Gastblog

Op naar Bulgarije

Vandaag is het gelukt: ik heb kunnen trainen op een harde baan. Hoewel het weer opnieuw niet geweldig was, kon ik terecht op het circuit van Helecine, een plaatsje in België. Zo heb ik toch nog op een circuit kunnen rijden dat enigszins vergelijkbaar is met die van de Grand Prix in Bulgarije.

De training van vandaag was mijn laatste voor zondag, want morgen vlieg ik al naar Bulgarije. Een dag eerder dan gepland omdat me is gevraagd vrijdagmorgen al op het circuit van Sevlievo te verschijnen. Daar is ‘s ochtends een fotoshoot gepland door WK-promotor Youthstream en ik word geacht daar bij te zijn. Verder wordt er een persconferentie gehouden en staat een aantal interviews gepland.

De baan in Sevlievo ken ik wel. Ik heb er al een aantal keer gereden. De laatste keer was in 2007, voor het wereldkampioenschap 85cc. Hoeveelste ik werd? Dat weet ik niet precies meer. Ik geloof vierde of vijfde. In ieder geval is het een baan waar ik graag op rijd. Hij is hard, snel met veel springbulten en ligt tegen twee heuvels aan. Niet alleen mooi voor de coureurs, maar ook mooi voor de toeschouwers. Wat dat laatste betreft: er zal een aantal supporters uit Nederland naar Bulgarije komen. Gaaf.

Trainingsperikelen

Het was de bedoeling dat ik vandaag en morgen in Frankrijk op een harde baan zou trainen, maar de circuits waren gesloten vanwege de vele regen. De enige mogelijkheid bleek de Landsard in Veldhoven. Daar heb ik op een slechte, heel natte baan twee keer veertig minuten gereden, ongeveer de lengte van een Grand Prix-manche.

Zoals overal in Nederland is de Landsard een zandcircuit, niet de beste ondergrond om me voor te bereiden op een GP die op een harde baan wordt verreden. Maar dat is niet erg omdat ik begin dit jaar heel veel op ‘het harde’ getraind. Toch, als het weer het toelaat, ga ik morgen alsnog naar Frankrijk, of eventueel naar het zuiden van België. Als ‘zandrijder’ kan het natuurlijk nooit kwaad een extra dag op een harde baan te trainen.

Overigens zoek je tijdens een training niet gauw de limiet op. En een paar dagen voor een Grand Prix zéker niet. Dan geblesseerd raken is zo ongeveer het ergste dat je kan overkomen. Zo hoorde ik maandag dat Gautier Paulin bij de training zijn kuitbeen heeft gebroken. Daardoor zal hij de komende twee of drie Grands Prix missen. Voor mij en de anderen in de MX2-klasse is dat gunstig omdat één van de titelfavorieten er in Bulgarije niet bij is, maar zoiets gun je je grootste rivaal nog niet.

Rustig aan

Ik heb me voorgenomen het deze week rustig aan te doen. De afgelopen maanden heb ik heel hard getraind vanwege de klaplong die ik eind vorig jaar opliep, maar na de eerste wedstrijd om het Open Nederlandse kampioenschap (ONK) in Mill voelde ik wat vermoeidheid. De Grand Prix van komende zondag is voor mij de tot dusver belangrijkste wedstrijd uit mijn carrière, dan wil ik natuurlijk helemaal fit aan de start staan.

Rustig aan doen betekende vandaag ook echt weinig doen. Ik heb mijn cross-spullen schoongemaakt, de camper opgeruimd en twee uur rustig losgefietst als hersteltraining voor de wedstrijd van afgelopen zondag. Verder heeft een aantal journalisten gebeld voor interviews vanwege mijn winst in Halle. Die overwinning heeft me veel zelfvertrouwen gegeven.

Mijn twee wedstrijdmotoren zijn sinds vanmorgen vanuit de KTM-fabriek in Oostenrijk onderweg naar Bulgarije. Dat zijn niet de machines waarop ik in Halle heb gereden. Die gebruik ik alleen voor de ONK’s en voor de training. De Oostenrijkse motoren worden alleen ingezet tijdens de Grands Prix. Natuurlijk zijn ze allemaal precies hetzelfde afgesteld. Dus als ik komend weekeinde ga rijden, voelt de motor voor mij precies hetzelfde als degene waarop ik afgelopen zondag in het ONK reed.

Winnaar ‘Dagbladgoud’-verkiezing bekend

Ik was er al bang voor. ‘Lolletje-logo’ van Centraal Beheer heeft de Dagbladgoud 2009 prijs gewonnen in de categorie ‘profit’. Als we er maar om kunnen lachen.

Toch zegt het niets over de kwaliteit van de advertentie. Maar daar heb ik al het nodige over gezegd. En ik val niet graag in herhaling.

Wel blij werd ik van de andere winnaar: de ‘Vriendinnen’ advertentie van Pink Ribbon. Deze geweldig goede uiting won in de categorie ‘non-profit’. Gelukkig, toch nog gerechtigheid.

En misschien mag ik gelijk een advertentie uit 2010 tippen als finalist voor Dagbladgoud 2010. Op magistrale wijze laat Toyota zien dat ze snappen hoe zwaar hun reputatie is beschadigd door de terugroepactie.

De beste auto’s (niet de mooiste) ter wereld waren van hun voetstuk gevallen door een haperend gaspedaal. De schuld ligt natuurlijk bij de afdeling Inkoop die de toeleverancier net iets teveel heeft afgeknepen, waardoor deze net iets te inferieure onderdelen heeft gebruikt.

Maar dat terzijde. In deze advertentie doet Toyota het enige juiste: laten zien waar ze voor staan. Ik tip ‘m…

Reclame door anti-reclame

In één van mijn vorige blogs schreeff ik dat je het probleem niet centraal moet stellen, maar juiste de oplossing die het product biedt. Heel soms kun je deze regel doorbreken, zoals deze bijzondere viral uit de VS prachtig laat zien:

Juist door alle vooroordelen te laten benadrukken door de tattoo-kunstenaars zal degene die graag een tattoo wil laten zetten (toch een daad van rebellie) zich juist gesterkt voelen in zijn keuze. Een schitterend staaltje van het gebruik van doelgroepinzicht.

Want daar draait het om in de marketing. Als je niet achterhaalt wat de doelgroep drijft, wat hun behoeften, wensen en weerstanden zijn, dan zul je niet snel effectief zijn met je reclamecampagne.

Nog even over de dagbladgoud advertenties. Stemmen kan helaas niet meer, want dat is op 10 maart afgesloten. De winnaar wordt 23 maart bekend gemaakt.

Wie ik tip? Naast de Pink Ribbon, die ik al eerder heb genoemd, vind ik de ‘Weeralarm’ advertentie van TNT Post een hele goede kanshebber. Waarom? Hiermee laat TNT Post zien dat ze de enige echte onbetwiste marktleider zijn op het gebied van postbezorging én ze steken hun veelgeplaagde bezorgers (CAO, ontslagen) een hart onder de riem. Chapeau! Een 9,5.

Chari-reclame

In de reclame is een aparte categorie, die nogal plastisch ‘chari-reclame’ wordt genoemd. Daarin wordt meestal een beroep gedaan op je geweten.

Vaak gaat het over-the-top; soms lukt dat redelijk tot heel goed. Zoals de ‘Pink Ribbon’ en de ‘Warchild’ advertenties uit de dagbladgoud reeks.

Ik vind ze allebei erg goed. Waarom?

De eerste (Pink Ribbon) omdat het unieke combinatie is van onschuldig, mooi, kwetsbaar met een keiharde boodschap. Daarom raakt deze advertentie je recht tussen de ogen. Alleen is de ‘call-to-action’ (wat moet je doen na het lezen van de advertentie) net iets te slecht leesbaar. Daarom voor mij geen 10, maar een 9,5.

Warchild laat gelijk zien dat soldaatje spelen voor sommige kinderen helemaal geen spelletje is. Ook weer keihard door het contrast van het beeld van het kind met een echt wapen op de puinhopen.

Dit contrast wordt maximaal uitvergroot door de simpele, maar doeltreffende wijze waarop het ‘geschikt, ongeschikt’ is geleend. Daar kun je als Landmacht niets op tegen hebben, maar tegelijkertijd wordt je eigen campagne er wel erg door gerelativeerd. Ook voor grote jongens is oorlog voeren geen pretje, ook al ben je nog zo stoer en is je campagne nog zo goed …

 
Warchild krijgt een 8 van mij, omdat het effectbejag er wat meer afstraalt dan bij Pink Ribbon. Die is gewoonweg beter door de ingetogen kracht van de uiting ...

KPN dikke kanshebber Dagbladgoud

Kreeg na mijn vorige blog op mijn donder van mijn zoon van 14. Dat ‘Vitamin Water’ was geweldig spul! Iedereen op school dronk het! En die commercials waren ‘vet cool’!

Tja, daar sta je dan. Ben ik de weg kwijt? Mis ik de aansluiting met de doelgroep nu definitief helemaal? Heb even peentjes gezweet. Maar gelukkig; nadat we samen even aan de YouTube hadden gehangen, waren we het snel eens: de Amerikaanse commercials waren vet cool, vooral die met ‘50 cent’ en de Nederlandse inderdaad verschrikkelijk. Gelukkig, ik leef nog…
 

 Nu we het toch over mijn zoon hebben: hij is zwaar dyslectisch (schrijf ik het zo goed?) Daarom kan ik de volgende mededinger in de Dagbladgoud wedstrijd extra waarderen.

Wat ik zo mooi vind aan de taal die mijn kinderen gebruiken op Hyves, MSN en op hun mobiel gebruiken, is dat het daar niet meer uitmaakt of je dyslectisch bent of niet. Het is een prachtige eigen en pure manier van communiceren die taalpuristen ongetwijfeld grijze haren bezorgt, maar die voor de kids in kwestie fantastisch werkt.

KPN voelt dat heel goed aan met haar campagnes en dit is daarvan een geweldig voorbeeld! Wat mij betreft een dikke kanshebber voor Dagbladgoud: een 9.

Stuff-Testers van Sourcy: crap!

Heb je ‘m al gezien? Die tenenkrommende commercial voor Vitamin Water van Sourcy? Kan ‘m bijna niet uitkijken! Helemaal níet grappig, super irritant en absoluut niet to the point!

Helaas zie je dat heel vaak in commercials: 90 procent van het filmpje gaat over wat het product niet is, of wat het probleem is. ‘Dramatising the problem’ heet dat. En dan komt het product en dat is dan de oplossing. Maar wat het voor je doet?

In dit geval gaat het om ‘easy’. De crash testers maken alles kapot wat ‘not easy’ is. Vitamin water is dat blijkbaar wel.

Lijkt mij trouwens niet de belangrijkste aankoopreden. Volgens mij is dat toch dat je graag even een extra stoot gezonde vitaminen wilt. Dat is de ‘product benefit’. Zeg dat dan!

Je kunt er als reclamemaker ook voor kiezen het gevoel dat je van het product krijgt in beeld te brengen. Misschien voel jij je er wel heel energiek door. Laat dát dan zien! Maar bespaar ons deze ‘lolletje logo’ flauwekul! Trouwens, zo te zien is het nog een duur filmpje ook. Zonde van het geld.

En dat terwijl het flesje prachtig is ontworpen. Een echt design-statement. Had men ook nog iets mee kunnen doen. Want nu is er een enorme mismatch tussen design en reclame. Kortom: goodbye Sourcy Vitamin Water…

O ja, we zouden ook nog even naar de finalisten voor ‘Dagbladgoud’ kijken. Weet u waar ik helemaal klaar mee ben? 'Even Apeldoorn bellen'. Natuurlijk kan ik wel glimlachen om die ‘het paard van de sint is door het dak gezakt’-advertentie. Maar het voegt niets meer toe, het is meer van hetzelfde. En vooral ook zooo jaren 80.

Een mager 5-je. CB, stop ermee!

Unox en de knappe claim van het domein 'winter'

Heb net een prachtige nieuwe commercial gezien. Hij begint met een huilende vrouw. Eerst krijg je medelijden met de dame. Dan begin je een vermoeden te krijgen. En als je denkt dat je het weet, komt de twist. Erg goed! Kortom: een briljant filmpje dat op een aantrekkelijke wijze verbeeldt wat de plus is van Unox Uiensoep.

Nu we het toch over Unox hebben; misschien is het je ook opgevallen: sinds een paar dagen staan er advertenties in de krant die meedingen naar een reclameprijs. Daarbij gaat het om de beste dagbladadvertentie van 2009. Op de site www.dagbladgoud.nl mogen we kiezen uit 12 advertenties. Er waren 139 inzendingen. Hoe die 12 zijn geselecteerd is onduidelijk, maar er laten we er eens eentje nader bekijken.

Zoals die van Unox over de Nieuwjaarsduik waar een eenzame muts de stille getuige is van 25.000 halvegaren die hieraan mee hebben gedaan. Bij dit soort evenementen kun je de vraag stellen of die echt iets bijdragen aan de merkwaarden van de afzender. Zeg maar de primaire associaties die het merk rond zichzelf wil creëren. Bij Unox zijn dat waarden als ‘Hollands’ en ‘Stevig’. Unox heeft daarom het domein ‘winter’ geclaimd. Want wat is er nou Hollandser en steviger dan dat? Knappe keuze als je het mij vraagt.

Maar wat vind ik dan van de advertentie? Tja. Die muts herkennen we allemaal. Beetje flauw. Lang niet zo stevig als de commercial. Wat mij betreft een 7.

Dagbladgoud

Zaterdagochtend: tijd voor de krant. In een grote ‘spread’ staan ze allemaal bij elkaar: de 12 beste dagbladadvertenties van vorig jaar. Samen dingen ze naar de prijs van beste dagbladadvertentie 2009. Er buigt zich niet alleen een vakkundige jury over, ook het publiek mag meebeslissen. Stemmen kan op: www.dagbladgoud.nl.

Naast het overzicht staat sinds vorige week elke dag één van de advertenties in de krant. Doel is natuurlijk om het adverteren te stimuleren. Als gastblogger mag ik een weekje mee jureren. En ‘en passant’ pak ik ook nog wat andere interessante reclamecampagnes mee.

Ik zal me even voorstellen: Ik ben Adriaan Oomen, directeur van ADDFOCUS, een bureau in Valkenswaard dat ik samen met mijn partner Bernadette Hemels run en dat bedrijven helpt zich onderscheidend te profileren. Wij bedenken overigens zelf geen reclamecampagnes. Ik ben wel gek van reclame. Zie ook mijn weblog daarover: http://gekvanreclame.blogspot.com/. Verder ben ik vader van twee pubers van 13 en 14 die haarscherpe analyses van reclames kunnen maken.

Hoogtepunt in mijn loopbaan was de ‘Jochem de Bruin’-campagne van de Rabobank waar ik destijds als ‘advertising manager’ verantwoordelijk voor was. Een campagne die veel voor de Rabobank heeft gedaan, zowel in de externe beeldvorming – tot die tijd was het toch vooral die “saaie boerenbank” als voor de interne trots. En dat is precies wat een goede campagne moet doen.

Maar dat niet alleen. Het gaat er natuurlijk om dat mensen jouw producten kopen. Reclame kan daarbij helpen. Door voor ‘merkvoorkeur’ te zorgen. Bijvoorbeeld omdat het product iets beter kan dan dat van de concurrent (nog witter wassen). Of als dat niet lukt, omdat het sympathieker is (HEMA) of bijdraagt aan het imago van de consument (Quick Schoenen).

Op dit soort zaken zal ik de komende week de dagbladadvertenties en andere uitingen beoordelen. Want dat is natuurlijk het leukste aan reclame: we hebben er allemaal een mening over…

Onderweg naar Concepción

Mijn backpack zit nu vol met water, noten, koekjes en ander voedsel om in Concepción weg te geven. Voor mezelf neem ik allen het hoogstnoodzakelijke mee: de kleren die ik aan heb, brood, wat water en een tandenborstel.

Een commandant van de FACH vertelde me dat ik morgen (vrijdag) rond negen uur ‘s morgens met een vlucht mee kan. Dan zal ik binnen 15 minuten landen.

Ondanks de beelden die ik constant op televisie langs zie komen kan ik me slecht voorstellen hoe het zal zijn als ik er ben. Overdrijft de media de criminaliteit die er plaatsvindt? Hoe is het met de slachtoffers, hoe snel is de hulp echt op gang gekomen, hoe goed word er naar de avondklok geluisterd en is er echt zoveel militaire hulp/bescherming?

Ik vertrek nu naar het vliegveld. Hopelijk ben ik zaterdag weer terug…

Waar ben ik in hemelsnaam mee bezig?

Mijn lift naar Concepción, het epicentrum, gaat niet door. Dus heb ik besloten vandaag naar het vliegveld in Santiago te reizen om met de FACH (Chileense Luchtmacht) naar het epicentrum te vliegen. Een tweede optie is om met een vriend van een vriend mee te reizen. Hij gaat met een busje, gewapend tegen overvallers die eten en water zoeken, ja gewapend, als in.. geweren…

Sebastiaan, een vriend van me, laat me niet alleen gaan. Hij gaat proberen vrij te nemen zodat hij als mijn ‘beschermer’ mee kan. Ik heb gezegd dat ik sowieso ga, of hij meegaat of niet, maar eerlijk gezegd ben ik bang. De meeste criminaliteit mag dan wel zijn opgehouden vanwege de militaire interventie, mensen zitten nog steeds zonder water en voedsel en zullen er alles aan doen om eraan te komen.

Ik heb een slof sigaretten gekocht. Peter Lewis, van ABC News is vandaag teruggekeerd uit het rampgebied en vertelde me hoe schaars en gewild de nicotinestaafjes zijn. Ze worden voor 5000 peso’s (7 euro) per sigaret verkocht. ‘Waar ben ik in ’s hemelsnaam mee bezig?’, denk ik bij mezelf als de winkelier me een slof Lucky Strike overhandigd. Is dit omkoopmateriaal? Ga ik ze weggeven? Hoe ga ik er eigenlijk komen? Is dit wel een goed idee?

Ik ga zometeen op pad om batterijen, zaklampen, water en voedsel in te slaan om een paar dagen te overleven in Concepción. Ik leen een tent van een huisgenoot en een slaapzak van een vriend. Geen idee hoe en wanneer ik er kom. Dat zal zich in de loop van de dag uitwijzen. Als het lukt zal ik waarschijnlijk een tijdje niet bereikbaar zijn…

Een trip naar het epicentrum plannen

Ik heb besloten dat ik naar het zuiden wil reizen om verslag te doen. Naar het epicentrum in Concepción. Maar na een dag vol rondbellen en aankloppen bij hulporganisaties die er mensen en voedsel heensturen heb ik nog steeds niet beet. Alleen de hoogst noodzakelijke personen (medici en vrijwilligers) en voedsel mogen mee, wat natuurlijk begrijpelijk is.

Op kantoor bij The Santiago Times, waar ik stage loop, kregen we aan het eind van de dag een telefoontje van Peter, een collega journalist die 4 dagen geleden heeft weten mee te liften met een militair vliegtuig naar Concepción. We stonden allemaal om Eva heen gebogen die hem aan de lijn had. Hij zat al 2 dagen zonder eten en was letterlijk op nootjes aan het leven. Hij had dorst en geen manier om uit het ergst getroffen dorp te komen. “Overal staan auto’s, maar er is nergens benzine.”

Niks is open, alles ligt letterlijk plat. Er zijn geen slaapplekken, Peter heeft in een politiewagen geslapen. Gebouwen vallen regelmatig als palen om, want nabevingen zijn er nog constant. Daarom is het zo raar dat je alleen tussen 12 en 6 op straat mag zijn, in verband met huizen en bedrijven die bestolen worden. Maar waar moet je heen als je geen huis meer hebt?

Ik leef, ja ook hier in Santiago, in een roes. Mijn collega’s vertellen over wat hun familie is overkomen, hoe ze met kampvuren proberen een signaal te geven dat ze ‘thuis’ zijn. Want inbraken zijn aan de orde van ‘het uur’. De hulp komt op veel plekken langzaam op gang en buren organiseren zich voor bescherming.

Een vriendin uit het zuiden heeft nog steeds niets laten horen. Haar Facebook staat vol met bezorgde berichten. Vandaag ga ik weer proberen om een lift naar het zuiden te krijgen, uiteraard met een grote groep, voor de veiligheid.

>> Meer foto's op het persoonlijke blog van Loretta

Dit smaakt naar meer!

De dag ná de overwinning, heerst er natuurlijk alleen maar euforie rond Eindhoven.
Een fantastisch resultaat gevolgd door een fantastisch feest. Ik stond op en had zo´n enorme hoofdpijn. Zo’n hoofdpijn waarvan ik dacht dat ik die alleen maar kon krijgen als we de wedstrijd zouden verliezen dus ik begon nog bijna te twijfelen of het wel allemaal echt was. Maar toen lag de krant op tafel en zag ik voorop een hele leuke foto,  gevolgd door mooie stukjes in het sportkatern!

Oh, oh, oh wat was het toch spannend vanaf de tribune. Ik zat op het puntje van mijn stoel en zag de tijd wegtikken. Nog een paar minuten volhouden dacht ik. Maar toen maakte Bart van den Eede een eind aan alle twijfels en kon er gefeest worden, allereerst voor het publiek, daarna werd in de kleedkamer alles op zijn kop gezet en vervolgens alleen maar gezang in de bus.

Na 3 uur reizen was daarna een prachtige ontvangst van honderden mensen met fakkels, applaus en gezang.  Iedereen was door het dolle heen, een groot feest was het aan de Aalsterweg. In één woord fantastisch.

Ik heb de wedstrijd zelf helaas niet mee mogen spelen, maar ben zó blij dat we gewonnen hebben. Het was geen goede wedstrijd, maar ze zeggen wel eens, dat wanneer je, je slechte wedstrijden wint, verdien je het kampioen te worden. Wij zijn overduidelijk de terechte kampioen van de derde periode geworden en hebben iedereen laten zien dat we goed kunnen voetballen. Ook hebben we laten zien dat je met een kleine begroting heel wat kunt bewerkstelligen. De mensen die FC Eindhoven weg wilde hebben, hebben nu ongelijk gekregen!

Ik zelf maakte mijn debuut live op TV, dat was wel apart, maar ook zeer leuk, zeker omdat we wonnen. Anders was dat misschien ook wel anders geweest.

Vandaag gaan we met de hele selectie tafelvoetballen bij De Leemerhoef met een hoop sponsoren!

En ik verwacht dat er daar ook nog wel even gefeest gaat worden.

Ik wil iedereen vanuit hier bedanken voor de support en de leuke reacties.
Hopelijk kunnen we in mei nog een keer feesten wanneer we promotie naar de eredivisie afgedwongen hebben! 

Dit smaakt naar meer!

 Ruud

Naschokken en andere nasleep

“Mi Padre esta vivo!” Mijn vader leeft nog!, hoor ik vanuit de kamer van Paloma, mijn Chileense huisgenote. Ze vertelt dat zijn telefoon was gestolen en dat hij nergens anders haar nummer had. Hij vond het net pas op een papiertje in zijn bureaula.

Vandaag is het niet een naschok maar mijn telefoon die mij wekt. Als ik naar buiten kijk zien de straten van Santiago er vrij normaal uit. Maar het hoogste gebouw van Chili, een paar straten van mij vandaan is gehandicapt. Er wankelen twee balkons naar beneden, omhooggehouden door enkele kabels en wat ijzer. Als er één bezwijkt, zullen er tientallen volgen.

Mijn bed wiebelt en mijn boekenkast beeft nog een keer tijdens een redelijk sterke naschok. Even denk ik dat ik moet maken dat ik wegkom, maar na een paar seconden is het weer kalm. “Voelde je dat?” vraag ik later aan mijn huisgenoot. ‘Ja waarom denk je dat ik zo vroeg wakker ben?” We lachen wat, er zit niet veel anders op.

Als ik de straat op ga zie ik wat de beving de rest van Santiago, 200 km van het epicentrum, heeft aangedaan. Een oude kerk die nog gerestaureerd moest worden is voor de helft ingestort en de huizen ernaast zijn volledig verwoest. Mensen lopen af en aan met kruiwagens vol puin. Het zijn vrijwilligers, ook om mij heen zetten veel vrienden hulp initiatieven op touw.

Ik kijk verslagen naar het nieuws. In Concepción, het epicentrum, laten nu dakloze bewoners via de televisie weten dat ze nog leven. Er is er geen telefonisch bereik. Mensen laden massaal hun mobieltjes op in busjes van toegestroomde media. Bijna 90% is er ingestort.

Hulp in het epicentrum komt langzaam op gang. “Waar wachten jullie op!?” schreeuwt een getroffen bewoner naar de camera, “Mijn vrouw is 7 maanden zwanger, we sterven van de honger.”

Mijn bus ging als golvend water op en neer

8.8 op de schaal van Richter is niet leuk. De aarde onder de wielen van de bus waar ik in zat ging als golvend water op en neer. Ik sliep, draaide me om, droomde van een hobbelige weg, maar toen ik mijn ogen open deed zag ik dat we stilstonden. Beter gezegd: de motor draaide niet. De bus bewoog wel degelijk ongeveer een halve meter op en neer.

Ik was onderweg van Pucón (dorpje bij Temuco) naar Santiago. Na een week vol rafting, vulkaan beklimmen en mountainbiken dacht ik bij het instappen dat ik een paar rustige weken tegemoet ging. Nu stapelen bizarre gebeurtenissen zich op.

In Chillán was de ravage groot. Iedereen stond op straat, vaak zonder telefonisch bereik. Er vormden zich lange rijen bij telefooncellen en winkels met water. De wegen en bruggen om Chillán waren allemaal ingestort en gescheurd, de stad was een onbereikbaar eiland. Na een aantal mislukte pogingen om familie te bereiken liepen we verder de stad in. Een gigantische meelfabriek was ingestort. Honderden mensen liepen af en aan met kruiwagens, emmers, en zelfs pick-ups vol meel.

We zaten 10 uur zonder bereik en electriciteit. Het enige dat we wisten is dat we niet weg konden. We sliepen in het park zonder enig idee waar we die nacht zouden slapen. We praatten met bewoners die hun huis hadden verloren. Toch deed een mevrouw haar winkel open, zodat men met haar telefooncel kon bellen. Verslagen zat ze daar op haar krukje, kijkend de gestrandde reizigers en dakloze families op de straten.

Om een uur of 6 kwam er een busje aan rijden. De chauffeur riep dat hij naar Rancagua ging, in het noorden, richting Santiago. Na wat twijfel vanwege ingestortte bruggen (ook bussen waren van de brug gevallen) vertelde hij dat hij er net vandaan kwam. We besloten te gaan. Onze telefoons waren inmiddels batterijloos en na veel gedoe met sim kaarten wisselen konden we een teken van leven geven aan vrienden in Santiago.

>> Lees het volledige eerste verslag van Loretta's ervaring na de aardbeving op haar blog.

>> Klik hier voor een interview met Loretta in het ED van maandag.

De dag van de wedstrijd..

Het is dan eindelijk maandag 1 Maart, de dag van de wedstrijd. Het veld is vanochtend om 10:00 uur goed gekeurd en dus gaat er vanavond dan ook écht gevoetbald worden.

Vanochtend is er door de groep nog een hele lichte training afgewerkt, waarin ook nog een aantal jongens getest zijn of ze volledig fit zijn voor de wedstrijd.

Ik zit tot mijn grote ergernis thuis en zal rondom de klok van 15:00 uur vertrekken richting Veendam. De spanning neemt ook bij mij enorm toe. Ik denk zelfs dat ik nu nog meer spanning voel als dat wanneer ik op het veld had moeten staan, want dan focus je, je gewoon zoals normaal op een wedstrijd.

Nu kun je helemaal niets doen en is het afwachten en hopen op een goed resultaat. Natuurlijk voelt iedereen de druk van het moeten presteren. In en rondom Eindhoven gaat iedereen er nu eigenlijk al vanuit dat die titel gepakt gaat worden. Dus de klap van een eventueel verlies is dan alleen maar groter.

Nu wil ik eigenlijk niet eens aan zo’n scenario denken, maar het behoort wel tot de mogelijkheden. De trainer zei voor de wedstrijd van Dordrecht dat we dit als een marathonloop moesten zien, je staat/ loopt aan kop maar je moet nog 2 wedstrijden/ kilometers spelen/ lopen en je moet er alles aan doen je door niemand meer te laten passeren: "niets of niemand komt mij nog voorbij". Nu zitten we nog op 100 meter van die finish en zijn we slechts 1 punt verwijderd van het winnen van de periode.

Laten we allemaal hopen dat we ons 100-jarig bestaan kunnen bekronen met een feest! Ik heb er het volste vertrouwen in dat het goed gaat komen, zeker met de steun van onze supporters!