Gastblog

Tunnel

Nou, een hele eer om na Sinterklaas het Gastblog van het ED te mogen vullen. Alleen daarom al ben ik zaterdagmiddag met mijn dochtertje en haar vriendinnetje afgereisd naar de Verkadefabriek om de kindervoorstelling 'Twee Benen in de Schoorsteenmantel' van Lis en Imke te zien. Woensdag speelde dit stuk in Plaza Futura maar toen had ik geen tijd.

Een leuke en voor de kinderen soms spannende voorstelling. En net op het moment dat de voorstelling een beetje inzakt, komt de echte Sinterklaas ook nog op het toneel. Een geslaagde middag voor de meiden; zeker toen ze nog met Sinterklaas op de foto mochten. En voor vader was het dan ook de moeite waard om de drukte van het verkeer te trotseren. Want tijdens deze Sinterklaasdagen lijkt het in het weekend zelfs drukker dan op een doordeweekse dag en staan er files op de meest onverwachte plekken.

’s Avonds in Nijmegen naar het slotfeest van de Wintertuin geweest. Een literatuurmanifestatie, die met ongewone combinaties van muziek, dance en literatuur ook veel jongeren weet te bereiken.

Voor mij is zo’n avond een combinatie van het zien van oude bekenden en afscheid nemen van mijn culturele leven in Nijmegen. Nog steeds word ik gefeliciteerd met mijn benoeming tot directeur van Plaza Futura. Dan besef ik dat ik de juiste beslissing genomen heb en realiseer me tegelijkertijd dat men in deze stad ook een beetje jaloers is op het ruime culturele aanbod in Eindhoven.

Zondag race ik nog even met mijn dochtertje naar mijn ouders in Zuid-Limburg. Vanuit Nijmegen nog steeds een veel te lange rit omdat de tunnel bij Roermond en Swalmen nog niet klaar is. U zult begrijpen dat ik Camiel Eurlings niet tot mijn vriendenkring reken, al kan deze goedlachse verkeersminister daar feitelijk ook niks aan doen. Met die tunnel zal het ook nooit meer goed komen. Simpelweg gewoon te smal en te laag gebouwd.

Laat deze tunnels dan ook als voorbeeld dienen voor het nieuw te bouwen Plaza Futura. Als deze nieuwbouw op Strijp S doorgaat, laten we het dan ook meteen goed doen en niet besparen op volume. Want dan komt de exploitatie uiteindelijk onder druk te staan.

Dat was het dan voor vandaag en nu weet u inmiddels wie ik ben. Vader van een dochter van 7, geboren en getogen in Zuid-Limburg en jarenlang werkzaam geweest in de cultuurbranche in Nijmegen.

Veel regen, kinderen en kadootjes

Nou beste kinderen, vorig jaar hadden we rond deze datum sneeuw in Nederland! Nu, een jaar later, is het alleen maar regen wat we naar beneden hebben zien komen en dat werkelijk de hele dag en nacht. Onvoorstelbaar veel regen geeft toch hetzelfde resultaat als een laagje sneeuw: gladheid, en dus gevaar voor onze ritten op het dak!

Dus is het ook vannacht goed fout gegaan. Er is een piet op het dak uitgeschoven! Met een heel dikke, opgezwollen voet is er na een scan in het ziekenhuis al snel gebleken dat een aantal botjes zijn gescheurd en gebroken. (foto)

Nu hoef ik natuurlijk niet zomaar een goede piet te missen, maar een van mijn beste dakpieten. Nou, en met die vele kinderen komen de kadootjes nu wel veel te laat op hun bestemming, wat een toestand. Maar ja, elk nadeel heeft ook weer een voordeel.

Deze dakpiet is voorlopig uitgeschakeld, maar kan daardoor nu wel als kadootje een extra opleiding volgen op de pietenschool. Eigenlijk was daar geen tijd voor maar dat is door dit voorval voor de komende 2 maanden opgelost. Deze dakpiet wilde al heel erg lang bijlessen volgen voor een diploma “zingen in het openbaar” en “hoe maak je warme chocolademelk” om nog meer kinderen extra te kunnen ondersteunen.

Dus (dak)piet is vandaag maar bij profpiet aangemeld en heeft de eerste dag met een dikke voldoende meegedraaid. Piet had wel al na deze eerste dag een stemprobleem, enigszins hees van het vele zingen in de pietenschool en met een pijnlijke voet moest hij wel wat meer rust nemen. En dat is voor hem nou net een enorm probleem. RUST!?

Ik denk dat ik maar wat extra pieten inzet, want met die vele kinderen moet het toch iedere dag weer kadootjes blijven regenen. Ik wens de (dak)piet heel veel sterkte en beterschap toe en wil ook maar direct alle pieten vragen om héél goed op te letten tijdens deze natte en gladde dagen!

TweetPiet, BlogSint of toch liever Snoeppiet?

Tweetpiet is in een paar dagen tijd toch al best populair geworden met al dat getwitter, maar of ik nu zelf wel zo geslaagd ben als BlogSint blijft nog maar de vraag. Het kost me wel erg veel moeite om op de goede toetsen te drukken want al die vreemde internettaal klinkt me nog steeds als abacadabra in de oren.

Nee, neem dan maar eens Snoeppiet; die is pas echt populair bij de kinderen. Maar of dat nu ligt aan zijn mooie pietenpak of aan het feit dat hij écht altijd opgewekt is - ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat zelfs Snoeppiet heel erg veel op internet “emesen’t” en “sjet” met alle Pieten die thuis zijn gebleven in Spanje. Maar dat de kinderen hem nu daarom zo leuk vinden begrijp ik niet echt. Of is het toch iets anders wat deze “gespekte” piet zo in kinderen aantrekt?

Dus heb ik vannacht maar eens flink “geGoegeld” op het “WurldWaidWep” of hoe jullie dat dan ook noemen, maar ik ben helaas niet veel verder gekomen. Dus verwacht van mij geen echt antwoord op de vraag waarom Snoeppiet zo populair is terwijl hij echt niet zoveel op internet bezig is als ik.

Vanmorgen, bij het krieken van de dag, heb ik nog een héél kort hazeslaapje gedaan. Toen heb ik over het idee gedroomd om vandaag vanaf de opening van het kasteel een aantal kinderen in de loop van de dag de vraag eens voor te leggen. En nu aan het einde van de dag heb ik eindelijk het antwoord.

Hoe heb ik zo dom kunnen zijn! Sinterklaas, zei ik tegen mezelf, Snoeppiet geeft toch alle kinderen heerlijke snoepjes en pepernoten! Dat is natuurlijk de reden waarom Snoeppiet zo populair is. Sorry kinderen dat ik jullie vandaag met zo’n simpele vraag heb gestoord.

'Lieve Sint….'

Dat was vandaag vaak de aanhef in een aantal brieven en foto’s die we op het kasteel mochten ontvangen. Het was een van die vele Helmondse vrijwilligers die meehelpen met mijn pieten in de organisatie van ons logeerpartijtje in het kasteel van Helmond, die aanklopte deze ochtend op de deur van mijn werkkamer.

'Binnen', riep ik, en daar stond Rob met een grote envelop vol met prachtige foto’s van de fantastische kerkviering van afgelopen zondag in de Lambertuskerk in het centrum van Helmond. Rob sprak me al hijgend aan. “Sinterklaas, deze envelop heb ik zojuist in mijn handen gedrukt gekregen op het voorplein, maar van wie de foto's zijn weet ik helaas niet!”

Na ze vluchtig te hebben ingezien vroeg ik aan Rob of hij zo vriendelijk wilde zijn om nog eens snel te gaan kijken of de mevrouw met kind die ze hadden aangeboden er nog stonden. Na 5 minuten was hij alweer terug. "Sorry Sint, ze zijn al weg. Jammer."

Erg dankbaar voor de aangeboden foto’s ontdek ik op de binnenzijde van de envelop een naam: Joni. Zou dit de gulle geefster zijn geweest, wellicht? Ook zie ik een aantal foto’s met een klein blond meisje erop.. Zou ze dit zijn!?

Één foto spreekt voor mij boekdelen: de foto welke bij dit bericht staat. Daar steek ik de kaars aan als symbool voor al die kinderen die door ziekte of andere vervelende zaken dit heerlijke Sinterklaasfeest niet mee kunnen beleven. Met het licht van deze speciale Sinterklaaskaars, die overigens nu op mijn werkkamer staat, wil ik ieder jaar speciaal aan die kinderen denken!

Een traan biggelt over mijn gekrulde baard. Waarom zijn er kinderen die dit mooie feest moeten missen en waarom kan ik met al mijn middelen daar nu niets aan doen? “Maar lieve Sint”, spreekt Hoofdpiet me aan, "u gaat er dit jaar toch iets aan doen!? Op uw verzoek wordt dit jaar het 5-jarig bestaan van dit unieke logeeradres gevierd, door op 4 december heel veel kinderen die ziek zijn of een andere beperking hebben te ontvangen op uw kasteel!"

Lieve kinderen, tot morgen, overmorgen, over-overmorgen…

Jullie Sinterklaas.

O, en vergeet niet ook onze TweetPiet te volgen. Klik hier voor zijn speciale Twitterpagina.

De goede & heerlijke toon….noot…

Na alle misverstanden van gisteren bleek vanmorgen al snel dat het weer een fantastische dag in het kasteel zou gaan worden.

Eerlijk gezegd was het al een feest voor me om vanmorgen vroeg al pieten te horen zingen op de pietenzolder….wel een aantal dagen te vroeg maar toch klonk het al goed, “Sinterklaas is jarig zet je schoentje klaar……”

Nou en toen was ik nog niet in de pepernotenbakkerij geweest, na al die verbrande
pepernoten van gisteren was de stemming al héél vroeg “keigoed” !
(dat zeggen ze toch zo in brabant ?)

Met de juiste toon en de beste instelling waren de bakpieten al met man en macht
om 5 uur vanmorgen met bakken begonnen, ook hier kwamen de heerlijke geuren
en klanken me al op de gang tegemoet!

Ik kom de pepernotenbakkerij binnen stappen en direct zongen alle bakpieten in koor
Goedemorgen Sinterklaas…. Kom maar binnen zonder knecht…. Want we bakken nu weer alles recht…!
En het valt meteen op, dat als de stemming goed is de pepernoten werkelijk heerlijk smaken, maar ook het marsepein is dan veel smeuïger.

Kinderen wat ben ik toch trots op mijn pieten, ja zullen jullie nu wel denken gisteren was de toon van uw verhaaltje wel heel anders, maar dat ben ik inmiddels allang weer vergeten!

Ik ben nu eenmaal niet zo’n mopperaar daarbij zie ik bij alle kinderen en pieten veel liever alle goede kanten en gelukkig zijn die er meer dan slechte kanten.

Ohw… en de piet zonder naam is inmiddels echt de weg kwijt geraakt vandaag…
Hij wilde nu weer Piet-Piet genoemd worden, hij was namelijk navigatiseermachine vandaag en wilde alsmaar de weg wijzen…….hé, hé wat vermoeiend.

Tot morgen en de toon is weer gezet…sorry, de (peper)noten zijn weer gebakken

Sinterklaas en al zijn Pieten.

Kindje voor Postpiet?

Wat een dag vandaag ... 10.000 pepernoten verbakken, doordat de bakkerspieten
in slaap waren gevallen terwijl ze moesten wachten op de oven! Zo zwart als roet, open gescheurd maar prima bruikbaar als straatstenen, dat was het resultaat van de té lange baktijd in de oven.

Maar eerlijk is eerlijk: ze hebben in de loop van de dag met de hulp van alle bezoekers in het kasteel de schade alsnog ten goede gekeerd, waarvoor dank aan alle helpende handjes.

Op de Pietenzolder hebben ze de vergulde buitenkant van een van mijn lievelingsstaffen er ook afgepoetst. "Gewoon te hard gepoetst", zei de huismeesterpiet. Dus kunnen ze in de werkplaats weer in actie komen.
 
Tot overmaat van ramp is de lopende band in de pakjeskamer vandaag ook al 3 keer vastgelopen, dus heb ik maar zo’n 20 pieten extra ingezet vanavond!

En of je het gelooft of niet: in mijn werkkamer kukelde vandaag enkele grote mensen om die op de kussenpoefjes gingen zitten. Ze zeiden zich niet bezeerd te hebben maar moesten lachen 'als een piet met kiespijn'.

Aan het einde van de dag kwam alles toch nog geheel onverwachts helemaal goed ... op de trappen vond onze alerte postpiet een baby, die naar hij dacht daar te vondeling was gelegd. Er werd door fotopiet onmiddellijk een foto gemaakt van de vondeling tussen enkele pieten om die vervolgens af te drukken en door het kasteel te verspreiden.

De postpiet is daarna met de vondeling snel naar mijn werkkamer gegaan, waar vervolgens al vlug duidelijk werd dat de moeder van 'vondeling' Thijs, haar baby even onder de zorg van paardenpiet had gegeven! En paardenpiet had vannacht een koudje op de keel opgelopen waardoor hij niet kon praten, dus uitleggen aan postpiet was niet mogelijk.

Gelukkig ... Eind goed, al goed. Mams zet u vanavond een schoentje voor Thijs?

Sinterklaas

Beste Kinderen……

Na een redelijk rustige nacht, voor mijzelf, eigenlijk had ik niet genoeg gerust gisteren,  ben ik dus maar eerder terug gegaan naar het kasteel vannacht!

En ben ik maar weer achter de kompjoeter gedoken, die toetsen blijven echt een probleem voor mij maar met een beetje hulp van de juiste pieten krijg ik er vandaag wel weer een weblog bijdrage uit!

Vanmorgen samen met de huismeesterpiet maar eens "vroege"controle gedaan om te zien of alle pieten in een opgemaakt bedje lagen, nou en ik mag wel weer zeggen dat ik best trots ben op mijn pieten. Alle schoenen waren al gepoetst en 2 staffen van mij stonden zelfs al in de voorpoets klaar.

Met weer een dag voor de boeg waarop héél véél bezoekertjes het Kasteel komen bekijken ontvang ik in de loop van de ochtend de kinderen van ik dacht, Basisschool De Bongerd. Best wel lastig om al die scholen te kunnen onthouden van de hele dag.

Nou dat was weer eens heerlijk genieten van Ties en Wim. Zij zongen mij in harmonie een nog weinig gehoord liedje toe, "zachtjes gaan de paardenvoetjes" werkelijk letterlijk compleet van buiten.

Plotseling waait er een raam open en een complete stapel kadootjes valt her en der door de kamer waarop Kelly roept… "en strooit dan wat lekkers in een of andere schoen".. waarop ik onmiddellijk roep het is "hoek" ! Maar Kelly reageert direkt, "Sinterklaas het kan best zijn dat ze dan ook in je schoen vallen", waarna blijkt dat de Hoofdpiet er een paar schoenen had staan!

Elk moment gebeuren er weer andere dingen in het kasteel, maar ook daarbuiten en dat is nu wat me ze boeit aan mijn verblijf in Nederland

Liefs Sinterklaas.

Sint zoekt een naam voor de piet zonder naam

Zo lieve lezertjes ...

Een vrije dag, dus, is het me eindelijk gelukt om eens te gaan "webloggen"!

Ik heb nog wel wat moeite met de juiste toetsen, maar na enkele pepernoten én schuimpjes krijg ik nu toch wel de smaak te pakken.

Vandaag is het kasteel van Sinterklaas in Helmond dicht, maarrrr het is er wel druk. De pieten zijn na een erg druk weekend in het kasteel én op het dak, een beetje orde gaan scheppen in de chaos aan vertrapte pepernoten en zoekgeraakte kadootjes.

Ik zit heerlijk in alle rust jullie prachtige tekeningen te bekijken op mijn werkkamer, daar begin ik meestal mee, al die kleuren maken me zo blij. Wat zijn jullie tegenwoordig toch vindingrijk en creatief, zonder dat ik daarbij de humor uit het oog wil verliezen.

De laatst gehoorde grap wil ik de lezers van mijn (gast)weblog dan ook niet onthouden. Tim: "Sinterklaas het is groen en het plakt, ra,ra wat is dat?"  ... Mijn oplossing: 'Een spruitje van over de datum!" Tim: "Nee Sinterklaas helemaal fout. Het is ... Kermit de Stikker !!" Lachen toch, hé?

Ik maak me nog wel een beetje zorgen over het bedenken van een leuke naam voor de piet zonder naam, want dat is best wel moeilijk, we hebben er al zoveel gebruikt. Hoofdpiet, Slaappiet, Poetspiet, Wegwijspiet, Zeurpiet en Profpiet zijn er maar enkele. Nou en Zielepiet, Kanariepiet of Zeurpiet vindt ik niet echt leuke namen, wie weet schrijven jullie me nog leuke ideetjes!

Ik vindt het voor vandaag welletjes                                           (ohw…teveel op de spatiebalk gedrukt, hoe kan ik dat nu wijzigen?).
 
Dag tot morgen, dan zal ik weer een weblog verzorgen!

Sinterklaas.

Gastblogger week 48: Sinterklaas

De ene bloggende bisschop (Hurkmans) is nog maar net gestopt of een volgende maakt al weer zijn opwachting in het Gastblog: Sinterklaas. Speciaal voor het ED gaat hij deze week vanuit het Kasteel in Helmond bloggen over zijn persoonlijke ervaringen in en rond dit beroemde logeeradres.

Sint krijgt vanuit zijn Pietenleger hulp van de TweetPiet, die u via de (mobiele) internetdienst Twitter op de hoogte houdt van zijn avonturen in en rond het Kasteel van Sinterklaas.

 

Het publiek een leuke avond bezorgen

Zo… dit wordt mijn laatste bericht. Ik had gisteren mijn navigatiesysteem weer, spreekwoordelijk, aan de ‘praat’ gekregen. Ze wees me weer keurig de weg totdat ik vannacht om 01.20u in Megen na gedane arbeid in de auto stapte. Ze liet niets meer van zich horen, de tru… Achteraf nog geluk gehad dat het niet halverwege de avond gebeurde want ik had mijn tijd hard nodig om op tijd te zijn.

Oostrum was weer groot feest. Leunen was nu een stuk gezelliger. En toen nog naar Megen. Dit zou dus spannend gaan worden. Om 24.00u nog ‘de ton’ in. Toen ik daar aankwam bleek dat het programma uitgelopen was en ging ik uiteindelijk om 00.30u pas aan mijn klets beginnen. Ja tonpraten, is kletsen, slap zeveren, ouwehoeren, zaniken, de boel opnaaien. Heerlijk!

Rob Scheepers als Ben Vandaal was voor mij. Ik had Ben Vandaal al jaren niet meer gehoord en vond het leuk om hier weer een stuk van mee te krijgen. Ben Vandaal is een klassieker in de tonpraatwereld. De grote doorbraak voor Rob.

Mijn angst voor een dronken, rumoerig publiek was onterecht. Ze zijn nog allemaal wakker en hebben er enorm veel zin in. Voorafgaande in het gangpad beginnen ze met mij te praten over frietboer Bertje Plek. Twee jaar terug stond ik met deze buut hier in deze zaal en volgens de organisator hebben ze het daar nu nog over.

In de hoedanigheid van de plastisch chirurg Henk-Jan Botox (foto) bestijg ik het podium. Ze liggen aan mijn voeten. Iedere grap komt aan… ik voel dat ik groei en het beste gedeelte uit mijn buut moet nog komen. Daarover heb ik nu zelf al plezier. Laat ze hun zakdoek alvast maar pakken. Het publiek bescheurt het van het lachen en dat op dit tijdstip, onvoorstelbaar. Bij de meeste verenigingen is 23.30u echt de laatste tijd.

Ik heb al met al een bere-goeie avond gehad. Ik heb veel blije, lachende mensen in de ogen mogen kijken. En daar doe ik het voor. Het publiek een leuke avond bezorgen.

Overmorgen is het dinsdag. Ergens rond middernacht zal dan bekend worden gemaakt wie mijn concurrenten gaan worden tijdens de finale in januari. Ik hoorde vertellen dat de tweede avond van de voorronden een moeizame avond was. Dat gebeurd nu eenmaal wel eens. Tot dusver ligt het dan ook nog helemaal open wie er wel en wie er niet in de finale komen.

Het woord concurrenten moet je zeker niet te zwaar nemen. Tonpraters helpen elkaar graag met tips en geven graag adviezen. Een paar maanden geleden heb ik het initiatief genomen voor het Tonpraatcafé. Een plek waar tonpraters elkaar ontmoeten, ervaringen te delen en van elkaar te leren. Dit met als doel de tonpraatcultuur in stand te houden en tot een hoger peil te brengen.

Oude rot in het vak Jan Strik en Frans Bevers ondersteunen mij tijdens deze avond. We hebben iedere bijeenkomst een thema zoals bijvoorbeeld: tekst schrijven, presentatie. Het zijn leuke en leerzame avonden.

Dan ga ik maar eens afsluiten. Ik heb het heel leuk gevonden u een kijkje te geven in mijn leven als tonprater. Misschien wilt u nu zelf ook ‘de ton’ in. Al is dit niet voor iedereen weggelegd. Tonpraten is een gave. “Je heb het of je hebt het niet”.
Ik wil iedereen bedanken voor het lezen en ik hoop dat u veel plezier beleeft aan al die kletspraat. Voor de boodschap gaat u maar naar de supermarkt.

Houdoe!

Jarige Job nog niet zo leuk als Pier de Sopper

Ik zit momenteel te kloten met mijn navigatiesysteem. Iets is er niet goed, al van alles geprobeerd voor zover ik er verstand van heb. En dat is niet veel. Een tonprater zonder navigatiesysteem dat kan eigenlijk niet. Dat is mooi klote! Ik kan dat ding niet missen.

Vanavond is het druk, ik heb 4 optredens. Ik begin in Waalre… dan weer naar Oostrum en Leunen en vervolgens nog naar Megen. Daar moet ik om 24.00u nog de ton in. Dat is dan weer spannend. ’s Nachts om 12 uur: zijn ze nog wakker? Is het publiek nog aanspreekbaar? Liggen ze met een zatte kop op tafel. Dit houdt het leven wel spannend.

Gisterenavond heb ik dan eindelijk mijn nieuwe buut, de Jarige Job kunnen doen. Het ging niet slecht, maar het is zeker nog niet klaar. Ik krijg nu meer inzicht waaraan ik nog moet werken…. Hard werken. Het begin liep goed, ik zat er lekker in. De opkomst, mijn uitstraling werd al enorm om gelachen. Dus dat is alvast mooi meegenomen. Maar ja, na 30 seconden zul je toch iets moeten gaan zeggen, gaan doen. De eerste grappen gingen goed en dan een grap die het niet doet, shit! Die moet er dus uit, maar ik vond die zelf zo leuk! Ik ga er niet mee liggen hannesen… hij gaat eruit.

Vervolgens kabbelt het goed door met hier en daar een echte ‘schuddebuiker’. Dit is dus niet voldoende…Dat moet dus een stuk scherper worden. Er zit nog veel te veel ruis in mijn verhaal. De situaties zijn leuk maar de grappen moeten sneller komen en beter. Ondertussen dat ik mijn buut sta te brengen voel ik onzekerheid opkomen zetten. ‘Mijn andere buuts zijn veel beter’… ‘hoe krijg ik dit nog goed voor de finale van het BK Tonpraten 8 januari’.

Het einde is perfect! Het schilderij wat ik van tante Nel met mijn verjaardag heb gekregen slaat in als een bom. Gelukkig…Niets meer aan doen. Ik stop mijn spiekbriefje met steekwoorden weer in mijn zak en verlaat onder luid applaus het podium. Het publiek is schijnbaar tevreden, ikzelf nog niet.

Vervolgens naar Oostrum, Pier de Sopper (foto), het loopt als een trein.. de temperatuur in de zaal stijgt. Ondertussen denk ik zo nu en dan weer aan de Jarige Job. Hoe krijg ik het in godsnaam voor elkaar om de Jarige Job zo leuk te krijgen als het verhaal van Pier de Sopper? Mannen kunnen dus wel degelijk twee dingen tegelijkertijd doen.

Snel de auto in naar Leunen. Dit ligt 4 kilometer verderop dus daar ben ik zo. Ze staan al op mij te wachten. Pier de Sopper stapt met vol enthousiasme de ton in, smijt de uitschuifbare roller het publiek in. Een sublieme binnenkomer al zeg ik het zelf. Dit zet meteen een toon. Iedereen is wakker… er staat hier wat te gebeuren.

Maar het publiek in Leunen vind dit blijkbaar enigszins normaal. Ze reageren lauwtjes. Ik begin lekker te kletsen maar helaas is het vergeleken met Oostrum een koude douche. Leuk, maar niet een groot feest. Vanavond moet ik daar terug en ga ik ze pakken, wat er ook gebeurt!

En zo is het leven van een tonprater. En op…. En neer.

De ene zaal is de andere niet

Het is gisteren niet gelukt om mijn nieuwe buut, de Jarige Job, te spelen. De organisatie van de avond waar ik moest optreden wilde graag Bertje Plek zien. Van de ene kant jammer, maar van de andere kant: de zaal zat niet vol en dan weet je ook niet zeker of het een goeie graadmeter is voor een nieuwe buut.

Dus ik ben er niet rouwig om. Het wel heel gezellig, de gemiddelde leeftijd lag wat hoger en er was een zeer dankbaar publiek. Ze hebben zich slap gelachen met Bertje Plek.

Maar vanavond gaat het dan toch gebeuren, hopelijk. Ik speel vanavond in het parochiehuis in Bakel. Ik hoor daar goeie verhalen over. Een zeer enthousiast en dankbaar publiek.

De ene zaal is de andere niet. Soms kom je ergens terecht dat je denkt: ‘o jee, als dat maar goed gaat’. Ik was vorige week nog in een zaal waar veel jeugd binnen zat. Met de nadruk op ‘zat’. Jeugd en dronken en laat op de avond moeten optreden, begin er maar eens aan!

Nou ben ik wel wat gewend dus ik word daar niet meer zenuwachtig van, ik probeer er het beste van te maken. Ik vind het dan wel heel jammer voor het publiek dat juist komt voor ‘ons’ tonpraters. Het is natuurlijk heel storend om die tonprater zijn gekke verhaal te volgen als er mensen doorheen lullen. Ik denk dan bij me zelf: 'wat doe je hier eigenlijk? Ga naar huis, naar buiten, je hebt hier niets meer te zoeken'.

Cabaretiers in theaters hebben daar geen last van. Iedereen in het theater zit netjes, braaf achterover geleund te luisteren. Tonpraters komen in de meest idiote situaties terecht. Van zalen van 900 man tot kleine feestjes van 25 man. Soms zijn er luxe kleedkamers, maar vaak moet je je omkleden in een soort van proviandkast boven een kroeg. Via een steile trap kom je dan in dit hok terecht. En daar sta je dan tussen de blikken soep, kratten fris en staat er een mopemmer in de hoek. De wasmachine, droger en vuile was in de andere hoek.

Maar een lekker optreden is het belangrijkste. Waar maakt niet uit. Het publiek, de chemie, knallen! ‘Kei-moi!!’

Ik ga vanavond naar Oostrum en Leunen. Beide dorpen liggen in de buurt van Venray. Daar willen ze Pier de Sopper zien, dus: als Jarige job in Bakel naar Oostrum rijden, schildersoveral aan en dan gaat het van: “hoppe hoppe hoppe… vaalt hier wá te soppe”. Soms doe ik 3 verschillende creaties op een avond. Ik sta er zelf van versteld dat dat allemaal goed gaat. Het zijn 3totaal verschillende verhalen. Ik heb niet een bepaalde voorkeur voor creatie. Ik vind het juist leuk dat ik kan afwisselen.

Er moet chemie zijn

Het optreden woensdagavond ging goed, gelukkig. Het blijft toch iedere keer weer spannend. Ieder optreden is weer nieuw en moet je proberen het publiek te pakken. En heel soms… dan lukt dat gewoonweg niet. En waarom niet? Geen idee. Daar kom je soms niet achter.

Tussen de tonprater en publiek moet een bepaalde chemie ontstaan. En het liefst de eerste minuut. De eerste minuten zijn dan ook de belangrijkste bij het tonpraten. Als de grappen goed vallen, wil het publiek meer en nog meer. Dan ga je ook anders spelen en stijg je boven jezelf uit. Bij het publiek rollen de tranen over de wangen, de schaterlach blaast de pannen van het dak.

Maar dat lukt dus niet altijd. Ik zal ook nooit meer die eerste keer vergeten dat ik, vol vertrouwen in de ton stapte. Ik had er enorm veel zin, maar het publiek blijkbaar niet in mij. En dan duurt een kwartier lang. Ik stierf duizend doden. Het zweet liep over mijn rug. Ik voelde mijn hartslag in mijn keel. Ik ging sneller  praten omdat ik hoopte dat de volgende grap wel zou vallen en dat dan de stemming zou omslaan. Helaas, vanuit de zaal werd geroepen: ga maar naar huis! Houdoe! En vervolgens kreeg ik van de organisatie na afloop nog een bos bloemen die me nog de hele week herinnert aan dit ‘fantastische’ optreden.

Gisteravond wilde ik nog naar Valkenswaard gaan vanwege de tweede avond van de voorronden BK. Uiteindelijk niet gegaan daar het wat laat was geworden. Ik ben wel reuze benieuwd hoe het is verlopen. Er deden toch een aantal tonpraters mee die al eerder in de finale hebben gestaan dus dat zijn niet de minste. Vandaag zal ik daar nog wel iets van horen.

Het zijn voor mij weer drukke tijden. Vanavond heb ik twee optredens. Ik ga eerst naar de Hofzittingen in Veghel en vervolgens heb ik nog een klus in Helmond, een bedrijfsoptreden. Bij dit laatste optreden ga ik Bertje Plek van ‘Cafetaria dun Bitteren Bal’ (foto) uit de kast trekken.

Hiermee werd ik voor het eerst Brabants kampioen en is mijn naam in carnavals kringen in één klap bekend geworden. Dat is de grote zege van dit toernooi. Ik hoef niet te bellen, ze bellen mij. Dat is een enorme luxe, toch?

In Veghel wil ik met goedvinden van de organisatie mijn nieuwe buut brengen: de Jarige Job. Het probleem voor mij is vaak dat carnavalsverenigingen willen dat ik een buut speel die ze ergens gezien hebben of waarmee ik afgelopen jaar kampioen mee ben geworden. Derhalve kan ik dan niet aan mijn nieuwe creatie werken. En dat is wel nodig. Het liefst zou ik deze buut nog wel 25 keer willen doen voor de finale in januari. Maar dat gaat zeker niet lukken. Ik hoop 10 keer.
Nu ga ik mijn tekst oefenen zodat dat er lekker in zit.

Leve het Brabants dialect!

Zo het feest is begonnen! De eerste avond van de voorronden van het BK is een feit. Gisteravond stond bij de diverse tonpraters het zweet op het voorhoofd. Uiteindelijk beslist de jury of zij doorgaan en dat weten ze volgende week dinsdag pas. Bij een drietal tonpraters werd rijkelijk gelachen maar of dat voldoende is?? De jury kijkt ook naar andere aspecten dan dat er gelachen kan worden. En daar ben ik blij om. Persoonlijk vind ik dat een tonprater bij zijn creatie moet blijven. Ben je een visser, dan heb je het over het vissen. Dat je dan vertelt dat je uit een gezin komt van 12 personen vind ik niet interessant. Hoe die allemaal heten nog veel minder. Blijf bij je creatie, het liefste elke zin. Dat vind ik zelf het mooiste en dat in een aanstekelijk verhaal, overgoten met een met ieder zijn eigen dialect.

Voor mij is tonpraten meer dan alleen het publiek in een scheur laten liggen. Ik zal het maar eerlijk zeggen: ik ben gek op dialecten. Ik zie het ook als onze (tonproaters) taak om het dialect in stand te houden. Dialect zegt je waar je vandaan komt, waar je bent opgegroeid, het geeft kleur aan de samenleving. Ik vind dat heerlijk! Het is ook zo leuk om te doen. Woorden ‘die men niet meer zo vaak gebruikt’ in je tekst verwerken en dan zo plat als het maar kan eruit ‘knauwen’. Heerlijk!!!

Ik hoor wel eens verhalen van mensen die als kind thuis geen dialect mochten spreken en dan denk ik: sodemieter op! "Doar wor ik hillemol pissig van!"

Ben trots dat je een Brabander bent! Leve het Brabants dialect! Ik droom van de dag dat het lied ‘in Brabant brandt nog licht’ van Guus Meewis gezongen wordt door Gerard van Maasakkers. Dan rollen de tranen over mijn wangen. Dat raakt mij. Dan heeft Brabant een écht volkslied. Het gaat over Brabant en wordt gezongen op zijn Brabants.

Ik baal er van dat er bij Omroep Brabant de nieuwslezers, reporters, dj’s geen Brabants spreken. Je hebt niet het gevoel dat je naar een Brabantse omroep zit te kijken. Ik vind dit waardeloos. Bij Omroep Friesland wordt Fries gesproken, Super!

Er is in 2007 een boekje uitgebracht getiteld: Goed Gek. Geschreven door diverse Brabantse dialectschrijvers over de ‘Lof der Zotheid.’ Dit was in 2007 het thema van de boekenweek. Dit boekje moet bij iedere Brabander of iemand die wil inburgeren in Brabant op de boekenplank. Verplicht leesvoer….Helemaal geweldig!

Definitie van Brabant 2009 is: het zijn geen Belgen, geen Limburgers, geen Hollanders. Het hangt er tussen in. Hoera voor Brabant. Leve het dialect. Bij deze bedank ik iedereen die het Brabants dialect in stand houdt.

Nu ga ik me voorbereiden voor mijn optreden van vanavond. Ik mag een relatiebijeenkomst van een accountancykantoor uit Heeze opleuken. ‘Dè wordt kei moi, hartstikke gezellig, de boel lekker kloten, een feestje bouwen’. Ik heb er zin in.

Groeten, bedankt en houdoe!

Weer veel zin in Brabants Kampioenschap

Ik heb er weer ontzettend veel zin in: het Brabants Kampioenschap tonpraten in Valkenswaard. De spanning, de collegialiteit, de vriendschap, het dol-enthousiaste publiek - het is altijd een super weekend. De eerste avond de finale, gevolgd door een drietal gala-optredens die zeker zo leuk zijn, omdat de spanning er dan af is. De jury is verwisseld met een waanzinnig publiek. Je kunt gewoon je ding doen, zonder knipperende lampen die je zeggen dat je je verhaal moet afronden.

Het Brabants Kampioenschap, waar ik nu 3 jaar achtereen de hoofdprijs heb gewonnen, is het mooiste toernooi dat ik ken. Het is ook het enige democratisch kampioenschap dat ik ken. Dit in tegenstelling tot vele andere toernooien, waar tonpraters door een organisatie benaderd worden om te komen optreden.

Iedereen die denkt te kunnen tonpraten mag bij de BK tijdens de voorronde zijn kunstje laten zien voor een deskundige jury. Alleen de winnaar van vorig jaar is gewaarborgd van een plek in de finale. Dit jaar zijn er maar liefst 30 inschrijvers die deelnemen aan de voorronden. Een nieuw record. Uiteindelijk worden er 7 geselecteerd, plus de winnaar van vorig jaar.

En dan is er de loting, die de volgorde van optredens bepaalt. Elke plek is goed, behalve als je als eerste bent. Dan kun je het schudden. Bij mijn weten is nog nooit iemand kampioen geworden die als eerste moest beginnen. Je zit er ook niet op te wachten dat de tonprater vóór je de zaal helemaal plat speelt. De geschiedenis heeft bewezen dat je het dan verrekte moeilijk krijgt.

Als je dan op de finale weet te pieken en uiteindelijk 's nachts rond de klok van enen hoort dat je kampioen bent geworden, heb je geen idee wat dat met je doet. Het geeft een enorme kick, de adrenaline stijgt tot in de nok, je kunt ’s nachts niet in slaap komen en om 6 uur ben je al weer klaarwakker. Moet je het bed uit en naar buiten. En dat heb ik zo al 3 jaar op rij - ik ben kapot!

Behalve de juryprijs is er ook de publieksprijs. De juryprijs is vanzelfsprekend het mooist als je ook de publieksprijs hebt gewonnen. Anders sta je niet helmaal lekker op het podium. Bijzonder is ook op dat bij de galavoorstellingen publieksprijzen te winnen zijn. Dan komt het vaak voor dat een andere tonprater dan de officiële winnaar de ‘publiekslieveling’ is. Dat zegt veel over het niveau van de tonpraters. Dat is hoog en ligt ontzettend dicht bij elkaar. En dat is maar goed ook. Één winnaar kan de avond niet maken. Degene die het lef hebben om in ‘de ton’ te gaan staan zijn allemaal winnaars.

Even voorstellen

Wat leuk dat ik een week lang het Gastblog mag verzorgen. Eerst maar even voorstellen. Ik ben Berry Knapen, tonprater. Eigenlijk noem ik mezelf ‘absurdist’, daar ik niet alleen tonprater ben maar ook veel aan straattheater doe en ook voor bedrijven allerlei gekke dingen verzin.

Op een moment was ik aan het zoeken naar een naam die de hele lading dekt en warempel: de rode draad in al mijn verhaaltjes, typetjes en dingetjes is dat alles absurd is. Hupsakee, de absurdist was geboren. Om een beeld te krijgen van wat ik zo allemaal doe, kun je ook mijn gelijknamige website bekijken.

Deze week ga ik het vooral over het tonpraten hebben. De 11e van de 11e is geweest dus het feest is weer begonnen. Kletsen, ouwehoeren, gezellig heel de boel op z’n kop zetten. Ik heb er verschrikkelijk veel zin in.

Ik ben met een nieuwe buut bezig, als ‘de jarige job’. Dus ga ik dit seizoen ontieglijk vaak jarig zijn. Ook dat is één van de vele voordelen van het tonpraten. Het wordt een hartstikke leuk verhaal, denk en hoop ik. Dat zal toch wel?! Je gaat me toch niet vertellen dat ik al die vele uren voor niks die woorden heb zitten inkloppen? Wakker heb gelegen om iets leuks te verzinnen?

Het schrijven van een buut is, voor mij althans, een hele worsteling. De zomer gaat snel voorbij en na de Brabantse Dag begin ik. Zeg ik tegen mezelf… wat begin ik dan… waarover…. welke creatie… wat wil dat figuur gaan vertellen…hoe moet het verhaal gaan verlopen… het moet even leuk worden als vorige jaren.. shit ja… Eens ff kijken… verrek het is inmiddels al bijna oktober…

Begin november moet mijn buut zover klaar zijn dat ik ermee de boer op kan en dan moet het wel voor 80% klaar zijn. Wat lijkt me leuk: ambtenaar van de burgerlijke stand, hotelier of jarige job? Ik begin maar eens met de jarige job. Dus: associëren, brainstormen met mijn vriendin. Ik schrijf alles op; taart, vlaai, bier, cadeautjes, boodschappen halen, bezoek, ontbijt op bed, uhh.. slingers ophangen, surprise, enzovoort. Oké, dat heb ik. Nu nog een 50 goeie grappen en we zijn klaar.

Inmiddels heb ik al 2 keer mijn nieuwe verhaal gebracht en ben ik tevreden. Het is nog niet af maar het zal gaan groeien de komende weken en dat moet ook wel. 8 januari zijn de Brabantse Kampioenschappen Tonproaten en daar mag ik mijn titel verdedigen. En moet ik strak staan om te kunnen pieken. Deze week beginnen de voorrondes en kan ik gaan zien wat de concurrentie doet. Daar later deze week meer over.

Tour de Jakarta 2009

Goed geslapen en uitgerust zitten we op de zondagmorgen op het terrasje van het hotel. Heerlijk…een dagje vrij! In de middag gaan we een stukje wandelen in Jakarta. Niet te lang en niet te ver, want dat houden onze keel en oren niet. We zijn niet gewend aan de herrie en de lucht van het massale verkeer. Zeker de ‘ Dajaj’s’ (gemotoriseerde taxi-driewielers) verspreiden een grote hoeveelheid aan stinkende uitlaatgassen!

Toch wel weer heerlijk om terug te zijn in het hotel om te genieten van het uitzicht. We kijken naar de talloze wolkenkrabbers, die het centrum van Jakarta bepalen (foto). Onder ons liggen de talloze bouwsels van de ‘ armenwijken’, waar de mensen door de straatjes en steegjes krioelen.

De koffer met alle attributen en kostuums hebben we reeds klaar voor vertrek naar Bali. Nog even berichten met het thuisfront en we zijn bijna klaar voor vertrek.
‘s Avonds schrijf ik nog even de laatste mijmeringen voor het gastblog, wat ik met veel plezier heb mogen doen., en denk terug aan afgelopen periode.

Ik zit even buiten op het hotelterras en een vliegtuig vliegt over. Ik denk aan de vuilnisbelt, de workshops,en de voorstellingen.

Op het souterrain onder me gaat een deur open. Er is een fashion-show aan de gang en modieus geklede chique mensen komen naar buiten en gaan aan het uitgebreide buffet.

Ik denk terug aan ons ‘kris-kras-gecross’ door Jakarta en de plaatsjes erbij van wat we gezien hebben. ‘ C’ est la vie!’ en bestel een ‘ bintang’ (biertje)!

See you in Eindhoven!

'Fantastic, universal and amazing!'

Na een lange nachtrust staan we fit klaar om te vertrekken naar de Nederlandse Internationale School. De warmte valt als een deken over ons heen en we kronkelen via de smalle weg de heuvel op. We zijn benieuwd of het allemaal goed is gekomen met de techniek en het decor. Johannes, de Indonesische technicus, sms’t onderweg van wel.

We gaan de zaal in en jawel hoor, ziet er prima uit! Precies zoals we het in Eindhoven uitgedoktert en voorbereid hadden. Alleen hebben ze het middelsdte frame achter onze omkleedruimte gezet in plaats van ervoor. Wordt vriendelijk verhangen en het is klaar. Alles werkt! Even nog alles doornemen en we gaan naar buiten.

Een groep gesluierde vrouwen trekt voorbij en gaat een paar meter verder op een krukje zitten. Uit 2 boxen schalt geluid. Ze bidden en luisteren! In de theaterzaal komt zodadelijk het publiek binnen. Ze gaan zitten en kijken. De voorstelling gaat beginnen!

Zo’n 200 kinderen met ouders genieten van onze voorstelling, die wordt aangekondigd als ‘de première’. Mede dankzij onze invaltechnica Muriel verloopt het uitstekend en we ontvangen een hartelijk applaus, een cadeau en veel complimenten! ‘It’s fantastic, universal and amazing! You can also play that in Australia or Singapore…!’ ‘Yes, we can!’ Net als op de vuilnisbelt zijn er veel kinderen en mama’s die met ons op de foto willen.

Teruggekomen in het hotel kijken we elkaar aan. Wat een avontuur, een berg werk, indrukken en ervaringen de afgelopen paar dagen! Wauw… We hebben echter niet veel tijd, want we zijn uitgenodigd op een feestje in André Hazes-stijl bij de Nederlandse Vereniging in Jakarta. Toch maar even wat eten. Attention! Op 5 minuten lopen ligt een ‘Mac’. Hmm, smaakt goed!

We nemen ‘s avonds afscheid van de organisatie en ‘karaoken’ ‘Met bloed, zweet en tranen’! Vandaag is het zondag en we hebben zowaar een dag vrij om ons voor te bereiden op de trip naar Bali en de voorstellingen aldaar.

Met veel geduld komt het goed

Na de indrukwekkende ervaring van de vuilnisbelt worden we donderdagochtend alweer vroeg (08.00) opgehaald om de Nederlandse Internationale School te bezoeken, waar we workshops en voorstelling gaan geven. De NIS is dwars door Jakarta te bereiken via kronkelige wegen bergop, waar nog maar net 2 auto’s elkaar kunnen passeren. Bij elke bocht is het dan ook even toeteren en wachten of er geen tegenligger komt.

Langs de weg weer de ongelovelijke hoeveelheid aan kraampjes en stalletjes. Ook de kleurrijk beladen fietsen met van alles en nog wat erop en eraan maken indruk. Voedt in ieder geval onze theatrale activiteit. Het is heet en we worden verwelkomt door het personeel van de NIS. Raar om dan ineens je eigen affiche terug te zien, die overal is opgehangen, aan de andere kant van de wereld. Een paar weken geleden zat Annie hem nog te ontwerpen in de huiskamer in Eindhoven.

Die dag staan er 7 theaterworkshops voor de Nederlandse- en anderstalige (van Engelse tot Koreaanse) kinderen op het programma  Net zoals in Nederland zitten er zeer gemotiveerde tot minder gemotiveerde kinderen bij. Ook ‘stuiterballende’ kids…all over the world!

‘s Middags krijgen we tussendoor een traditionele Indonesische massage aangeboden. ‘Kei-lekker!’ 2 handen aan je voeten en 2 handen aan je hoofd, hebben het voordeel, dat je eigenlijk niet weet waar - je af en toe - pijnijke blokkeringen zitten.

‘s Avonds uit eten met enkele mensen van het organisatie-comité. Hardstikke gezellig en lekker, maar ‘s nachts komt de Formule 1 op visite (accuut noemen ze dat) en ik tel 3/4e van de nacht de tegels van het toilet. Het zijn er rond de 104!

Vrijdag in de vroegte naar de NIS! De regen heeft hier en daar wat gaten in het asfalt achtergelaten. Annie is gelukkig fit en ik voel me ronduit beroerd! De groepen maken tronen, de achterwand en de grote troon.
‘s Middags voel ik me wat beter en checken we de techniek etc. waar de voorstelling op zaterdag plaats gaat vinden. Tsja…en dat duurt  wel even. Kabeltje los, lampje kapot etc etc…, maar met veel geduld komt het goed!

De achterdoeken zullen op frames van 3x3 mtr. gespannen worden. Helaas staan de frames, die naar binnen moeten, nog buiten en ook in Indonesie zijn de deuren niet echt groter als elders. Dus…
Dan maar even op vrijdagmiddag het gastblog bijwerken. Helaas het is regentijd en binnen een paar minuten hoost het! Het kantoor van de school komt onder water te staan en de electriciteit valt uit!
We glibberen terug naar het hotel en vallen ontzettend moe al vroeg in slaap!

Zaterdagmiddag voorstelling!  

Door de chaos van de 'smoggy' stad Jakarta

Na een korte nachtrust, gelukkig zonder jetlag, Jakarta in daglicht tegemoet. Om 07.45 worden we opgehaald bij ons hotel en rijden we de ‘smoggy’ stad in. Wat een geregeld lijkend chaotisch gedoe! Onvoorstelbaar, hoe miljoenen mensen zich kris-kras van de ene naar de andere plek begeven. Het ziet zwart van het verkeer, maar ook grijs van de uitlaatdampen!

Op elk hoekje staat wel iemand met een fluitje het verkeer te regelen, al dan niet in officieel uniform. Het gebaart en fluit, zodat het verkeer zich vrij soepel verplaatst. Langs de wegen talloze bouwels van hout, golfplaten of bijeengeraapt blik of karton, waar je letterlijk alles kunt krijgen wat je maar wil. Van tweedehands autobanden tot noem maar op. Een kleurrijk geheel (zeker als je regelmatig rommelmarkten bezoekt).

Na 1,5 uur door Jakarta sjezen komen we steeds dichter bij de buitenwijken. Je ruikt bijna de armoede en de bouwsels gaan er nog krakkemikkiger uit zien. Tsja, en dan is daar zomaar de ingang van een van de grootste vuilnisbelten van Jakarta: Gantar Gebang.

We stoppen bij onze speelplek en stappen uit de auto met airco. O mijn god! Wat een hitte, modder en vooral stank! Op de vuilnisbelt zelf zitten de mensen gehurkt afval te sorteren. Op Gantar Gebang is een compleet dorp verrezen, waar het afval verwerkt, gesorteerd en weer verhandeld wordt. De mensen zijn er supervriendelijk.

Onze 2 voorstellingen verlopen uitstekend en worden met ongelooflijk veel waardering ontvangen. De kinderen – en moeders, de man werkt – verwelkomen ons en bedanken met een lied. We lopen in ons kostuum in de zinderende hitte van de en naar de andere speelplek. Het zweet gutst, gutst en gutst…en daarbij die doordringende stank en de vliegen. Veel drinken helpt ons er doorheen!

Een indrukwekkende ervaring, die moeilijk in woorden is uit te drukken, overvalt ons op de 11e van de 11e. Daarna weer crossend door Jakarta bij daglicht! Alaaf! 

Indrukwekkend

Alaaf! Het is de 11e van de 11e en ik ben terug bij mijn roots, waar ooit op die datum mijn interesse voor theatermaken is geboren. Destijds in Blerick. En nu schrijf ik vanuit Jakarta…Tsja, maak daar maar eens een mooi verhaal van!

Maandagmiddag naar het station gebracht. Afscheid genomen van onze kids en hop de trein in naar Schiphol. Mooi…de NS heeft ook muizen in dienst! Een Amerikaanse toerist, mogelijk op reis naar een ver en tropisch land, is doodsbang omdat in de trein van Eindhoven naar Amsterdam een klein veldmuisje door de coupé snorkelt. Kan goed zijn, dat hij neushoorns of olifanten gaat bezoeken, maar zijn benen hangen de gehele reis in de lucht. Waarschijnlijk bang voor het NS-muisje!

Inchecken en het vliegtuig in. Gespannen zijn we wel; wat staat ons te wachten? Achter mijn stoel ‘52 D Economy-Class’ murmelt een naar alcohol ruikende Engelsman. Uit zijn ‘bubbeldiebubbeldieba…-geklets’ maak ik op dat hij vraagt waar we vandaan komen. Eindhovenuuuhhh!!! Op de volgende ‘bubbeldiebubbeldieba…vraag’ kan ik antwoorden, dat she my wife is! ’s Nachts in het vliegtuig - kan niet slapen - zie ik op het scherm, dat we hoog genoeg over Afghanistan vliegen. Muziek van ‘Knocking on heaven’s door’ in mijn oren!

Tijdens een de korte stop in Kuala Lumpur – het plenst - kijken Annie en ik elkaar aan en denken ‘jeetje’; waar zijn we toch helemaal aan begonnen? Zo zit je ineens aan de andere kant van de wereld! Meer dan 10.000 km. van huis…

Het landschap – zeer indrukwekkend – verdwijnt bij het opstijgen en we zoeven de wolken in. Op weg naar Jakarta! Het is donker en we worden opgehaald door Pak (naam van onze chauffeur). Vanaf het vliegveld naar het hotel…het duizelt. Jakarta in het donker is zeer, maar dan ook zeer indrukwekkend. Zeker als je daar in het donker aankomt en er ruim een uur kris-kras – verkeersborden, motoren en auto’s vliegen je om de oren -  er doorheen rijdt.

We worden hartelijk verwelkomd door Murielle en Sonja, drinken nog even wat en bereiden ons voor op de volgende stap; Jakarta bij daglicht en onze eerste voorstellingen aldaar op een van de grootste vuilnisbelten van Jakarta; Bantar Gebang!

Omgerekend in Nederlandse tijd hebben we daar inmiddels om 03.00 u. ’s nachts gespeeld en hebben we Jakarta voor de eerste keer bij daglicht gezien! Absoluut indrukwekkend en geraakt in ons hart, maar teveel om er op dit moment – 6 uur na onze eerste presentaties – al een ‘schrijfsel’ over te publiceren!

Een hoop geregel. Maar we zijn er nu klaar voor.

In de jaren dat we theatervoorstellingen in binnen- en buitenland spelen, hebben we een uitgebreid netwerk van speelplekken en podia opgebouwd. Deze contactadressen, mits we er voldoende tijd voor hebben en iets nieuws te melden hebben, houden we dan ook regelmatig op de hoogte van ons wel en wee. Nieuwe producties worden dan ook direct in de publiciteit gebracht. Het is daarmee dan ook de bedoeling, dat er geregeld een boterhammetje op ons bordje moet komen te liggen.

Zo stuurden we in mei maar weer eens een mailtje met de mededeling dat er een nieuwe productie aan zat te komen. Tevens daarbij de vermelding dat ik dit seizoen 30 jaar jeugdthearmaker ben. (Af en toe denk ik daarbij wel eens: ‘had ik maar een vak geleerd!’).

We kregen al snel antwoord vanuit Indonesië; of we eventueel interesse hadden om daar op te komen treden. Tsja, dat leek ons wel wat! Mooi buitenkansje en je ziet nog wat van de wereld en andere culturen.

Tussen de verschillende verhuizingen door, onder andere die van actrice Annie Crépin naar Nederland, hielden we bijna dagelijks contact met de organisatie in Indonesië. In de tussentijd werd een nieuwe voorstelling opgezet, ‘De Troon van de Koningin’, alsook de voorbereidingen voor onze buitenlandse trip.
Een hoop geregel: decor, techniek, workshops, kostuums. Maar we zijn er nu klaar voor.

Over een paar uurtjes zitten we in het vliegtuig. In ons achterhoofd zit het ‘werktijdschema’ er helemaal in. Dinsdagavond aankomen en op de dag dat officieel ‘carnaval’ (11/11) – begint, staan we vanaf woensdagochtend om 9 uur op een van de grootste vuilnisbelten van Jakarta voorstellingen te spelen. Pffff...spannend! Daarna volgen de workshops, decorbouw, voorstellingen en vliegen we door naar Bali om ook daar voorstellingen te spelen (o.a. voor projecten die zijn opgezet en ondersteund worden vanuit Nederland).

Al met al zal het een hele belevenis worden. We gaan er vanuit dat we met een behoorlijke ervaring, rijker en gezond en wel terugkeren in Eindhoven!

Nieuwe gastblogger: Mario van Erp

De gastblogger van week 46 heet Mario van Erp. De Eindhovense theatermaker van stichting Josefien reist die week naar Indonesië, om er op te treden voor (kansarme) kinderen met zijn voorstelling 'De Troon van de Koningin'.

Van Erp blogt voor het ED over zijn reis naar Azië en over zijn belevenissen rond de optredens.

>> Naar de website van Josefien.

Video: Glow in voorbereiding

Curator Tom Groll is druk bezig met de voorbereiding voor lichtkunstfestival Glow van 6 tot 15 november in Eindhoven.

 

Weer een hectische dag

Na een late test bij Mariënhage, tot 1.30 uur, was het na een korte nacht weer vroeg dag, om 6.00 uur. Het moment van ontspanning bij het uitlaten van de hond. Altijd weer een rustig moment. Even geen telefoon en geen mensen die je storen. Alleen met de hond in alweer een heldere nacht.

Aangekomen bij de locatie waar we verzamelen en koffie drinken, was het nog lekker rustig. Er was nog even een kort overleg over wie waar ging starten en over de verdeling voor de dag. De kunstenaars die vandaag komen, komen allemaal later in de middag dus vooral even de kunstenaars af die er al zijn.

Dan komt het bericht van een locatie bij het Hooghuis, dat een locatie moet verplaatsen. De technische jongens hebben er al 2 dagen aan lopen sleutelen en het kan dus zo goed als opnieuw beginnen. Vooral even moed inspreken om door te gaan.

Vervolgens een gesprek met een journalist van het ED, terwijl we op hete kolen zitten. Als je dan eenmaal in een goed gesprek zit, kun je ook de rust weer even terug vinden. Dan kun je je ook weer goed opladen voor het volgende.

Ondertussen komt een technicus uit Duitsland met zijn materialen maar weg. Uiteindelijk had-ie een andere straat ingevoerd op zijn computer-uitdraai. Hij blijkt aan de andere kant van de stad te zijn. Dit is voor het project in de parkeergarage onder het TD-gebouw. Inmiddels is de kunstenares ook aangekomen. Ze ziet nu het gebouw voor de tweede keer en begint haar ideeën direct te veranderen. Even goed overleggen wat ze gaat doen.

Ook het stroomplan wordt daarom weer anders dus de elektrajongens moeten weer opnieuw aan de gang om de wijzigingen door te voeren. Vervolgens begint het zo hard te regenen; dat kunnen we al helemaal niet gebruiken! Nu moet ik gauw een rondje maken om iedereen een hart onder de riem te steken. Woensdag moet er nog ontzettend veel gebeuren.

Tom Groll

>> Lees op Glow een uitgebreide productie over het festival, inclusief een interview met Tom Groll

Spannende start

Zoals iedere dag start ik de dag met een lange wandeling met de hond. Het is nu 6 uur en het is een prachtig heldere hemel en het is volle maan. Ik loop met m’n hond Luna, wat nu ook toepasselijk is, in de buurt van het prehistorisch dorp en de reflectie van de maan op het water met het prehistorisch dorp in het donker ie ronduit geweldig. Dit kun je absoluut niet met kunstlicht bereiken.

Het is 8 uur en we hebben eerst een bespreking met het technische team. Ik kreeg het grootste horrorgevoel toen duidelijk werd dat een zending van materialen van de kunstenares Marie Sester vast stond bij de douane van Schiphol.
Er was dus al vanaf 7.30 uur contact met de transporteur die natuurlijk ook al druk bezig waren om de materialen los te krijgen. Inmiddels al anderhalve week! De transporteur belde dat het gelukt was en dat de zending met een speciale koerier met de grootste spoed naar Eindhoven onderweg was. Helaas gebeurde bij Vught nog het tragische ongeluk waardoor vervolgens de weg was afgesloten waardoor er immense files ontstonden. De kunstenaars en het technische team stonden vanaf 8.30 uur paraat. Uiteindelijk kwamen ze dan rond 14 uur aan en konden ze aan de gang.

Ondertussen waren we bezig om een zeer speciale lamp een ARI Schijnwerper op te halen in Duitsland. Omdat we daar nog nooit iets hadden gehuurd moest er eerst een bedrag worden overgemaakt. Nu gaat dat vanuit Nederland niet zo snel naar Duitsland. Van de transfer een uitdraai gemaakt en gefaxt zodat de chauffeur de lamp mee kon nemen.
Maar de Duitse punktligkeit speelde parten en ze konden de fax niet lezen. Daarna een scan gemaakt en weer gemaild. Normaal wordt je hier al boos van maar de onredelijkheid van dit bedrijf kun je dan niet echt gebruiken.

Daarna een vergadering met een kunstenaar waar de details nogmaals moesten worden bijgesteld door de omgeving in combinatie met het materiaal van dit werk.
Ondertussen waren er ook projecten die bijna vanzelf gaan en een daarvan was van de kunstenaar Max Suedhus uit Duitsland die ondersteund door Russische studenten veel verder was dan verwacht. Dat doet een mens weer even goed.

Inmiddels komen er positieve berichten van Artificiel, in het Designhuis, en het station.

Kortom een spannende start en positiever einde van de dag en het gevoel dat je vooral de hele dag aan het telefoneren bent. 2 keer m’n telefoon moeten opladen. Nog een test met Rebecca Belmore die net is aangekomen. Morgen gaan we weer verder met de kunstenaars die dan komen.

Tom Groll

Gastblog week 45: Tom Groll (Glow)

Vanaf maandag 2 november staat weer een verse nieuwspersoon centraal in het ED Gastblog. Ditmaal is dat de Duitser Tom Groll, curator van het lichtkunstfestival Glow, dat 6 november van start gaat in Eindhoven. De bijdragen van Groll zullen worden vertaald door City Dynamiek, organisator van Glow.

>> Naar het dossier Glow