Gastblog

Videoblog van de premièredag

Hallo Allemaal! Daar zijn we weer. Voor het laatst dit jaar. Deze keer met een videoblog van onze premièredag! Backstage (met dank aan Jeroen Walraven die verantwoordelijk is voor de montage, Bedankt Jeroen).

Veel plezier allemaal een hele fijne jaarwisseling! Dan zijn er voor ons nog twee voorstellingen en dus twee blogs te gaan.

Tot blogs!

Sanne & Mandy

Behind the scenes

We hebben al velen benoemd, maar zonder wie we ook niet ver zouden komen en wie we ook niet mogen vergeten zijn de medewerkers van de techniek! Je zult het bijna niet geloven maar er lopen negen heren en één dame rond in de coulissen die er onder andere voor zorgen dat al onze 28 zenders geplakt worden en de etalage omhoog en omlaag gaat. Acht hiervan zijn scholieren van de Eindhovense School die stage lopen of al vast de kneepjes van het vak willen leren. Zo zie je maar: Theaterplan biedt voor iedere jongere wat wils in het vak.

En wat zijn nu hun taken? Om te beginnen zetten ze ons in de spotlight. Dit doet een volgspotter die helemaal boven in de nok zit! De lichtman Rob zit in de zaal en zorgt dat het podium de ene keer groen verlicht is en dan weer rood. Er hangen maar liefst 6 verschillende soorten lampen in de Philipszaal en bij elkaar tellen ze er ongeveer 120. Dit wist een van de techniek boys ons te vertellen. En achter de schermen kijken ze of onze zenders genoeg ontvangst hebben en of we niet bijna leeg raken, want dan moet er snel verwisseld worden! En hoeveel batterijen gaan er tijdens één voorstelling doorheen? Dat zijn er maar liefst 44! De geluidsman Geurt in de zaal zorgt bij de soundcheck dat we voldoende volume hebben en een beetje galm natuurlijk.  Kortom: een ode aan de techniek. Bedankt!
Op naar de volgende voorstelling morgenmiddag  om 14:00!!

Première!

 

Wat was het gisteren een fantastische en vooral hele bijzondere dag voor iedereen bij Theaterplan! Hieronder zie je hoe onze première dag verlopen is.

 

13.15 uur:        Iedereen van de cast druppelt langzaam binnen in het theater. Iedereen met mega tassen en carmen-sets, want we willen er wel leuk op staan op het première feest. Alles snel aan de kant want we moeten door naar de eerste repetities die gepland zijn.

13.30 uur:        Iedereen wordt verzocht naar de repetitieruimte te gaan. Daar worden alle koortjes nog doorgenomen met Michiel Ballhaus, onze muzikaal leider. Er worden nog wat laatste aanpassingen gedaan zodat het ’s avonds op zijn best zal klinken.

14.45 uur:        De groep wordt door artistiek leider, Ramses van Oers, weggeroepen omdat er een ‘verrassing is in het Theatercafé’. Daar aangekomen zien we levensgrote banners hangen met prachtige foto’s erop van onze hoofdrolspelers. Gaaf!

15.15 uur:        Op het toneel worden met choreograaf Janus de Wit de laatste aanpassingen doorgenomen en nog kleine dingetjes ‘gecleand’. De kap en grime is intussen al druk bezig met het creëren van de hoge kapsels.

16.45 uur:        We hebben even een momentje rust, dus besluiten om een hapje te gaan eten. Ondertussen worden van alle kanten toitoitoi’tjes rondgebracht. Van mini plantjes tot snoepzakjes.

18.40 uur:        Tijd voor de warming-up in de repetitieruimte met choreograaf Rob Samuels. Hmm, niet heel handig als iedereen al helemaal gekapt en geschminkt is…

19.00 uur:        Alle mensen van de cast, crew en productie worden in kap& grime ruimte geroepen. Ramses houdt daar een toi toi toi praatje voor iedereen. Een heel bijzonder moment.

19.30 uur:        Soundcheck op het toneel van de Philipszaal. Geurt, geluidsman, maakt nog een paar laatste aanpassingen in de afstelling van de zenders.

20.00 uur:        De cast en het orkest doet een concentratie oefening op het toneel. Hmm, we denken dat het orkest nog wat moet wennen aan ‘de knuffel methode’ haha!

20.15 uur:        De laatste make-up wordt bijgewerkt en de tandjes worden nog even gepoetst.

20.25 uur:        Vijf minuten voor aanvang! Iedereen naar zijn beginpositie!

20.30 uur:        Het orkest zet de eerste tonen van het liedje Little Shop in en de première voorstelling is begonnen!

21.30 uur:        Het is pauze en de voorstelling loopt lekker. We drinken een kopje thee en we maken ons op voor net zo’n energieke tweede akte. Er zit een erg enthousiast publiek in de zaal.

22.55 uur:        Het zit erop! De cast neemt het oorverdovende applaus in ontvangst! Wat een kick!

23.00 uur:        Er wordt nog snel met de hele club champagne gedronken bij de kleedkamers en dan moet iedereen zich snel gaan klaarmaken voor het première feest. 20 minuten!

 

En, het bleef nog tot de late uurtjes onrustig in het Theatercafé van het Parktheater. Wat een feest en wat een ontlading! Het was geweldig! De reacties van het publiek waren ook te gek en inmiddels is ook de eerste recensie binnen. (te lezen op  www.musicalsites.nl )

Iedereen bedankt voor alles! Vanavond gaan we weer knallen.

 

Mandy & Sanne

 

 

 

Vakantie? Slapen, eten, Kerst & Theaterplan!

De kerstvakantie wordt ingeluid. Nou ja, vakantie? In ons geval is de vakantie veranderd in een heuse repetitiemarathon. De wekker gaat, we ontbijten, vertrekken naar het theater om daar vervolgens ’s avonds laat pas weer doodop naar buiten te komen.

Van het prachtige witte Nederland hebben we ook weinig meegekregen. In de pauze is er wel een nieuwe portier gecreëerd door de cast. Lange dagen zijn het voor ons en de artistieke leiding. Maar het is het allemaal waard! Er lopen heel wat snotterende neuzen rond binnen de cast. Maar hopelijk zijn alle stemmen weer in vorm voor de première!

En dan is de tijd aangebroken om van kale repetitieruimten te verhuizen naar een toneel met jaren vijftig kostuums en een zender op je rug! Alleen kom je er dan achter dat er op 24 december om 5 uur ’s middags nog wat dingen niet vlekkeloos verlopen. Er ontbreekt hier nog een tasje en daar nog een boormachine! Oh jee … Dat wordt dus zondagmorgen na kerst weer om 10 uur repeteren! Want diezelfde dag vindt om half 9 de try-out plaats; onze eerste echte voorstelling voor publiek!

Als iedereen weet aan welke kant van de coulisse zijn kleding ligt, waar de etalage naar beneden komt (zodat je er niet onder staat) en alles driestemmig klinkt, zijn we er klaar voor. Dit moment is zowel voor de cast als de aristieke leiding heel spannend! The evening before opening night! En dan is het 27 december, de dag van de try-out. Spannend! Voor het eerst spelen we met publiek! Maar het ging top! Je kunt je bijna niet voorstellen wat er door ons heen ging. En dan is het nu tijd om alle hoge kapsels eruit te kammen, te gaan slapen en morgen de PREMIÈRE te spelen!

Mandy & Sanne

Start at the very beginning …

Afgelopen maand is een ontzettend drukke maand geweest bij Theaterplan. Dat is dan wel weer een risico van Theaterplan: wanneer je auditie doet, maak je zomaar kans dat in december je sociale leven verdwenen is. Op donderdag avond van 5 tot 7 zingen, van 7 tot 10 dansen. Op vrijdag van 7 tot 10 spellessen en dan op zaterdag van 10 tot half 3 zingen en dansen! Dat is niet niets en dat vanaf mei. Al vanaf mei ziet ons weekrooster er zo uit en school en werk (dat laatste hebben velen moeten schrappen van hun 'to do lijstje') moet hier ook bij gecombineerd worden! Het is dan ook zo dat vrienden en familie even op de tweede plek komen …  Hopelijk herkennen we ze nog na 3 januari.

Maar, let’s start at the very beginning. Ons Theaterplan-avontuur begon in maart van dit jaar waar wij, met zo’n 200 andere ambitieuze theaterliefhebbers die dromen in een musical te spelen of het vak in willen, het Parktheater in Eindhoven binnen stapten. Maar naast zingen, moet je ook kunnen dansen en acteren! Dat is niet niets. En dan ... ben je door de eerste ronde (samen met nog 48 gegadigden) voor een plaats in de productie. De dag van de finale audities was werkelijk waar zenuwslopend! Een dag waarbij de helft die middag afviel en de zenuwen de complete dag tot hoog in je strot zaten! Dan de laatste ronde … Zingen voor alle belangrijke mensen in de productie (inmiddels behoren wij daar natuurlijk zeker toe): van kledingontwerpster tot logopedist. ‘’Leef je in”, ‘’Ga maar rondjes rennen”,  “Neem me mee op jouw reis” waren heuse aanwijzingen!?  En dan: drieëntwintig dolgelukkige jonge mensen werden aangenomen voor de productie ‘Little Shop of Horrors’.

Begin mei begonnen, na een maand ongeduldig gewacht te hebben, eindelijk de repetities voor de productie. In de eerste periode stond de ontwikkeling centraal, wat resulteerde in sneeuwvlokjes vangen, catwalk lopen, debiel doen voor de webcams van het Parktheater, met je ogen dicht rondlopen en balletoefeningen doen met onze choreografen om ons lichaam te versterken. En elkaar goed te leren vertrouwen.

In juli werd eindelijk de rolverdeling bekend gemaakt, werd onze groep versterkt met nog vier mannen en was onze regiseusse intussen bekend. Onze Hetty! Dit in de allerlaatste repetitie voor de zomervakantie. en alles natuurlijk afgesloten met een mooi feestje.

Inmiddels zijn we op een punt beland waar de cast je familie is geworden, we een week voor de eerste voorstelling leven en wij zowat in het theater wonen. De supermarkten verdienen goed aan ons wat betreft de kant-en-klaar maaltijden voor de avonden. We repeteren tot in de kleine uurtjes door. Op de momenten dat we even niet in scènes spelen, wordt er huiswerk gemaakt, fanatiek Jenga gespeeld, tosti’s gebakken en is er een hardloopclubje opgericht. De publiciteit rondom de productie is op dit moment ook aardig op gang gekomen, van krantenartikelen en flyers tot radio-interviews. Ook in de karaoke-bar op het Stratumseind heeft de groep haar visitekaartje intussen afgegeven. De karaoke-bar werd tijdelijk overgenomen door de groep Theaterplanners. Inmiddels is ook het eerste Theaterplan-stelletje een feit!

Er staat ons de komende tijd nog veel te gebeuren en de spanning loopt langzaam op. Er moet nog een hoop gebeuren, dus dat wordt nog hard werken! Maar dat is het leven van het musicalvak. We gaan er met zijn allen voor zorgen dat wij na de kerst gaan knallen in de Philipszaal. Één ding staat vast: de cast van Theaterplan’s Little Shop of Horrors is om op te vreten! Maar het liefst niet door Aaltje 2… Wie dat is vertellen we later ...

Toedels!

Mandy de Laat & Sanne Helle


Voor meer over Theaterplan, Little Shop of Horrors of kaartverkoop zie: www.theaterplan.nl of
http://www.parktheater.nl Little Shop of Horrors.

Moe maar voldaan!

Het is inmiddels vrijdag 7:00, deze week voor het eerst 8 uur achter elkaar geslapen,  en ik zit gezellig met mijn dochtertje Bumba te kijken. Ook voor mij zijn nu de kerstdagen begonnen. Helaas was ik gisteren niet meer in staat om nog een blogje te maken.

Na een zeer korte nachtrust van 3 uur van woensdag op donderdag, begon voor mij de dag alweer om 5:00. Ik had woensdag, na een ontzettend drukke dag, samen met de jongens van de vulploeg de winkel er weer als een plaatje bijliggen. We waren klaar voor de laatste dag!

Om 6:00 kom ik aan op mijn werk en loop ik tevreden door de winkel. Hoewel er gisteren echt een wervelstorm door de winkel was gegaan, ziet alles er weer tip top uit. Eerst nog even een bakje koffie en dan alweer door naar de volgende week. De bestelling voor maandag moet gemaakt worden en deze is zeer belangrijk aangezien volgende week donderdag Oud & Nieuw voor de deur staat.

De winkel moest weer goed vol komen; tijd voor rust is er niet. Ook Oud & Nieuw wordt door veel mensen aangegrepen om lekker te eten. De beruchte gourmet komt ook daar steeds meer voor. Naast de vele toastjes, salades, kaasjes en andere lekkernijen mag natuurlijk ook de vertrouwde oliebol niet ontbreken en is er dus in de winkel ook al een plein gemaakt met alle ingrediënten voor deze bol.

Tijdens het lopen van mijn bestelling, neemt de drukte alweer aardig toe. Het is een gaan en komen van auto’s op de parkeerplaats en soms moeten mensen wachten om een plekje te bemachtigen. De gourmetschalen, filetrollades en andere lekkernijen vinden gretig aftrek. De schappen in de winkel worden weer aardig geplunderd en leeg getrokken, maar gelukkig houdt voorlopig alles nog stand en is de vracht alweer onderweg.
Ook krijg ik veel vragen, waar alles staat en natuurlijk help ik iedereen om hun naar de juiste vakken te begeleiden. Tja, dat krijg je als je plots allemaal producten op je boodschappenlijstje hebt staan die je normaal helemaal niet gebruikt. Ook lopen er aardig wat nieuwe klanten rond, de meeste van de vaste klanten ken ik wel van gezicht.

Na mijn bestelling is het tijd voor het kerstontbijt, wat inmiddels al een kerstlunch is geworden. De kantinetafel staat vol met lekkere broodjes en beleg, ook aan drinken en fruit is gedacht. Ik besluit om een aantal broodjes te pakken en samen met mijn collega’s hebben we het natuurlijk over de kerstdrukte van woensdag en van deze ochtend.

Nadat de inwendige mens is versterkt, is het weer tijd om aan de slag te gaan. De vracht staat al op de stoep en zo dadelijk komen de eerste jongens binnen om de schappen weer aan te vullen. Met deze drukte is het nog veel belangrijker dan anders om alles in goede banen te leiden. De gangen mogen niet geblokkeerd worden met alle vracht, die gevuld moet worden. Ik leg iedereen uit wat de bedoeling is en samen gaan we er tegen aan. Alles verloopt op rolletjes, net zoals de rest van de afgelopen week.

Trots als een pauw,  loop ik door de winkel. Iedereen zet zijn beste beentje voor en hier en daar moet ik wel wat sturing geven, maar ik ben zeer tevreden en geef de jongens een groot compliment.

Het is inmiddels 16:30 en het is nog goed druk in de winkel. Normaal neemt de drukte op de laatste dag voor kerst af na 16:00. Ik besluit om een laatste ronde te lopen en kom tot de conclusie dat alles goed verloopt. De winkel ziet er goed uit en de vracht zit er al bijna in. Ik neem met  mijn collega, die de winkel om 19:00 gaat afsluiten, nog een aantal dingen door die die avond nog gedaan moeten worden en ga mijn eigen kerstinkopen doen.

Mijn winkelwagentje raakt snel vol met allemaal lekkere dingen. Gelukkig ken ik de winkel erg goed, dus heb ik vrij snel mijn boodschappen bij elkaar. Bij de kassa hoef ik ook niet lang te wachten en al snel kan ik naar huis. Ook het kerstpakket heb ik in de auto gezet, benieuwd wat er dit jaar weer allemaal in zit. Daarna nog even terug en iedereen fijne kerstdagen wensen en dan snel door, want om 18:00 hebben we bij goede vrienden afgesproken om kerstavond door te brengen. 

Daar aangekomen ga ik zitten en het eerste glaasje rode wijn staat al klaar. Moe maar voldaan, neem ik een slok en nu kunnen ook voor mij de kerstdagen beginnen. Ik kijk terug op een zeer geslaagde week die op rolletjes is verlopen.

Na een gezellig avondje kom ik thuis en moet mijn blog nog schrijven, maar dan kom ik de man met de hamer tegen. Ik ben niet meer in staat om nog fatsoenlijk na te denken en mijn ogen vallen gewoon dicht. Ik kan niet anders dan naar bed gaan. Ook ik heb dus ergens een grens van het minimaal aantal benodigde uren slaap, om nog te kunnen functioneren.

Een goede balans vinden tussen bloggen en mijn werk, vooral in de kerstweek, viel niet mee. Toch vond ik  het erg leuk om te doen en ik zou het zo weer doen.  Ik had van tevoren niet gedacht dat ik elke dag zoveel te melden had.

Ik wil vanaf deze plek mijn opvolgblogger volgende week veel succes en plezier wensen. Nu ga ik gezellig met het gezinnetje en mijn schoonfamilie aan het kerstontbijt beginnen en wat zou er voor vanmiddag,  net zoals bij de helft van Nederland op het menu staan? Natuurlijk  de vertrouwde gourmet!

Deze 2 kerstdagen staan voor mij in het teken van gezelligheid en warmte samen met mijn vrouw, 2 kinderen en familie. Natuurlijk hoort daar voor mij ook de rust bij, want die heb ik zeker nodig, aangezien het volgende week ook nog een drukke week zal worden.
Ik wens iedereen fijne kerstdagen en alvast een ontzettend gelukkig en liefdevol, maar vooral gezond 2010 toe.

Boven verwachting

Phoe (zucht zucht), wat een drukke dag en deze is nog niet afgelopen. Vanochtend om 6:00 begonnen en nu (18:15), even thuis voor een fatsoenlijke warme hap. Ook mijn kindjes en mijn vrouw weer even gezien en nu nog snel mijn blog vullen. Daarna weer snel terug naar de zaak om nog even wat bestellingen te lopen en kijken hoe het met de vulploeg gaat. Tja, mijn sociale leven staat in de kerstweek grotendeels stil, maar gelukkig heb ik mensen in mijn omgeving die dat begrijpen en inmiddels na zoveel jaren al gewend zijn. Zelfs voor een foto voor mijn weblog heb ik vandaag geen tijd gehad, maar dat maak ik morgen helemaal goed.

Dat ik nu weer terugga naar de winkel was eigenlijk niet gepland, maar door de bovenverwachte drukte van vandaag, is het toch nodig om wat extra artikelen voor morgen te bestellen. Misschien dat het niet nodig is, maar 'nee verkopen' dat komt niet in mijn woordenboek voor.

De winkel kreeg vanochtend een ware golf van klanten te verwerken en alhoewel de winkel tot de rand toe gevuld was, werden de vakken toch aardig leeg getrokken. Niets om bang voor te zijn, daar ben je op voorbereid. Dus rukte er vanmiddag een brigade van jongens uit om ervoor te zorgen dat de vakken waar nodig weer aangevuld werden tot de rand.

Normaal breekt een golf weleens, maar deze mensenstroom was niet te keren en bleef maar komen. Overal vlogen de kerstartikelen vanuit de vakken het wagentje in. Ik stond als kapitein op het schip de jongens van de vulploeg aan te sturen om ervoor te zorgen dat alles in goede banen werd geleid. “Eerst de sauzen vullen, dan het stokbrood, vergeet de eieren niet, ruim dit op, ruim dat op, enz. enz.” Ontzettend leuk om met die jongens alles weer in orde te maken, maar wel ontzettend vermoeiend. Helaas is er voor vermoeidheid geen tijd en moet ik zo weer aan de slag … Ik zie wel weer hoe laat het wordt.

Eén ding is zeker, morgen wordt weer een zware dag, maar ook leuk. De kerstsfeer is nadrukkelijk aanwezig met de gezellige kerstmuziek, die maar uit de speakers blijft komen (voor mij even geen kerstmuziek thuis …). Morgen in ieder geval gezellig met het hele team van onze C1000 een lekker kerstontbijtje op het werk. Dan zullen de leuke verhalen wel loskomen.

Dit soort weken maakt het werken in een supermarkt erg leuk en uitdagend. Nou, ik ben er vandoor en morgen wordt mijn laatste dag. Ik denk dat de kerstdagen vooral voor mij in teken staan van uitrusten en genieten van mijn gezinnetje. Ik heb nog heel wat goed te maken. Oh ja, ik zou haast vergeten dat ik ook nog kerstinkopen moet doen, anders blijft de tafel hier leeg. Ach, ergens is er nog wel een gaatje te vinden om mijn boodschappen te doen. De supermarkt is in mijn geval niet ver weg!

Zomaar een dag in de Kerstweek

Na een drukke dag, heb ik nu onder het genot van kopje koffie, even tijd om mijn blog weer te schrijven. Het valt niet mee om in deze week een goede balans tussen werk en mijn gezinsleven te behouden, maar het werk is gedaan en de kindjes liggen op bed. Ik kan nu, als het goed is, even mijn gang gaan.

Om een indruk te krijgen van wat die drukte op dit moment inhoudt, zomaar een dag uit deze week.

Het is maandag en ik hoef er deze keer niet voor dag en dauw uit. Normaal start ik om 6:00 op maandag, maar deze keer begin ik pas om 9:00 om te eindigen rond 22:00. Dan sluit de supermarkt. Niet echt normale werktijden, maar deze komen toch geregeld voor in de supermarkt, zeker in de kerstweek.

Ik rij vanuit Tilburg naar mijn werk in Eindhoven en kan nog lekker wat ontspannen in de auto met wat lekkere muziek op. Hoewel ontspannen? Eerst de auto volledig sneeuwvrij maken, mijn ruiten krabben en daarna volledig geconcentreerd rijden, met de gladheid op de wegen. Gelukkig is het rustig op de weg en kom ik na 3 kwartier aan op mijn werk. Eerst even een bakkie koffie, onder het genot van de kerstmuziek, die volop uit de speakers in de winkel komt, voordat ik hard aan de slag ga.

Maandag is een dag die altijd in het teken staat van acties in de winkel plaatsen, die in de folder van die week staan. We moeten dan de winkel inrichten met alle actieartikelen uit de folder en de kaarten erbij hangen voor de communicatie naar de klant. Ik houd mij hier bijna altijd bezig met het juist beprijzen van ieder actieartikel uit de winkel en het controleren of deze ook goed in het kassasysteem staan. Daarnaast zijn er ook veel displays met extra bestelde voorraden van artikelen, die veel verkocht worden met de kerst en ook deze moeten beprijsd worden. Ook de borden buiten en de raambiljetten moeten gehangen worden. Ik besluit om mijn jas nog maar even aan te houden. Gelukkig kom ik tot de ontdekking dat de kassagroep al zo aardig is geweest om de beprijzing buiten op het pand te vervangen. Dat scheelt mij weer een half uur.

Langzaamaan begint het al wat drukker te worden in de winkel. Nadat de meeste kaarten gehangen zijn, ga ik mijn koffiepauze van een kwartier nemen. De dag duurt nog lang, dus even ontspannen kan nooit geen kwaad.

Na mijn pauze loop ik een ronde om te kijken of alles beprijsd is en maak notities van datgene wat nog gedaan moet worden. Intussen krijg ik al veel vragen van klanten waar alles staat, vooral zout, ze willen graag hun stoep sneeuwvrij maken. Ook vragen over gourmetschalen en andere kerstbenodigdheden komen veelvuldig voorbij. Loop ik nu echt alleen in de winkel? Nee, het is gewoon zonder dat ik het in de gaten heb erg druk geworden.

De leukste vraag van de ochtend kwam van een mevrouw die op zoek was naar 'passata', een ingrediënt dat ze nodig had voor een recept. Het moest een soort tomatenketchup uit Spanje zijn. Ik had wel enig idee wat het was, maar ben voor de zekerheid met mijn mobiel toch even gaan googelen. Het bleek dus een basissaus van tomaten met nog wat specerijen erbij te zijn, die in Spanje wordt gebruikt.

Na mijn ronde gelopen te hebben is het tijd om de inwendige mens wat aan te sterken. Met een aantal collega’s gaan we lunchen en bespreken we met elkaar wat er die dag al allemaal gebeurd is. Iedereen heeft wel een leuk verhaal van die ochtend. Na de lunch controleer ik voor de laatste keer of alle kaarten hangen en ga ik de bestellingen voor de volgende dag lopen. De bestelling voor dinsdag komt erg hoog uit. Al veel artikelen die ik extra besteld had, zijn al aardig verkocht en we moeten nog 3 dagen naar kerst, dus dat wordt weer bijbestellen. Doordat de bestelling iets hoger uitvalt bel ik nog wat jongens van de vulploeg op om dinsdag het team te versterken. Gelukkig is het voor de meeste vakantie en kan bijna iedereen die ik bel.

Het is inmiddels al 5 uur en dan beginnen de voorbereiding naar de avond. De winkel wordt dan door een vulploeg weer helemaal gevuld en verzorgd. Ook wordt de winkel helemaal schoongemaakt, vooral de vloer is er ernstig aan toe, na al die sneeuw die gevallen is. Ik zorg er voor dat voor de jongens van de vulploeg, vanavond heb ik 18 jongens aan het werk, alle werkbriefjes klaar liggen, zodat ze om 18:00 meteen kunnen beginnen. Gelukkig komt iedereen van de vulploeg op tijd en zijn er geen ziekmeldingen, dat kun je in de kerstweek niet gebruiken. We gaan er, na een praatje van mij van wat er allemaal moet gebeuren, met zijn allen met goede moed tegen aan.

Ik besef me om 19 uur dat ik nog helemaal geen avondeten op heb en besluit maar snel een pak Goedemorgen naar binnen te werken en een bakje koffie te drinken. Normaal is het na 19 uur helemaal niet zo druk meer in de winkel, maar de klanten blijven binnenstromen.

Toen we met de vulploeg begonnen, leek de winkel wel een slagveld. De vloer die vies is geworden, vakken die leeggeplunderd zijn, afgebroken displays en helaas ook half leeg gedronken blikjes fris en opgegeten etenswaren kom je tegen. Inmiddels zijn we al op de helft van de avond en zie ik dat de winkel er al weer beter uit komt te zien. Een aantal jongens van de vulploeg is rond 21 uur al naar huis. Zij hebben hun gang die ze moeten doen al gevuld en verzorgd. Met een ploegje van 6 man werken we de winkel helemaal af.

Om 22:00 sluit de winkel en zijn we bezig om de puntjes op de i te zetten. Ik maak dan nog een laatste bestelronde om de niet geleverde artikelen van de dag en de lege vakken, die er nog zijn, na het vullen voor de dag erop te bestellen. Gelukkig zijn het er niet veel.

Het wordt uiteindelijk toch nog half 12, maar dan is de winkel ook weer helemaal spik en span. De vakken zitten weer vol en zijn verzorgd, de displays zijn weer opgebouwd, de vloer is geveegd en geschrobd en ook achter de schermen is alles weer in orde gebracht.

Ik sluit de winkel af en kom om kwart over 12 thuis. Eerst nog even naar mijn dochtertje en mijn zoontje kijken en mijn vrouw een kus geven en dan nog even lekker op de bank ontspannen. Een drankje en wat muziek. Ik ga naar bed in de wetenschap dat de wekker over 3 en een half uur weer gaat, want ik moet om 6 uur weer starten.

Gelukkig heb ik dan een middag vrij, dacht ik …

Wervelstorm in de supermarkt

Deze week was ik bezig met de intekening voor de acties van Pasen en ik besefte dat ik ongeveer 5 maanden geleden, bij 30 graden en een lekker zonnetje, al bezig was met het bestellen van de kerstkransjes en de bijzondere producten voor Kerst. Want ja, met Kerst is een biefstukje niet meer bijzonder genoeg, nee dan willen we kangoeroe, everzwijn of hertenbiefstuk.

De hit van dit jaar gaat zeker de struisvogelbiefstuk worden. Ook dat hoort bij het werk van een afdelingsmanager bij de supermarkt: op de hoogte blijven van alle trends van dat jaar. Naast het intekenen van acties voor Kerst, die al in de zomer plaatsvinden, begint voor de supermarkt de Kerst meteen na Sinterklaas. Hij is het land nog niet uit of we hangen de winkel vol met slingers en lampjes en natuurlijk staat er ook een kerstboom. We proberen er een echt kerstsfeertje van te maken. De pepernoten en ander Sinterklaas-snoepgoed worden meteen opgeruimd en de kerstkransjes en ander kerstgoed worden in de winkel gestald.

Ook de klanten gaan hierin mee, want als je maar een dag later alles neerzet, wordt er al direct gevraagd of er geen kerstkransjes zijn en wordt er geïrriteerd gereageerd, als dat nog niet het geval is. Vreemd volkje zijn we toch!

Twee weken voor Kerst begin ik al met de vakken van de producten, die met Kerst standaard hard gaan lopen (gelukkig zijn wij Nederlanders een voorspelbaar volkje), al helemaal vol te bestellen. We hebben het dan over, asperges in blik of pot, cranberry compote, haricot verts in blik, sauzen, soepen en nog veel meer. De producten die zo hard lopen dat het vak tijdens deze periode niet toereikend is, zoals afbakbrood, bepaalde wijnen, ragout en pasteibakjes en nog een aantal, ga ik alvast op voorraad bestellen en plaats die op een strategische manier in de winkel. Meestal wordt er vanaf dat moment door veel klanten al gehamsterd, omdat ze bang zijn dat we in de week van Kerst niets meer hebben.

Een week voor Kerst zit de winkel helemaal vol en had in principe dit weekend voor mij Kerst al mogen plaatsvinden, aangezien de winkel er klaar voor was. De acties, die in de Kerstweek in de folder staan, zijn bijna ieder jaar hetzelfde en verschillen weinig van de concurrenten. Ik heb het hier dan over warme sauzen, gourmetschotels, wild en natuurlijk het vertrouwde Hollandse biefstukje.

Het maken van een werkrooster verschilt niet veel van normale weken, behalve dan dat je verwacht een hogere omzet te draaien en dus dan ook natuurlijk veel meer moet bijvullen. Je plant dus zeker meer medewerkers in om iedere dag de winkel weer in orde te krijgen, want in de 2 dagen voor Kerst lijkt het soms wel of er een wervelstorm door de winkel is gegaan. Laat de storm nu maar los barsten, wij en de winkel zijn er klaar voor!

Gastblogger stelt zich voor

Een goede vriend heeft mij gevraagd deze week het gastweblog bij te houden. Met deze blog wil ik de lezers een kijkje in de keuken geven van een supermarkt in de Kerstweek.

Mijn naam is Romano Strijbosch, 34 jaar oud en ik werk al vanaf mijn 15-de in de supermarktwereld. Op dit moment werk ik bij C1000 CIBO in winkelcentrum Woensel in Eindhoven. Ik ben daar afdelingsmanager Houdbaar. In het kort betekent dat, dat ik verantwoordelijk ben voor alles in de winkel, behalve de versafdelingen en de kassa.

De laatste dag

Vandaag is onze laatste dag, op moment is het zelfs ons laatste uurtje. We hebben er echt zin in om weer naar buiten te gaan en de volgende shift de kans te geven om zoveel mogelijk geld op te halen. Waarschijnlijk is het niet mogelijk eenzelfde bedrag in te zamelen maar dat komt voornamelijk door  de grote donatie van het rode kruis van €2.500 en de drukke stap avonden. 
Maar uiteraard hopen we dat ze ook een groot bedrag inzamelen want  dat is alleen maar positief voor de strijd tegen malaria.
Gisterenavond was echt hilarisch, dit kwam omdat er veel mensen op de been waren. Het was natuurlijk zaterdagavond en dat is  een van de meest druk bezochte stapavonden in Eindhoven. Dit zorgde ervoor dat er veel mensen even hun hoofden, neuzen, oren en andere lichaamsdelen tegen de ramen drukte. Als je zelf op stratums eind gaat stappen dan heb je eigenlijk geen idee hoeveel mensen er gaan stappen, maar daar hebben we sinds gisterenavond een duidelijk beeld van. De mensenstroom ontstond langzaam rond elf uur en eindigde rond een uur of 2. Tegen 3 uur gingen de meeste alweer naar huis en dat zorgde voor meer dronken gezichten tegen de ramen.

Het bleef alleen niet bij gezichten, ook werden er verschillende blote billen tegen de ramen gedrukt… Op het toppunt stonden er wel 30 man om ons kleine glazenhuisje.
Rond 5 uur was de rust weer terug gekeerd en konden we ons op gaan maken voor de nacht. Na een paar korte uurtjes slaap werden we wakker in een winter wonder land. Alles om ons heen was wit. Dit geeft toch nog wat meer charme aan het geheel.
Het eerste dat wij gaan doen als we het als de deuren voor ons open gaan is stormen naar de oliebollen kraam die op de hoek staat. Deze heeft ons al de hele tijd getart en nu willen we toch wel heel graag zo’n lekkere vette bol, met veel poedersuiker.

Het Glazen Studentenhuis na 24 uur...

Momenteel wachten we vol spanning op de twee scootertjes van New York pizza, die onze overheerlijke avondmaaltijd komen brengen.

Vandaag hebben we ons vooral bezig gehouden met mensen naar het huis trekken. Van 11.00 tot 17.00 uur hebben we verzoeknummers gedraaid voor winkelend publiek. Daarnaast hadden we een microfoon waarmee we goede teksten konden verspreiden. Er was heel veel belangstelling en bijna alle omstanders doneren wel iets. Voornamelijk kleine bedragen.

De flinke vorst van de afgelopen dagen dringt ook binnen in het huis.
Ondanks dat er full-time wordt gestookt wordt het hier in het huis niet echt aangenaam. Dikke dekens om ons heen en we mogen om de beurt voor de heater staan. Vannacht was het echt heel erg koud. Dit had ook te maken met de garderobe die we voor het stappend publiek op Stratumseind verzorgden. Uiteindelijk zijn we om 05.00 uur voor de verwarming in slaap gevallen.

Na de korte nacht zijn we vanochtend weer vol goede moed de dag begonnen.De publiciteit was vandaag weer erg groot. E-FM, Horizon FM en Shift 040 hebben vandaag weer een bezoekje gebracht. Lotte, één van de bewoonsters, is zelfs live te horen geweest op 3FM.

Inmiddels hebben we ons avondeten op en kunnen we ons weer gaan voorbereiden op de avond….

Met “Rentree” swingend de Kerst in

Eindhoven, plan 2 Strijp-S, klok slag/gebouw 20.00 uur: “Eighty-eight” opent het jaarlijks terugkerend Kerstevent met swingende alltimers. Earth, wind&fire  blijkt een grote inspiratiebron van dit gezelschap, getuige de setlist van deze prima spelende band.
Het geluid is goed en de zangeres weet wat ze op het podium doen moet, n.l. zingen en swingen. Het podium is laag gehouden, waardoor muzikanten en  publiek oog in oog staan met elkaar, en de verlichting maakt de sfeer van onze lichtstad in hartje Strijp compleet.
De zaal loopt al gezellig vol en er wordt gedanst, gepraat, gedronken en gelachen.

“Verlichtend”

“Even chillen zonder pillen,
een natuurlijke trip,
gratis aangeboden,
zonder te moeten wat anderen willen;
dat kan dus allemáál
in ons verlichtende . . . Eindhoven!”
(PvS©, snapte?)

Na de eerste set neemt de band pauze en draag ik mijn gedicht “Vriendschap” voor. Daarbij gaan mijn gedachten uiteraard naar . . .  een paar speciale vrienden die mij onvoorwaardelijk steunen(Bedankt!).
Als Eindhovenaar, schrijver en muzikant kies ik ervoor met het volgende gedicht iedereen Prettige Feestdagen te wensen . . . : ” Eindhoven”. Het is nu éénmaal mijn grote liefde, die ik gelijktijdig niet benijdend haat en vaak niet begrijpen kan/wil. Bovendien gaat de band later op de avond “hun volkslied” live spelen, ter promotie van de recentelijk uitgebrachte CD(www.mijntijn.nl). Ik bedank de luisteraars en niet-luisteraars voor de aanwezigheid en voeg me weer tussen het publiek.

De beurt is nu aan “ons Gradje”, Damen welteverstaan! Een feest voor het volk, het volk op ons feest?! Het Nederlands lied vult plan 2 en Gradja Damen doet eraan mee, as ge begrépt wá ‘k bedoel?
Het is gezellig en de organisatie lijkt tevreden. Er is blijkbaar ook geen reden dat niet te zijn, want de voorbereidingen voor deze avond werpen nu haar vruchten af, in de vorm van een geslaagde muzikale avond met vriendschappelijke gezelligheid.
Het Feestteam is(evenals vorige editie) óók van de partij en gooit er nog es efkes wa aprés-ski tegen ôan. “Hatsikedee, olé olé!”.

De showband neemt het weer over en gooit het over een ruiger boeg: Melissa Etheridge en CCR komen eventjes langs(*spreekwoordelijk) *snapte?@dichttalent.nl  De Earth, Wind&Fire sound blijft prettig aanwezig en voordat de geluidsvergunning ons tot afscheid nemen verplicht, speelt de band . . . E I N D H O V E N !!!
Tevreden keer ik huiswaarts en hoop snel daadwerkelijk “THUIS” te zijn, snapte?

“Prettige feestdagen en tot Kerstevent 2010”!?!

Houdoe en bedankt,

Patrick namens
www.pvscreatief.nl
(PvS©)

Kerstmis(leiding)

Koude dagen, warme gezelligheid,

gevoelsmatig hart in tweeën gesplijt

door verlangens en “gezellig gemis”,

wat men wil en wat niet mis.

Tijd voor bezinning, besef en balans,

zelfreflectie en toekomstontginning,

met een schone lei opnieuw beginnen,

het leven op aarde te leren beminnen.

 

Oude voornemens opnieuw ververst

rond de dagen van de Kerst,

liefde en vrede als tijdelijk geld,

familiebanden worden ermee hersteld.

Sonja Bakker smakelijk verlinken

met overmatig snoepen, eten en drinken

van de meest luxe en dure gerechten,

om straks weer tegen de kilo’s te vechten.

DAG 1

Na het knallende feest van gisteravond, zitten, hangen en liggen we momenteel in het Glazen Studentenhuis. Er was ontzettend veel belangstelling op het moment suprême; namelijk het sluiten van de deur.
Nadat we op het laatste moment een overheerlijk broodje op hadden, zijn we met z’n allen het huis ingetreden. Nog geen dertig minuten waren we binnen, en de pers hing al aan onze lippen.
De voorzitster van het Rode Kruis Eindhoven, mevrouw van Dissel- van Riemsdijk, stak ons de laatste minuten voor de start, nog een hart onder de riem. We willen haar nogmaals bedanken voor het mooie bedrag van 2500 euro dat ze ons heeft geschonken.
We hadden ons geen betere start kunnen wensen!.

Inmiddels stromen de euro’s lekker binnen. De meeste donaties kwamen vanmiddag van vrienden en bekenden die ons even kwamen steunen. Studenten zouden geen studenten zijn als ze geen stinkbommen door de brievenbus gooien of een heerlijke hamburger voor je neus op eten. Ach, gelukkig kunnen we er zelf wel om lachten.
Vanavond heeft New York Pizza ons dolgelukkig gemaakt met één pizza. Voor de mensen die het nog niet wisten, wij volgen een écht studentendieet. Dit bestaat uit water, bier en één fastfood maaltijd.

Vanavond zullen we een garderobe verzorgen voor de mensen die op Stratumseind gaan stappen. Het zal een paar euro kosten om je jas op te hangen, maar ook dit geld gaat natuurlijk weer naar het goede doel.

Op dit moment is de stand € 2805,77 en dat móet natuurlijk meer worden.
Dit zal dan ook gebeuren door de activiteiten die de komende dagen in en rondom het huis zullen plaatsvinden. Een aantal ondernemers op Stratumseind, steunen ons middels een actie die ze zelf hebben bedacht.
Dit zal een gedeelte van de bierprijs of de fooiepot zijn.
Stiekem zal heel stappend Eindhoven ons dus een beetje sponsoren!

Gastspreken

Donderdag was het weer een drukke, maar o zo leuke dag. Ik was voor de tweede keer gastspreker op het ROC te Eindhoven, juridische stroming, om aan de module criminaliteit invulling te geven. Vanuit mijn eigen achtergrond en ervaringen ben ik de klas gaan toespreken en ben wat over mezelf en mijn criminele achtergrond gaan vertellen. Wat ik zo ongeveer allemaal gedaan heb, waarom, hoe lang en hoe ik ermee ben gestopt.

Aan de hand van hetgeen ik vertelde en uit eigen werk voordroeg, zijn er bij de leerlingen vragen naar boven gekomen die ook gesteld konden worden. Op een ontspannen manier hebben we van gedachten gewisseld, en na een korte rookpauze hebben we het gesprek hervat. De leerlingen waren m.n. benieuwd over de gang van zaken in de Nederlandse gevangenissen en de leefwijze van de gedetineerden. Interessant waren enkele vragen van het meisje op de voorste rij, rechts voor me. Zij wist telkens de gevoelige snaar te raken door het geweten te bevragen. Ook de vraag of een crimineel en een verslaafde een bewijsdrang koesteren en een status van aanzien hebben, vond ik goed bedacht.

De leerlingen (c.a. 16 t/m 20 jaar) wisten de concentratie goed vast te houden en zaten er na een minuut of tien erg ontspannen bij. Het doet me goed op deze manier een klein steentje te mogen kunnen bijdragen aan het onderwijs en de samenleving in het algemeen. Als dank gaf de lerares (die overigens ook enkele goede vragen had) mij, naast een hand ook een leuke attentie, n.l. een fles wijn en een feestelijke doos met mini chocoladerepen. “Leuk voor onder Kerstboom in mijn nieuwe woning”, waren het niet dat ik dit geschenk in de stad heb laten staan toen ik wat ben gaan eten, in afwachting van de levering van mijn nieuw drukwerk! “Ach ja”, naast het feit dat ik de plaatselijke daklozen krantverkoopster voor de ingang van een  grote kruidenierszaak wat los geld heb toebedeeld, zie ik dit “verlies” dan ook maar als een Kerstgeschenk voor de eerlijke vinder, snapte?

Vanavond het Kerstevent van Stichting “Rentree” in het bekende Klokgebouw op het terrein van Strijp-S. Alweer de 3e muzikale happening in slechts 13 dagen tijd!
Dit muzikale gebeuren met o.a. het Feest team, Eighty-eight en Grad Damen begint om 20.00 uur en is voor iedereen gratis toegankelijk.

Tot vanavond dan . . . ?

Groetjes,
www.pvscreatief.nl

Nieuw leven

Zelfverzekerd, trots en sterk
besef ik hoe rijk ik werk’lijk ben,
met mezelf, vriendin en zoon
en mijn vrienden bij wie ik woon.
Ik kijk mezelf weer recht in de ogen,
evenals mijn vrienden en sexy vriendin,
sta weer voor het leven open,
daar waar ik met drugs heb voorgelogen.
Open, eerlijk en doelgericht
werk ik verder aan mijn leven,
voel mijn verantwoording als een plicht
en neem die in plaats van weg te geven.
Beseffend dat ik zonder geld miljonair ben,
voel ik de warmte door m'n aderen stromen,
knok ik om dit staande te houden
en dichter bij  geluk te komen.

Steun het rode kruis, doneer aan het Glazen Studentenhuis!

Zo, onze tas is zo goed als gepakt en ook het huis staat al klaar. De banken, tap, vloerbedekking en kerstversieringen zijn er ook al en hopelijk is het huis morgen om 13:00 uur een beetje op temperatuur! En dat allemaal in de sneeuw! Het was een heel geglibber en gekoukleum in de sneeuw maar het resultaat mag er wezen. Het lijkt al bijna op een echt studentenhuis! Hierdoor krijgen we er dan ook steeds meer zin in!

We hopen dat zoveel mogelijk mensen langskomen om geld te doneren aan het Rode Kruis. Dat kan op verschillende manieren. Zo kun je meebieden in een veiling, met de kerstman op de foto, je pakjes laten inpakken, meedoen met ‘wedden dat’ en ook geld in een envelop kan worden afgegeven.

De kou gaat het weekend aanhouden en de glazen wanden zijn erg dun, dat naast de grote en vele kieren die tussen de panelen in zitten. Maar wij laten ons uiteraard niet afschrikken door een beetje kou, en tenslotte ziet de sneeuw er erg gezellig uit! Wel hopen dat onze lieve Blob niet bevriest in zijn vissenkom!

Vanavond met een knalfeest vieren dat de vakantie nu echt is begonnen. Nog even genieten van de bewegingsvrijheid en onze buikjes rond eten aan tosti’s, borrelnootjes en chips. Nog een nachtje en dan slapen we op een bank op het Catharinaplein bij Stratumseind!!

Kusjes Suus & Pompe

De KunstClub

16 december 2009, 13.30uur, Zeelsterstraat 147 te Eindhoven. Hier heb ik een afspraak met Alex den Ouden, die samen met zijn vrouw Marianne eigenaar is van de KunstClub (juist ja, met gróte Ká en Cé!). Ik wandel, na enige verwarring welke deur ik moet nemen, naar binnen en kan zowel naar links als rechts. Later blijkt dat er dan ook meerdere toegankelijke ruimtes zijn. Ik besluit voor links te kiezen en zie Alex meteen al aan de grote tafel achterin deze met kunst gevulde ruimte zitten.

Na het gebruikelijke handen schudden en het verwarmende bakkie koffie vertelt Alex mij over zijn technische achtergrond, zijn eigen boeken over product(ontwikkeling), de drive om op gepensioneerde leeftijd iets te betekenen voor de kunstenaar in de mens en de samenleving als geheel. In 1984 besloot hij met zijn vrouw dit ruime pand te kopen om vandaaruit hun doelstellingen daadwerkelijk in de praktijk te kunnen brengen. En waaruit bestonden die plannen dan wel niet? Het ondersteunen en stimuleren van de kunstenaar, maar dan in de ruimste zin van het woord. D.w.z. dat er in verschillende ruimtes, voorzien van de meest uiteenlopende machines en gereedschappen die vrijelijk gebruikt kunnen worden, naar hartelust aan kunst gewerkt kan worden. De oude boekenpers, bakoven, keramiek, schildersezels, verf, smeedoven, boeken, lichteffecten, computers, keyboard, boek bindmateriaal, werktafels, gereedschappen en zelfs een klein theater staan tot uwer beschikking. En niet te vergeten de immense kennis en knowhow van de eigenaars!

“Wij moesten vroeger op particuliere basis (van huis uit in de boekenbranche en studeren) zo hard werken, dat we geeneens tijd hadden om van de inkomsten te genieten. Nu genieten wij op onze beurt als we onze 'oude dag' ten dienste van de kunst en de maatschappij kunnen maken”, aldus Alex.

“Wij stimuleren, adviseren, ondersteunen, helpen en netwerken voor onze bezoekers en stellen onze ruimtes en machines de hele dag gratis ter beschikking”, vervolgt hij terwijl we over de binnenplaats naar de volgende ruimte/atelier/loods lopen. Het puilt er werkelijk uit van de machines, werkstukken, te drogen schildersdoeken en allerhande materialen. In weer een andere ruimte laat Alex zien wat hier ook op licht en visualisatie gebied mogelijk is. Onconventionele muziekinstrumenten, zoals een tot kunst gesloopte, perfect klinkende (!) piano ruïne waar me het water van over de tanden liep, een tot slaginstrument omgedoopt binnenwerk van een cv-ketel, een keyboard, versterker en al wat niet meer.

Hier wordt kunst bedacht, uitgevonden, gemaakt, getest en gëexpositioneerd. Met een heus klein theater en de meest geavanceerde computers en computerprogramma’s zijn er zelfs audiovisuele mogelijkheden op het gebied van presentaties, cabaret en live optredens.

Ook aan de mooi uitgevoerde website wordt aandachtig zorg besteed. Zéker de moeite waard !!! Ván, vóór en dóór kunstenaars!

Artistieke groet,

PvS

De ‘Ik-ga-in-het-Glazen-Studentenhuis-paklijst!’

Na het biertje aan de bar, zijn we tot een ‘ ik-ga-in-het-Glazen-Studentenhuis-paklijst’ gekomen. Naast de standaard dingen zoals een tandenborstel, warme slaapzak en uiteraard onze lievelingsknuffel Flappie, zijn er een aantal onmisbare dingen die je niet zult tegen komen op een standaard paklijst.
We missen namelijk nog de oordopjes, die je ‘s nachts beschermen tegen het geschreeuw en het geklop op de ruiten van dronken Stratums-Eind bezoekers. Ook mogen de dobbelstenen om het bier rijkelijk te laten vloeien niet ontbreken. Een fototoestel om alle geniale momenten vast te leggen is helemaal onmisbaar en ons huisdier ‘Blob de goudvis’ gaat ook gezellig mee.

Aangezien het Glazen Studentenhuis zich op het Catharinaplein, het startpunt van het welbekende Stratums-Eind bevindt, zullen wij watertandend toekijken naar ‘de bekende Hoek’ en het Wok paradijs.
Vrijdag en zaterdagavond zullen we ons in ieder geval niet vervelen. We hebben namelijk een prachtig uitzicht op het uitgaansleven van Stratum. Verschillende gebeurtenissen zullen zich op een steenworp afstand afspelen, zoals het het kwijt zijn van fietsen, of het afgewezen worden door dat meisje waar je de hele avond moeite voor hebt gedaan. Kortom zeer vermakelijk!

Los van het feit dat dit een once in a lifetime opportunity is en het erg leuk zal worden, gaan we niet voor niets het Glazen Studentenhuis in. We hopen veel geld op te halen om de strijd tegen malaria financieren. Kom dus langs, alle donaties, groot of klein zijn natuurlijk van harte welkom!

Kusjes Pompe en Suus

Keuzes maken

Gisteren gaf ik al een voorbeeld van een onplezierige en mogelijk problematische situatie waar je als ex-crimineel tegenaan kunt lopen. Ik geef je er nóg één, namelijk: een verwachtingspatroon dat anderen je pogen op te leggen, terwijl jij je daaraan niet kunt conformeren. Dat levert enkel spanningen, onbegrip, slapeloosheid, neerslachtigheid, verdriet en ruzies op. In mijn ogen onacceptabel en onnodig bovendien!
Eenieder gezond denkend mens wordt geacht verantwoordelijk te zijn voor de eigen keuzes en de daaruit voortvloeiende gevolgen. Kijk maar hoe de Officieren van Justitie dat haarfijn weten te formuleren.

Té vaak neem ik waar dat velen deze verantwoordelijkheid niet(kunnen/willen) dragen en die 'gemakshalve' maar een ander toebedelen. Zélf loop ik daar de laatste tijd knetterhard tegenaan. Ik ben nu 11.5 maand vrij en heb al heel wat positieve stappen gezet, maar toch schijnen sommige mensen niet te beseffen dat ik een KEUZE heb gemaakt, waarbij er geen plaats (meer) is voor harddrugs, criminaliteit, leugens, niet nakomen van afspraken, het opleggen van schuldcomplexen en andersoortige bullshit?!

Zéker binnen de eigen gelederen valt me dit zwaar. Zo bekruipt me het gevoel dat ik naast aan mezelf werken, óók nog verantwoordelijk zou zijn voor het gedrag van anderen. En dat terwijl ik al mijn energie nodig heb voor mijn eigen traject, waarvoor ik nog élke dag moet knokken.

Ik ben zeer vereerd met de nieuwe vrienden/vriendinnen om me heen, die mij in deze moeilijke tijden enorm steunen en opvangen. Zonder hen zou ik het een stuk zwaarder hebben gehad.

'Ja', leg je naasten maar eens uit dat je ontzettend van hen houdt terwijl je niet met elkaar communiceren kunt . . .

“It's a long way to the top if you wanna Rock 'n Roll”, om Bon Scott (AC/DC) maar eens letterlijk te citeren!

PvS©

Gedicht: De weg is lang

De weg is lang, . . .
vol obstakels, hindernissen en gaten;
spijkerhard,
inherent aan de maatschappelijke evolutie der beknopte mens'lijke hebzucht
in het hier en nu,
anno 2009.

Belofte maakt schuld?
“Jaja, dá is ook”, “dikke bult!”.
De moeilijke weg . . .
omdat de makkelijkste telkens niet de juiste bleek,
zowaar ik zeg
dat ik al twintig jaar onderweg bezweek.

Het hazepad?.” Nou,
dá ken ik nie!”.
Ik erger me wezenloos aan wat ik zie,
moet proberen mijn rust te tonen
om dadelijk in rust
mijn woning te bewonen.

De weg is lang, . . .
vol obstakels, hindernissen en gaten;
spijkerhard,
inherent aan de maatschappelijke evolutie der beknopte mens'lijke hebzucht
in het hier en nu,
anno 2009.

De weg is lang, . . .
mijn adem ook!!!

Snapte?
     @
PvScreatief.n

Ik ga het Glazen Studentenhuis in en ik neem mee …

Opgesloten in het Glazen Studentenhuis: lees je mee?!! Wij, Maarten en Susanne, beter bekend als Pompe en Suus, gaan namens het Eindhoven Studenten Corps het Glazen Studentenhuis in.


Samen met vier studenten van SSRE en Demos. Aanstaande vrijdag 18 december betreden we het Glazen Studenten huis en gaat de deur op slot.

Compositum ‘Communis Opinio’, het overkoepelend orgaan van de drie Eindhovense studenten gezelligheidsverenigingen, heeft deze actie gestart om een steentje bij te dragen aan de 3FM Serious Request actie die dit jaar in het teken staat van de malariabestrijding.

Aankomende dagen gaan wij, Pompe en Suus, een blog bijhouden over hoe het ervoor staat in de aanloop naar ons verblijf en hoe het ons vergaat in het Glazen Studentenhuis.

In tegenstelling tot de 3FM DJ’s volgen wij een strikt ‘studenten dieet’ dat enkel bestaat uit bier, water en één keer per dag een overheerlijke fastfood maaltijd. We zijn erg nieuwsgierig of onze magen deze uitdaging aan kunnen.

En, zo zijn we natuurlijk naar veel dingen benieuwd, zoals: hoeveel geknor en andere rare maaggeluiden zullen er ontstaan? Hoeveel biertjes kun je hebben op een nuchtere maag? Hoe trekken we publiek? Hoe zorgen we ervoor dat zij ook nog eens geld doneren? Hoe brengen we onze tijd door? Hoeveel uur slaap zouden de mensen ons gunnen?

En de belangrijkste vraag tot nu toe: wat mag ik absoluut niet vergeten voordat de deur van het Glazen Studentenhuis op slot gaat?! Maar ach, daar hebben we het vanavond wel over, met een biertje aan de bar.

Voor het goede doel in een Glazen Studentenhuis

Studenten Susanne Kuipers (21) en Maarten Pompe (21) bloggen vanaf dinsdag 15 december over en vanuit het Glazen Studentenhuis in Eindhoven.


Dichter Patrick van Schaijk blogt ook nog even door. Ga hier naar zijn bijdragen.

Lief dagboek,

Nog nooit ben ik zo in de weer geweest met de computer/laptop als de laatste twee weken. Ik deed er weliswaar wel wat mee, maar dat beperkte zich hoofdzakelijk tot wat knoeien in “Word”, en voor de 1e druk van mijn boek een beetje “Publisher”. Mailen deed ik ook niet zoveel omdat ik onnavolgbaar snel met mijn sms masjien overweg kan. Nu ik twee weken deze blog, en daarnaast ook de PvSblog bijhoud, ben ik een stuk behendiger geworden met deze technology en the modern way of communication.

“Vrije” dag Patrick; 07.00uur,  koffie en siga(p)ret, laptop aan: “Hallo Maxie, goeiemorgen Jacob, hé Mickey. Alles goed?”.

Vandaag wordt de aan mij toegewezen woning opgeleverd! Best spannend, gezien ik gewend ben dat er voor de finish altijd nog een wind uit de alom bekende “onbekende hoek” komt waaien. In dat geval: laat het maar de subtropische wind van goedgezinde welzijnsvooruitgang zijn dan!

Gisteren waaide die gelukkig ook, tijdens een bezoekje aan de Eindhovense vestiging één der grootste media grootwarenhuizen van Nederland. N.l., toen we de alarmpoortjes passeerden ging het van “wiep-wiep, tuut-tuut”, mooi opgeluisterd door het zwaailicht van een tweetal synchroom functionerende lampen.

“Hmmm”, ff afkijken watskeburt. De persoon in the spotlight is een kennis van mijn maat met wie ik de laatste dagen op het festival heb gewerkt. Hij wordt uiteraard gefouilleerd, en vervolgens ook naar achteren gedirigeerd door de geuniformeerde beveiligingsgarde. “Nou, mooi verhaal wordt hier geschreven!”. Wij kijken enigszins verbouwereerd, maar méér nog boos toe en proberen met de verantwoordelijke beveiliger in dienst in gesprek te komen.

Die poging wordt door hem (sociaal en zeer professioneel!) gelijk afgekapt, waardoor wij op slag (plotsklaps voor Hendrik&Lykele) met de hond van onze winkeldief opgezadeld worden!
Mooi klote, want we hadden beiden totaal andere plannen in onze drukke agenda's staan. Ik moet er toch niet aan denken zeker, dat men in deze situatie ertoe zou besluiten om ons in groepsverband aan te houden, . . . met nog een lange voorwaardelijke straf (die dan tot onvoorwaardelijk wordt omgezet) en nóg een jaar proeftijd met verplicht reclasseringscontact.
Dan heb je wat uit te leggen kan ik je zeggen!!!

Als PSV-fan en Eindhovenaar heb ik vandeweek dit kort gedichtje geschreven:

Eindhoven voetbalstad

Philipsstadion in ‘t hart van Eindhoven,
Europa League aan de Fredericklaan.
Jupiler League in de Genneperparken,
aan de Aalsterweg, 
naast Theo Koomenlaan.

Als voetbalfan in hart en nieren
woon ik vlakbij de stadions,
zie ik hoe de teams de bal plezieren
in rood en in blauw;
het wít , “da’s van ons!”.

Hier in ons Brabants Eindhoven
valt er altijd wel wat te beleven,
weet men pas wat voetballen is
en weet te genieten
van ’t Broabantsche leven.

040 is the place to be.
Opgeven? Nee, dá kenne we nie.
Tegenstanders voetballen hier niet meer mee,
“Léve F.C. Eindhoven”,
“Fórza P.S.V.!!!”.

PvS

Welvaartsverveling?

Beetje laat op de blog vandaag, na een dag van heen en weer vliegen.

Van Gestel naar Stratum, van Stratum via Centrum naar Strijp en weer via het centrum en Stratum terug naar Gestel. Het Drums Of Life mee afgebroken, formulieren voor mijn woning ingevuld en ingeleverd, fiets opgehaald en een paar euro in de koffer van de straatmuzikant in de kou gedaan; dat is míjn 'Kerstgedachte' (zie eerder blogbericht) voorlopig.

De Kerstgedachte is trouwens niet zo universeel als wij als goedgelovige ondergeschikten plachten te geloven, me dunkt!

In plaats van een stukje extra sociaal(maatschaatschappelijk) verantwoord gedrag erop na te houden, denken (en handelen) niet alle Nederlandse inwoners even vredelievend. Getuige de toegangsdeur van een Gestels winkelcentrum met vriendelijk, bedankende en uitnodigende tekst. Daarnaast prijken de geldende huisregels van het betreffende winkelcentrum, en ik moet zeggen: ik heb deze erop nagelezen en concluderen dat het vernachelen van het raam in de toegangsdeur niet als verboden staat vermeld!

'Tsja', als de regels in dit regeltjesland niet duidelijk zijn kun je dit soort situaties verwachten ofzo??? Of heet dit welvaartsverveling, vervelende welvaart, welgevaren verveling of misschien welvervelende vaart . . . pfffffft.

Gisteren stond ik tussendoor ook weer even voor Poethement in de Witte Dame op het programma. Eén van de thema's was: 'Waardoor laat jij je inspireren?'. Nou, ik schrijf meestal over zaken die me op één of andere manier bezighouden. En inspiratie tot het schrijven daarover komt bij mij meestal als vanzelf zodra ik er verder over nadenk. En laat me dát nou nog doen ook zeg!

REGEL een vredige Kerst met z'n alluhhhh!?!

Ciao mi jouw,

PvS

Gedicht: Regels zonder regels

Regels om dit, regels om dat,
regels om zus en regels om zo.
Regels om niks, regels om alles;
regels te over, da’s wat 't geval is.

Regelende regels;
níet meer te regelen,
opdat de regels plegen te regelen
diezelfde regelende regels
met de ontregelde
regels te regelen.

Regels om regels,
aan regels gebonden;
reglementair één regel stellen:
“Dat regels niet meer ter zaken doen!”.

PvS

Snapte?
@
pvscreatief.nl

Met EDtv bij Drums of Life

Op Strijp S vindt van 11 tot en met 13 december de eerste editie van het Drums of Life-festival plaats. Patrick werkt er als een van de vrijwilligers. Hij ging op reportage met EDtv.

Grote zaak voor kleine portemonnee

4 jaar na dato kom ik op mijn gemak binnenwandelen, echter met het verschil dat ik destijds hier werkzaam was ten tijde van het laatste gedeelte van een lange gevangenisstraf, en nu om even te praten over dit ED-blogartikel. Destijds verkeerde ik in eenzelfde situatie als nu; ik was en ben in afwachting van de woning die mij is aangeboden.

Zowel in mijn herinnering als in actuele gedachten mijmer ik over diverse spullen die ik nog nodig heb om de inrichting gestalte te geven. Ik loop wat rond in het populaire Kringloopwarenhuis en maak hier en daar een praatje met de vrijwilligers op de werkvloer en met de directrice van Stedenkontakt Eindhoven,  mevrouw Riet Munsters.

Niet alleen het pand aan de Laagstraat 288A is groot en bezienswaardig, maar zéker het bedrijfsconcept en de daar achterliggende ideologie. In meervoudig opzicht is dit een zuiver schoolvoorbeeld van “Grote zaak voor kleine portemonnee”. Naast het breed assortiment met een scala aan producten en goederen, dat uitblinkt uit in haar diversiteit en de waanzinnig lage prijzen, is iedereen hier gelijk: gezond, ziek, arm, rijk, getrouwd, crimineel, psychotisch of welvarend gestoord; het verschil beaamd door wederzijdse acceptatie. “Ván en vóór de mensen”, draaiende gehouden door de vele vrijwilligers, re-integranten en arbeidsgerichte trajectdeelnemers. Ideaal voor de mensen met een overschot aan ruimte in de te lege portemonnee!

Ook voor de mensen met een te lege koelkast wordt hier uitmuntend werk verzet. Men heeft namelijk in Polen hetzelfde concept weten neer te zetten, dat nu zelfstandig draaiende wordt gehouden. En evenals in dit land, zijn er ook (lees: zéker) in Polen vele mensen die het eurodubbeltje meermaals van beide zijden moeten bekijken alvorens deze uit te kunnen geven. En als je dan toch moet kiezen tussen een dubbeltje op zak en honger, óf eten kopen van datzelfde dubbeltje op zijn kant, nou:  . . . ”wat zou je doen dan?”.
De Voedselbank!?? “Juist ja, de voedselbank!” Zowel hier in Nederland als daar in Polen. Mogelijk gemaakt door . . Stedenkontakt Eindhoven!

“Chapeau!”

Vrijwilligersgroet,
www.pvscreatief.nl

De battle tussen Paay en Maassen

Door de vraag 'waarom?' werd het een heerlijk titanengevecht.
De wereld draait door? De wereld gleed woensdagavond even uit het spoor.
Geraakt. 
Maar uit het veld sloeg hij Patricia niet.
Met wijsheid wist ze zich te weren
Al wil Theo nog zo beweren, dat hij in haar foto’s niets ziet.
 
Wat kan je van een man verwachten, die denkt dat wijsheid alleen maar van binnen zit?
Je lichaam als een tempel verzorgen, kunnen laten zien.
Trots zijn op datgene wat het leven je heeft toebedeeld.
Daar kan Theo niets op zeggen, dus doet hij gauw verveeld.
 
Het gesprek steeds een stukje verder opvoeren, om kracht bij te zetten, noemt hij nog enkele bronnen. Patricia geeft zich echter niet zo makkelijk gewonnen.
Slaat terug met gelijke munt nadat ze hem zijn woordje gunt.
Er is maar één aandachtsjunk hier aanwezig vandaag. Jij, met je negatief geklaag.
 

>> Zie ook de column van Jos Kessels

Welvarend?

Wat is er aan de hand in dit welvarend welzijnsland? Iedereen maar geen tijd voor het leven omdat men meedraaien moet/wil met de hi-tech modernisering, en dát kost nu eenmaal veel geld. In veel gevallen té veel. Ik refereer gemakshalve aan de explosieve toename van het aantal Nederlanders dat gebukt gaat onder één of andere schuldenlast.

De individualisering viert hoogtij, al is het maar net welke betekenis men het woord 'vieren' toedicht, zal 'k mar zeggen. Het gaat zelfs zover, dat de vercommercialisering ertoe heeft bijdragen dat het in het openbaar niet meer mogelijk is om met één en dezelde soort strippenkaart buiten de regio te reizen. De alom bekende strippenkaart is niet geldig als men richting Veghel of Oss wil reizen. “Viva Arriva” ofzo? Lekker makkelijk voor de reizende consument in tijden van crisis! Voor de voedselbank bestaan wachtlijsten en de overheid laat de mensen, die niet over een gemotoriseerd voertuig beschikken, letterlijk in de kou staan (de bushaltes zijn niet verwarmd)!

Ik neem aan dat de Haagse beleidvoerders niet zo vaak tegen dit probleem aanlopen en al zéker geen noodzakelijk beroep hoeven doen op één van de vele voedselbanken. Gelukkig maar, want als men met een hongerige maag dit land regeren moet terwijl ik er nu al de buik van vol heb?

'Joost mag het weten?' Nou die is er niet, dus wederom met het kluitje in 't riet. Van de wal in de sloot en een flinke verkoudheid oplopen vanwege een nat pak in de ó zo gezellige decembermaand zeker? Nee nee, geef mijn portie maar aan Fikkie. Wie of wat dat dan ook wezen mag.

Ik . . . denk er het mijne van!!! Houdoe en bedankt olé, olé!

Eindhovense groet by
www.pvscreatief.nl

Theo Maassen

Hallo daar!

Gisteren was Theo Maassen (rasechte Eindhovenaar) bij "De Wereld Draait Door" in conclaaf met mevr. Patricia Paaij.

Bij deze wil ik Theo met zijn confronterende reacties, provocaties en humoristische weerspiegelingen uitnodigen om met mij in gesprek te gaan.

Kleurrijke stad

Drums Of Life festival

Lijn 401, nabij Strijp-S uitstappen, vertelde men mij bij de infobalie. Blijkbaar heeft men hier flink aan de weg getimmerd, want deze busbaan was me tot noch toe niet bekend.

We stappen uit bij de voor mij nieuwe halte en lopen om het opgebroken bouwterrein heen naar mijn bestemming van de dag: Kleurrijkestad in het Klokgebouw te Strijp-S. Reden, Drums Of Life festival!

Op de 5e etage van het welbekende Eindhovense Klokgebouw aangekomen, treffen we na een gesloten deur, David aan. Met hem had ik afgesproken. We lopen naar het productiekantoor van Kleurrijke stad, waar David ons samen met Kim en Sara trakteert op een lekker bakje koffie. We praten over het Drums Of Life festival dat, na maanden voorbereidend werk van Patrick v/d Voort en Nexus, a.s. weekend(11, 12 en 13 december) plaatsvindt in 'The Building' op terrein Strijp S.

Een eigentijds muziekfestijn met reggea, dubb en hiphop van zowel nationale als internationele live artiesten, met muziek-, dans-, beatbox- en creative workshops voor de kleintjes. Een ware muzikale traktatie voor jong en oud!

Circa 25 vrijwilligers en derdejaars sociaalculturele stagiares van het ROC werken achter de schermen mee om dit evenement tot een relaxt Eindhovens succes te maken. Daar waar Reggea Sundance dit jaar uit het Eindhovens programma aanbod is verdwenen, spelen deze mensen in op de onbeantwoorde behoeften van de ware reggealiefheb(b/st)er!

Strijp S, hét aspirant multicultureel epicentrum van . . . Eindhoven of . . . zelfs Nederland?”
Dat blijkt wel weer uit dit initiatief dat, na Speedfest & Persition tour '09, alweer het derde mooie muziekfestival op Strijp S is in slechts 9 dagen tijd!

Muziekliefhebbend Eindhovuhhh,
'Chill out at Drums Of Life!'

Gonna C U there?

Houdoeiiiiiiiiiii,
www.pvscreatief.nl

Werk in uitvoering

De bushalte op de hoek is tijdelijk uit de route genomen en is voorlopig gefuseerd met een collegahalte die 2 opgebroken straten verderop stilzwijgend het publiekelijk gemor aanhoort. Wetende dat het nu eenmaal niet anders is, vertrek ik gewoon wat eerder van huis en kom exact op tijd aan, want ik zie de bus al naderen. Jammer alleen dat de betekenis van het woord ”bushalte” blijkbaar geen belletje doet rinkelen bij de dienstdoende buschauffeur en het niet bij hem doordringt dat het tweede woordje in datzelfde woord in gebiedende wijs is geschreven?! Wél is de beste man de vriendelijkheid zelve en beantwoordt mijn uitbundige wuiven met een uitbundige lach en. . . zwaait zelfs energiek terug! Toch leuk, die gemoedelijkheid!

De dag groet mij, ik groet de dag. Sterker nog: ik word niet veel later begroet door één van mijn collega's vanachter een stuur . . . met de rest van een auto er zowaar omheen! Ok dan, dat komt in dit geval niet in het geheel ongelegen uit, en ik maak dankbaar gebruik van zijn vriendelijk aanbod mij naar mijn werk te brengen. 'Opgelost!?'

Nou... nee dus, want de doorgaande weg wordt momenteel van een ware facelift voorzien; slechts één rijstrook is in gebruik, spitsgevoelig gevuld met een welvaarts overload aan stilstaande en langzaam rijdende auto's en een verkeerslicht in de verdrukking van werklui, afzettingen, ongeduldige aotomobilisten en laagvliegende scooters.

Na een ogeduldige minuut of wat passeren we het inmiddels niet meer ter zaken doende verkeerslicht en we zijn evenwel 'los'. Het mag ook allemaal geen naam hebben. 's Avonds rijden we moe, maar vol van vertrouwen terug van A naar Beter en blijkt het spoorzoekertje spelen weer eens te meer een noodzakelijk *kwaad/goed(*whatever?). TomTom is het spoor al maanden bijster en blijkt momenteel in hi-tech buitenspelpositie te zijn beland op één of ander bureau.

Dus als je de weg naar je eigen woning dagelijks via andere wegen aan het zoeken bent, denk je maar:  . . . 'Van A naar Beter'! Je bent nu eenmaal een héér in het verkeer, of níet dan? Ja toch?

Goede wegen maken de weg beter begaanbaar,
dus ik ben er weer weg van
en vervolg gewoon mijn eigen weg
 van A naar
www.pvscreatief.nl

Kerstgedachte

Koude Kerstdagen

U kent dat wel, je trekt ’s morgens de voordeur open en de ijzige kou komt je tegemoet. “Brrr”, dat is toch geen lolletje? Ga dan in deze donkere tijd maar eens na wat het moet zijn om dakloos te zijn. Heb je alvast één probleem minder, je eigen voordeur!!!

Nu heb ik me voorgenomen om een gedeelte van de decemberopbrengsten van mijn boek “Creatief met Ongerief” te verdelen onder de daklozen in de binnenstad. Ik ben zelf jarenlang dakloos geweest en nu ligt mijn boek in de winkels, dus dit is mijn eerste kans om zélf eens wat voor deze mensen te doen. Want mensen blijven mensen, mensen!

Ik toog naar de binnenstad om eens poolshoogte te gaan nemen van de verkopen van het boek en nam me voor gelijk een kort blogartikel hierover te schrijven. Bij de grote, nieuwe vestiging één der beste boekhandels (waar mijn boek te koop is) aangekomen, zag ik de mooi gestapelde boeken op de schappen en in de rekken liggen. En jawel hoor, ook het mijne. “Wat zou dat leuk staan onder de Kerstboom van dakloos goedgezinde mensen”, bleven mijn gedachten maar herhalen.

Vervolgens wat foto’s maken voor dit artikel, maar . . . de camera liep vast. Net nu!!!

Een beetje balend vervolgde ik mijn route: De Vrijwilligerscentrale. “Ja”, om Eindhoven sociaal-maatschappelijk leefbaar te houden is men grotendeels afhankelijk van vrijwilligers, dus wil ik daar mijn steentje wel aan bijdragen. En niet enkel met de Kerst, of zoals sommigen het “uitbreiden” tot wel een héle feestelijke decembermaand! Nee, het gehele jaar door. U leeft toch ook niet slechts één maand per jaar?!

Dus beste lezer(es)s(en),
Gelooft u dat alles zomaar goed komt, of kan alles goedkomen als u eraan meewerkt?
Als u dan toch rekening heeft gehouden met “onze”Kerst, denk dan ook eens aan de Kerstloze daklozen van onze welvarende stad en . . .
Meld je aan voor vrijwilligerswerk en/of koop “Creatief met Ongerief”

Groetjes en tot blog,
PvScreatief.nl

“Beleidsmatig?”

Het eigen Neerlands softdrugs beleid
in de Haagse politiek en wietcultuur,
voor de werkende consument,
blowers en middenstand
een doorn in het oog;
zoetsappig-zuur.

Pittig-flauw en bitterzoet,
gedoogd-illegaal, eerlijk crimineel?
Ons tolerant land
van democratie en weleer
houdt de achterdeur open
met COFFEESHOPTERREUR!!!

Enjoy Genneperparken!

Ik wandel door The Busy City Of Lighting, daar waar ik jarenlang het bestaan ervan wist zonder te beseffen waar ik op dat moment werk'lijk was, en dat terwijl ik ontelbare keren fysiek hier aanwezig ben geweest.  Hectische gejaagdheid in mijn herinnering, actueel moment gedompeld in natuur en rust. 'Back To Basic', één met de natuur; midden in de crimineelste stad van Nederland.


Cultureel erfgoed, met authenthieke gebouwen die sierlijk het panorama van vijver met zonneweide verfraaien, wordt hier nauwlettend in stand gehouden. In 'kleding van weleer' worden de dagelijkse beslommeringen hier onttrokken aan de nukken der welvaart anno het hier en nu.

De forse watermolen beroert de zwak bewegende waterspiegel in deze idillische visualisatie van het moment terwijl het bruggetje over de Dommel mij schijnbaar gelaten m'n beregend pad laat vervolgen.
Het Milieu Educatie Centrum heeft ondanks het herftsweer haar deuren uitnodigend open staan en een enthousiaste groep kinderen geniet zichtbaar met hun begeleid(st)ers van het exursiedagje dat zojuist is begonnen.


Het doet mij goed deze positieve vibe van de omgeving en haar bewonderaars in elke vezel van mijn lijf te voelen en ervaren, want dat is wel eens anders geweest kan ik jullie tikken (zeggen hoor je nl. niet met geschreven tekst). Ook de trieste aanblik van de in het seizoen zijnde zo mooie bloemen wandeltuin kan aan dit gevoel geen afbreuk doen. Bomen, wandelaars, koeien, weiden en bankjes die ik om privé-redenen het liefst even blijf mijden. De paadjes en weggetjes om me heen ken ik als mijn eigen broekzak waarin ik vroeger mijn dope aan het nieuwsgierig daglicht en ongenode gasten onttrok. Nu voel  ik zowaar een natuurlijke rush van mij meester maken, hetgeen waarnaar ik zovele jaren naarstig op zoek ben geweest én ervoor op de vlucht ging?!

Hoe onwerkelijk kan de werkelijkheid eigenlijk wel niet zijn? Hoe werkelijk kan onwerkelijkheid wezen en hoe wezenlijk is de werkelijkheid dan wel niet? De werkelijkheid is, hoe men het leven zélf, de mensch en haar 'gedrag' en de flora en fauna ervaart, evenals de manier waarop men daarmee omgaat én de manier waarop men daar invulling aan geeft, zoals men op ouderwetsche manier bij Biologisch Boerenbedrijf de 'Genneperhoeve'een uitgebreid assortiment van de lekkerste ambachtelijk vervaardigde kazen, biologisch gekweekte groenten, niet gemanipuleerd vlees en eerlijke scharreleieren in het assortiment heeft. De picknicktafels voor en achter de hoeve leveren een extra bijdrage aan de uitnodigende en gemoedelijke sfeer die er heerst. Áls je het mij zoú vragen uiteraard!

Nou, denk er eens over na onderwijl je op je gemak door deze prachtige Eindhovense Oase Van Rust slentert, gelegen op het snijpunt van Gestel, Stratum en Centrum, voorzien van professionele sportaccomodaties zoals het Pieter v/d Hoogenband zwemstadion, FC Einhoven voetbalstadion, Indoor Sportcentrum, tennisbanen, midgetgolf, zwemparadijs 'de Tongelreep', fitnessclub, IJsstadion en diverse voetbal- en hockeyvelden.

'Enjoy Genneperparken!'

Een creatieve dag toegewenst en tot morgen ... TOT BLOG!

PvS©

Prettig (ge)weekend!

Thuis in mezelf en met mijn vrienden in de vervreemde stad waar ik ruim 25 jaar thuis ben, waar infrastructuur en architectuur het panorama in schril contrast zet met de archeologie. Vervlogen herinneringen opgedaan doorheen het leven van vluchtige waan. Vernieuwende rust in de stadse drukte levert me rust en een messcherpe blik.

Na de rituele bakkies ochtendkoffie en ontbijtje met goeie muziek uit de stereo, neem ik een verkwikkende douche. Binnen een mum van tijd steek ik verfrist in mijn kleren en loop ik (niet vallen zoals vorige week!) de trap af. Het weekend is passé en de Sint is uitgevaren en ik heb deze hectische week afgesloten met een weekendje lekker chillen. Nog even wat met mijn vriendin “in huis rommelen” om daarna weer verantwoord kind te zijn met mijn 3-jarig zoontje en de cadeautjes die Papapiet en oma bij zich hebben!

Aanvullingen voor de duwtrein, een op gekleurde blokjes klauterende schildpad, een mooi verhalenboek met heuse cd-speler, een lekkere chocoladeletter en een stapeltje boeken worden enthousiast uitgepakt, bekeken, in elkaar gezet, gesnoept en ingekeken. Iedereen moet op commando van Michael komen kijken en helpen. Papa, oma en mama knutselen en spelen lustig mee terwijl mama's vriend met de camera in de weer is.

Treintjes razen over het steeds wisselend spoor en de schildpad roept angstig welk kleur  blokje er onder welke poot geschoven dient te worden. Als het stapeltje boeken wordt geopend lijken deze al snel aan Michael's aandacht onttrokken. Maar niets is minder waar, dat blijkt wel als hij enthousiast, roepend voor me komt staan.

“Papa, papa”, “Papafoto op boek!”. “Mama, papafoto op boek, papafoto op boek!”. Trots komt hij met het boek van papa in de hand voor me staan en vindt het leuk als ik wat foto's maak. Die wil hij uiteraard ook zien, en dan is de treinrails weer aan verandering toe.

Als we de rails om de tafelpoot leggen kruipt hij tegen me aan en fluistert: “Papa ik hou van jou”. En ik voel me gelukkig als een kind!

Gedicht 'Eindhoven'

Stratum, Tongelre,
Gestel en Strijp;
achterstandsbuurten,
hartstikke lijp.
Genderbeemd, Hanevoet,
Vlokhoven, de Tempel;
wijken met een
welvarender stempel.


De Edison met camera’s,
dealers en hoeren,
de Herdgang als basis
van kampioensboeren.
’t Stationsplein voor Jet Set,
Stratumseind voor uitpret,
krioelend van blauw
dat vijandige sfeer zet.


De markt met verwarmde terrassen,
waar je goed op je woorden moet passen,
de koepel van de grote moskee,
de tempel van het groots  PSV.


Gelegen naast Veldhoven,
Best ligt erboven;
de lichtstad vol Philips,
de gekstuh, da’s Eindhovuh!

Hallo Eindhovuh!

De hele week een blik op ons dagelijks Eindhoven, bezien door mijn ogen en beschreven met de digitale versie van pen en papier van weleer. Sommigen van jullie zullen mij herkennen (iets anders dan kénnen!) en voor anderen ben ik één van die vele onbekenden waarvan er al zoveel rondlopen, -sjouwen, -zorgen, -zeulen, -werken, -schrijven en -bloggen.

Dichten, musiceren, schrijven, kunst en boeken uitbrengen zijn mijn belangrijkste hobby's, naast mijn immens grote liefde voor onzer gemoedelijke boeruh-kampioenen uiteraard! Op mijn website kun je zien en luisteren wat ik zojuist op mijn toetsenbord intikte. En de actuele ontwikkelingen en gang van zaken in onze eigen stad en straat dus hiero!

Het is mij een eer deze uitdaging aan te mogen gaan en er zelf invulling aan te geven. 'Here we go and
 let's make things...'

>> Nader kennismaken? Klik hier om een interview te lezen dat ik had met een studente van de School voor Journalistiek in Tilburg

Dokter

Vandaag een thuiswerkdag. Ik controleer eerst mijn mails en heb daarna een kort bezoek bij mijn huisarts. Ik heb ook twee afspraken buiten de deur, in het café van mijn vorige domein, theater Lux in Nijmegen.

Een over de Handreiking Filmtheaters; een document dat opgesteld wordt om de gemeentes er nog meer van te overtuigen dat nu investeren in filmtheaters leidt tot meer publiek en succes. Volgende week ben ik een van de sprekers op het debat over de Toekomst van de Filmkritiek in Nederland. Ik wil weten voor wie ik spreek en wat er van mij verwacht wordt.

Ook filmjournalisten maken zich zorgen over de toekomst. Dagbladen bezuinigen, drukken minder pagina’s en hebben minder aandacht voor cultuur en film. De beroepsgroep van filmjournalisten voelt zich dan ook op de schopstoel zitten. Toch geloof ik nog in hun toekomst. Alleen zullen ze dan oorspronkelijker en authentieker moeten schrijven. Nu lijkt alles teveel op elkaar en zijn hun artikelen vaak voorspelbaar en erger nog; inwisselbaar.

Bij alle media-aandacht voor de succesfilm van dit moment, Er komt een Vrouw bij de Dokter, heb ik geen enkele originele of eigenzinnige bijdrage gezien. De kwaliteitsdagbladen zijn voorspelbaar negatief en de rest van de pers is bijkans een verlengstuk van de pr machine geworden. En lijkt het meer op societyjournalistiek dan op werkelijke kunst- en cultuurkritiek. Het is alleen maar Reinout hier en Carice daar.
Ik realiseer me dat zelfs ik daar soms ook gevoelig voor ben. Maar dat komt ook omdat ik Carice persoonlijk ken, zeg ik dan maar. Ik fotografeer haar schoenen en draag ’s avonds als ik moe ben net zo’n Paul Smith bril.

Thuis heb ik nog veelvuldig telefonisch en mailcontact met kantoor. De presentatie van de cijfers en resultaten tot en met november stemmen niet tot veel optimisme. We zullen dit jaar jammer genoeg met een tekort afsluiten. Dat zal betekenen dat het zwaar weer wordt in het voorjaar en alle hens aan dek om de koers te verleggen. Ik schrijf een notitie hierover voor het stafoverleg van volgende week. Het goede nieuws is dat de keuken klaar is en het er prima uitziet. We kunnen ons weer met volle energie richten op de restaurantfunctie; toch een van de belangrijke pijlers van Plaza Futura.

Tot slot wil ik nu ouderwets eindigen met een Witz. Er komt een man bij de dokter. ”Dokter ik kan niet plassen!”   ”Hoe oud bent u dan”? vraagt de dokter.  “90”, zegt de patient.”  Nou, dan heeft u wel genoeg geplast”, antwoordt de dokter.

Zo voelt het ook met mijn zesde weblog. Ik geloof dat het nu wel genoeg is geweest. En als u nog meer over mij te weten wil komen, kom dan zondagmiddag naar café-restaurant Meneer Frits naar de talkshow SPAM! Maar belangrijker: kom vooral een keer langs bij Plaza Futura en ervaar dat het daar echt lekker en goedkoop eten is. En achter die facade van het eetcafé bevindt zich een inspirerend cultuurbedrijf met een eigenzinnig theateraanbod en een van de beste filmprogramma’s van het land. Iets om trots op te zijn in Eindhoven.      

Saai

Het is vandaag een saaie, miezerige dag. Door de wegwerkzaamheden bij Plaza Futura voor de deur oogt het allemaal nog somberder. Je vraagt je af of mensen het theater überhaupt kunnen bereiken. Het tegendeel is waar.

Meer dan 100, voornamelijk vrouwelijke, bezoekers zijn nu vroeg present om de Filmkring te bezoeken. Een initiatief om ’s ochtends op basis van voorinschrijvingen (bijna 1000 per week) naar de film te gaan. Een unique selling point, jarenlang geleden bedacht door voormalig filmprogrammeur Mau Stappers, waar Plaza landelijk nog steeds hoge ogen mee gooit. De bezoekers trotseren de geringe overlast van de keukenwerkzaamheden met gemak.

Verder praktisch de hele dag overlegd over de digitalisering van de filmtheaters. Dit gaat om een enorme kostenpost, wel 80 mille per filmzaal. Met een aantal filmtheaters zijn we op dit moment, samen met het Filmmuseum en het Filmfonds, bezig met een lobby voor financiele steun van het Ministerie. Ik hoop dat het van de grond komt omdat de begroting  van de filmtheaters anders onverantwoord onder druk komt te staan. Wellicht moeten we dan weer de hand ophouden bij de gemeentes. Digitalisering kost bij aanschaf veel geld maar zal uiteindelijk leiden tot een efficiëntere exploitatie. Beter beeld, minder personeel en geen vervoerskosten meer. Maar voordat het zover is zijn we jaren verder. Voorlopig komt elke week een filmvervoerder langs die de film in blik aflevert, die vervolgens weer door de operateur  aan elkaar moet worden geplakt en die dan weer in de projector moet worden gelegd. En dat voor elke voorstelling. Eigenlijk is filmvertoning nog hartstikke ouderwets en arbeidsintensief. Maar dat is ook meteen de charme van het bedrijf.

Op het station is het ongemakkelijk druk en onrustig. Het lijkt alsof volwassenen meer met Sinterklaas bezig zijn en het drukker hebben dan de kinderen. Veel afspraken worden afgezegd onder het mom van “ik moet morgen nog iets voor Sinterklaas doen”. Op de terugreis vrolijken twee krantenberichten op deze saaie dag mij op. Ten eerste een heel positieve recensie van Puccini’s opera La Fanciulla del West. Ik verheug me er nu al op om daar eind van de maand naar toe te kunnen gaan. Daarnaast hartstikke positief nieuws over de opening van de Ontdekfabriek op Strijp S. Hiermee is weer een stap gezet voor de verdere ontwikkeling van dit gebied. Hier zal ik snel met mijn dochtertje mijn gezicht laten zien. 

Thuis aangekomen heb ik maar in één ding zin;vroeg naar bed gaan. Maar ja. Ik had gisteren net een fragment gezien van de documentaire de Viagraman. Over het moeten presteren, masculiene faalangst en fantoomlullen. Ik vraag me dan af of het wel verstandig is om naast mijn vrouw te moeten kruipen. Moet ik morgenvroeg niet eerst bij de dokter langs?

Schaken

Vandaag diverse besprekingen intern gehad. Ik bevind me nog steeds in de fase van kennismaken, processen goed doorgronden, de cultuur van het bedrijf leren kennen. Tegelijkertijd moet ik toch ook al erg snel handelen en besluiten. Van de nieuwbouwplannen op Strijp S, waar ik net een nieuw businessplan van heb gepresenteerd, tot aan de renovatiewerkzaamheden keuken en toiletten en de bezuinigingen op de begroting van 2010 aan toe.

Vooral de begroting 2010 sluitend krijgen is een complexe klus van verschillende afwegingen; bezuinigen op publiciteit, minder programma, prijsverhogingen, minder personeel? Het zijn ingewikkelde keuzes, die zelfs de toekomst van mensen kunnen raken. Het lijkt bijna een klassiek schaakspel. Ik moet de komende dagen en weken een paar belangrijke zetten doen, ben in tijdnood, en moet vast en zeker een stukoffer brengen. Maar welk?

Als ik beneden in het cafe kom, zie ik dat de toiletten al een nieuwe rij tegels krijgen (foto). Ineens zie ik overal schaakpatronen terug. Vroeger was dat klassieke spel nog populair. Keek je gebiologeerd naar de presentaties van Max Euwe over de imponerende strijd tussen Spasski en de geniale Fischer  en later naar Hans Bohm als het ging om Karpov-Kasparov. Je wilde op de camping nog wel eens zo’n geniale opening naspelen, terwijl je er eigenlijk niet veel van snapte.

Nu zou ik helemaal niet meer weten wie wereldkampioen is. Wordt er nog wel geschaakt?
Tegenwoordig  leven we in de tijd van snel geld verdienen en gokken. Niet toevallig worden we bijna elke avond doodgegooid met beelden van het spelletje poker. Zelfs dat slecht Portugees zingende hockeymeisje schijnt het goed te kunnen. Nog niet zo lang geleden het vertrouwde gezicht van de Rabobank. Zo is de kredietcrisis snel verklaard! Daarvoor hoeven we dan niet meer naar de nieuwe film van Michael Moore, Capitalism: a love story. Al blijft deze documentaire een aanrader!

Toch zou ik liever Searching for Bobby Fischer (uit 1993) nog eens terug willen zien. Een ontroerende en tevens humorvolle film over een doodnormaal kind dat geniaal kan schaken en daardoor meteen van zijn vader en omgeving niet meer normaal kind mag zijn.

Geniaal en kind willen zijn, zijn ook kenmerken die je in een kunstenbedrijf kunt aantreffen. Zo ook in Plaza Futura. Soms denk ik, kan dat niet wat anders, wat zakelijker, wat professioneler. Doe eens volwassen! Vervolgens ben je meteen weer verrast door de originaliteit, de uniciteit en de creativiteit van de mensen en vooral het aanbod.

Het Plaza Plus festival in januari zal weer zo’n bijzondere mix zijn van kunst en genialiteit. Een totaalprogramma waarin plaats zal zijn voor kunstenaars, filmmakers, dansers, muzikanten en performers. Experimenteel, vernieuwend, verrassend, uniek en met Europese allure. En zeker en vast weer geniaal en kind tegelijk.  Noteer die data 14, 15 en 16 januari!

Mag Sint wat langer blijven ?

Beste kinderen, wat is het toch heerlijk in het kasteel in Helmond, iedere dag weer geniet ik van de bijzondere sfeer en zoals ik al zei, ik slaap hier zo heerlijk!

Americo is rustig en straalt een soort van tevredenheid uit, onvoorstelbaar als je weet dat hij tijdens de gehele reis zo onrustig is geweest. Gisteren tijdens het pietenoverleg heb ik ook een groot aantal pieten gehad met de vraag “mogen we dit jaar niet wat langer blijven in Helmond” ?

Ik zou het diep in mijn hart wel willen maar ik weet ook dat de thuisblijvers ons missen! Even heb ik getwijfeld om toch maar de burgemeester te bellen, maar eerlijk is eerlijk, mijn drang om weer snel naar huis te gaan is ook heel erg groot….dus !!

De kinderen lijken ieder jaar weer liever…en het gastvrij verblijf in Helmond is in een woord TOP, je krijgt er elke dag weer goede zin van.
Maar het volgende feest, kerstmis staat weer voor de deur en dan ben ik ook graag in Spanje terug om daar met álle pieten en mijn Spaanse vrienden een heerlijke kerst te vieren.

De Hoofdpieten zijn trouwens al aardig aan het voorbereiden dat alle meegekomen pieten
weer hun spulletjes op tijd inpakken en nog snel wat souvenirtjes voor thuis kopen.

Helmondjes, Helmond Wijn, Helmkoek, d’n Hellemonder (beeldje) ze hebben zelfs beeldjes kunnen bemachtigen van een “butske”, blijkbaar ook een typisch Helmond produkt wat hier tijdens een ander feest symbool staat voor plezier…..

Jullie kennen me, altijd wat mijmeren over de leuke dingen van twee werelden, Nederland en Spanje, zullen we dan toch maar één ding afspreken volgend jaar kom ik gewoon weer terug……..Als het mag….

Sinterklaas en Zwarte Pieten.

Een piet is een piet als je hem piet noemt !

De piet zonder naam…..weet het haast niet meer….teneinde raad blijft hij het proberen.
Ongelofelijk veel namen zijn er al de revu gepasseerd. Maar opgeven, vergeet het maar.
Volgens mij blijft hij bezig totdat we weer in Spanje terug zijn!

Wat triest begon wordt in mijn beleving met de dag komischer, sterker nog; ook de andere pieten hebben er inmiddels bijna een dagtaak aan om mij te voorzien van de meest uiteenlopende pietnamen. De huismeesterpiet sprak me woensdag nog aan met een naamvoorstel. Del Piëtro is dat geen voetballer? En dan de bakkerspieten: "Sint wat dacht u van Piety Plop !?" Zelfs Profpiet gaf me nog enkele namen, Pietoresk, Pietje Bel en wat te denken van Pietta…is dat geen broodje?

Nee, laten we nou gewoon met beide beentjes op de grond blijven staan en nog maar eens goed overwegen of die naam nu wel zo belangrijk is. Oohhw daar komt telpiet ook aan…ja, zeg het maar telpiet; Sint, hoe klinkt Pie, het worden er ontelbaar veel al die namen.

Piet zonder naam had er zelf al zoveel bedacht…..weten jullie ze nog allemaal?
Van FrietPiet naar PietPiet, waarna UitkijkPiet, Piet, KanariePiet, Piet Klok, Piet R. de Vries en het lijkt maar niet op te houden.
Piet Snot, Piet Piraat en Zwarte Piet bleken ook niet opgewassen tegen een klein beetje kritiek van mijn zijde. Maar kritiek gaf hem nog meer energie om verder te moeten gaan en jawel hoor, hij rolde ze zo uit zijn mouw, Harry Pieter, ZeurPiet, er lijkt haast geen einde aan te komen.
Kunnen we hem niet als allerlaatste mogelijkheid gewoon PZN-Piet noemen, want het maakt toch niet uit…..

Een Piet is pas een Piet als hij Zwarte Piet is!

Sinterklaas & Pietermanknecht.

Dood

Dinsdagochtend een lange en moeizame vergadering gehad met de staf van Plaza over de begroting van volgend jaar. De commissie Cultuur Totaal heeft in vergelijking met de afgelopen twee jaar 100.000 euro minder subsidie geadviseerd. Het is met mijn mensen dan ook niet eenvoudig om zo’n bedrag op een begroting van nog geen twee miljoen ineens te bezuinigen voor 2010. Het zullen de komende weken moeilijke afwegingen worden; bezuinigen op pr en marketing, minder programma, prijsverhoging of zelfs eventueel ontslag.

Toch realiseren we ons allemaal dat pijnlijke keuzes niet kunnen uitblijven. Zeker niet nu de gemeentes in de komende jaren fors moeten gaan bezuinigen. “Pikzwarte jaren voor gemeenten”, kopte deze krant dan ook dinsdagochtend. Na de vergadering verlaten de meesten vermoeid en meer dood dan levend mijn kamer.

Het contrast beneden in het café kan niet groter zijn, waar de bouwvakkers bezig zijn met de renovatie van de keuken. Vrolijke muziek klinkt uit hun radio. Vanwege deze verbouwing is de keuken van het restaurant nog gesloten. Zaterdag zullen we de gasten weer met enthousiasme ontvangen. Een nieuwe keuken, een nieuwe kaart en gerenoveerde toiletten. En eind januari zal er ook nog een uitbreiding plaatsvinden van het café-restaurant.

Ik bel ondertussen nog even met mijn moeder om te vragen hoe ze de begrafenis van haar buurman ervaren heeft; een man die maar twee jaar ouder was dan ik en die plotseling is overleden. En dat brengt de dood toch dichterbij.

Dan bereikt mij het bericht van een oude collega van het Filmfonds dat Ramses Shaffy is overleden. En dat de bekroonde documentaire Ramses van Pieter Fleury vanavond nogmaals wordt uitgezonden. Niet geheel onverwacht maar toch plotseling; de zanger-bohémien is niet meer. En dan weet je dat heel bekend Nederland weer op tv zal willen verschijnen om zijn of haar mening te ventileren over de mens Shaffy. Of het nou Hazes is, Michael Jackson, Jan Wolkers, Ramses Shaffy; altijd verschijnen er bij de dood van zo’n persoonlijkheden mensen in beeld die elkaar verdringen om ook iets te mogen zeggen. Het lijkt dan bijna altijd alsof we hen op zo’n moment nog een keer willen opeisen en claimen en zo de laatste rust niet gunnen.

Ik weet nog dat vijf jaar geleden, bij de dood van Theo van Gogh, Omroep Gelderland mij belde en vroeg om commentaar. Men was hoogst verbaasd dat ik weigerde. Niet dat ik toen zo principieel was maar ik had op die dag gewoon geen zin om te zeggen dat ik van Gogh eigenlijk geen goede filmregisseur vond.
“Laat me, laat me mijn eigen gang maar gaan”  zal dinsdagavond niet opgaan voor Ramses. 

Het Brabant-gevoel

Maandagochtend helemaal ondergedompeld in de nieuwe media tijdens de inspiratiedag 2009, georganiseerd door het Vrijetijdshuis Brabant in theater de NWEVorst in Tilburg. Een congres voor de culturele en toeristische sector van Brabant over nieuwe manieren van marketing. Toen ik binnenkwam was Peter Kentie (foto), manager marketing van PSV, aan het woord over de verbondenheid met ONS PSV. Het gaat tegenwoordig veel over beleving en loyaliteit. Vooral ook bij voetbal. Hier kan de culturele sector veel van leren; Kentie is dan ook een graag geziene gast bij veel cultuurmarketing congressen.

Het ging tijdens deze dag over cross-mediale publiciteit, het gebruik van de nieuwe media. Er werd dan ook heel wat geFacebooked, geHyved, geTwitterd etc. Van het PSV gevoel ging het over naar het Lowlands-gevoel en naar het Afrika-gevoel van de Beekse Bergen. Uiteindelijk bracht Bob Hutten van Hutten Catering de zaal weer met beide benen op de grond door terug te keren bij het Brabant-gevoel.

Hij belichtte allerlei onbenutte kansen die er nog liggen voor zowel de culturele als toeristische sector. Hutten benadrukte dat je uitgangspunt altijd moet zijn; ergens de beste in willen zijn. Of je nu een camping of een cultureel bedrijf runt; je moet de beste willen zijn. Dit spreekt mij bijzonder aan omdat ook ik van mening ben dat dit je uitgangspunt moet zijn. Ook Plaza Futura moet in de toekomst verder met die visie; net iets anders, net iets beter.

Heel inspirerend zo’n dag in Tilburg  maar ook hectisch als je tegelijkertijd veelvuldig met het kantoor in Eindhoven contact hebt om afspraken te plannen en een aantal zaken te delegeren.

Eind van de middag afgereisd naar de Verkadefabriek in Den Bosch (foto), waar twee nieuwe filmzalen geopend werden. En niet zo maar twee filmzalen. Directeur Jan van de Putten heeft als een waar cultureel ondernemer met eigen geld en geld van sponsoren deze uitbreiding gefinancierd. Twee state-of-the art filmzalen met inrichting van Piet Hein Eek en prachtige wandbedekking  van Claudy Jongstra.

Van der Putten heeft met zijn Verkadefabriek als geen ander de woorden van Rob Hutten begrepen: je moet de beste willen zijn. Op dit moment is de Verkadefabriek zonder meer leading in Brabant maar ook in Nederland op het gebied van film, vlakke vloer theater, horeca en cultureel ondernemerschap.
Voor Plaza Futura en voor Eindhoven ligt de inspiratie dan ook 35 km noordwaarts. Ik ben ervan overtuigd dat in het creatieve klimaat van onze stad Plaza Futura op cultureel gebied uiteindelijk ook de beste kan zijn. Zoals ONS PSV dat al jarenlang is.

Thuis aangekomen zag ik nog een klein stukje van DE WERELD DRAAIT DOOR. Het vriendelijke open gezicht van Yvon Jaspers, als sidekick van Matthijs van Nieuwkerk. Boer zoekt vrouw, het meisje uit Boxtel, het ultieme Brabant-gevoel. Ik was echt thuis.

Nog maar één weekje …

Met weer een dagje rust op het kasteel zijn we in de laatste dagen van ons jaarlijkse bezoek gekomen aan Nederland! Wat gaat de tijd toch snel, eigenlijk zou ik wel veel langer willen blijven en van de andere kant wil ik ook weer graag terug naar alle achterblijvers in Madrid (Spanje).

Weet je wat voor mij nu zo heerlijk is in het kasteel van Helmond: ik slaap er zo goed en ik droom hier veel beter dan thuis, best vreemd hé ! Je zou haast denken dat ik thuis niet zo’n heerlijk bed heb, maar het is meer dan het bed alleen, natuurlijk heb ik hier een hemels bed maar toch moet er nog iets anders zijn.

Al die lieve kinderen die in mijn dromen voorbij komen is in Nederland wel wat grootser dan in Spanje. Zouden er hier meer zijn dan in Spanje? Nee, dat kan toch ook niet. Wel ben ik dit jaar meer opgewonden dan anders, maar dat zal wel komen door dit bijzondere vijfde logeerjaar. En ja, ik zie ook enorm uit naar de dag van vrijdag want dan komen alle kinderen met een beperking. Dan staat alles in het teken van die kinderen die zich normaal gesproken een beetje lastig door dit oude kasteel kunnnen verplaatsen. En ik heb vandaag gehoord dat zich daarvoor nog veel meer extra vrijwilligers hebben aangemeld, om alle bezoekertjes op een veilige wijze een fantastische rondleiding te bezorgen.

Ook heb ik vanuit Madrid nog wat extra wegwijspieten laten komen, zodat niemand de weg kwijtraakt in dit enorme kasteel. Ik ben zo enorm trots op de Helmonders die hier zo fantastisch aan meewerken dat ik nog maar eens goed moet nadenken hoe ik al die schoentjes ga vullen ...

En nu ga ik weer snel te bed, heerlijk dromen ...
Welterusten ...

Sinterklaas.