Gastblog

Thuis wacht enorme uitdaging

De trein, de bussen en de vliegtuigen met pelgrims zijn huiswaarts gekeerd. Blijf zelf nog tot en met zaterdag in Rome. Het dringt nog niet helemaal tot me door dat het 5-jarig evangelisatieprogramma, waarmee we als bisdom in 2004 zijn gestart, ten einde loopt met deze reis.

Het was een intensieve week met veel vieringen, ontelbare ontmoetingen, een onverwachte valpartij en prachtig gezang door de Schola Cantorum. Het heeft me goed gedaan, ook al voel ik de vermoeidheid.

Het bisdomjubileum is voor mijn gevoel begonnen in het jaar 2000 met het Heilig Jaar, dat ook hier in Rome uitbundig is gevierd. Het Mariajaar in 2003 was in ons bisdom een hoogtepunt. Ook al zitten de kerken op zondag niet meer vol, Maria blijft mensen trekken.

Thuis wacht een enorme uitdaging. In april zijn we begonnen met de vorming van 57 nieuwe parochies, een proces dat in 2020 afgerond moet zijn. Wanneer ik straks weer zit te vergaderen, zal ik met een goed gevoel terugdenken aan Rome, waar de Wereldkerk heel zichtbaar is door de mensen uit al die landen, die hetzelfde geloof delen en naar de paus komen.

Ook al is er een zichtbare afname van het aantal gelovigen en priesters in West Europa, ik geloof er heilig in dat God in mensen aan het werk is. De afgelopen dagen merkte ik dat in tal van persoonlijke ontmoetingen. “Bisschop deze reis heeft me goed gedaan,” zeiden veel mensen tegen me. Daar kun je als bisschop de nodige tijd op teren.

Graag wil ik iedereen bedanken die de Romereis via deze weblog heeft gevolgd. Ik ben niet iemand die een dagboek bijhoudt, maar alles moet de eerste keer zijn. Het was leuk om te doen en volgens mij ook zinvol.

Werk tijdens bedevaart gaat gewoon door

Gistermiddag uitgegleden in de kerk van Sint Paulus buiten de muren en daarbij een botje gebroken in mijn linkerhand en een flinke bloedneus gehad. In het ziekenhuis gips eromheen gekregen. Afgezien van het ongemak, levert het gelukkig geen grote moeilijkheden op.

Vanochtend enkele afspraken bij het Vaticaan, het werk gaat tijdens de bedevaart gewoon door. ’s Middags een lunch met de bisdommedewerkers bij zusters uit de hele wereld in het centrum van Rome die daar een restaurant hebben. Ze zien het als hun roeping om midden in de drukke stad mensen een spirituele plek te bieden door eten te serveren.

Na het middageten een radio interview met Omroep Brabant over mijn valpartij. Mooi medium radio, je kunt heel actueel zijn, net zoals internet. Vanmiddag hebben de 1.000 pelgrims in groepen een bezinnende wandeling gemaakt door Rome. Ze hebben daarbij de martelaren herdacht die in de eerste eeuwen van het christendom hun geloof moesten bekopen met hun leven. Tegenwoordig worden we niet meer letterlijk voor de leeuwen gegooid, maar in figuurlijk zin misschien wel. Christen zijn in Brabant is niet meer vanzelfsprekend voor iedereen en stuit vaak op kritiek en onbegrip.

In de Sint Jan van Lateranen de slotviering gehad. Het is de oudste kerk van Rome en daarmee de moeder aller kerken op de wereld. Afsluitend nog een diner met burgemeester Rombouts van Den Bosch en zijn vrouw die speciaal naar Rome zijn gekomen. Ook mevrouw Van Ardenne, permanent vertegenwoordiger van de FAO in Rome was erbij, evenals de nuntius uit Den Haag en de oud nuntius. Morgen vertrekken de pelgrims naar huis per trein, bus of vliegtuig. Wat gaat zo’n week snel.

Audiëntie bij de paus

De audiëntie bij de paus was echt het hoogtepunt van onze reis naar Rome. Meer dan 1000 pelgrims uit het bisdom, met oranje rugzakken om en witte sjaaltjes, die de lucht ingingen met veel gejuich toen de paus onze mensen begroette. Voor mij was het een bevestiging van het geloof, wanneer je zoveel mensen bij elkaar ziet die enthousiast zijn. Leuk was het moment waarop de paus ons in het Nederlands toesprak: “Jullie moeten vasthouden aan het geloof in Christus en met moed getuigen van het Evangelie.”

De avond ervoor had de paus nog iemand bij zich geroepen om het Nederlands goed uit te spreken. Als bisschop mag je dicht bij de paus zitten en hem ook de hand schudden. Hij bleek goed geïnformeerd over ons 450-jarig jubileum, toen ik hem het eerste exemplaar van een boek daarover aanbood. Hij zegende ook de jubileumrozenkrans die alle pelgrims mee naar huis krijgen.

Voor Omroep Brabant gaf ik na afloop een interview en ik sprak met 3 journalisten die de hele week meegaan voor het Eindhovens Dagblad, het Brabants Dagblad en de Gelderlander. Door de media kunnen de mensen thuis de bedevaart ook meemaken. Ik hoop dan ook dat veel mensen deze blog op internet lezen.

'Ga op missie in uw eigen omgeving'

Na de grote eucharistieviering in de Sint Pieter gisteren, vandaag de mis gevierd in de Santa Maria dell’ Anima. Gewoon met volkszang zonder orgelmuziek, maar daarom niet minder mooi.

'Ga op missie in uw eigen omgeving, op de plaats waar u woont en werkt', was kort samengevat mijn preek. We hoeven daarvoor niet naar het buitenland, zoals de vele missionarissen vroeger deden.

In de Anima kerk liggen 2 Nederlanders begraven: paus Adrianus VI en de uit Mierlo afkomstige kardinaal van Enckenvoirt. Ze waren vrienden van elkaar. Paus Adrianus VI was slechts 1 jaar en 2 weken paus, hij stierf door ziekte. Zijn keuze was sterk politiek bepaald. Hij stond bekend als sober in een tijd dat de Kerk nogal hechtte aan uiterlijkheden. Persoonlijk spreekt me dat wel aan, hij had wel wat langer paus mogen zijn.

Na afloop gingen veel Brabantse pelgrims trots bij de graftombe en de kapel ter ere van Van Enckenvoirt op de foto.

In de namiddag een vesperviering in de Santa Maria Maggiore, de grote Mariabasiliek in Rome. De Schola Cantorum zong 'Ecce Mater Tua', zie daar uw moeder, prachtig, het gaf me een warm gevoel alsof ik in de Sint Jan in Den Bosch stond. Maria doet wat met je, en niet alleen met mij, dat kon je aan de gezichten van de mensen aflezen.

’s Avonds een diner op uitnodiging van de Nederlandse ambassadeur van de Heilige Stoel in Rome, Henriette barones van Lynden-Leijten en haar man. Enige tijd geleden bood ze haar geloofsbrieven aan bij de paus en was ze zo sympathiek om ook de bisdombedevaart aan te kondigen. Fijn om te ervaren dat de Nederlandse regering op deze manier ons 450 jubileum meeviert.

DDW 2009: grootstedelijke vibe in Eindhoven

Maandag 19.00 uur. De kas is leeg, de Nieuwe Emmasingel zo goed als opgeruimd. Ik schat dat we zelf zeker 8.000 bezoekers hadden. Bijna twee keer zo veel als vorig jaar op het Catharinaplein.

Ook andere deelnemers melden dat DDW 2009 bijzonder geslaagd was, met meer nuttige bezoekers dan ooit, zowel (inter)nationaal als uit Eindhoven zelf. We spraken een internationaal vooraanstaande scout die drie dagen voor zijn programma uittrok. Dat is best uniek. Ik vind overigens dat negen dagen een mooie spanningsboog geeft. Precies lang genoeg om up en running te blijven.

Klein minpuntje was het prinsjes en prinsesjes gedrag van sommige designers, meer dan voorgaande jaren. Gelukkig zijn ze in de minderheid en overheerst het gevoel er sámen de schouders onder te
zetten: om de toegevoegde waarde van design(ers) onder de aandacht te brengen en samen met andere ontwerpers Eindhoven op de internationale Designkaart te zetten. DDW geeft een lekkere boost aan de designers, maakindustrie en eventproducers. Ik hoor zelfs dat een groot nieuw bedrijf zich in Eindhoven wil vestigen na een bezoek aan Joost en Kiki. Mooie resultaten.

'Alsof je in je eigen stad op vakantie bent.' aldus een van onze gasten. Er hing een grootstedelijke vibe in Eindhoven. Wat mij betreft mag dat veel vaker zo zijn. Eat Drink Design @ DDW 2009 was mooi en lekker, met veel bijzondere mensen en inspirerend design. Het schrijven van deze blog was een spannende, eervolle ervaring. Ik hoop dat u net zo van DDW heeft genoten als ik.

'Waarom draagt u zo'n klein paars mutsje?'

Vandaag eucharistie gevierd in de Sint Pieter op het graf van de apostel Petrus, de eerste paus. Voor de Schola Cantorum uit Den Bosch een hoogtepunt om de Sint Jansmis van Maurice Pirenne te zingen. De overleden priester en kerkmusicus heeft de mis vanuit de hemel bijgewoond, die gedachte ontroerde me.

Aan de pelgrims een boodschap meegegeven: wie zegt gij dat Ik ben. Het zijn woorden die Jezus sprak tot Petrus. Ik heb de hoop uitgesproken dat de mensen van ons bisdom die nu in Rome zijn zich de komende week over deze woorden mogen verwonderen en er met elkaar over praten. Want ook bij katholieken van huis uit kan het geloof wegzakken en vraagt het voortdurend om vernieuwing.

’s Middags met 65 jongeren naar San Lorenzo geweest. Het is de plaats waar paus Johannes Paulus II met de Wereldjongerendagen is begonnen. Het is ook de thuisbasis van het jongerenkruis dat overal op die Wereldjongerendagen meeging. In 1989 nam ik voor het eerst zelf deel aan de WJD in Santiago de Compostella. Ik hoorde dat veel jongeren in 2011 naar de WJD in Madrid gaan.

Daarna naar het gezinsprogramma met ruim 50 kinderen, die de hele middag in het Colosseum waren geweest. Het sterkt me in de overtuiging dat het gezin de plaats is waar het geloof wordt geleerd. Gezinnen zijn onze huiskerken. In die zin zijn er veel meer kerkgebouwen dan die van steen met een toren. Leuk zijn altijd de vragen van kinderen over mij als bisschop: waarom draagt u tijdens de mis, zoals vanochtend, zo’n klein paars mutsje?

Als bisschop kom ik thuis in Rome

Zaterdagmiddag de pelgrims uitgezwaaid die met de trein naar Rome zijn vertrokken. Indrukwekkend om honderden mensen vanaf station den bosch op weg te zien gaan naar de eeuwige stad. De schola cantorum zong op het perron een afscheidslied. Ik gaf via de intercom van de trein de pelgrimszegen.

In 1973 reisde ik voor het eerst naar Rome per trein. De stad maakte veel indruk op me, dat is nu na vele bezoeken nog zo. Rome is het hart van de katholieke kerk, waar ik als bisschop thuis kom.

Zondagochtend de mis nog gevierd in Tilburg in de kerk waar Peerke Donders 200 jaar geleden is gedoopt. Peerke vind ik voor ons bisdom belangrijk genoeg om de Romereis een dag later te  beginnen. Hij ging naar suriname en gaf zijn leven voor de melaatsen. Ik hoop dat hij de komende week voor de duizend romepelgrims een inspiratie is.

Dat iedereen mag groeien in geloof en zich cultureel mag laven aan Rome. Maandag de mis in de Sint Pieter. Met misdienaars uit Asten gaat dat helemaal lukken.

Bisschop Antoon Hurkmans

Vanaf zondag blogt Bisschop Antoon Hurkmans een week lang over de Romereis.

10 dagen achter elkaar 20 uur per dag op de been

Zondag 17:00 uur. Gisteren de 'onder ons' avond, vooruitlopend op de creatieve sociëteit  die we gaan opzetten (we zijn een internationaal podium voor de creatieve industrie in Designstad Eindhoven aan het ontwikkelen).

Als hoofdgerecht had Edwin Schotse watersnip op het menu, zeldzaam en al jarenlang beschermd in Nederland. Een prikkelende delicatesse, met een volle verfijnde wildsmaak waarin je zijn biotoop goed proeft. In de filets zelfs nog meer dan de hersenen. Gasten voelden zich uitgedaagd: 'het doet wat met je, om zoiets te eten'. 
Paste mooi bij de onthoofde kolibrie met felgekleurde kraaltjes van de Idiots.

Ik hoor dat ook het eindfeest in het Dialogues House geslaagd was. 
Lekker nakletsen, voetjes van de vloer. En daarna door naar de andere feesten.

Vandaag ben ik op de Nieuwe Emmasingel gebleven om van de sfeer en het werk in onze eigen expo te genieten en nog wat foto's maken voordat het allemaal weer is opgeruimd. Het blijft lekker druk. De hele tafel zit vol en de expositie wordt goed bekeken. Ik schat zo'n 750 bezoekers vandaag, nog steeds van heinde en verre. Het lijken wat meer dagjesmensen dan vakpubliek, maar schijn kan bedriegen. Een discussie over design aan tafel. Alles is ontworpen, maar is wat bij de grootgrutter te koop is ook design?

De laatste dag DDW is altijd een beetje dubbel. 10 dagen achter elkaar 20 uur per dag op de been is zwaar, maar zeer de moeite waard! 
Inspirerend. Jammer en fijn dus, dat het er bijna op zit.

Klein rondje DDW

Zaterdag 17:00 uur. Gisterenavond hele diverse gasten aan tafel: van familie en vrienden tot industriëlen, zakenrelaties, vaste gasten en designers. Die combinatie werkt erg goed. Tussen de gangen door werd er lekker los gemingeld waardoor het lukte om netwerken aan elkaar te knopen. Zo gebruikte de directeur van een Amerikaans label ons als thuisbasis. Iedere keer als hij binnenkwam was er weer iemand om te introduceren. De theeglazen van Sander Lucas (nieuw glas met een tweedehands oortje) werden direct door hem opgepikt. Zou mooi zijn als het lukt om ze in Amerika op de markt te brengen.

Vanmiddag een uurtje tijd om wat te bekijken, bijvoorbeeld de Dutch
Invertuals: een groep designers die zich presenteren aan de Fuutlaan. 
De vertaling van de promotiefoto's (silhouetten van designers met nieuw werk, verstopt onder doeken) naar draadtenten is mooi gevonden door Daphna Isaacs en Laurens Manders. Goed nieuw werk. Een aanrader.

Op de Kanaalstraat, in de voormalige Drama Academie, was ik onder de indruk van de presentatie van Jo Meesters (zie foto) met monumentale pulpmeubels in een serene, theatrale setting. Alsof je de foto binnenloopt en er elk moment een filmopname kan starten. Maar wat een werk om te maken. Daar gaan heel wat oude ED's in. De grote lamp meteen maar besproken voor onze expositie tijdens Glow.

Het valt me op dat de jonge garde veel zelf produceert. Mits de authenticiteit behouden blijft zou een professionaliseringsslag het werk hier en daar zeker ten goede komen. Ieder zijn eigen specialisme.

Brabantstad

Vrijdag 18:30 uur. Vanmiddag de netwerkborrel van Brabantstad: een samenwerkingsverband tussen de Provincie en de Brabantse steden Breda, Eindhoven, ‘s-Hertogenbosch, Helmond en Tilburg om de prestigieuze titel Culturele Hoofdstad 2018 binnen te halen. Anderen die meedingen zijn bijvoorbeeld Den Haag, Utrecht en Maastricht. Met name Utrecht lijkt mij een sterke concurrent.

Het publiek had weinig aandacht voor de campagnepresentatie, wilde liever netwerken. Het thema van de hink-stap-sprong naar Brabantstad Culturele Hoofdstad 2018 is ‘aan tafel’. Dat sluit mooi aan bij het Eat Drink Design concept. Ik ben benieuwd of het lukt de Brabantse kwaliteit te mobiliseren/profileren, zonder koffietafelgevoel. Wij gaan er in ieder geval voor!

In een eerdere bijeenkomst presenteerde Brabantstad zich als voedingsbodem van (inter)nationaal cultureel talent. Dat bewezen gisteren ook een aantal van onze gasten: culturele spelers uit de Randstad, geboren in Brabant, die een dag eerder naar Eindhoven zijn gekomen om bij ons van het Dutch Design Diner te genieten. Het is weer erg laat geworden ;-)

Ondertussen probeer ik nog steeds een gaatje te vinden om zelf wat meer van DDW te zien. Vandaag door de Graduation Galleries en de expo van Brainport gevlogen, maar dat lukte alleen omdat ik het werk al eerder had gezien. Mooie presentaties. Nog op mijn verlanglijstje: Het Designhuis, De Design Awards, Joine, Dutch Invertuals (goed nieuw magazine trouwens, van Edhv), Getting Lost, Kaleidow-5, Instant Nature, Chaos/Order, Casa Vertigo, Ceramics & Architecture, de Grid Loertour, Social Urban Space, te veel kortom. Keuzes, keuzes, keuzes.

Designstad mag veel zichtbaarder worden

Donderdag 18.00 uur. Nú komt even alles tegelijk. Vanochtend persaanvragen, daarna het symposium Openbare Ruimte en Design in het Stadhuis en ik hoor zojuist dat we ook tijdens Glow iets gaan doen, dus moeten we binnen een dag veel regelen. Hectisch!

Het symposium vanmiddag was inspirerend. Altijd leuk om – in plaats van affe projecten en producten – ook de plannen van collega's te zien. Zoals het tunnelproject van Lianne van Genugten, Joris Visser en Jord Beets: om mensen zich veiliger te laten voelen bedachten zij verkeersborden boven de ingang met een tunnelnaam (minder anoniem), een korte context en pictogrammen met het gemiddeld aantal brommers, fietsers, voetgangers, hondjes en kinderwagens (je bent niet alleen).

Een paar conclusies: dat het bijdraagt aan de kwaliteit om creatieven al in een pril stadium (visievorming) bij plannen te betrekken. Designers, maar zeker ook kunstenaars, filosofen etc. Dat wat anderen 'out of de box denken' (hele hippe term) noemen, voor designers de gewoonste zaak van de wereld kan zijn. Je doet onderzoek, maakt een analyse en verzint oplossingen. Praktisch en als het aan mij ligt ook esthetisch. Dat oplossingen niet altijd één op één uitgevoerd hoeven worden maar ook tot nieuwe ideeën kunnen leiden, zoals de walkietalkie naar een plein in Barcelona tot gratis Wifi op het Lichtplein (is er al tijdens DDW!).

Lef tonen, grote gebaren maken, tijdelijke naast lange termijn oplossingen, tactiele naast technische, aandacht voor beleving, keuzes maken en die vervolgens ook communiceren. Designstad Eindhoven mag veel meer zichtbaar worden. Ook in publieke ruimte.

Annemoon Geurts

Eindhoven moet kwaliteit koesteren

Woensdag 18.30. Gisteravond uiteindelijk alleen de overzichtstentoonstelling 'Glamour en Dust' van Kiki en Joost gezien, ook met werk van Jeroen van Tuijl ('s avonds is er is niet veel open). 

Grote, glimmende stukken in de ontwerpruimte, stoffige prototypes in de werkplaats. Het tactiele werk van Kiki (zoals lampjes van keramiek, die van stof lijken te zijn) naast het stoere 'No screw No Glue' werk van Joost (zoals grote rvs kasten waarvan alle losse onderdelen in elkaar zijn geschoven) blijft een mooi contrast. Wat een oeuvre. Indrukwekkend. Als Eindhoven zich echt als designstad wil profileren moeten we er alles aan doen om meer van deze kwaliteit binnen te halen. En te behouden.

Vandaag ben ik pas laat in de middag aangekomen. Met vlagen was het druk. Leoxx had een aantal architecten bij ons uitgenodigd. Grappig hoe iedere doelgroep zijn eigen favorieten heeft. De architecten trokken het meest naar de Elementstairs van Floris Schoonderbeek (een trap die is opgebouwd uit identieke elementen), de Tile Stove, (een ouderwetse tegelkachel) van Dick van Hoff en de strakke, rode bank van Maarten Baptist (met een hoek waarin je heerlijk kunt liggen).

Dick en Floris voeren sinds kort samen het merk Weltevree. De authenticiteit van hun werk spreekt mij bijzonder aan. Actueel, met het gevoel alsof het er altijd al had kunnen zijn. Dit werk zag ik voor het eerst in april in Milaan. Fijn dat mensen die je al jaren volgt het iedere keer presteren om zo iets moois te maken.

Nu gauw tafeldekken. De lamp en stoel op de achtergrond zijn overigens van Wieland Vogel.

Annemoon Geurts

Vrij, dus ook tijd voor de 'andere' DDW

Dinsdag, 17 uur. Zo'n 500 bezoekers vandaag, iets minder dan gisteren.

De Fly Light, een interactieve lichtinstallatie van Lonneke Gordijn en Ralph Nauta, krijgt weer veel aandacht. Uitgangspunt is gedrag van dieren die op elkaar reageren. Kom je dichterbij, dan trekken ze zich terug. Voelen ze zich bedreigd, dan vallen ze je aan. De software is nog in ontwikkeling en loopt soms vast, dus moeten we af en toe de ladder op om de software te herstarten.

Buiten onze eigen events heb ik nog niets van DDW gezien. Je weet niet wie er binnen komt lopen, dus ben ik graag zo veel mogelijk zelf aanwezig. Maar dat geldt denk ik voor alle deelnemers. Pers, inkopers, designliefhebbers, familie, vrienden en alle andere mensen die binnenlopen wil ik graag zelf begroeten. Ook de mensen die niet speciaal voor DDW komen, ieder zieltje is er één en persoonlijke uitleg heeft toch de meeste impact.

Verder ben ik hier de hele dag bezig met de follow-up van (pers)aanvragen, zoals foto's uitzoeken, persberichten maken, mailen en bellen.

En er is meer dan DDW alleen, ook al lijkt de hele wereld daar nu om te draaien. Volgende week lever ik een kunstwerk op in het ErasmusMC, Rotterdam. Hoe goed dat ook is voorbereid, op het laatste moment moet er nog van alles. Dat geeft een vreemde dynamiek.

Vanavond zijn we vrij (voor het eerst tijdens DDW, ever) dus kunnen we even bij een paar andere deelnemers gaan kijken. Eerst een paar deadlines wegwerken.

Annemoon Geurts

Over sherry en dialogen

Maandag 18.00 uur. Er hangt een fijne sfeer in de stad. Veel vakmensen vandaag; designers en inkopers, ook internationale. Het is niet heel druk maar het loopt wel lekker door. Gemiddeld zijn er steeds zo'n 5 mensen binnen. Ook het winkelpubliek komt gewoon even binnen, de bouwvakkers van de Blob vragen wat de pot schaft en er werd zelfs om sherry gevraagd. Met de hoge drempel valt het deze keer gelukkig dus wel mee.

Ook in het Dialogues House loopt het goed. Ik ben blij dat de DDW-organisatie nu eindelijk ook in de binnenstad een gezicht heeft. Daar is overigens geen expositie omdat ik vind dat in dé officiële DDW-hang out alle DDW deelnemers even veel aandacht moeten krijgen. Tenzij het met het eten of het inhoudelijke programma te maken heeft.

3 restaurants en 4 designers zijn dit jaar met het thema 'dialoog' aan de slag gegaan. Maarten en Joost bouwden de Dialogues Wagons: een grote, vurenhouten drankkar en een brood met belegkar. Maaike maakte borden en schalen waarvan de 2 kleuren glazuur elkaar in het midden ontmoeten. En Kiki een Dialogues tray, een soort dienblad dat op een trapje tussen 2 mensen staat, om samen van te eten.

De interesse voor de Dialogues valt wat tegen. Willen DDW bezoekers alleen kijken, is het programma niet aansprekend genoeg of niet bekend? Ben benieuwd of het morgen beter gaat, dan is er een Apple Talk over het OS design.

Annemoon Geurts

Betovering op 'lazy' sunday

Zondagmiddag 18:00 uur. Gisteren een geweldige eerste avond. We hadden de jury van de Dutch Design Awards te gast. De sfeer was relaxed, iedereen zat lekker te genieten van het eten en drinken (12 gangen, 4 wijnen) en natuurlijk het design. Precies zoals we het bedoeld hebben. 

Ik ben er erg trots op dat we het werk van 'onze' designers (een mix van bekend en jong talent) aan dit gezelschap hebben kunnen laten zien.

Het design uit de expositie gebruiken we ook zoveel mogelijk: onze gasten zitten op stoelen van Anke Bernotat (van Gispen geleend), het konijn met eendelever en schorseneren serveerden we in kommetjes van Alexa Lixfeld en de Taling (een klein wild eendje) met cêpes en rode wijnsaus op gedecoreerde borden van Kiki van Eijk.

Altijd leuk ook als de Designers even binnenlopen. Zelf kunnen ze toch het beste over eigen werk vertellen en we merken dat onze gasten dat ook bijzonder op prijs stellen. 'Betoverd door Eat Drink Design' was de opmerking van een van hen. Een fijn compliment.

Gisteren overdag leek het qua drukte wel Milaan, met mensen in optocht langs de expositie. Vandaag loopt het ook lekker door en is er gelukkig wat meer ruimte om het werk goed te kunnen zien. Een gezellige 'lazy sunday' met eerst veel cappuccino en later oesters met bubbels.

Er zijn overigens nog plaatsen voor de diners, zowel Bij Eat Drink Design als in het Dialogues House. Belevingen zijn altijd lastig te verwoorden, kom het ervaren!

Annemoon Geurts

Gastblogger stelt zich voor op eerste dag DDW

Even tussen de perstour en het Dutch Design Diner door. Heel even zitten na een hele drukke dag (en érg korte nacht) met ik schat wel meer dan 1.000 bezoekers bij Eat Drink Design exclusive. Het lijkt veel drukker dan ooit. Zou het aan de locatie liggen? Nieuwe Emmasingel (mooie nieuwe straat overigens), naast de Blob?

Ik ben Annemoon Geurts, trouwens, vormgever, kunstenaar, curator en producent. Samen met mijn man Koen Rijnbeek run ik multidisciplinair ontwerpbureau Moon/en/co. Sinds 2006 organiseren we samen met onze vriend en kookkunstenaar Edwin Severijn (So't-ly-laise) het high-end/ guerilla pop-up restaurant met expositie Eat Drink Design: een satelliet van culturele events waarmee we de toegevoegde waarde van de creatieve industrie onder de aandacht willen brengen.

Dit jaar zwerf ik tijdens DDW heen en weer tussen het pop-up restaurant en het Dialogues house - dé officiële DDW hang out in de glazen kas op het lichtplein. Dit event hebben we samen met DDW en ABN Amro op touw gezet. Restaurants Karpendonkse Hoeve, Avant Garde, 1910 en designers Kiki van Eijk, Joost van Bleiswijk, Maarten Baptist en Maaike Bertens verzorgen er de Dialogues Dishes. Rond borreltijd is er bijna iedere dag een korte presentatie.

Vanochtend ben ik alleen even kort in het Dialogues House geweest: om de puntjes op de i te zetten en de pers welkom te heten. Daarna de hele dag in EDD exlusive. De reacties waren bijzonder positief: over het getoonde werk én over de sfeer. En we hebben alweer een aantal leuke aanvragen gehad voor de designers. Daarover morgen meer. Nu gauw terug om de gasten te ontvangen.


Annemoon Geurts

Uitwaaien op Ameland

Soms komt een negatieve invloed op het maken van een productie uit totaal onverwachte hoek. Dit keer is het de afsluiting van de A2 dit weekend. Hoe komt een acteur naar huis die tot half elf op de planken heeft gestaan? Het schijnt dat hij over Breda moet rijden om naar Amsterdam te komen. Voor onze productieleider is het een gepuzzel, mensen willen blijven slapen, anderen gaan toch liever naar huis. Wie had ooit gedacht dat de A2 nog een stoorzender zou worden.


De voorstelling gaat zoals een try-out gaat. De spelers zijn zoekend naar het juiste evenwicht. In de zaal overheersen dit keer geen scholieren, dus de spelers kunnen zich op hun eigen spel concentreren en hoeven niet een gevecht met de zaal te leveren. De voorstelling wordt 'schoon' gespeeld, dat wil zeggen dat er niet te veel ruis in het spel is, dat de scènes gespeeld worden zoals ze eigenlijk gespeeld moeten worden. Wat nog niet wil zeggen dat de voorstelling gaat vliegen. We zijn nog steeds bezig met het nemen van de aanloop. En hopelijk vindt de definitieve sprong, het punt dat de voorstelling echt loskomt van de grond, aanstaande woensdag op de première plaats.


Ik moet u wel iets bekennen. Alles wat ik hiervoor schreef, hoorde ik via de telefoon. Zelf ben ik vandaag gedeserteerd en zit ik op Ameland. In een stevige storm ben ik van het vasteland naar het eiland overgezet. Mijn dochter woont op Ameland en ik heb haar lang niet meer gezien. Vorig weekend heb ik het hele weekend gewerkt, elke avond, ik vond dat ik mij wel een vrije dag kon permitteren. Ik heb mijn opmerkingen over de voorstelling gemaakt en het slijpen en schaven moet toch vooral door de makers gebeuren. Buiten schijnt de zon over het eiland. Ik ga snel een eind maken aan dit blog. Naar buiten, naar buiten. Even geen afgesloten theaterzaal. Iedereen die de voorstelling gaat zien, wens ik heel veel plezier, een mooi theateravontuur. En dat zal vast lukken.

Gerard Tonen

Taartmoment

Na Zwolle zijn we vandaag terug in Parktheater Eindhoven. Dat voelt altijd erg goed, dat voelt alsof je thuis komt. Binnenkort verhuizen we naar Tilburg en zullen daardoor minder premières in Eindhoven geven. Dat doet pijn. Want Parktheater Eindhoven is altijd meer dan goed voor Het Zuidelijk Toneel.

Het is voor een theater niet gemakkelijk om een gezelschap in huis te hebben dat produceert, weet ik uit eigen ervaring. Zo'n gezelschap heeft altijd speciale wensen, dingen veranderen op het laatste moment. Zo hebben ze bijvoorbeeld wel of niet de orkestbak nodig, en dat kan per dag veranderen.

Parktheater Eindhoven is inmiddels zo op ons ingespeeld dat ze al dat gedoe van ons zonder moeite opvangt. Ze geven ons zelfs de indruk dat ze er plezier in hebben. Vooral omdat je elkaar zo ook goed leert kennen, zullen we de medewerkers van het Parktheater erg missen. Wat, nogmaals, niet wil zeggen dat we nooit meer in première gaan in Eindhoven. Wat ons betreft gaan we dat heel snel weer doen.

Onderdeel van de samenwerking, van de traditie, is dat we met taart worden ontvangen. Door ons het taartmoment genoemd. Altijd als het gezelschap landt in Parktheater Eindhoven worden we verwelkomd met taart.

Vandaag is het een hele lekkere. Op de taart is van marsepein het affiche van De reis om de wereld gedrukt. Na enige warme woorden van welkom stort het gezelschap zich op de taart. Zelfs de acrobaten, doorgaans streng voor hun lijven, nemen een stuk. Zo kan het gebeuren, zie foto, dat Bert Visscher zijn eigen portret opeet.

De try-out 's avonds is taai. We hebben een uitverkochte zaal, maar in de zaal zitten heel veel scholieren. Fantastisch dat er scholieren in de zaal zitten, maar de verhouding scholieren en 'gewoon' publiek is vanavond enigszins zoek. De zaal is onrustig en reageert heel anders dan in Zwolle. Voor de acteurs is het hard werken. Ze doen hun uiterste best om een goede voorstelling neer te zetten, maar het harde werken zorgt er ook voor dat ze forceren, waardoor de voorstelling een heel andere toon dan tot nu toe krijgt.

Na de voorstelling zie ik ze dan ook moe zijn. In een optimistische bui denk ik dat dit misschien ook wel nuttig is. Ik had een rijschoolleraar die zei dat het heel goed was om in het donker te rijden. Voor iemand die pas achter het stuur zit, is dat hondsmoeilijk. Maar als je dan overdag rijdt, is het opeens veel gemakkelijker. Hopelijk geldt voor deze voorstelling een beetje hetzelfde principe.

Tafeltennis, notes en Italiaantjes

Bert Visscher, Viggo Waas, Joep van Deudekom en Peter Heerschop zitten in De Wereld Draait Door. 'En mijnheer van Rossum, wat is uw indruk van de voorstelling?' vraagt Matthijs van Nieuwkerk als hij wat fragmenten heeft getoond. 'Het lijkt mij vrij druk,' zegt Maarten van Rossum.

Ik vind dat hij wel een beetje gelijk heeft. Natuurlijk zitten er verstilde momenten in de voorstelling, maar de kracht van het stuk is dat het publiek in een soort rollercoaster terecht komt. Philias Fog gaat met zijn knecht Passepartout op reis en die reis neemt op een gegeven moment een hallucinerende vorm aan, als het reisgezelschap in China is zelfs letterlijk.

Het publiek, zo garandeer ik de lezer, zal zich geen moment vervelen. 'De reis om de wereld in 80 dagen' is een samengaan van toneelspelers, cabaretiers en acrobaten en dat levert een voorstelling op die je zelden ziet in de Nederlandse theaters. Het is een voorstelling waar een breed en groot publiek van kan houden. En dat was precies onze bedoeling. Och, u moet het gewoon zelf zien. Het is trouwens wel gek om de acteurs opeens bij Matthijs van Nieuwkerk te zien.

Ik vind het wel jammer dat Viggo Waas het bij DWDD niet over onze potjes tafeltennis had. Buiten dat de voorstelling een eigen artistieke ontwikkeling heeft doorgemaakt, heeft Viggo een belangrijke ontwikkeling als tafeltennissers doorgemaakt. Toen hij pas begon te repeteren, schrok hij erg van het tafeltennisniveau bij Het Zuidelijk Toneel. Keer op keer kreeg hij klop en werd hij verpletterend ingemaakt. Het pleit enorm voor hem dat hij niet opgaf en uiteindelijk uitgroeide tot een van de beste tafeltennissende acteurs van Nederland.

De acteurs waren vandaag voor het eerst sinds zondag weer samen. Er werden voornamelijk notes doorgenomen. Dit zijn, in het kader van schaven en slijpen, opmerkingen van de regisseur en dramaturg over de voorstelling.

En er werden diverse 'Italiaantjes' gedaan. U heeft nog nooit van een Italiaantje gehoord? Bij ons op de Fuutlaan worden heel veel Italiaantjes gedaan. Dat wil zeggen dat de acteurs bij elkaar gaan zitten en de tekst opzeggen. De tekst wordt gezegd, niet gespeeld. Op die manier oefenen de spelers de tekstvastheid. Erg belangrijk, want hoe beter de tekst er in zit, hoe beter er gespeeld kan worden.

Gerard Tonen

Schaven en slijpen

Toen ik nog schouwburgdirecteur was, vroeg ik eens aan iemand die bij ons de zaal wilde verhuren hoe we het theaterlicht bij hun verhuring moesten regelen. 'Och, doet u maar iets zoals bij André van Duin,' was het antwoord. In één klap werd duidelijk dat deze mensen geen idee hadden hoe het er in het theater aan toegaat. Ik schat dat het licht in de shows van André van Duin tienduizenden euro’s kost.

Anders dan bij het kijken naar een film - 1 druk op de knop - zijn voor het kijken naar een theatervoorstelling enorm veel mensen nodig. Het realiseren van een toneelvoorstelling is een arbeidsintensief proces. Dat proces is alleen mogelijk omdat diverse specialisten met elkaar samenwerken.

Het publiek ziet alleen de acteurs, maar achter de schermen werken alleen al zo'n 12 toneeltechnici. Het decor is gemaakt door een decorontwerper, het licht door een lichtontwerper en ook de kostuums zijn er niet vanzelf gekomen. Buiten de ontwerpers heb je ook nog de mensen die het ontwerp moeten uitvoeren. Het decorontwerp gaat naar het decoratelier, het licht wordt gesteld door toneeltechnici en de kostuums moeten worden genaaid.

Morgen komen de acteurs weer bij elkaar en overmorgen vindt de eerste try-out in Eindhoven plaats. Voordat het zover is, hebben de dramaturg en de regisseur drukke dagen. Zoals je aan een tekst of een song moet schaven en slijpen, zo moet je dat ook aan een toneelvoorstelling.

De dramaturg en de regisseur zijn nu volop bezig met het analyseren van het stuk. De belangrijkste vraag die zij zich stellen: wat moeten we nog doen om de voorstelling nog krachtiger, nog beter te laten verlopen? Er worden individuele zinnen bekeken, passages, overgangen, de hele verhaallijn, de speelstijl. Alles wordt tegen het licht gehouden.

En dan heb ik het nog niet gehad over de marketingmedewerkers, de educatiemedewerkers, de administratie, het secretariaat, de schoonmaak, de regieassistent en alle stagiaires die meelopen. Het maken van een voorstelling is bovenal teamwork en dat werk is in volle gang.

De acteurs halen dadelijk het applaus. Terecht. Toch weten zij als geen ander dat ze dat applaus voor heel veel andere mensen halen. Aldus de zakelijk leider van het gezelschap. O ja, er zijn ook nog mensen die bij ons aan de automatisering van ons bedrijf werken. En ik mag ook de vrachtwagenchauffeurs, de rekwisiteurs en de mensen die voor ons koken niet vergeten.

Gerard Tonen

Dankmailtjes en 3 taarten

Vandaag is een relatief rustige dag. Er wordt niet gerepeteerd. De acteurs en het artistiek team zijn vrij. De technici niet. Die zijn de voorstelling aan het opbouwen in Parktheater Eindhoven.

We hebben zojuist een moeilijke beslissing genomen. In goed overleg met Matthijs Rümke (artistiek leider van Het Zuidelijk Toneel en regisseur van ‘De reis’) hebben we besloten om de try-out op maandag niet te spelen. Het is een lastige beslissing omdat we hierdoor een try-out minder spelen voor de première op woensdag 21 oktober. De uiteindelijke keuze wordt ingegeven door vorige week. Wij hebben toen te lang achter elkaar gewerkt. Dat was niet goed. Het is natuurlijk van het grootste belang dat mensen kunnen uitrusten.

In dit hele proces heb ik een beetje een rare positie. Het hele bedrijf is bezig met ‘De reis om de wereld in 80 dagen’, maar ik ben, samen met mijn collega Bregtje Radstake, de voorstellingen voor het seizoen 2010/2011 aan het verkopen. Zo schakel ik een paar keer per dag razendsnel tussen heden en toekomst.

Naar het Spiegel theater in Zwolle stuur ik dankmailtjes en 3 taarten. Wij zijn daar ontzettend goed opgevangen. We krijgen ook leuke mailtjes van mensen die de voorstelling daar hebben bezocht. Waaronder deze:

‘Nooit geweten dat toneel zooooo leuk en onderhoudend kon zijn. Wat een heerlijke combi van ‘echte’ toneelspelers, acrobaten en cabaretiers. Het is een ontdekking geweest voor mij. Eindelijk koos ik voor cabaret, nooit voor toneel en zeker niet voor acrobatiek. Nu heb ik het grote voordeel ervaren van de invloed van het toneelstuk. Het brengt veel meer verdieping in de avond. En laat die cabaretiers nou maar doen waar zij goed in zijn, namelijk gewoon gek doen. Margreet’

Een mooi mailtje, want dat is een van de redenen waarom we deze voorstelling wilden maken: een groot publiek laten genieten van toneel.

Gerard Tonen

Try-outs: een luchtballon die opgeblazen wordt

Vandaag en morgen wordt de voorstelling van Zwolle naar Eindhoven verplaatst. In Zwolle hebben we de eerste vijf try-outs gespeeld. Het klinkt simpel, 'verplaatst', maar in feite is het een grote verhuizing. De hele voorstelling gaat maar liefst in 3 grote vrachtwagens, de grootste vrachtwagens die op de weg mogen rijden. Het in en uit de vrachtwagens laden wordt door zo'n 20 mensen gedaan. Het is een grote operatie en vooral de eerste keren is het passen en meten. Het duurt 2 dagen voordat de techniek alles heeft opgebouwd.

Het spelen van de eerste try-outs vind ik zelf altijd de meest spannende periode bij het maken van een voorstelling. In een repetitielokaal is het altijd nog klein en overzichtelijk. Op het podium, met publiek, wordt het serieus. Vooral als de voorstellingen, zoals in Zwolle, zijn uitverkocht. Inmiddels hebben al zo'n 4000 mensen de voorstelling gezien.

De try-out-periode kun je vergelijken met het opblazen van een luchtballon. De eerste try-out ligt de ballon nog plat en hulpeloos op de grond. Bij de volgende wordt er warmte ingeblazen en komt de ballon enigszins van de grond. In Zwolle hebben we 5 try-outs gedaan en tot mijn verrassing is de ballon nu al helemaal opgeblazen. Het is een mooi, rond ding geworden.

De try-outs in Eindhoven zullen ervoor moeten zorgen dat de voorstelling van de grond komt en gaat vliegen. Deze periode is spannend omdat er wordt gezocht naar de goede vorm en de goede timing. De acteurs en het artistiek team zijn intensief aan het werk. Ik heb nog nooit anders meegemaakt: de eerste twee weken in de zaal met publiek is het zoeken, met alle ongewisheid die daar bij hoort. Erg spannend.

Gerard Tonen 

De oogst is binnen

Een week geleden begon ik deze Gastblog met 'op die Tweede Zondag in Oktober, dan moet het voor iedereen perfect zijn. Ook voor mij, want ook ik wil oogsten'. Ik ben nu een week later en... we hebben een rijke oogst binnengehaald.

Het begon al op zaterdagavond met de pastaparty in de Wintertuin van Cocagne. Ruim 200 genodigden: atleten, sponsors, erevrienden, B&W en eigen gasten. Theo (v.d.Laar) en ik hebben de afgelopen week nogal in de schijnwerpers gestaan. Het werd zaterdagavond nog eens over gedaan met samen maar liefst 5 onderscheidingen. Als ik ze op de revers zou kunnen bevestigen zou ik mij een Russische maarschalk wanen. Persoonlijk was ik zeer onder de indruk van de Vriendschaps Penning van de Stad Eindhoven, die mij door de burgemeester werd uitgereikt.

Maar het ging om de Tweede Zondag van oktober, vandaag dus. Als ik een samenvatting wil formuleren, spelen in mijn hoofd meerdere gedachten die wedijveren om 'wat is het mooiste?'. Dan toch maar: de fabuleuze race van de winnaar Geoffrey Mutai in de laatste 7 kilometer. Nog nooit eerder vertoond was de versnelling die hij in de eindfase wist te maken. En dat resulteerde in een parcoursrecord waar wij even mee verder kunnen. En het publiek in extase alsof zojuist PSV het winnende doelpunt scoorde.
Allemaal blije gezichten.

En dat is tegelijk de tweede gedachte die opkomt. De Marathon is een combinatie van topsport en van een volksfeest voor iedereen. Het is topsport en Carnaval tegelijk. En die combinatie maakt de Marathon Eindhoven uniek. Ik heb het vandaag weer vaak mogen horen, vaak vergezeld van de complimenten voor je eigen inbreng.

Het is een goed gevoel te merken dat je bijdraagt aan een succesvol evenement, waarvan de impact groter is dan menigeen voor mogelijk houdt. Opnieuw 'de beste editie ooit' en dat betekent dat wij een rijke en overvloedige oogst hebben binnengehaald. Ik sluit deze blogserie dan ook af met een zeer voldaan gevoel.

Harry Nijhuis

Gevonden: De Man met de Hamer

In de vorige blog is nog als “update” toegevoegd dat “de Man” werd gevonden: in Gent op doorreis naar Lithouwen. Een hele opluchting voor iedereen. Zondagmorgen wordt hij geplaatst bij het Philips Stadion op het 35 km. punt. Daar waar de lopers verlangend uitkijken naar de finish. En dan moeten ze nog voorbij deze Man. Maar ik denk dat de lopers er de gein wel van inzien en er een kick door krijgen om verder te gaan. Het is een schoon manneke:

Er werd al gesuggereerd om de Man maar bij het stadion te laten, bij de East Side !

Harry Nijhuis

Het Marathonweekend komt er aan

Vanmiddag nog even de Runnersbeurs bezocht. Daar waar alle deelnemers hun spullen moeten afhalen en tegelijk nog wat “beurskoopjes” kunnen inslaan. Het ziet er geanimeerd uit. In een aanpalende zaal zit een verzameling deskundigen die een expert meeting houden. Kamiel Maasse is de gespreksleider en het onderwerp is innovatie in de (loop) sport. Ik loop er even binnen en ik loop er even uit.

Maar wat brengt het Marathonweekend? Ja, ik verheug mij er op, misschien wel met hetzelfde gevoel als al zo veel voorgaande jaren. Maar zondag is het toch weer anders.

Een belangrijke factor is het weer. Het ziet er wat herfstachtig uit. Nieuwsgierig als ik ben kijk ik op de Belg, en dan speciaal wat er in de Kempen te verwachten is. Temperatuur tussen 10 en 16 graden: prima. Windkracht 2: heel goed. Regen: ja, 50% lichte regen: kan er mee door.

Ik denk dat de toppers er een mooie en spannende wedstrijd van maken. Een spannende finish met een scherpe tijd: een lage 2:07!

Ik zie het al gebeuren. Het publiek enthousiast, de VIP’s klappen zich de handen warm en Theo en ik vliegen elkaar voor het laatst als bestuurslid in de armen. En daarna blijven genieten van dat eindeloze peloton lopers, dat naar de finish komt. Honderdenvijftig (150) lopers per minuut over de finish! Allemaal met het voldane gevoel van “ik heb het weer gefikst”.

Mooi vind ik steeds weer hoe die laatste loper binnen komt: trots en met alle aandacht op hem of haar gericht, begeleid door een escorte van de Eindhovense gendarmerie. Daarna ga ik naar de  “after marathonparty” als afsluiting van een mooi weekend met een rijke oogst.

Ik kijk er naar uit. Zondagavond weten we meer en dan zal ik er voor het laatst over bloggen.

Harry Nijhuis

Geen Man met de Hamer

Een meevaller voor de lopers is misschien dat 'de Man met de Hamer' zoek is! Het begrip is wel bekend: rond 30/35 kilometer staat hij de lopers op te wachten. Bij het zien of ervaren van 'de Man' zakt bij menigeen de moed in de schoenen. Ludiek als wij zijn ingesteld, hebben wij die man gestalte laten geven in de vorm van een 8 meter hoge inflatable. Hij moet komen te staan bij het Philips Stadion op ongeveer 35 kilometer.

Hij zou donderdag aankomen bij slopersbedrijf (!) Heezen. Wij stonden klaar, compleet met fotograaf van het ED. Maar helaas voor ons kwam hij niet. Wel het bericht dat hij later zou komen. En later kwam het bericht dat de Man zoek was. Rara... Hij moest met een verkeerd transport zijn afgereisd en niemand weet tot nog toe waarheen. Vrijdagochtend gaan we op zoek, want deze verrassing willen wij de lopers niet onthouden.

Donderdag overigens nog een ander aardigheidje. Bij Holland Art Galery is een vracht beelden binnen gekomen uit Polen. Manshoge beelden die lopers uitbeelden. Die zetten wij zondag in bij de marathon. Met een paar mensen hadden wij vandaag al voorpret. Nieuwsgierig? Kom zondag maar kijken.

En dat zijn juist de aardige dingen die je tegen komt. Het is de eerste oogst bij de marathon: de Marathon Primeur.

UPDATE: De Man met de Hamer is vrijdagochtend teruggevonden, in het Belgische Gent! Hij was bijna op weg naar Litouwen... 

Harry Nijhuis

De Persconferentie

Vandaag is het oogsten begonnen, tenminste zo ervaar ik dat. De persconferentie (zie ook de video hieronder) is voor mij het begin van het lange Marathonweekend. De voorbereiding is nagenoeg afgerond, op wat kleine dingetjes na. En vanaf vandaag is het oogsten.

Het is altijd weer fijn om mensen naar je toe te zien komen. Velen die je al wat langer kent. Persmensen, begeleiders en natuurlijk de atleten. Vanmorgen in de perszaal van het Stadhuis was het mudje vol.

Met Edgar de Veer, de directeur van de Marathon, had ik afgesproken dat hij de persconferentie behoort te leiden. Tot nu toe deed ik het vele jaren. Maar Edgar voegt weer wat nieuws toe, is ook in de atletiekwereld gepokt en gemazeld. Wat meer professionaliteit en dat is waar wij hem ook voor hebben aangetrokken.

Er waren 3 atleten en 1 atlete meegekomen. Hoewel ze de gewoonte hebben zachtjes te praten, kwamen er wel heel zinnige dingen uit hun mond. Lydia Kurgat, Geoffrey Mutai, Salim Kipsang en James Rotich zijn ook niet de eersten de besten. Hebben allemaal al de wereld gezien op veel plaatsen. Zij weten ook goed te vertellen hoe ze er voor staan, hoe hun voorbereiding was en wat hun mogelijkheden zijn zondag. Als ik het moet geloven gaan ze alle 4 het parcoursrecord verbeteren! Grootspraak? Misschien een beetje, maar de marathon blijft onvoorspelbaar. Dus het zou ook zomaar kunnen. Of niet natuurlijk.

Harry Nijhuis

Het interview, het Marathon Bureau en de fotografen

Het nieuws dat Theo van de Laar en ik het bestuur verlaten, blijkt bijna voorpagina nieuws te zijn. Inmiddels al op verschillende plaatsen in publicaties gezien. Wij lijken al echte BE’ers te zijn. Onze huiskrant (het ED) doet er nog een schepje bovenop. Een uitgebreid interview wordt ons samen afgenomen. De journalist (Rob) wil het naadje van de kous weten. Wat zijn onze diepste roerselen om er aan te beginnen, om er zo diep in te gaan en waarom er uit stappen. Het is dan wel een moment om dat voor jezelf goed te formuleren. Eén verkeerd woord en het staat verkeerd in de krant. Maar Rob is toeschietelijk en lijkt er steeds meer zin in te krijgen. Theo en ik zijn ook de beroerdsten niet en geven ons gemakkelijk bloot. Wat het allemaal was, lees het snel. Dan zie je ons ook nog op de foto, ook dat nog.

Daarna ben ik nog even langs het Marathon Bureau gegaan. Een bezoek daar is steeds ook een goede kans op directe communicatie.  Het bureau zit in het StudentenSportCentrum van de TU/e. We hebben er een mooie ruimte en dat ook nog in een sportieve omgeving. Vanuit het raam kijk je aan twee kanten naar beneden in de sporthal. Soms liggen er wel veertig studentes grondoefeningen te doen. Mooi om te zien! Een andere keer vliegen er regelmatig basketballen tegen de ramen. Iets minder leuk. In deze periode is het Marathon Bureau het zenuwcentrum van de organisatie. Daar komen alle lijnen bij elkaar.  Er is plaats voor de vaste krachten binnen de Marathon (drie personen). Maar die worden aangevuld door meerdere vrijwilligers. En er wordt in en uit gelopen door velen die een boodschap of een vraag hebben. Als ik daar ben voel ik daadwerkelijk dat de Marathon werkt als een bedrijf. Gestructureerd en doelgericht.

Woensdag ook de briefing voor de fotografen afgewerkt. Wij hebben in het weekend vijf fotografen in (grotendeels vrijwillige) dienst. Met ieder van de fotografen is afgesproken wie, welke facetten in beeld brengt. Wedstrijdbeelden, sfeerbeelden, sponsoruitingen en niet te vergeten de ambiance van het evenement. Voor de fotografen is het een mooie klus. Iedereen vindt het geweldig om mee te doen, omdat de Marathon zoveel verschillende invalshoeken heeft en de emotie vaak van het plaatje afspat.  Om alles te vatten is een heldere briefing een must. En dat heb ik woensdagavond kunnen afwerken. Weer een deadline gehaald.

Harry Nijhuis

Het Ereteken van de Stad Eindhoven

Vandaag ben ik er in geslaagd weer een paar deadlines weg te werken. Soms heel triviale zaken, soms heel gewichtige. In het ED hebben wij de sponsors in een advertentie bedankt voor hun steun: zij maken het marathonfeest mogelijk. Maar ja, dan toch effe een domper, omdat een van de logo’s niet klopt. En dat leidt weer tot aanpassingen van wat doeken die al bijna in productie zijn. 

De sponsors willen we koesteren. Wij hebben door de recessie “wat” moeten inleveren, maar relatief beperkt. En het geeft een kick als je van een sponsor hoort “dit jaar even niet of wat minder, maar volgend jaar mag je terugkomen”. En dat allemaal omdat men de Marathon zo’n geweldig evenement vindt waar men bij wil zijn.

Dat laatste vindt ook de Gemeente Eindhoven. Vanavond de extra raadsvergadering in Eindhoven bezocht.  Een voltallige raad met een overvolle publiekstribune met veel marathonmensen.  Middelpunt van de bijeenkomst was Theo van de Laar (foto: archieffoto van Theo van de Laar en burgemeester Rob van Gijzel), tot 11 oktober nog voorzitter.

Burgemeester Rob van Gijzel schetste de levensloop van Theo vanaf de 70’er jaren. Secretaris van de Kamer van Koophandel, voorzitter en later directeur van de VVV. Voorzitter van Scope. Voorzitter van de Cie. Marktbelangen. En nog andere activiteiten. Daar was Rob van Gijzel snel doorheen.

Maar dan komt het: vanaf 2001 is Theo voorzitter van de Marathon. En hij schetst uitvoerig de enorme ontwikkeling die de Marathon in de laatste acht jaar heeft doorgemaakt.  En welke betekenis de Marathon voor de stad heeft. En Theo is daarin de drijvende kracht geweest. In drie woorden: meer dan geweldig!

En daarom heeft de Gemeente besloten aan Theo de hoogste gemeentelijke onderscheiding uit te reiken, die van “Ereteken van de stad”. Applaus rolt van de tribunes. Terecht en ik kan het beoordelen omdat ik (en anderen) zo intensief met  Theo hebben samengewerkt. In zijn dankwoord liet Theo duidelijk blijken onder de indruk te zijn en wat ik niet vaak bij hem zie: zelfs Theo werd er emotioneel van.
Al met al een mooi besluit van al weer een drukke dag.

Harry Nijhuis

Plenaire bijeenkomst met alle medewerkenden

De Marathon heeft een kleine honderd mensen die het jaar door actief zijn in de organisatie. De een wat meer dan de ander, het hangt af van de omvang van wat er in een bepaalde commissie moet worden gedaan. Een uitdaging voor het bestuur is om de neuzen van al die honderd mensen in dezelfde richting te houden. En hoe dichter de einddatum nadert hoe belangrijker dat wordt. Een middel om het te bereiken is: De Plenaire Bijeenkomst. Dat was maandagavond. Traditioneel is het op de maandag vóór de Marathon.

Het is voor velen een weerzien met de collega’s uit andere commissies. Dat merk je bij binnenkomst (het was in het restaurant van het Beursgebouw). Het 'hallo hier' en 'hallo daar' is niet van de lucht. "Goh, hoe is t’ie", het klinkt allemaal als vanouds.

Het hernieuwen of aanhalen van de vele persoonlijke contacten door alle commissies heen is in feite het belangrijkste effect van de bijeenkomst. Zo’n bijeenkomst is een uitstekend middel voor de communicatie onderling. En dat werkt weer positief op het eindresultaat zondag a.s.

Theo van de Laar, nu nog voorzitter, opent de bijeenkomst. Hij zet meteen de toon: "Tja, het is de laatste keer dat ik als voorzitter hier voor jullie sta". Gelukkig blijft hij er bij lachen. Er is informatie over hoe wij er voor staan (goed), wat de nieuwe ontwikkelingen zijn (pas op de plaats), welke toppers er komen (nieuwe records) en hoeveel deelnemers er komen (18.000). Het is ook het moment om de mensen te informeren over de bestuurswisselingen.

Theo en Harry (ik dus) treden per 12 oktober uit het bestuur. Er worden mooie woorden gesproken en er is applaus voor ons beiden. De vraag borrelt bij mij op "Zou de organisatie het wel zonder ons als bestuurders kunnen?". Maar als ik stiekum de zaal in kijk dan is die vraag al snel met JA beantwoord. Er zit veel talent onder de mensen en wat belangrijker is: iedereen heeft er lol in, want de Marathon is zo bijzonder dat je er graag bij wilt zijn.

De plenaire bijeenkomst maandagavond was weer geslaagd en geeft vertrouwen voor een heel mooi marathonfeest a.s. zondag.

Harry Nijhuis

Over een week hebben wij geoogst

Een veel gehoorde vraag is “je hebt het nu zeker wel druk met de Marathon?”. In zo’n vraag zit zo’n ondertoon van “de Marathon dat organiseer je in de laatste maand”.  Het zou  kunnen voor “een rondje om de kerk”. Maar de Marathon Eindhoven is een dergelijk groot evenement dat een aantal mensen het gehele jaar hard moet werken. Daar hoor ik ook bij: bestuurlijke taken, sponsoring en publiciteit. Dat doe ik niet alleen, gelukkig niet, wij hebben een flinke groep enthousiastelingen.

Maar rond deze tijd zijn de deadlines wat harder. Vandaag ook weer aardig wat afgewerkt. Meer dan dertig e-mails. Maar ik kijk en denk ook wel aan “over een week”, hoe ziet het er dan uit.  Het weer vanmorgen om 11.00 uur was goed genoeg voor een heel snelle race. Voor het publiek iets aan de koude kant.

Verder kijk ik naar wat er in marathonland gebeurt. In Brussel werd een modale marathon gelopen. Misschien omdat de meeste Belgische lopers liever naar Eindhoven komen.  Ook vlak over de grens in Keulen is de marathon groeiende. De winnaar liep een tijd van 2.08.36 en de winnares 2.30. Niet om van te schrikken, maar wel heel behoorlijk.

In Breda liep Greg van Hest een halve marathon. Hij werd negende in 1.04.48 een mooie tijd en dat zal beslist zijn geweest met de handrem er op. Volgende week wil hij knallen in Eindhoven.

De komende week zijn de dagen gevuld met allerlei detailuitvoeringen. En dat allemaal gericht op die Tweede Zondag in Oktober, dan moet het voor iedereen perfect zijn. Ook voor mij, want ook ik wil oogsten.

Harry Nijhuis

Balen als een olifant

Ik weet niet of het een uitdrukking is, maar ik voel me wel zo: ik baal als een olifant. Matchpoint gehad en dan de finale verliezen. Het is dat ik keurig ben opgevoed en jonge kinderen heb: anders zou ik hier een lelijk woord gebruiken. Gatsie, zeg ik nu, maar U weet wel ongeveer wat ik bedoel. 

Met die nederlaag in de finale van de AFAS Tennis Classics tegen Sergi Bruguera, twee jaar geleden, kon ik best leven. Maar ik stond nu anderhalve set zo ongelofelijk lekker te ballen en ik was er met dat matchpoint op 6-5 in de tweede set zo dichtbij. Gatsie!
OK; nu de positieve dingen. Toen Sjakie en ik begin dit jaar een relatie netwerkdag hadden bij hoofdsponsor AFAS in Leusden, hadden we vanwege de roerige economie nooit durven dromen dat we 19.000 bezoekers zouden trekken en weer zo’n fraai VIP-dorp aan de Aalsterweg zouden neerzetten. Sjakie (dat is het vriendennaampje van Jacco) zei gisteren na de finale van onze AFAS Tennis Classics dat hij apetrots was. Dat ben ik ook.
Ook op mezelf trouwens. Afgelopen dagen was het de hele dag van hot naar her rennen: van tv-interview, naar radio, naar sponsoren, naar potentiÎle sponsoren, naar een fotoshoot met het publiek en dan tussendoor nog fundubbelen en nog meedoen in het toernooi. Bovendien hadden we zaterdagavond het beste spelersfeest in jaren. Henri Leconte danste de splinters uit de tafel, Thomas Muster speelde discjockey en Goran rockte op de dansvloer. Voor mij werd het ook kwart voor drie voor ik in bed lag. En ok, paar wijntjes op, maar zeker niet te veel. En dan zo spelen als ik gisteren deed! Het leek wel Davis Cup zoals Enqvist en ik stonden te spelen. Soms mag je jezelf toch wel eens op de borst slaan?
Blijft alleen jammer dan ik niet won.
Komende week wordt gelukkig iets rustiger. Al beginnen voor ons deze week de AFAS Tennis Classics van 2010 alweer. Zet maar in de agenda: 30 september tot en met 3 oktober.
Tot volgend jaar

Paul Haarhuis

Ik wil winnen!

Leuk ding eigenlijk wel zo’n gastblog: kun je ongegeneerd reclame maken voor jezelf. Als ik U was zou ik zondagmiddag naar het Indoor-Sportcentrum Eindhoven komen. Het wordt petweer, bij de AFAS Tennis Classics zit je heerlijk binnen, kijk je naar tenniskampioenen van vroeger die nog steeds een goeie bal slaan en staat een plaatsgenoot in de finale: ik dus. Wat moet ik nog meer doen om jullie te lok ken?

Reken maar dat ik er voor ga. Twee jaar geleden stond ik ook in de finale, maar verloor ik van Sergi Bruguera. Geen schande, want Sergi won dat seizoen meer toernooien, maar dit keer wil IK WINNEN. Oké genoeg reclame.

Jacco en ik zijn opnieuw apetrots op onze Classics. Richard Krajicek, Mark Philippoussis Thomas Enqvist en Cedric Pioline staan al drie dagen geweldig te tennissen. En ook Thomas Muster, Henri Leconte en Goran Ivanisevic doen precies waarvoor we ze hebben uitgenodigd: puik tennis combineren met entertainment. Het mooiste compliment voor ons bestaat niet uit woorden, maar uit het bulderende gelach dat zaterdagmiddag van de tribunes rolde bij de demonstratiedubbel van Leconte/Muster en Bahrami/Schalken. Voor Sjeng was het zijn eerste optreden in onze show en hij deed dat met verve, met balletjes tussen zijn benen door en achter zijn rug om. Alsof hij al jaren bij de grootste Nederlandse tennisshow hoort. En zo makkelijk is het niet om strak te blijven spelen als je medespelers alles doen om het publiek aan het lachen te krijgen.

Ik speelde zaterdagavond ook weer mee in de fundubbel met Jacco, Sjeng en Mansour en ik speel er zondagmiddag ook nog één. De balans vinden tussen lol maken en toch niet de eerste willen zijn die een fout maakt, is lastig. Je voelt je toch altijd een beetje knullig als je trucje mislukt bij wat eigenlijk een simpel balletje zou zijn als je gewoon speelt.

 

Maar nog even over zondagmiddag: ik wil winnen, maar weet donders goed dat het lastig wordt. Thomas Enqvist, mijn tegenstander, is niet alleen acht jaar jonger, hij heeft sinds hij is gaan meedoen aan onze Tour elf wedstrijden op rij gewonnen en hij zag er zaterdagmiddag akelig fit en scherp uit tegen Mark Philippoussis.

Daan, ik weet niet of je ballenjongen mag zijn bij mijn finale, maar ik zal er alles aan doen om te winnen. Richard liet Alec vorig jaar ook zien hoe dat nou is als je vader in zo’n echt stadion zo’n echte trofee omhoog houdt, zo’n familie-foto moment wil ik ook wel.

Oh ja, zondagmiddag dus: Theo Koomenlaan, vanaf 13.00 uur.

Ik wil gewoon veel fans.

 

Paul Haarhuis

 

 

Over krachttermen en grasmaaiers

Je moet als toernooibaas van veel markten thuis zijn. Vrijdagochtend op een grasmaaier een hospitality-unit vol grasmaaierdealers binnengereden voor een presentatie van een sponsor. Die maakt niet alleen auto’s en motoren, maar ook grasmaaiers (rara wie is dat?). Nu klus ik graag in de tuin, dus ik redde me wel. Het was zelfs makkelijker rijden dan thuis. Daar hebben de wilde zwijnen ons grasveld tot een soort ontploft mijnenveld omgetoverd. Ik had zo’n grasmaairobot, die hebben de zwijnen ook al gesloopt.

Soms ben ik jaloers op Paul. Hij  tennist zich een ongeluk deze dagen. Balt lekkere potjes tegen Goran (6-1 6-4) en Thomas Muster (6-2 6-1) en maakt inmiddels zelfs kans om zondag de finale van de AFAS Tennis Classics te spelen. En ik klets en hol me een ongeluk van sponsor naar sponsor. Maar goed, iedereen doet waar-ie het best in is. Ik kan aardig kletsen en Paul balt nog steeds bijzonder leuk. Van mij mag hij zaterdagmiddag ook gewoon winnen van Henri Leconte. Een Nederlander in de finale is altijd leuk.

Het lukte mij vrijdagmiddag met pijn en moeite om met Thomas Muster een paar ballen te slaan. Ik wil zaterdag tijdens de exhibities met Mansour Bahrami tenslotte niet helemaal voor aap staan. Ik heb geen zin dat mensen tandenknarsend naar mij zitten te kijken.

Ik gebruik dit blog even om Fleur een hart onder de riem te steken. Fleur is een medewerkster en ging tijdens de eerste dag van de Classics onderuit op de tribune en heeft haar arm gebroken. Sterkte Fleur.

Als U zaterdagmiddag in het Indoor-Sportcentrum Eindhoven op bezoek komt en U denkt: wat een bekende koppies in die loge boven de spelerstunnel, dat kan kloppen. Een deel van de nationale mannenhockeyploeg, die onlangs brons won bij het EK in Amstelveen, komt kijken of wij nog een aardig balletje kunnen slaan.

Ik slaap trouwens heerlijk de laatste nachten hier in Eindhoven, dankzij een nieuw trucje. Ik heb de hele dag een lijstje en een pen in mijn zak. Als ik iets moet doen, of er schiet me iets te binnen, dan schrijf ik het op. Geeft enorm veel rust. En als ik ’s nachts wakker word omdat me iets te binnen schiet, dan schrijf ik het direct op mijn lijstje, dat dan naast mijn bed ligt en dan slaap ik weer heerlijk door. Probeer het maar eens. Helpt echt.

Dan nog een geheimpje. Er wordt wel eens gedacht dat onze kampioenen winnen niet meer zo belangrijk vinden en dit louter als een leuke reunie zien. Ik kreeg van Richard na zijn nederlaag tegen Thomas Enqvist later op de avond nog een mailtje. Hij baalde geweldig en sloot zijn mailtje af met een oer-Hollandse term: goed Nederlands, maar hier niet voor herhaling vatbaar.

 

Jacco Eltingh

 

D-day

Het is zover. Donderdag 1 oktober. D-day voor de AFAS Tennis Classics 2009. D-day begint ontspannen. Mijn ontbijt is heilig. Dat sla ik nooit over. Thuis niet en hier dus ook niet. Al schreeuwt de agenda ‘OPSCHIETEN’, ik ontbijt thuis altijd met de jongens. Maar nu dus even niet. Nu neem ik met wat vaste medewerkers bij het ontbijt in het Van der Valk Eindhoven nog even rustig de dag door, met een eitje en op m’n slippers. Het is het enige rustige aan de hele dag.

Aan dit hotel zit trouwens een verhaal. Toen ik nog in Monaco woonde, maar al zoende met Hellas, verbleef ik hier wel eens. Wij (Richard, Jan, Paul en ik) mochten om belastingtechnische redenen maar een beperkt aantal dagen in Nederland zijn. Daar kwamen we nooit aan. Maar omdat ik altijd nerveus werd van het idee dat ik gevolgd kon worden door een belastinginspecteur, nam ik altijd het voor het onzekere. Hellas meldde zich dan aan de balie van het Van der Valk onder haar meisjesnaam. Als ze haar kamer had, ging ik via het balkon naar binnen. Bang dat ik ‘gesnapt’ zou worden bij een extra nachtje Holland. Ik verklap geen geheim, want het staat in mijn boek.

De rest van de dag is hollen en vliegen. Paul mag zijn tenniskloffie aan. Hij doet met Thomas, Richard, Cedric en Henri eerst de sponsorclinic in Best. Daarna mag hij lekker ballen met Goran. En hij wint ook nog dik. Maar daar zie ik niets van. Ik loop de hele dag strak in pak (foto). Hol voor vier aaneengesloten lezingen van een half uur van de ene naar de andere ruimte en schudt daarna de hele dag door in het VIP-dorp honderden handen. Niet handig volgens het protocol van de Mexicaanse griep, maar dat is het leven van de toernooibaas: gastheer spelen.

De enige rally die ik donderdag zie is de eerste tussen Philippoussis en Pioline. Traditiegetrouw wil ik de eerste rally van het toernooi altijd zien. Een soort bijgeloof. We hebben er een jaar naar toe gewerkt en die eerste rally is mijn finest hour van de openingsdag. En het werkt weer. De rest van D-day loopt als een tierelier.

Groeten en tot morgen, ook namens Paul, Jacco