarschuwd is de politie zeer corrupt. Ze doen veel aan zelfverrijking en proberen beter te worden van bijvoorbeeld verkeersovertredingen. Heb je te veel gedronken dan zou normaliter je rijbewijs ingevorderd worden maar dit is af te kopen door de desbetreffende agent een bedrag van 20.000 tot 40.000 roebels (tussen de 500 en 1000 euro) toe te schuiven.

Ook is een rijbewijs gewoon te koop, in sommige gevallen hoef je niet eens rijlessen te volgen om er een in je bezit te krijgen. In Moskou is het vrij normaal dat je de examinator, een politieagent, bij het kleinste foutje een aanzienlijk geldbedrag toeschuift aangezien je anders gewoonweg niet slaagt. Het gaat dan om een geldbedrag van ongeveer 200 euro, dat je verzekert van het behalen van je rijbewijs.

Wil je slagen als ondernemer dan is het in het bedrijfsleven zeer belangrijk de juiste mensen op de juiste plek te kennen. Door deze mensen te betalen zorgen zij ervoor dat de maandelijkse belastingverplichtingen beperkt blijven. Veel commerciële instellingen houden er dan ook een dubbele boekhouding op na, waarvan er één bestemd is voor de fiscus. De werknemers krijgen 25% op papier uitbetaald en de rest in een envelop. Een bijkomstig probleem, waar werknemers niet altijd rekening mee houden, is dat het zeer moeilijk is voor hen om een hypotheek te krijgen als zij weinig wit verdienen.

Het zijn enkele voorbeelden van de vele corruptie die Rusland kent, maar waar je als toerist nauwelijks of niet mee te maken krijgt. Vreemd genoeg maken Russen zich niet al te druk over de omvangrijke corruptie. Men heeft zich er simpelweg bij neergelegd dat het omkopen van ambtenaren noodzakelijk is om iets te bereiken.

Het nieuwe reizen

Voor ons was CouchSurfing een nieuwe manier van reizen. We hebben al redelijk veel gereisd, maar nog nooit eerder hebben we zulke goede contacten kunnen leggen met een land. Het is dan ook méér dan alleen in contact komen met de plaatselijke bevolking. Je leert mensen persoonlijk kennen en zij vertellen je alles over Rusland. Omdat in Rusland veel hoger opgeleiden gebruik maken van CouchSurfing en zodoende goed Engels spreken, krijgen wij vaak een kritische kijk op het land, dit doordat zij zich goed laten informeren via kritische opinies op het internet.



Onze ervaringen met dit netwerk zijn uitstekend, we slapen bij iedere host 1 á 2 dagen. Zo krijgen we een goed beeld van de woonsituaties in Rusland, ontmoeten vrienden en familieleden en maken kennis met de enorme gastvrijheid die Rusland kent. Je komt op plekken in steden die voor veel toeristen onbereikbaar en ongezien blijven. Bij enkele mensen krijg je zelfs de sleutel van het appartement als ze zelf moeten gaan werken, allemaal gebaseerd op vertrouwen in het goede van de mens!

Het CouchSurfing netwerk is in 6 jaar tijd uitgegroeid tot een miljoenennetwerk van mensen over de hele wereld die gratis een slaapplek beschikbaar stellen of je uitnodigen om iets te gaan drinken in de stad. Het gehele netwerk is opgebouwd door vrijwilligers en er zijn ambassadeurs die de kwaliteit van het netwerk bewaken. Via je eigen profiel; te vergelijken met een profiel als het vriendennetwerk Hyves, kun je mensen benaderen die een slaapplek aanbieden (bekijk het CouchSurfing profiel van Tom en Lukas). Ze beantwoorden deze aanvraag vaak binnen een dag en nodigen je opvallend vaak uit om hun gast te zijn. Het contact met onze nieuwe vrienden is vaak van langere duur en via het internationale vriendennetwerk Facebook wordt contact onderhouden. Een aantal contacten zijn zo goed dat we deze dit jaar waarschijnlijk nog een keer zullen ontmoeten in Nederland of ergens anders in de wereld.

Gastvrijheid

Wow, wat zijn Russen toch aardige mensen. Nederlanders hebben over het algemeen een verkeerd beeld van de Russische bevolking en worden bang gemaakt met spookverhalen waar je als toerist helemaal niets van merkt. Wij ervaren een enorme gastvrijheid van Russen, die veel energie en tijd vrijmaken om ons als gast in de watten te leggen.

Misschien heeft dit te maken met de manier waarop wij reizen. De mensen die deelnemen aan Couchsurfing nodigen niet voor niets mensen uit en staan open voor andere culturen. Wij voelen ons hier echt thuis bij de mensen, en doen alsof we thuis zijn. Het mooie is dat er niemand raar van opkijkt. Niet alleen via Couchsurfing ontmoeten wij mensen. Door bijvoorbeeld een meisje aan te spreken in de metro werden we uitgenodigd om iets met haar te gaan eten en hebben we uiteindelijk 3 dagen bij haar overnacht. Toeval? In onze beleving staan Russen gewoon open voor het ontmoeten van nieuwe mensen en zijn ze erg gastvrij.

Niet alleen qua overnachting zijn Russen behulpzaam, ook zijn ze zeer behulpzaam als wij een treinticket of een onderdeel moeten regelen, dat soms lastig is als toerist door de onleesbare taal en het ontbreken van de Engels taal. Tijdens onze zoektocht naar het nieuwe onderdeel voor onze auto hebben veel lokale mensen ons de helpende hand geboden. Ze namen ons mee naar garages en legde daar in alle rust uit wat wij nodig hadden. Als ze de spullen niet vonden gingen ze via internet op zoek naar het onderdeel of belden ze vrienden die ons misschien konden helpen. Ook de medewerkers van de garages belde stad en land af om het onderdeel op te sporen. Het is goed om te merken dat veel vooroordelen die wij Nederlanders hebben niet kloppen. De Russische steden zijn de moeite waard om eens te bezoeken en de gastvrijheid van de Russen te ervaren.

Eén groot museum

Als je een van de vele informatieve websites bezoekt valt er veel te lezen over de schoonheid van de Russische musea. Natuurlijk is hier niks aan gelogen en zijn het stuk voor stuk prachtige bezienswaardigheden. Je hoeft echter niet een museum te bezoeken om kunst te aanschouwen. Als je door de straten van Sint-Petersburg en Moskou loopt is het ene gebouw nog indrukwekkender dan het andere en zijn de vele personen die een belangrijke bijdrage hebben geleverd aan de rijke historie van Rusland afgebeeld in immense standbeelden. In Sint-Petersburg vind je vooral de geschiedenis van de stad, met invloeden van Amsterdam, Parijs en Rome. Moskou heeft de laatste decennia vooral gekozen voor moderne architectuur, zoals het moderne businesscentrum dat de skyline van Moskou bepaalt.


Ook het ondergrondse openbaar vervoer van Moskou en Sint-Petersburg zorgt voor de nodige foto’s. Het metronetwerk van Moskou, dat dit jaar 75 jaar bestaat, heeft een van de grootste en intensiefst gebruikte metronetwerken ter wereld. Het immense netwerk transporteert op een doordeweekse dag zo’n 10 miljoen mensen. Sommige stations zijn uitgerust met enorme beeldhouwwerken, die niet misstaan in een gerenommeerd museum. Voornamelijk de stations in en rondom het stadscentrum kennen een ongekende schoonheid en vertellen veel over de rijke geschiedenis van Rusland. Alleen de ondergrondse musea zijn het al waard om een daginvulling te verzorgen. Je koopt een kaartje voor 26 roebels (60 eurocent) en je kunt de hele dag genieten van de grote kunstwerken.
 

Als je bij het verlaten van de metro ervoor kiest buiten het stadscentrum een kijkje te nemen, worden de metrostations minder indrukwekkend en heb je het exit bordje van het museum bereikt. Eenmaal boven de grond gekomen reiken de flats die in de tijd van Stalin gebouwd zijn hoog boven je uit. Ook dit behoort tot de rijke historie van Rusland en is voor ons Nederlanders een ongelooflijk aanzicht van woningbouwmassaproductie.

Weer thuis!

We zijn weer thuis. Na een vermoeiende vlucht en 2 dagen rust hebben we de draad weer opgepakt en als afsluiting een laatste nieuwsbrief in elkaar gezet. Met weemoed denken we terug aan een geweldig toernooi. We hebben veel gezien, geleerd en gedaan. Vele vriendschappen gesloten en Eindhoven, Brabant, Nederland op de kaart gezet. Ik denk dat heel Taiwan maar ook Brazilië, China, en al die andere landen ondertussen precies weten wie NXT Generation is en waar ze vandaan komen. De prachtige Award is een kroon op het werk van de kinderen. We houden ons nog 14 dagen koest, maar gaan dan met nieuwe energie en enthousiasme aan de slag met de nieuwe Challenge.

'Body Forward' wordt de uitdaging voor het jonge, vernieuwde team. En wie weet, komt heel misschien de volgende nieuwsbrief op 28 - 30 april 2011 wel uit St. Louis, Missouri, Verenigde Staten.

Wij gaan ons best doen!

Groetjes,

Het NXT Generation Team

Eindhoven - Sint-Petersburg

Op 28 april 2010 begon de reis rond een uurtje of zes vanaf Eindhoven Strijp T, waar Lukas woont. Via Nijmegen bereikten wij Duitsland waar we goed door konden rijden en zodoende al snel Polen bereikten. Het is duidelijk dat hier het kapitalisme nog niet zo heel lang geleden zijn intrede heeft gemaakt. In Poznan, aan de grens met Duitsland begon de ellende; 150 km lang geen snelweg te vinden en veel vrachtverkeer op de weg. Toch is duidelijk te merken dat Polen een snelle ontwikkeling door maakt. Overal is men aan de weg aan het werken en binnen een paar jaar zullen de belangrijkste steden via snelwegen met elkaar verbonden zijn. Rondom de hoofdstad Warschau zijn de eerste nieuwe snelwegen aangelegd, maar na het passeren van deze stad volgen al snel weer drukke, maar goed begaanbare wegen die je van dorp naar dorp leiden. Via Litouwen en Letland bereikten wij de grens met Rusland waar wij door het oneindig controleren van alle papieren 12 uur op toestemming hebben moeten wachten om de Russische grens te passeren. Al snel volgde het volgende avontuur; het Russische wegennet. De wegen zijn slecht en de doldwaze bestuurders van de vrachtauto’s en de nieuwe 'Westerse' wagens passeren de veel langzamer rijdende Lada’s en Volga’s op heroïsche wijze.

Na een reis van 50 uur bereikten we heelhuids Sint-Petersburg. Dit kan niet worden gezegd van de auto, die aan de reis een lekkende olieslang over heeft gehouden waardoor het onmogelijk was om er nog verder mee te rijden. Intussen hebben we een vervangend onderdeel uit Nederland kunnen regelen, aangezien hier in Rusland niet aan te komen was. Omdat we het onderdeel pas afgelopen week binnen hebben gekregen, hebben we per trein onze reis vervolgd.

Introductie

Wij zijn Lukas van Dam en Tom van de Moosdijk, beide student Vastgoed en Makelaardij aan de Fontys Hogeschool MER te Eindhoven. Voor ons afstudeerproject verrichten we onderzoek naar de woon- en werkbeleving van de Russische stedelijke bevolking.
Hiervoor zijn we op 28 april met de auto vanuit Nederland vertrokken om vanaf 1 mei voor 9 dagen onderzoek te verrichten in Sint-Petersburg. Vanuit Sint-Petersburg zijn we per nachttrein naar Moskou gereisd, waar we nu reeds 7 dagen verblijven. Aanstaande dinsdag zullen we de trein pakken naar Nizhniy Novgorod om daar het onderzoek te vervolgen.
Voor de overnachtingen maken we gebruik van het CouchSurfing netwerk. Door op deze manier te reizen krijgen wij een goed beeld van de wijze waarop de mensen in de steden leven en hoe zij denken over wonen en werken.
Wij zullen het gastblog gebruiken om kort de reis naar Rusland te beschrijven, we gaan in op de woon- en werkbeleving van de Russische stedelijke bevolking en we vertellen de belevenissen die we gedurende de week meemaken. Wil je meer te weten komen over ons onderzoek dan kun je onze website raadplegen.

Super mom

Zondag 9 mei 2010

Vandaag, 9 mei, was het net als in Nederland ook hier in Taiwan Moederdag. En hoe! Wij moeders mochten vandaag gratis met de metro, kregen bij het eindpunt een doosje met 2 bonbons en een gratis ticket. Sommige moeders zijn met de taxi naar de jademarkt geweest. Ook een taxirit in Kaohsiung is een belevenis: door rood rijden, scooters snijdend en spookrijdend bereikten ze gelukkig heelhuids de jademarkt. Op de jademarkt was niet alleen jade verkrijgbaar voor de goede onderhandelaar maar ook diverse andere leuke souvenirs. Vooral Walt kon goed afdingen, als een echte Chinees. Een andere bezoeker vertelde Walt dat hij in zijn vorig leven vast een Chinees is geweest.

De rest van de groep ging naar Cijin district. Met de metro gingen we naar de haven in Cizihwan waar we met een veerboot overgezet werden naar Cijin. Hier liepen we direct door een winkelstraat naar de beach. De kinderen wilden natuurlijk meteen het water in. Alhoewel sommige ouders twijfelden over de kwaliteit van het water. Een lokale jongen ging met de kinderen krabben zoeken in zee en zand. Een aantal mensen zijn over dit 11 km lange en net geen km brede eiland gaan fietsen. Ook hier waren weer vele tempels te bezichtigen.




Rond 18 uur gingen we terug naar het vaste land, waar we besloten naar de “Love River” te gaan. Wat we zagen was veel Love en weinig River. Als gevolg van het poldermodel besloot een kleine groep terug te gaan naar het hotel waar via de receptie de Pizza Hut kwam leveren met gratis 6.5 liter cola. De rest is naar de “night market” gegaan waar de verschillende moeders toch nog hun slag konden slaan. Het meest bezienswaardig was daar de eetkraam met diverse organen zoals hart, hersenen en jawel darmen. Om 22.00 uur ging deze laatste groep ook richting hotel, weer moe en voldaan.

Spannend tot het eind

Wedstrijddag 3

Zaterdag 8 mei 2010

Het was vanochtend weer vroeg. Zelfs zonder wekdienst vertrok het team met de bus rond 7.15 uur. De oranje supporters volgden al snel, zodat de Eindhovense groep rond iets na 9 uur in de Arena was. Op dat moment werd het team in de pit bezocht door juryleden die meer informatie wilden over het project. Heel verrassend was dat ook de technische jury nog enkele vragen had. Kortom een hectische start van de ochtend, die het goede gevoel van gisteren bevestigde. Om 09.30 uur stond de 2de robot wedstrijd op het programma en deze werd gereden door Joris en Chris. Helaas lukte het niet om de score van gisteren te overtreffen. Toch wilden we heel graag proberen om onze maximaal haalbare score te rijden. In de oefentijd lukte dit door enige aanpassingen te maken.

Om 12.15 uur stond de historische robotronde op het programma. Chris en Max zouden nu echt hun allerlaatste robotwedstrijd rijden. Zij nemen na Taiwan beiden afscheid van het team. De spanning steeg ten top. De eerste vier missies gingen perfect, 100%. Helaas ging het mis in de laatste rit, maar toch de hoogste score van de 3 rondes. Het team eindigde met de robot in de middenmoot, maar er waren maar liefst 20 teams die 400 punten hadden gescoord.

Naast al de opwinding rondom de robot gebeurden er nog veel meer dingen, zoals het TV interview van de meiden met het Taiwanese jeugdjournaal. Er werden ook vele innige vriendschappen gesloten door zowel onze supporters als onze teamleden.

Hierna werd het tijd om onze pit op te ruimen en ons klaar te maken voor de eindceremonie. Er waren 14 Awards te verdelen onder 64 teams. De spanning steeg tot grote hoogte, zou ons goede gevoel kloppen? 8 Awards gingen onze neus voorbij, maar de 9e, de Innovative Solution Award, was toch echt voor ons. Missie geslaagd!

Picture, picture please

Wedstrijddag 2

Vrijdag 7 mei 2010

Vandaag was het vroeg dag, want iedereen van het team werd gewekt tegen half 6 door de wekservice van het hotel. Na een ontbijt werd het team door een kleine delegatie uitgezwaaid. Rond kwart voor negen vertrok een oranje stoet richting de Arena. Al zingend, toeterend en opgetogen trok deze stoet veel bekijks. Het team was inmiddels al druk doende om give-aways uit te wisselen en vooral door zeer vele enthousiaste Aziaten gefotografeerd te worden. Dit typische tafereel beperkte zich niet uitsluitend tot het NXT Generation team maar alle supporters, groot en klein vervulden deze portret taak met verve en met veel plezier.

Het toernooi begon met de teamwork jury waar het team moest laten zien als team te kunnen samenwerken door 4 balletjes uitsluitend door het blazen door een rietje in een cirkel te krijgen. Dit werd na overleg op bekwame wijze uitgevoerd. Na de lunch kon het team een half uur oefenrondes rijden met de robot. Vervolgens moest de technische jury overtuigd worden van de specifieke ontwerpkwaliteiten van de NXT robot. De project presentatie over de ECO tunnel met SOLA tube ging als vanouds, op zijn NXT’s! De jury was zeer onder de indruk en wilde meer weten. Het team heeft het gevoel dat de jury er morgen zeker op terugkomt.



Het laatste wedstrijdonderdeel was de 1ste van 3 robot wedstrijden. Laura, Marene en de robot deden hun uiterste best met 230 punten als resultaat. Morgen volgen er nog 2 robot wedstrijdrondes. De lat ligt wel erg hoog met inmiddels al 10 teams met de maximale score van 400 punten. Tenslotte heeft het team zich én Nederland fantastisch gepresenteerd tijdens de Friendship Night met een act van dans gecombineerd met typische Nederlandse beelden. Al met al een geweldige dag en morgen weer vroeg op.

De grote aftrap

Wedstrijddag 1

Donderdag 6 mei 2010

Vanochtend hebben we nog even genoten van een paar vrije uurtjes voordat we ons klaarmaken voor het vertrek naar de arena. De bus staat klaar voor het hotel om het team op te halen. Maar ook teams uit onder andere Mexico stappen in de bus om samen aan de 1e dag te beginnen. De fans zingen de NXT yell en zwaaien het team uit.

In de Kaohsiung arena wordt het team hartelijk welkom geheten door twee Taiwanese studenten die het team gedurende de komende wedstrijddagen zullen begeleiden. Dan kan de opbouw van de pit area beginnen. Ballonnen worden opgeblazen, banners en fotocollages worden opgehangen en ook de Nederlandse vlag en de tulpen ontbreken niet in de pit. Het ziet er weer prachtig uit. In vergelijking met andere stands is bij ons niet alleen duidelijk te zien waar we vandaan komen maar vooral wat onze “Smart Move” is. Maar wat helemaal letterlijk in de smaak valt zijn de stroopwafeltjes. En die worden dan ook royaal uitgedeeld.

  Kinderen van veel andere stands komen graag even kijken en proeven, en willen dan allemaal met het NXT team op de foto. Het NXT team gaat zelf ook rondkijken hoe de andere stands zijn opgebouwd. De klompjes worden geruild tegen buttons, armbandjes, kaartjes, sleutelhangers en nog meer leuke hebbedingetjes.



Buiten gaat het NXT team hard aan de slag om nog eens de Engelse presentatie te oefenen die heel soepel verloopt. Terwijl het team hiermee bezig is gaan de coaches naar de coachmeeting om de laatste details voor morgen te vernemen.
Voordat u vergeet waarvoor we hier zijn: Let the games begin!
NXT Generation is er klaar voor!
 

Een dag vol verrassingen

Woensdag 5 mei 2010

Om klokslag 08.30 vertrokken we met een volle bus inclusief een gast, Sander Ezendam van FLL Benelux, richting Kenting National Park. De eerste verrassing hadden we toen al gehad. Elke kamer was om 06.50 gewekt met een Wake-Up call. De dader is nog steeds onbekend. De tweede verrassing volgde al heel snel. Voordat we vertrokken was het dagprogramma reeds aangepast want in verband met de verwachtte hitte werd een tocht door het regenwoud vervangen door een bezoek aan het grootste aquarium van Taiwan.

In de bus wachten ons de volgende verrassing, want om ons kennis te laten maken met een plaatselijke specialiteit, trakteerde de reisleider van de dag, Ben Chang, enkele van ons op Pendang, een soort kauwgum met verlichtende uitwerking. Verrassing nummer 4 was een introductie van het poldermodel in zijn zuiverste vorm aan Ben toen een beslissing over het strandverblijf genomen moest worden.

Uiteindelijk werden alle wensen ingewilligd op een en hetzelfde strand. Snorkelen boven koraal en verschillende waterfun activiteiten. Dit bleek een prima teamactiviteit te zijn maar was ook gewoon vet gaaf. Dat vervolgens het dagplan wel werd voortgezet met een snelle bezichtiging van het Eluanbi Lighthouse, was verrassing nummer 5.

Tijdens de korte wandeling maakten we kennis met salamanders, slangen, muggen, de mangrove en een prachtige zonsondergang! Kortom verrassing nummer 6. De maaltijd die daarop volgde, ging alle verwachtingen te boven met typische Taiwanese gerechten in een zwoele tropische
omgeving. Tijdens de 2 uur durende terugreis sloten we de dag af met een lekkere verrassende fruitige Taiwanese wax appel. Kortom een dag vol verrassingen en een goede voorbereiding op de komende 3 wedstrijddagen. NXT Generation is er klaar voor!
 

480 gouden Boeddha's

Dinsdag 4 mei 2010

Laat naar bed, vroeg weer op…
Op het programma stond vandaag een dagje tempelstad Fong Guo Shan. Lopend naar het metrostation (prachtig) in 30 graden, maar het voelde als 40 graden naar het busstation voor een lokale bus naar het tempelcomplex, dat je niet mag missen als je in Taiwan bent! Ook in Taiwan moet je soms een uur wachten op de bus maar dan heb je ook wat: geen vering, slechte koppeling, gebarsten ramen en een kamikaze chauffeur! 

  Ruim een uur later, goed door elkaar gerammeld, zagen we de gouden Boeddha van 36 meter hoog voor ons verschijnen. Het kloostercomplex was groot genoeg voor ons allemaal om rond te dwalen samen met busladingen vol Chinezen. Die vervolgens met de blondsten onder ons dolgraag op de foto wilden :-) Het complex is beroemd vanwege de grootste Boeddha van Zuidoost-Azië en deze is omringd door maar liefst 480 gouden kleinere Boeddha’s. Ze zijn geteld door de kinderen en er miste er geen een. Sterker nog, door het complex heen waren er nog veel meer in alle soorten, maten en kleuren. Op dit complex troffen we monniken aan die in opleiding waren en ook nonnen die in Amsterdam hadden gewoond. Het was indrukwekkend, ook door alle mooie bloemen en kleuren.


Na weer een uur wachten op de bus en inkopen gedaan te hebben in de souvenirwinkel of zittend in luxe massagestoelen, viel op de reis terug een deel van het reisgezelschap in slaap.
Het plan om vandaag nog naar een groot meer te gaan en naar een nachtmarkt, hebben we maar laten varen en de kinderen in het zwembad van het hotel laten afkoelen, terwijl de ouders een verstandig opfrissertje nuttigden.

Wandelen, fietsen en winkelen

Maandag 3 mei 2010

Vandaag was onze eerste echte dag in Kaohsiung. In het programma hadden we een 'rustdag' ingepland waarin iedereen zijn eigen weg kon gaan. Na het ontbijt namen de kinderen eerst een frisse duik in het zwembad. Daarna zijn we in drie groepen uit elkaar gegaan. Een groep is de metro en de winkels van Kaoshiung gaan verkennen. De tweede groep heeft gewandeld en de derde groep is gaan fietsen. Het was even zoeken naar het metrostation maar daar wijst het zichzelf de weg. De vele scootertjes en winkeltjes en megamalls waren een leuk tijdverdrijf.



Nadat het hotel de 12 fietsen voor ons had geregeld zijn wij vertrokken naar het Lotusmeer. Daar hebben we diverse tempels bezocht. Wat ons met name opviel was de gastvrijheid van de Taiwanese bevolking. Na onze zoektocht naar 2 historische poorten kwamen we buiten de toeristische route in een lokale wijk. Waardoor we een goede indruk hebben gekregen van Kaohsiung en haar bevolking.

Kort verslag van de wandelgroep door Max: In plaats van met de fiets zijn wij wandelend om het meer gegaan. Wij zijn in tegengestelde richting gegaan, halverwege zijn wij de fietsgroep tegengekomen. Het Mexicaanse team; de ciberbots, kwamen wij net als de fietsgroep tegen die al een uitwisseling van caps hadden gedaan.
Bij de herfst en lente pagode was een bassin met heel veel schildpadden. Tegen half zeven kwamen alle groepen bij elkaar en zijn we met z’n allen naar de Kaohsiung Arena gelopen en hebben daar in de Hansin mall iets gegeten. Eenmaal terug in het hotel was het alweer tijd om aan nieuwsbrief nummer 5 te beginnen. Terugkijkend op deze eerste dag was het voor groot en klein een geslaagde en leerzame dag.

 

Vertrek naar Taiwan

Zaterdag 1 en zondag 2 mei 2010

Eindelijk was het zover, het team vertrok dan echt naar Taiwan. Om 10 uur stond iedereen klaar voor vertrek, maar helaas geen bus. Uiteindelijk reed de bus om 10.45 uur weg uit Eindhoven, uitgezwaaid door opa's, oma's en andere belangstellenden.

3 kwartier later dan gepland kwamen we aan op Schiphol (stressen….) en ook hier zat het ons niet mee, de afdeling 'Sales' van China Airlines was het een en ander vergeten door te geven. Hierdoor zaten we nogal verspreid over het vliegtuig en de beloofde extra beenruimte werd ter plaatse opgelost met extra stoelen.

Er was ook nog een kleine teleurstelling voor de kinderen: er zaten helaas geen aparte schermpjes in de stoelen. We zaten nog maar net in het vliegtuig of onze avondmaaltijd: rijst met garnalen of
pasta werd geserveerd. Vrij kort daarna, ongeveer 18 uur Nederlandse tijd, werden we al verzocht onze ogen te sluiten en stil te zijn. We snapten vrij snel waarom, want om 12 uur 's nachts Nederlandse tijd kregen we al ontbijt geserveerd: noodles of 'scrambled eggs' met gebakken aardappels. Een mooie gelegenheid om voor onze jarige Bert het 'Lang zal hij leven' te zingen.

Vlug werden de klokken op Taipei-tijd gezet om niet voor verrassingen te staan. Na een korte tussenstop op Bangkok werd direct na het opstijgen de lunch geserveerd, jullie raden het al: rijst met vis of varkensvlees.

Om 13.00 uur plaatselijke tijd en volgens schema landden we op Taipei.

Onze groene bus met gedrapeerde groene gordijntje stond al netjes klaar om ons naar Kaohsiung te brengen. Tijdens de 4 uur durende rit van Taipei naar Kaohsiung kregen we al een leuke indruk van het land.

Rond 19.30 uur plaatselijke tijd arriveerde het team in prachtige hotel Garden Villa. We hadden er toen al een reistijd van bijna 24 uur
opzitten. Snel een hapje en toen lekker naar ons bedje.

En morgen?