Trainingsperikelen

Het was de bedoeling dat ik vandaag en morgen in Frankrijk op een harde baan zou trainen, maar de circuits waren gesloten vanwege de vele regen. De enige mogelijkheid bleek de Landsard in Veldhoven. Daar heb ik op een slechte, heel natte baan twee keer veertig minuten gereden, ongeveer de lengte van een Grand Prix-manche.

Zoals overal in Nederland is de Landsard een zandcircuit, niet de beste ondergrond om me voor te bereiden op een GP die op een harde baan wordt verreden. Maar dat is niet erg omdat ik begin dit jaar heel veel op ‘het harde’ getraind. Toch, als het weer het toelaat, ga ik morgen alsnog naar Frankrijk, of eventueel naar het zuiden van België. Als ‘zandrijder’ kan het natuurlijk nooit kwaad een extra dag op een harde baan te trainen.

Overigens zoek je tijdens een training niet gauw de limiet op. En een paar dagen voor een Grand Prix zéker niet. Dan geblesseerd raken is zo ongeveer het ergste dat je kan overkomen. Zo hoorde ik maandag dat Gautier Paulin bij de training zijn kuitbeen heeft gebroken. Daardoor zal hij de komende twee of drie Grands Prix missen. Voor mij en de anderen in de MX2-klasse is dat gunstig omdat één van de titelfavorieten er in Bulgarije niet bij is, maar zoiets gun je je grootste rivaal nog niet.